whiteway's story บันทึกรัก ยัยแม่มดหน้าใสกับหนุ่มฮอตจอมแสบ (จบ)

ตอนที่ 18 :

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,599
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    3 มี.ค. 58

 


16

ผิดแผน

                เมื่อจบเพลง ฉันกับไวท์เวย์ก็กลับมาที่เดิม ก่อนที่ไวท์เวย์กับโมนิก้าก็เริ่มฝอยกันต่อ -_-* สองคนนี้เจอหน้ากันไม่ได้เลยสินะเนี่ย เห็นแล้วหมั่นไส้จริงๆเลยเชียว ไอ้บ้าไวท์เวย์เอ้ย ไม่สนใจฉันเลยหา! เวลาจะให้สนใจกลับไม่สนใจนะอีบ้า!

                ติ๊งต๊อง!

                เมื่อได้ยินเสียงข้อความฉันก็เปิดดูอีกครั้ง

                ฉันรออยู่ที่ห้องน้ำแล้วนะ ล่อยัยนั่นมาได้เลย

               หลังจากอ่านข้อความเสร็จฉันก็มองหายัยญาญ่า ก่อนที่ยัยนั่นจะหันมาสบตากับฉัน ฉันจึงปลีกออกจากผู้คนตรงพื้นที่นี้เป็นเชิงล่อยัยนั่นไปยังห้องน้ำ

                ในขณะที่ฉันยังเดินอยู่ระหว่างเดิน ฉันก็รู้สึกได้ว่ามีคนตามหลังฉันมาตลอด ถ้าให้เดา ยังไงก็ต้องใช่ยัยญาญ่าแน่นอน และในขณะเดียวกันที่ฉันจะเข้าห้องน้ำหญิงก็พบกับป้ายที่เขียนเด่นหลาไว้ว่า

                ห้องน้ำหญิงชำรุดทั้งหมดโปรดใช้ห้องน้ำชาย

                นี้มันบ้าอะไรเนี่ย ทำไมห้องน้ำดันมาชำรุดตอนนี้ฟะ หรือว่านี้เป็นแผนของเอริคนะ ช่างเหอะเข้าห้องน้ำชายก็ได้ ว่าแล้วฉันก็เลี้ยวเข้าห้องน้ำชายก่อนที่ยัยนั่นก็เดินมาฉันมาแบบติดๆ ฉันจึงหยุดเดินและหันไปข้างหลัง

                เธอตามฉันมา เธออยากได้อันนี้ใช้รึเปล่า

     ฉันหันไปก่อนที่จะยื่นร็อกเก็ตจ่อหน้าญาญ่า

                เอาร็อกเก็ตฉันมา

      ญาญ่ายื่นมือเพื่อจะคว้าร็อกเก็ตไปแต่ฉันกลับชักมือกลับไปไขว้หลังไว้

                มันจะง่ายไปหน่อยมั้ง

                แล้วเธอต้องการอะไรหา

                ฉันไม่ได้ต้องการอะไร ฉันเพียงอยากแน่ใจว่าเป็นเธอจริงๆที่รอบทำร้ายฉันที่ห้องน้ำหญิง

                ใช่! ฉันเอง เพราะฉะนั้น เธอก็ส่งร็อกเก็ตฉันมาแล้วก็เลิกยุ่งกับไวท์เวย์ด้วย!!

                ฉันไม่เลิกยุ่ง!”

                ไม่เลิกยุ่งงั้นเหรอ? งั้นเจอนี้เธอจะเลิกยุ่งมั้ยล่ะ?

    ว่าแล้วญาญ่าก็หยิบมีดสั้นออกมา พร้อมกับเดินก้าวเข้ามาหาฉันขึ้นเรื่อยๆ ทำให้เท้าฉันเริ่มขยับถอยหลังตามอัตโนมัติ มือของฉันสั่นจนทำอะไรไม่ถูก
               ตุบ!
               ด้วยอาการมือสั่นของฉันจึงทำให้ร็อคเกตที่อยู่ในมือหล่นลงพื้น

                ญาญ่าก้าวมาหาฉันจนหลังของฉันติดกับผนังกำแพงในที่สุด

                เธอยากรู้มั้ยว่ามีดนี้คมขนาดไหน?

     ญาญ่าแสยะยิ้มพร้อมกับทำหน้าเหมือนโรคจิตเข้าไปทุกที ฉันเองก็มองมีดนั้นไม่ห่างจากสายตา

                ...

                งั้นฉันจะพิสูจน์กับเส้นผมสวยๆของเธอให้ดูล่ะกันนะ

     ญาญ่ากำผมของฉันข้างหนึ่งขึ้นมาก่อนที่จะใช้มีดปาดผมของฉัน

                ฉับ!

                “O_O!”

     ฉันได้แต่ยืมมองผมที่หล่นบนลงพื้นอย่างช้าๆ

                ทีนี้เชื่อฉันหรือยะ...

                หยุดนะ!!”

                แล้วจู่ๆเอริคก็เข้าห้องน้ำหญิงมา ฉันและญาญ่าหันไปตามเสียงของเอริค ทันในนั้นเองฉันจึงคว้ามือที่ถือมีดของญาญ่าไว้ การต่อสู้ช่วงชิงมีดระหว่างฉันกับญาญ่าจึงบังเกิดขึ้น เอริคที่เห็นเหตุการณ์ก็ไม่อยู่เฉย เขาวิ่งปรี่เข้ามาช่วยฉันอีกแรง
                 เคร้ง!
                 และขณะนั้นเองมีดที่อยู่ในมือของญาญ่าลอยไปตกพื้น วินาทีนั้นทุกคนเหมือนหยุดสต๊อปกันหมดและรอจังหวะที่จะไปคว้ามีดที่ตกอยู่ แต่รัศมีของญาญ่านั้นอยู่ใกล้กว่าฉัน จึงทำให้ญาญ่าเป็นผู้ถือมีดอีกครั้ง แต่...
               จึก!!
               "O_O"

    ฉันไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ ฉันไม่รู้ว่าตอนไหน โลกทั้งโลกมันหยุดนิ่งไหวติงอีกครั้ง แต่ครั้งนี้มันรวดเร็วจนฉันทำอะไรไม่ถูก เมื่อจู่ๆร่างของฉันกะล้มลงไปพร้อมกับโลหะบางที่เสียบอยู่ตรงสีข้างของฉัน การหายใจของฉันเริ่มถี่ขึ้นเรื่อยๆ และเหมือนโลกทั้งโลกเป็นสีดำมืดสนิท

 

                ร่างของบอมนอนแน่นิ่งอยู่ที่พื้นพร้อมกับเลือดที่กำลังเจิ่งนองเต็มไปหมด ทั้งเอริคและญาญ่าเหมือนถูกต้องมนต์สะกดเอาไว้

                เคร้ง!

                มีดในมือญาญ่าหล่นลงพื้นก่อนที่เธอเอามือสองข้างกุมหัวอย่างไม่เชื่อสายตาตัวเอง

                ฉะ ฉัน ฉัน ฉันไม่ได้ทำ ฉันไม่ได้ทำ กรี๊ด!” ญาญ่าเริ่มกรีดร้อง

                พลั่ก!

                เอริคที่ยืนนิ่งอยู่นานเมื่อเขาได้สติ จึงผลักตัวญาญ่าที่ขวางทางอยู่จนล้ม พร้อมกับช้อนตัวบอมขึ้นมา และวิ่งออกจากที่นี้ด้วยความเร็วสูง

                ภายในงานทุกคนยังคงไม่เห็นในสิ่งที่เกิดขึ้นจนกระทั่ง

                เฮ้ย! นั่นมันเอริคกับบอมนี่นาO[]O” คลาวดี้ชี้มาที่เอริคที่กำลังอุ้มบอมอยู่

                บะ บอมเป็นไรวะ มีเลือดด้วยอ่ะ=[]= เฮนรี่

                แกว่าไงนะ เมื่อกี้บะ บอม บอมเหรอ? ไวท์เวย์พูดด้วยน้ำเสียงตื่นก่อนที่จะวิ่งตามเอริคไป
                "เฮ้ย! ไอ้เวย์รอฉันด้วย!!" คลาวดี้ตะโกนเรียก

                แล้วแก๊งการ์กอยล์ แป้งและโมนิก้า วิ่งตามเอริคตามมาติดๆ จะกระทั่งเขาหายไปในลิฟต์ตัวหนึ่ง พวกการ์กอยล์ก็ยังบากบั่นต่อไปที่จะตามเอริคกันต่อไปโดยไม่มีใครปริปากพูดสักคำ พวกเขาลงลิฟต์มาก่อนที่จะพบกับ    เอริคที่กำลังนำร่างของบอมไว้ในรถแท็กซี่ ก่อนที่รถจะแล่นไปอย่างรวดเร็ว พวกเขากระจายกันขึ้นรถของตัวเองก่อนที่รถทั้งหมดจะทยานอยู่บนท้องถนน เหมือนพวกเด็กแว๊นมาแข่งรถก็ไม่ปาน

 

โรงพยาบาล

ทันทีที่ไวท์เวย์เห็นหน้าเอริคที่กำลังนั่งกุมขมับอยู่หน้าห้องฉุกเฉิน เขาก็ปรีเข้ามาโดยความเร็วสูงก่อนที่จะกระชากคอเสื้อของเอริคจนตัวลอย

ยัยนั่นเป็นอะไรหะ!” ไวท์เวย์ตะคอก

ยัยนั่นโดนมีดแทง

เอริคพูดด้วยเสียหน้าเหนื่อยๆ

“O_O” ไวท์เวย์อึ้งก่อนที่จะ "เวรเอ้ย!!"

พลั่ก! ตุบ!

ไวท์เวย์ปล่อยหมัดเสยไปที่คางของเอริคเข้าอย่างจัง

แกปล่อยให้ยัยนั่นโดนแทงได้อย่างไงหา!!”ไวท์เวย์ตะโกนดังลั่น

เฮ้ย! จับมันแยกกันก่อน!

สิ้นเสียงของฟินซ์ เฮนรี่กับคลาวดี้ที่เดินมาก่อนจะวิ่งไปแยกไวท์เวย์กับเอริคออกจากกัน

ปล่อยโว้ย!” ไวท์เวย์คำราม

ใจเย็นๆดิวะ ไอ้เวย์

เฮนรี่พูดพรางยกเอริคให้ลุกขึ้น

ถ้าบอมเป็นอะไรไปฉันจะฆ่าแก!”

ไวท์เวย์ชี้หน้าอยากเดือดดาล

มันอาจจะไม่ใช่ความผิดของเอริคก็ได้ แกฟังมันก่อนดิวะฟินซ์พูด

ว่าไงพูดมาสิ เฮนรี่

มันเป็นความผิดของฉันเอง ฉันให้ยัยนั่นเป็นตัวล่อยัยโรคจิตคนหนึ่ง แต่มันผิดแผนไปนิดหน่อย ถึงฉันจะมาช่วยทัน แต่บอมก็เสียท่าให้ยัยโรคจิตนั่น

โธ่โว้ย!!!”

ไวท์เวย์คำรามอีกครั้งพร้อมสะบัดคลาวดี้ที่ จับตัวเขาอยู่จนกระเด็น

ฉันขอโทษ เอริค

ขอโทษแล้วมันได้อะไรขึ้นมาหะ!”

พอเถอะเวย์ สงบสติอารมณ์บ้าง นี้โรงพยาบาลนะ

โมนิก้าที่เงียบดูเหตุการณ์อยู่นานก็พูดขึ้น และในขณะเดียวกันนั่นเอง คุณหมอก็ออกมา

 

หมอครับคนไข้เป็นอย่างไงบ้างครับ

ฟินซ์ผู้ที่อยู่ใกล้หมอที่สุดเอ่ยปากถาม

สบายใจได้ครับ คนไข้ปลอดภัยดี โชคดีที่มีดนั่นแทงไม่โดนอวัยวะสำคัญ หมอแค่เย็บแผลเท่านั่นแหละครับ ส่วนคนไข้ให้อยู่ดูอาการสักสองสามวันนะครับ หมอขอเพื่อนหนึ่งคนมากรอกประวัติคนไข้ด้วยนะครับ

เดี๋ยวฉันไปเอง แป้งเสนอตัว

งั้นฉันไปด้วยล่ะกัน

เฮนรี่เสนอตัวด้วยอีกคนก่อนที่เขาทั้งสองจะเดินตามคุณหมอไป

คนที่เหลือทั้งหมด ทยอยเข้าไปดูอาการของบอมยกเว้นเอริคคนเดียวที่เอาแต่นั่งอยู่ข้างนอกไม่ไปไหน เขาเดินดูอาการของบอมเพียงแค่ข้างนอกเท่านั่นก่อนที่จะออกไปจากโรงพยาบาลไปอย่างผิดหวัง

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

234 ความคิดเห็น

  1. #232 paewoil (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2558 / 23:49
    ฮือ แงงๆๆ ทำไมผู้หญิงคนนี้โหดร้าย
    #232
    0
  2. #211 pop (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2557 / 14:20
    สงสารเอริค TOT
    #211
    0
  3. #148 opel_zuza (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2555 / 20:36
    เอริค T^T
    #148
    0
  4. #68 moko_cheese (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 8 เมษายน 2555 / 08:10
     ง่า สงสารเอริคT T
    #68
    0
  5. #67 salapao*_* (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 8 เมษายน 2555 / 02:47
    น่าสงสารเอริคอ่ะ
    #67
    0