whiteway's story บันทึกรัก ยัยแม่มดหน้าใสกับหนุ่มฮอตจอมแสบ (จบ)

ตอนที่ 12 :

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,891
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    3 มี.ค. 58

 




10

วันเกิด

                -Bum-

     วันนี้เป็นวันเป็นวันหยุดสุดสัปดาห์อีกวันหลังจากฉันกับไวท์เวย์ไปผจญภัยกันเมื่อวาน และวันนี้พวกเพื่อนๆในคฤหาสน์ก็กลับมาเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ฉันจึงปล่อยให้พวกเค้าเป็นอิสระหนึ่งวันโดยการให้ตื่นสายได้และตั้งกฎว่าออกไปเที่ยวตอนกลางคืนได้ไม่เกินเที่ยงคืน มิฉะนั้นจะโดนลงโทษตามกรณี

เก้าโมงเช้าแล้วทุกคนยังคงไม่ตื่น ฉันจึงทำกับข้าวทิ้งไว้ก่อนที่จะออกไปโรงพยาบาลเพื่อไปเยี่ยมคุณป้า

โรงพยาบาล

มาแต่เช้าเลยนะ

ป้าทักในขณะที่กำลังทานอาหารเช้าอยู่

ค่ะ บอมซื้อของกินมาฝากป้าด้วย

ฉันบอกพร้อมกับวางของที่ซื้อมาจากตลาดลงบนโต๊ะ

ขอบใจมากจ้ะ^^”

ไม่เป็นไรค่ะ

นั่งก่อนสิ

ค่ะ-__-“

ฉันทำตามที่ป้าบอก

ป้าไม่ชอบให้บอมทำหน้าแบบนี้เลย เรื่องมันก็ผ่านมาตั้งสี่ปีแล้วนะ

บอมก็หน้าอย่างนี้อยู่แล้วนี่คะ-__-”

ไม่ใช่...บอมเมื่อสี่ปีที่แล้วไม่ใช่แบบนี้ เธอร่าเริงอยู่ตลอดเวลา ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นเธอก็ยังคงยิ้มได้ ป้าน่ะอยากเห็นบอมคนนั้นอยู่นะ

ค่ะ^^” ฉันยิ้มให้ป้า

เห็นมั้ยบอมยิ้มแล้วน่ารักที่สุดเลย

“^^”

ปีที่สี่แล้วสินะ วันครบรอบป้าคงไม่ได้ไปกับบอมแน่เลย ขอโทษด้วยนะ

ไม่เป็นไรค่ะ บอมไปคนเดียวได้

จ้ะ อ้อ...เมื่อเช้าไวท์เวย์มาเยี่ยมป้าล่ะ เขามาฟ้องเรื่องบอมให้ป้าฟังด้วย

เอ่อ...” หมอนั่นชิ่งมาตอนไหนฟะ-_-*

ความจริงแล้วไวท์เวย์น่ะเขาเป็นเด็กดีน้า

เด็กดี เฮอะ!” ฉันทวนคำป้าก่อนจะกลอกตาไปมา

จริงๆนะ แต่ว่า ครอบครับของเขาดันมาแยกทางกันแม่ย้ายไปอยู่ต่างประเทศ ส่วนพ่อก็ทำแต่งานจนไม่สนใจเขาเลย เขาก็เลยดูก้าวร้าวนิดหน่อยน่ะ

...

 

คฤหาสน์การ์กอยล์

ตอนนี้คือเวลาเที่ยงคืนตรงแล้ว ถึงเวลาที่ทุกคนจะต้องกลับมาอยู่บ้านเรียบร้อยแล้ว แต่ทว่าฟินซ์กับ   ไวท์เวย์ยังคงไม่มาซักที

ทำไมพวกนี้ชอบสร้างปัญหาให้ฉันจริงๆเลย ให้ตายสิ

บ่อมบ๊อม! เค้ามาแล้วน้าคนดี >_<”

ฟินซ์วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาในคฤหาสน์อย่างรวดเร็ว

โหยเกือบไม่ทันแหนะ คลาวดี้ว่า

ไวท์เวย์ล่ะ?-_-“

เอ่อ...อยู่ที่คลับน่ะ

ทำไมหมอนั่นยังไม่มาอีก ตกลงกันแล้วไม่ใช่เหรอ

เอ่อ...ฉันว่าช่างมันเถอะ อย่างน้อยเค้าก็อยู่นี่แล้วน้า

ขอยืมรถหน่อย
          "หะ...เอ่อ...เฮ้ย!"

ฉันไม่รอช้ากระชากกุญแจที่อยู่ในมือฟินซ์ออกมาก่อนที่จะเดินไปที่รถ

ไม่นะรถฉันT^T” ฟินซ์

ไวท์เวย์นะไวท์เวย์เมื่อวานยังดีๆกันอยู่เลย วันนี้ก่อเรื่องอีกแล้ว ฉันล่ะเหนื่อยใจกับหมอนี่จริงๆเลย

 

VIP ZONE

ขวับๆ (-_-   )(   -_-)

หมอนั่นอยู่ไหนของมันฟะ! ฉันเดินมายัง VIP ZONE โซนที่พวกนั้นชอบมาดริ้งกันบ่อยๆ แต่ที่นี้กลับไม่มีไวท์เวย์อยู่เสียอย่างนั้น เขาไปไหนของเขากันนะ ฉันเดินไปรอบๆ ทั่วคลับ ก่อนที่จะ...

พลั่ก!!
          จู่ๆ ฉันก็เดินชนเข้ากับผู้ชายร่างสูง ที่คุ้นตาเอามากๆ

โอ๊ะ! ยัยตูดไก่

นั่นมันชื่ออะไรอีกล่ะ=__=;
          เอริค?” ฉันถามเพื่อความแน่ใจ

ใช่ ฉันเอง เอริคยิ้มที่มุมปาก

นายมาทำอะไรที่นี้?

ฉันน่าจะเป็นฝ่ายถามเธอมากกว่านะ

ฉันมาตามหาคนน่ะ

หมายถึงคนนู้นรึเปล่า?

เอริคชี้ไปยังชายหนุ่มคนหนึ่งที่นอนฟุบอยู่ที่บาร์เบียร์

นั่นใช่....

ใช่! เค้าเลยล่ะ ไวท์เวย์ผู้เลอโฉม หึ!” เอริคแสยะยิ้ม

งั้นฉันขอตัวก่อนนะ

ฉันรีบปลีกตัวออกมาจากบทสนทนานั้นอย่างเร็วก่อนที่จะเดินตรงไปหาไวท์เวย์ที่นอนฟุบอยู่

ทำไมฉันรู้สึกว่าเอริคกับไวท์เวย์ไม่ค่อยจะลงรอยกันสักเท่าไหร่เลยนะ เหมือนกับว่าเขามีอะไรกันอย่างงั้นแหละ เฮ้อ! ช่างเถอะ

ไวท์เวย์... ฉันเขย่าตัวเค้าหน่อยนึง

อือ...

อี๊~

กลิ่นออกเลยนะ

เค้าดื่มหนักมั้ยคะ

ฉันหันไปถามพนักงานคนหนึ่ง

สามขวดครับ

“=_=^”

ช่วยพาเค้าไปที่รถหน่อยสิคะ

ครับๆ

พนักงานคนเดิมแบกร่างของไวท์เวย์ไว้ที่เบาะข้างคนขับ ก่อนที่ฉันจะขับรถของฟินซ์ออกไปจากที่การ์กอยล์คลับนี่ซะ ในขณะที่ฉันกำลังขับรถเพื่อที่จะกลับคฤหาสน์อยู่นั่นไวท์เวย์เองก็พล่ามเรื่องราวอะไรมากมายให้ฉันฟัง ฉันต้องยอมทนฟังอย่างจำใจ TT^TT’

บวม... ไวท์เวย์

อะไร-_-?

ฉันชื่อบอมนะไม่ใช่บวม

จอด

จอดทำไม ยังไม่ถึงคฤหาสน์เลยนะ

ก็บอกห้ายจอดงายยยย อุ๊บ!”
           "O_O "

ไวท์เวย์โวยวายก่อนที่จะเอามือทั้งสองข้างปิดปางของเค้าไว้แน่น เหมือนจะมีอะไรบางอย่างหลุดออกจากปากเค้าอย่างงั้นแหละ รึว่าจะเป็น!!

เอี๊ยดดด!

ฉันเหยียบเบรกในที่สุด ไวท์เวย์เปิดประตูและวิ่งออกไป ที่ฟุตบาทข้างถนน ฉันเองก็เดินตามเค้าลงไปก่อนที่จะลูบหลังเพื่อให้เขาอ้วกได้สบายยิ่งขึ้น

อุแหวะ!” ไวท์เวย์

นายไหวรึเปล่าเนี่ย-_-“

ไหวๆ ช้านยังหวายอยู่นะ หิวจัง ไปหาไรกินกันเถอะ

 

ว่าแล้วไวท์เวย์ก็มาที่ร้านกาแฟที่เปิดยี่สิบสี่ชั่วโมง

 “ทำไมนายต้องดื่มหนักขนาดนี้ด้วยหะ?

เรื่องของช้านนา

กลับไปฉันคงต้องกักบริเวณนายนะ

จาบ้าหรือไงหา เธอจามากักบริเวณช้านทำมาย

ก็นายทำผิดกฎที่ฉันตั้งขึ้นไว้น่ะสิ

ม้ายยยยย! ยัยแม่มดดดดด!”

“=_=;;”

แล้วนายพาฉันมาทำไมที่ร้านกาแฟเนี่ย?

ฉันอยากกินเค้กช่วยสั่งให้หน่อยสิ

 “แล้วทำไมฉันต้องไปสั่งให้นายด้วยล่ะ

ก็เธอเป็นคุณแม่บ้านน่ะสิ ยัยบวม!”

ย่ะ แล้วจะกินเค้กอะไร

เค้กอารายก็ได้ที่เธอยากกิน...อ้ออย่าลืมเอาเทียนมาด้วยน้า^^”
          นายจะกินเทียนด้วยรึไง-*-”

เอามาเหอะน่า-_-“

อะไรของหมอนี่อยากกินเค้กแต่สั่งเค้กที่ฉันอยากกิน แล้วยังจะให้ซื้อเทียนมาอีก ปวดกระบาลกับหมอนี่จริงๆเลยเชียว ฉันเดินไปสั่งกับพนักงาน ก่อนที่จะได้เค้กนมสดเคลือบช็อกโลแล็ตมาหนึ่งปอนด์ พร้อมกับเทียนสำหรับเป่าเค้กมาอีกหนึ่งกล่อง

พลึ่บ!

ฉันวางของที่หมดนั่นสั่งให้ไปซื้อทั้งหมดไว้บนโต๊ะ ก่อนที่จะนั่งลงบนเก้าอี้ตรงข้ามกับเขา

อ้าน่ากินจริงๆเล้ย

ไวท์เวย์พูดพรางแกะกล่องเค้กแล้วบรรจงเสียบเทียนลงบนเค้กก่อนที่จะขอ ไฟแช็ค จากร้านกาแฟ มาจุด ฉันไม่เข้าใจกับการกระทำของหมดนี่จริงๆเลย

นายจะทำอะไรน่ะ

วันนี้เป็นวันเกิดของฉัน... ไวท์เวย์

วะ ว่าไงนะ! ฉันไม่หลงกลหรอกนะยะ เกิดอยากจะกินน่ะสิ ฉันจำได้น่า ในประวัตินายเกิดเดือนพฤศจิกายนนี่ แต่นี่มันเพิ่งจะพฤษภาคมเองนะ

หึ

ไวท์เวย์แสยะยิ้ม ตอนนี้เหมือนกับว่าเค้าสางเมาแล้ว แต่อะไรมันจะไวขนาดนั้น เค้ากินไปตั้งสามขวดนี่

นายเมารึเปล่าเนี่ย

ฉันดูเหมือนคนเมาอย่างนั่นเหรอ

ก็ไม่

อ่าหะ ฉันไม่ได้เมา

นายแกล้ง?

ถั่วต้ม! ^_^”

ไม่ตลก -_-;”

โอเคๆ ฉันเมานิดหน่อย แต่ก็มีสติดี

ย่ะ เป่าเทียนสิ มันหยดใส่เค้กหมดแล้วนะ

ฉันว่า ก่อนที่เค้าจะอธิฐานก่อนที่จะเป่าเทียน

“^^”ไวท์เวย์

“ตกลง...วันเกิดนายวันไหนกันแน่

วันนี้...

แล้วทำไมในประวัตินายเกิดเดือนพฤศจิกายนล่ะ?

ฉันโกหก

โกหก? นายโกหกทำไม?

ก็ไม่อยากให้ทุกคนรู้วันเกิดที่แท้จริงของฉันน่ะสิ

พวกการ์กอยล์ด้วยกันรู้หรือเปล่า?

มีแค่อลันคนเดียวที่รู้ เพราะหมอนั่นมันกลูเกิ้ล

แล้วนายปิดบังทำไม

ฉันแค่อยากจะฉลองวันเกิดกับคนที่รู้จักวันเกิดที่แท้จริงของฉันเท่านั่น

เหตุผลห่วยมาก-*-

ไม่ซะหน่อย สำหรับคนอย่างฉัน ถ้าคนรู้วันเกิดก็จะซื้อนู้นซื้อนี้มาให้ จัดงานการใหญ่โต ซึ่งฉันไม่ค่อยชอบเท่าไหร่ ฉันอยากจะให้วันเกิดของฉันมีแต่ครอบครัวเท่านั่น ซึ่งนั่นน่ะ มันคงจะเป็นไปไม่ได้...

ฉันเหลือบไปเห็นขอบตาของไวท์เวย์ที่ในดวงตาสีแดงก่ำของเค้ามีน้ำใสๆที่กำลังจะเอ่อล้นออกมา

นะ นาย

มันคงเป็นไปไม่ได้...ฮึก

และแล้วเค้าก้ร้องไห้ออกมาในที่สุด

“...งั้นก็ สุขสันต์วันเกิดนะ...

ฉันไม่อยากจะถามอะไรเค้าไปมากกว่านี้ เพราะยิ่งจะทำให้เค้าดูแย่ลง จริงๆด้วยสินะที่ป้าบอกกับฉันไว้ หมอนี่มีปัญหาเรื่องครอบครัว ฉันไม่รู้ว่าจะเป็นคนที่โชคดีหรือโชคร้ายกันแน่ที่เห็นหมอนี้ร้องไห้

ระหว่างทางกลับ ไวท์เวย์เล่าเรื่องครอบครัวของเค้าให้ฉันฟัง

พ่อฉันเคยมีภรรยามาก่อนที่จะแต่งงานกับแม่ของฉัน แต่พ่อกับผู้หญิงคนนั้นไม่ได้จดทะเบียนกันและมีลูกชายอีกหนึ่งคน ไม่นานพ่อฉันก็ได้เลิกลากับผู้หญิงคนนั้นด้วยเหตุผลบางอย่าง พ่อกับแม่ฉันแต่งงานกันถูกต้องตามกฎหมาย และเมื่อฉันอายุสามขวบ แม่ของฉันหย่ากับพ่อแล้วหนีไปอยู่ต่างประเทศ เพราะว่าพ่อยังแอบไปหาผู้หญิงคนนั้นอยู่จนแม่ทนไม่ไหวจึงหนีไป ต่อมาพ่อก็รับผู้หญิงคนนั้นกับลูกชายเข้ามาอยู่ในบ้าน ซึ่งฉันก็ไม่แน่ใจว่าอยู่ในฐานะอะไร และฉันไม่ชอบผู้หญิงคนนั่นและลูกชายเอามากๆ จึงทำให้ฉันไม่สามารถอยู่บ้านเดียวกับพ่อได้ ฉันจึงออกมาอยู่กับเพื่อน แต่ว่าพ่อไม่อยากให้ฉันต้องไปอาศัยบ้านคนอื่นอยู่ พ่อจึงสร้างคฤหาสน์ให้อยู่ข้างๆโรงเรียน แล้วฝากให้ผู้อำนวยการโรงเรียนดูแลฉันเป็นพิเศษและมีคุณแม่บ้านคอยดูแล แต่คฤหาสน์มันอ้างว้างเกินไป ทำให้ฉันต้องหาคนมาเติมเต็มสีสันให้คฤหาสน์แห่งนี้ ฉันจึงชวนเพื่อนๆ ทั้งหมดที่รู้จักกันมาแต่เด็กๆ มารวมกันอยู่ที่คฤหาสน์การ์กอยล์...
                ...ฉันขับรถไปฟังไป

        วันนี้วันเกิดฉัน คนที่รู้วันเกิดฉันก็มีเพียงพ่อและแม่เท่านั้น แต่เธอรู้อะไรมั้ย...ทั้งสองคนกลับจำวันเกิดที่แท้จริงของฉันไม่ได้ หึ! น่าสมเพชสิ้นดี

        “แล้วนายทำไมไม่บอกเค้าล่ะ คนเรามันก็อาจจะมีลืมกันบ้าง

        “แต่ฉันเป็นลูกเขานะ เขาไม่ควรลืม!” เขาเริ่มมีโมโห

        “นายคิดว่าตัวกำลังโชคร้ายอย่างงั้นเหรอ?

        “ใช่! มากๆเลยล่ะ ฉันน่ะอยากมีครอบครัวที่สมบรูณ์แบบ เหมือนกับคลาวดี้ เฮนรี่ และอีกมากมาย ทุกวันนี้ฉันเจอพ่อกับแม่นับครั้งได้ ฉันไม่อยากเป็นแบบนั้นเลย

       “แต่มันก็ไม่มีใครอยากเป็นแบบนั้นหรอกนะ คนเราเลือกเกิดไม่ได้ ทำไมนายไม่นึกถึงคนที่แย่กว่านายบ้างล่ะ คนที่เค้าลำบากกว่านาย ถึงนายจะไม่มีครอบครัวที่สมบรูณ์แบบ แต่นายก็มีเงินทอง ความหล่อ ซึ่งมันก็ทำอะไรได้อีกมากมาย เท่าที่นายอยากจะทำ แต่นายเลือกใช้วิธีที่จะทำร้ายตัวเอง คิดว่ามันถูกแล้วหรือไง!”

      “เธออย่ามาทำเป็นรู้ดีหน่อยเลย เธอไม่ใช่ฉัน เธอจะไปรู้อะไรหะ!!!” เขาตะคอกใส่ฉัน

      ฉันจอดรถเมื่อถึงคฤหาสน์การ์กอยล์

      “ฟังให้ดีนะ พ่อกับแม่ของฉันตาย! “

      “O_O”

      “ด้วยอุบัติเหตุ ณ นาทีนั้นฉันเหมือนสูญสิ้นทุกอย่าง มันไม่มีอะไรเหลือเลย บริษัทของพ่อล้มละลาย บ้านก็ถูกยึด ทุกอย่างไม่เหลือเลยจริงๆ ฉันไม่มีพ่อไม่มีแม่อีกต่อไปแล้ว ซึ่งมันต่างจากนาย!!! มันต่าง แล้วก็เลวร้ายมากกว่าด้วย!! ฮึก”

      ฉันมองไวท์เวย์ด้วยน้ำตาที่เอ่อล้นออกมา

      “...

     “ฉันผ่านนาทีที่ยากลำบากกว่านายมาแล้วนะไวท์เวย์ นายจะมาพูดว่าฉันไม่รู้อะไรก็คงไม่ได้ ถึงพ่อแม่นายจะไม่ได้สนใจนายเท่าที่ควร แต่มันก็ยังดีกว่าที่พ่อกับแม่ของนายจากนายไปตลอดการนะ

     น้ำตาของฉันไหลอย่างง่ายดาย ทั้งที่ฉันไม่ได้ร้องไห้มานานมากแล้ว
             “บะ บอม...

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

234 ความคิดเห็น

  1. #228 paewoil (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2558 / 23:15
    สงสานางเอกเอก แล้วเอริคนี่ พี่ชายต่างแม่ของไวท์เวย์รึเปล่าคะ
    #228
    0
  2. #145 opel_zuza (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2555 / 19:54
    บวมมมมมมมมม T^T
    #145
    0
  3. #41 moko_cheese (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 2 เมษายน 2555 / 10:20
     บอมอย่าร้องไห้เลยน้า   T T
    ไรเตอร์สู้ๆค่ะ : )
    #41
    0
  4. #40 salapao*_* (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 2 เมษายน 2555 / 00:34
    ง่า น่าสงสารบอมน้อยอ่ะ
    #40
    0
  5. #38 B2UTY_KUNGKING (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 1 เมษายน 2555 / 20:46
    ง่าาาาาา.บอมศรีน่าสงสารรรรี
    #38
    0