[seventeen || minsoon] :: Come to me

ตอนที่ 1 : Come to me — Introduction

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 88
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 11 ครั้ง
    16 ก.ย. 61


****come to me****



          ชีวิตคนเรามีทางเลือกเสมอ อยู่ที่ว่าเราจะเลือกไปทางไหน 


          ใช่..ทุกคนมีทางเลือก


          และซูนยองเลือกที่จะเดินมาทางนี้เอง 


          เขาไม่โทษใคร


          ทางที่โง่เง่า สิ้นคิด และไร้ศักดิ์ศรีสิ้นดี 


          แม้ว่าหัวใจจะเต้นกระหน่ำด้วยความหวาดกลัว แม้ว่าน้ำตาแห่งความอัปยศจะรินไหล ซูนยองก็ไม่อาจหันหลังกลับ และไม่มีทางที่จะหนีออกไปจากที่ตรงนี้ได้อีกแล้ว 


          “เธอตัวสั่น” 

          

          เสียงทุ้มของ ‘ลูกค้า’ กระซิบชิดใบหู มือหนากระตุกเชือกรัดเอวเพียงครั้ง เสื้อคลุมอาบน้ำก็เลื่อนหลุดออกจากร่างกายคนตัวเล็ก ซูนยองยิ่งตัวสั่นด้วยความหวาดกลัว ร่างกายที่เล็กจ้อยจะสู้แรงของคนตัวใหญ่โตตรงหน้าได้อย่างไร แค่เขารวบเอวบางเข้าหา ซูนยองก็ล้มลงนั่งคร่อมตักหันเผชิญหน้ากับลูกค้าคนแรกในชีวิตอย่างไม่อาจเลี่ยง 


          เขารั้งตัวซูนยองเข้าไปชิด รอยยิ้มพอใจปรากฎอยู่บนหน้าเขา  ดวงตาคมกวาดตามองไปทั่วเรือนร่างขาวผ่องของคนตัวเล็กอย่างเสียมารยาท  แม้ไฟในห้องจะสลัว แต่ซูนยองก็รับรู้ถึงประกายตาวิบวับของนักล่าจากคนตัวสูงได้อย่างดี 


          มือเล็กสั่นเทาพยายามดึงเสื้อคลุมอาบน้ำขึ้นปกปิดร่างกายตัวเอง แต่เพียงแค่เขาใช้มือกำรอบข้อมือสองข้างของคนบนตัก ก็หยุดการเคลื่อนไหวได้ทั้งหมด ซูนยองหลุบตาลง ก้มหน้าหนีความอับอายจนคางชิดอก เบี่ยงตัวหนีตอนที่เขากดจมูกโด่งลงบนแก้ม เขาซุกไซ้ไล่จูบไม่ห่าง เขาจูบแก้ม จูบลำคอ จูบหัวไหล่ วงแขนแข็งแกร่งกอดตัวซูนยองให้แนบชิดตัวเขา คนตัวเล็กดันตัวออกเท่าไหร่ก็ไม่หลุดออกไปจากวงแขนนี้ ริมฝีปากอุ่นร้อนประทับจูบไปทั่วผิวกายที่เปล่าเปลือยไม่สามารถปกปิด เฉกเช่นเดียวกับความหวาดหวั่นที่สะท้อนอยู่ในอกและฉายชัดออกมาทางแววตา


          น้ำตาใสหยดหนึ่งซึมหางตา เมื่อเขาจูบลงบนอก ดูดดึงฝากร่องรอยของการยอมขายศักดิ์ศรีและร่างกายเอาไว้ให้ซูนยองดูต่างหน้า ยิ่งคิดก็ยิ่งรังเกียจตัวเองจนไม่อาจกลั้นเสียงสะอื้นได้ 

         

           “เธอชื่ออะไร”

          

          “คะ ควอนซูนยอง..ครับ” มือหนาประคองดวงหน้าใสให้เงยขึ้น...จ้องมองอย่างพินิจ


          “ครั้งแรกหรือ” 



          คนตัวเล็กพยักหน้า ดวงตาสั่นไหวเอ่อท้นไปด้วยหยาดน้ำ ซูนยองเห็นเขาถอนหายใจ หัวคิ้วขมวดเข้าหากัน เขาดึงมือซูนยองไปจูบก่อนใช้นิ้วโป้งเกลี่ยเช็ดน้ำตาที่หางตาให้ 



          “เธออยากให้ฉันหยุดไหม ถ้าไม่เต็มใจฉันก็ทำไม่ลง แต่บอกตรงๆนะ ฉันถูกใจเธอมาก” 


          “ผม...” ซูนยองเม้มปากจนเป็นเส้นตรง ก่อนเดินเข้าห้องมา ซูนยองอยากวิ่งหนีออกไปให้พ้นจากที่แห่งนี้ กระทั่งอยู่บนตักเขาแบบนี้ซูนยองก็ยังอยากย้อนเวลากลับไป 



          โอกาสที่เขาหยิบยื่นให้เหมือนมือที่มองไม่เห็นดึงซูนยองที่กำลังจะจมน้ำให้รอดชีวิต 



          “เธอคงมีเหตุผลที่ทำแบบนี้ งั้นฉันจะไม่บอกนายหน้าของเธอก็แล้วกัน ถ้าเขาโอนเงินให้เธอเมื่อไหร่ ค่อยเอามาคืนฉันทีหลัง” 




          แต่...เขาช่วยไม่ทัน ซูนยองในตอนนี้จมดิ่งลึกลงไปยากจะช่วยเหลือได้อีก 



          นี่คือทางเลือกเดียวของซูนยอง



          “คุณ...ช่วยอ่อนโยนกับผมได้ไหมครับ ผม....ไม่เคย” 


          คำตอบของซูนยองทำให้เขากระตุกยิ้มพึงใจที่มุมปาก 


          เขา..ก้มลงละเลียดจูบริมฝีปากเล็ก ซูนยองเอียงหน้าหนีด้วยความกระดากในหัวใจ 


          ไม่นึกเลยว่าจูบแรกของซูนยองจะเกิดขึ้นในสถานการณ์แบบนี้ 


          “อย่ากัดปาก” เสียงทุ้มกระซิบอีกครั้ง เขาจูบติ่งหูเล็กแล้วเลื่อนมาจูบแก้มกลม มือหนาลูบแผ่นหลังบางคลายจะปลอบ เขาทำทุกอย่างอย่างแผ่วเบาอ่อนโยน 


          แต่นั่น..ก็ไม่ได้ทำให้ซูนยองรู้สึกดีขึ้น เพราะไม่ว่าลูกค้าจะใจดีเพียงไหน ก็ปฏิเสธความจริงไม่ได้ว่าสิ่งที่ซูนยองทำอยู่ตอนนี้คือการ ‘ขายตัว’ 


          เขาโอบประคองซูนยองให้นอนลงกับเตียง ร่างกายสองร่างเปลือยเปล่าแนบชิด เขาก้มลงจูบซูนยองอีกครั้ง จูบที่ปากราวกับต้องการจะพรากลมหายใจไปจากซูนยอง ตะโบมจูบตามร่างกายราวกับต้องการกลืนกินร่างเล็กลงไปทั้งตัว มือเขาป่ายปัดบีบเค้นไปตามผิวขาว สะโพกมนถูกบีบคลึงจนเกิดรอยแดงเมื่อเขายกขาเรียวพาดบ่าแล้วก้มลงต่ำ 


          “ยะ อย่าครับ” คนตัวเล็กหยัดตัวขึ้นแล้วถอยหนีจนชิดหัวเตียง แต่คนตัวโตที่ซูนยองไม่รู้จักชื่อก็ยังตามมาไม่ยอมห่าง มือเล็กต้องออกแรงดันอกหนาไว้เมื่อเขาทำท่าจะเข้ามาจนอะไรๆชิดกัน


          “ทำไมล่ะ”


          “คุณเป็นลูกค้า”


          “นายหน้าเธอสั่งมาว่ายังไง”


          “สั่ง..เขาสั่งให้ผมทำ”

          

           “เป็นเด็กดีจัง”

          

           “เขาบอกว่าถ้าผมทำ ผมจะได้เงินเพิ่ม”


          “เธอได้ทำแน่...แต่อะไรที่มันเป็นครั้งแรก มันก็ต้องเรียนรู้ก่อนถูกไหม เพราะฉะนั้นถือว่าฉันสาธิตให้ดูก็แล้วกันนะ” เขาจูบหน้าผากเกลี้ยงตอนที่พูดจบ มือและปากอุ่นของเขาทำงานเร็วจนซูนยองเอ่ยห้ามไม่ทัน คนตัวโตตรงหน้าทำทุกอย่างได้อย่างช่ำชอง 


          เขาเหลือบตามองคนไม่ประสาแล้วกระตุกยิ้มมุมปาก แก้มกลมขึ้นสีจางและเข้มขึ้นทุกขณะ น่ารักน่ามองไปเสียทุกอย่าง น่ารักจนอยากแกล้งให้ร้องเรียกเขาเสียงหวานไปตลอดคืน 

เขาหยัดตัวคุกเข่า เอื้อมมือหยิบของจากลิ้นชักข้างเตียงมาเตรียมไว้


          “เธอรู้ใช่ไหม ว่าฉันกำลังจะสอนอะไรเธอต่อจากนี้” 


          “ครับ”


          “ฉันจะถามเธออีกครั้ง ครั้งสุดท้าย...เธออยากให้มันเกิดจริงๆใช่ไหม” 

ซูนยองปรือตาปริ่มน้ำตามองลูกค้า ฟันซี่เล็กขบลงบนริมฝีปาก นึกถึงเหตุผลที่พาตัวเองมาอยู่ที่นี่ เวลานี้ ท้ายสุดก็นอนลงราบกับเตียงอย่างจำยอม ตาเรียวปิดสนิทยอมรับทุกสิ่งที่จะตามมา


          “ซูนยอง” เขาเรียกชื่อซูนยองด้วยน้ำเสียงใจดี แม้กระทั่งจูบที่เขามอบให้ก็อ่อนโยน “ถ้าเธอไม่..”


          “ผมไม่มีสิทธิเลือก”


          “เธอมี..อย่างน้อยตอนนี้ฉันก็กำลังให้มันกับเธอ ปฏิเสธฉันสิ”


          “ผมขายตัวนะครับ จะเรียกร้องอะไรได้” 


          “นี่..ซูนยอ..” 

          

              ร่างเล็กรั้งคนตัวโตลงมาจูบ จูบอย่างคนไม่เคยจูบใคร จูบสะเปะสะปะ จูบอย่างไม่ประสา แต่มันกลับทำให้คนที่ผ่านเรื่องบนเตียงมานับครั้งไม่ถ้วนสติเตลิด ที่ตั้งใจว่าจะปล่อยเด็กหนุ่มไปก็กลายเป็นเกี่ยวกระหวัดโอบรัดร่างเล็กแนบชิด ที่เคยจูบอย่างแผ่วเบาก็กลายเป็นจูบอย่างปรารถนาในอารมณ์ 


.

.

.


          เขาป้องกันทุกอย่างให้ปลอดภัย และไม่ลืมรองสะโพกกลมกลึงด้วยหมอน สอดแขนรองรับใต้ข้อพับขา จูบหน้าท้องขาวแล้วทาบทับตัวเองลงบนตัวคนตัวเล็ก ระมัดระวังอย่างยิ่งให้ซูนยองเจ็บน้อยที่สุด 


          “ถ้าไม่ไหวบอกฉันนะ ถ้าเจ็บเกินไปก็บอกได้” 


          เขาใส่ใจจนซูนยองสะท้านในอก อดคิดไม่ได้ว่าถ้าเราไม่เจอกันในฐานะลูกค้ากับเด็กขายบริการก็คงดี ซูนยองคงมีความสุขมาก ห้องนี้ เตียงนี้ ซูนยองคงมอบทั้งหัวใจทั้งร่างกายให้เขาได้อย่างเต็มใจ  ไม่ใช่รู้สึกหมดค่าอย่างตอนนี้

     

          แต่คนระดับนี้ก็คงไม่มีวันสนใจเด็กผู้ชายจนๆแบบซูนยองอยู่ดี 


          แค่คืนนี้เขาใจดีกับซูนยอง ก็ถือว่าโชคชะตาเมตตาซูนยองแล้ว 


          “อ๊ะ..” คนตัวเล็กผวาเฮือก ความเจ็บแปลบที่เกิดขึ้นอย่างรวดเร็วทำให้ซูนยองตื่นตระหนก ความเจ็บปวดที่เขาไม่เคยพานพบมาก่อนเลยในชีวิตกำลังทำให้ซูนยองทรมานจนร่างกายทนไม่ไหว อยากจะผลักตัวเขาให้ออกไป มือเล็กก็ทำได้แค่จิกลงบนฟูกที่นอนระบายความเจ็บ ปากเล็กหอบสะท้าน เมื่อความเจ็บปวดแปลบนั้นยังคงกลืนกินเข้ามาในร่างกายแบบบาง 


          “ไม่เป็นไรซูนยอง ไม่เป็นไร” เขาคงสังเกตแล้วว่าซูนยองรับไม่ไหว มือหนาลูบผมนิ่มแผ่วเบา จูบประทับบนหน้าผากของคนที่ยังขมวดคิ้วเกร็งตัว 


          “เด็กดี” เขาเรียกซูนยองด้วยเสียงนุ่มอ่อนหวาน “ยิ่งเกร็งเธอจะยิ่งเจ็บนะ” 


          “ผม..พยายามแล้ว” 


          “กอดฉันไว้” 


          “ไม่ ไม่ได้หรอกครับ”


          “ได้สิ”



          “แต่พี่...บอกว่าคุณไม่ชอบให้ถูกตัว”


          “กับคนอื่นฉันไม่ชอบ แต่สำหรับเธอ ฉันชอบ” 

     

          นัยน์ตาดำสนิทลึกล้ำคู่นั้นทอดมองอย่างอ่อนโยน เขาจับแขนเล็กให้โอบรอบคอ และไม่ว่าอะไรสักคำแม้ซูนยองจะเผลอจิกเล็บลงบนแผ่นหลัง 


          เขาจูบริมฝีปากเล็กนิ่มเนิ่นนานให้ซูนยองรู้สึกผ่อนคลายที่สุดแล้วค่อยดันตัวเองเข้าไปอย่างช้าๆ  ทุกอย่างเนิบช้าคล้ายกาลเวลาหยุดหมุน แต่ทุกสัมผัสที่เขามอบให้ ซูนยองกลับจำได้ขึ้นใจ 


.


.


          เขา...แผดเผาซูนยองให้หลอมละลายใต้ร่างเขา แต่ก็อบอุ่นอ่อนโยนปลอบประโลมหัวใจแตกสลายของซูนยองได้ด้วยจูบของเขา ร่างกายของเขา สัมผัสของเขา 


          ทั้งที่ซูนยองเลือกที่จะขายศักดิ์ศรีทิ้งแต่เขากลับทำให้ซูนยองราวกับเป็นคนพิเศษ ราวกับว่าซูนยองกับเขากำลังมอบความรักให้แก่กัน เสียงทุ้มกระซิบเรียกชื่อซูนยองให้คล้ายความฝันละเมอของคนตัวเล็กเพียงคนเดียว แต่เขาก็ยืนยันด้วยความเจ็บปวดที่อ่อนหวานทุกครั้งที่ขยับชิดใกล้ เขาโอบรั้งร่างกายแบบบางแนบแน่น พาตัวและหัวใจของซูนยองให้เลื่อนลอย ใบหน้าคมเข้มระบายยิ้มให้ทุกครั้งที่คนตัวเล็กช้อนตามอง ป้อนจูบปลอบประโลมไม่เว้นว่าง 


          “คืนนี้ฉันเป็นของเธอ กอดฉันได้เท่าที่เธอต้องการ” 



****come to me****




          “อย่าเพิ่งลุก” 


          “ผมต้องกลับไปช่วยป้าเปิดร้าน” คนแก้มกลมรวบผ้าห่มมาคลุมตัว พยายามหยัดร่างกายอ่อนล้าให้ลุกขึ้น แต่วินานั้นซูนยองก็เข้าใจคำเตือนของคนข้างตัวได้ทันที ร่างเล็กไม่เพียงลุกไม่ข้ึน เรี่ยวแรงจะยันตัวยังไม่มี เขาส่ายหัวอย่างอ่อนใจดึงเด็กขี้ดื้อขึ้นนั่งตัก 


          “อย่าดิ้นนักสิ เธอก็รู้ ตอนเช้าๆอย่างนี้ ผู้ชายอย่างเราอ่อนไหวแค่ไหน” 


          ซูนยองสบนัยน์ดำลึกคู่นั้นแล้วสะเทิ้นอาย แก้มกลมแดงปลั่งขึ้นมาเสียดื้อๆ 


          “ปล่อยผมก่อนได้ไหมครับ” ซูนยองช้อนตามอง แตะมือลงบนอกเขา 


          “ปล่อย เธอก็ดิ้นหนี” เจ้าของตักงับติ่งหูเล็กอย่างมั่นเขี้ยว เป็นเหตุให้คนตัวเล็กเอียงตัวหลบไปซุกอกพอดี 


          “ผมต้องกลับบ้านแล้วครับ”


          “เมื่อคืนไม่ดื้อแบบนี้เลยนะซูนยอง”


          “ผมไม่ได้ดื้อนะครับ แต่ผมจำเป็น”


          “จำเป็นยังไง”


          “ถ้าไม่กลับไปช่วยป้าเปิดร้าน ผมตายแน่ๆเลย ปล่อยผมกลับบ้านนะครับ” 


          “บอกที่อยู่ร้านป้าเธอมาสิ”


          “ครับ?”

          

          “บอกมาเถอะ จะให้คนไปส่ง”


          “ไม่เป็นไรครับ ผมนั่งแท็กซี่กลับได้”


          “ดูตัวเองหน่อย จะเดินยังไม่มีแรงเลย” ซูนยองลองขยับตัวนิดหน่อยก็ค้นพบว่าร่างกายของเขาตอนนี้ ไม่พร้อมจะกลับไปทำงานยกของหรือเดินเสิร์ฟทั้งวันอย่างปกติ 


          .

          

          .


          ‘เรา’ ใช้เวลาด้วยกันอย่างยาวนาน เขาสร้างความเจ็บปวดให้ซูนยองจนน้ำตาใสร่วงหล่นในครั้งแรก แต่ซูนยองกลับรับรู้ถึงความหอมหวานชวนหลงใหลจากสัมผัสนั้นของเขา  


          เขารู้...ความรู้สึกย่ำแย่ในหัวใจซูนยองยังคงไม่หายไป เขาก็ทำให้ซูนยองโอนอ่อนหลอมเหลวจนตอบสนองกับทุกสิ่งที่เขามอบให้ 


          เขาพร่ำบอกย้ำๆให้ซูนยองกอดเขาได้ จูบเขาได้  เขาโอบกอดซูนยองไว้ในอ้อมกอดตลอดคืน

คิดแล้วเหลือบตามองคนตัวโตที่ยังกอดเขาไม่ปล่อย 


          เขา..อาบน้ำแต่งตัวใหม่แล้ว ซูนยองเพิ่งสังเกตจริงจังตอนนี้เองว่าเจ้าของตักที่ตัวเองนั่งอยู่นั้นดูดีเพียงไหน 

หล่อยิ่งกว่าดาราบางคนที่เคยเห็นในโทรทัศน์เสียอีก 


          “ว่าไง บอกมาได้รึยัง”


          ซูนยองสะดุ้งเล็กน้อยหน้าแดงที่เผลอคิดถึงเหตุการณ์เมื่อคืน ตะกุกตะกักบอกที่อยู่ร้านอาหารเล็กๆออกไป 

.


.


.



          ‘ลูกค้า’ ของซูนยองยอมให้คนตัวเล็กอาบน้ำเอง แต่ก็ยื่นคำขาดว่าจะรออยู่ในห้องและห้ามซูนยองล็อคประตูเด็ดขาด 


          ซูนยองแช่น้ำอุ่นอยู่ในอ่างอาบน้ำ สำรวจร่างกายตัวเองแล้วถอนใจ ก่อนที่น้ำตาจะค่อยๆไหลออกมาเงียบๆ ต่อให้ทุกๆเรื่องเมื่อคืนจะอ่อนหวานแค่ไหน คนที่รออยู่ข้างนอกจะอ่อนโยนเท่าไหร่ 


          ความจริงก็คือความจริง....


          ซูนยองในตอนนี้ไม่หลงเหลืออะไรอีกแล้ว


          ไม่เหลือแม้แต่ความภาคภูมิใจในตัวเอง 


          เงิน

          

          เพราะเงินคำเดียวจริงๆ



****come to me****



          เจ้าของห้องนั่งรออยู่ก่อนแล้วที่โต๊ะกินข้าว คอนโดหรู ห้องหรู เครื่องเรือนราคาแพง แพงชนิดที่เรียกว่าขายบ้านของเขาทั้งหลังก็ยังซื้อโซฟาตัวเดียวของห้องนี้ไม่ได้ คนตัวเล็กเดินอย่างระมัดระวัง ระวังทั้งร่างกายตัวเองและระวังไม่ให้ไปโดนของในห้องตกแตกเสียหาย 


          “ขอโทษที่ไม่มีข้าวเช้าให้ ปกติฉันไม่ค่อยได้ทาน เธอพอจะทานขนมปังไปก่อนได้รึเปล่า” 


          “ผมจะกลับบ้านเลยครับ เสร็จ เอ่อ..ผมมาลา”


          คนตัวเล็กกลืนคำว่า ‘เสร็จงาน’ ลงคอไปอย่างยากเย็น ความปวดแปลบในหัวใจทำให้ซูนยองยืนกำมือนิ่งๆอยู่พักหนึ่ง หางตามองเห็นการเคลื่อนไหวจากโต๊ะกินข้าว และก่อนที่จะทันรู้ตัว ร่างเล็กก็ถูกช้อนขึ้นแล้ว 

ซูนยองถูกพากลับเข้ามาที่ห้องนอน นั่งอยู่บนตักแบบเดิม ผ้าห่มผืนเดิม ผ้าปูที่นอนยับยู่ยังไม่ทันได้เปลี่ยน เหมือนเมื่อคืนทุกอย่าง...


          “คุณครับ” 


          “ตัวเธอหอม” 


          คนตัวโตกอดเอวบางแน่น จูบแก้มนิ่มก่อนจะลากริมฝีปากกลับมาจูบปากเล็ก ขบเม้มริมฝีปากบนล่าง แล้วค่อยแทรกเข้าไปหยอกคนจูบไม่เป็นให้หายใจติดขัด ผละใบหน้าออกนิดหน่อยเพื่อมองดวงหน้าใสขึ้นสีอย่างนึกเอ็นดู รอจนคนตัวเล็กหายใจเอาอากาศเข้าไป ก็ก้มจูบอีกครั้ง ร่างเล็กโอนอ่อนก็ค่อยๆประคองให้นอนลง มือหนาสอดเข้าไปลูบผิวหน้าท้องใต้ร่มผ้า เหลือบตามองคนข้างใต้ร่างด้วยสายตาเป็นประกาย


          “นอนพักอยู่นี่ก่อน เรื่องที่บ้านไม่ต้องห่วง”


          “ไม่ได้หรอกครับ”


          “ตอนเที่ยงอยากทานอะไร”


          “ให้ผมกลับบ้านนะครับ” 


          เขามองซูนยองออดอ้อน แต่ก็เพียงแค่ระบายยิ้มให้ 


          “คงไม่ได้แล้วล่ะ”


          “ทำไมครับ”


          “ฉันซื้อเวลาของเราสองคนต่อแล้ว ซื้อ...จนถึงคืนนี้”


          ซูนยองตาโตอย่างตกใจ พลิกตัวหนีออกจากอ้อมกอดเขา พยายามจะพาตัวเองออกไปหยิบโทรศัพท์มือถือ แต่เอวบางก็ถูกเขาคว้าเข้าไปกอด


          “ผมอยู่ต่อไม่ได้จริงๆนะครับ”


          “โอเคๆ ฉันส่งคนของฉันไปช่วยป้าเธอเปิดร้านแล้ว”


          “ครับ?”


          “อืม ส่งไปช่วยเปิดร้านแล้วก็ให้อยู่ช่วยจนปิดร้านเลยด้วย” 


          ได้ฟังเขาบอก ซูนยองก็หยุดดิ้นหนียอมนอนนิ่งในวงแขนเขา แต่คิ้วเรียวยังขมวดเข้าหากันไม่คลาย


          “แต่...ตอนบ่ายผมต้องไปทำงานนะครับ คุณจะว่าอะไรไหม ถ้าผมขอยกเลิก ผมจะบอกพี่ลิลลี่โอนเงินคืนคุณทันทีเลยนะครับ” 


          “ไม่ทันแล้วสิ ฉันโทรไปลางานให้เธอแล้ว”


          “อะไรนะครับ!”คราวนี้ซูนยองตกใจจริงๆ ตกใจจนเผลออุทานเสียงดัง “คุณรู้ได้ยังไงครับ ว่าผมทำงานที่ไหน”


          “นายหน้าเธอไง พอฉันขอซื้อเวลาต่อ เขาพูดเหมือนเธอเปี๊ยบ บอกว่าเธอต้องไปทำงานตอนบ่าย ฉันก็เลยขอเบอร์โทรศัพท์ร้านกาแฟที่เธอทำงานแล้วโทรลาให้ซะเลย” 


          เขาพูดง่ายๆสบายๆเหมือนกำลังเล่าเรื่องทั่วๆไป แต่ซูนยองหน้าบึ้งตึงขึ้นทุกที นั่นหมายถึงซูนยองจะโดนหักเงินเดือนที่ลาน่ะสิ


          “ เอาล่ะ ฉันรู้ว่าฉันทำอะไรเอาแต่ใจ แต่ฉันทำเพราะห่วง ร่างกายเธอเองเธอย่อมรู้ดี เธอทำงานไม่ไหวหรอก แค่เดินจากห้องนี้ไปกินข้าว เธอยังเดินลำบากเลย” มือหนาของเขาลูบวนอยู่แถวสะโพกกลมกลึง 


          “แต่คุณก็น่าจะถามผม”


          “ถามแล้วเธอจะยอมหรือ ดื้อขนาดนี้”


          “...”


          “คิดซะว่าให้เวลาตัวเองพักผ่อน นอนกอดฉันไม่ดีหรือ ฉันเองก็ลางานมานอนกอดเธอเหมือนกัน” 


          “คุณ..”


          “ฉันอยากให้เธอวางทุกอย่างเอาไว้ก่อน แล้วใช้เวลาอยู่กับฉันสักวัน อย่าห่วงเลย อยู่กับฉันเธอไม่ต้องกังวลอะไร” 


          ซูนยองไม่ได้พูดต่อเพราะถูกปิดปากสนิท และไม่สามารถลุกหนีไปไหนได้อย่างที่คิดเพราะคนตัวโตไม่ยอมลุกออกไปจากตัวซูนยองตลอดวัน 


.




.



.



.



          “คุณชื่ออะไรเหรอครับ” 


          “เธอไม่รู้หรือ”


          “ผมไม่ทราบ เขาให้ผมเรียกคุณว่าคุณเค” 


          “อา..อย่างนั้นเอง”

          

          “...” 


          คนตัวโตยิ้มมุมปาก จับแขนเล็กให้โอบรอบต้นคอตัวเองไว้ก่อนจะสอดมือรองท้ายทอยและหลังร่างบาง โน้มตัวลงจนแผ่นอกชิดกัน ซูนยองถูกกดจมลงไปกับเตียง ตอนที่เขาขยับตัวเข้ามาแนบชิด คนตัวเล็กเผยอปากหลุดเสียงแผ่วหวาน เป็นโอกาสให้คนตัวโตฉกฉวยความหอมหวานไปจากปาก จูบที่ทำให้สติของซูนยองพร่าเลือนได้แต่กอดตัวเขาไว้อย่างว่าง่าย 


          และเมื่อเขาผละใบหน้าออก เสียงทุ้มแหบพร่าก็กระซิบชิดริมฝีปาก 


          “ฉันชื่อคิมมินกยู....คราวนี้เรียกชื่อฉันได้แล้วใช่ไหม เด็กน้อย” 



***come to me***



โปรดติดตามตอนต่อไป



#วันจันทร์ฟิค 



monday7th ::


คงจะได้กลับมารีไรท์กันอีกเยอะ

ลงเอาไว้ก่อนเพื่อความฮึกเหิม







ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 11 ครั้ง

7 ความคิดเห็น

  1. #7 dinWhy (@diny-D) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2562 / 23:57
    มาต่อเถอะนะคะ ฮือออออ
    #7
    0
  2. #6 NumFonEngg (@NumFonEngg) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2562 / 08:07
    นุ้งงงงชูนนนน น่าเอ็าดู๊ววว เอ็นดูมากกก
    #6
    0
  3. #5 MintBSZ (@MintJBS) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2561 / 23:44
    เป็นการเอาแต่ใจที่อ่อนโยนมากกก คุณเคคคคค เขินนนน
    #5
    0
  4. #4 minicorn_lll (@minicorn_lll) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2561 / 03:29

    หวานมาก เขินมากเลยค่ะ แงงงงง


    ซุนยองน่ารักมาก ;___; คุณเคถนอมซุนยองหน่อยนะคะ แง

    #4
    0
  5. #3 H2O (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 26 กันยายน 2561 / 22:16

    แม่เจ้าาาา งื้ออออ ทำไมเขินอย่างงี้

    #3
    0
  6. #2 JHX_SY (@JHX_SY) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 19 กันยายน 2561 / 16:02
    ทำไมโซแซ่บอย่างนี้คะ!!!! แงงงงง หน้าร้อนไปหมดเลย;////;
    #2
    0
  7. #1 W17308itsfilm023 (@W17308itsfilm023) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 16 กันยายน 2561 / 12:21

    โอ๊ยยยยย ทำไมเราคิดว่าคุณลูกค้าตกหลุมรักคนให้บริการไปแล้วล่ะ ดูการกระทำของมินกยูสิ่ น่ารักมากเลยอ่ะ รอนะคะ เรื่องนี้ต้องสนุกมากแน่ๆเลย แงงงง
    #1
    0