[ Seventeen || minsoon ] :: April Love Day

ตอนที่ 3 : งุ้ยงุ้ย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 83
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    23 เม.ย. 61

April Love Day เป็นเรื่องที่เราแต่งไว้ในJOYค่ะ 

คิดอยู่นานแล้วว่าอยากจะเอาลงเด็กดีด้วย ที่สุดก็ได้ฤกษ์ลงซะที 

เคยเอามาลงไว้หนึ่งตอนในบทความเรื่องสั้น คราวนี้ขอเปิดเรื่องให้เลยดีกว่า

คิดว่าเรื่องอื่นๆที่อยู่ในจอยคงจะทยอยตามมาในไม่ช้านี้ (ถ้าเวลาและโอกาสอำนวยนะคะ)

แนะนำกันนิดนึง พี่เมษา หรือ นายเมษา (มินกยู) น้องฟงอวิ๋น หรือ กรรวี (ซูนยอง) 

เป็นพี่น้องบ้านตรงข้ามกันค่ะ

หนุ่มโด้ (ซอกมิน)  ดีย์ (น้องชาน)

บี (ซึงกวาน)

หวังว่าจะมีความสุขกับการอ่านนะคะ

 

————--April Love Day————


เมษาเหลือบหางตามองที่ว่างข้างตัวที่ว่างเปล่ามาราวสิบห้านาทีเห็นจะได้ คิ้วเข้มขมวดหากันนิดหน่อย กรรวีบอกว่าจะไปห้องน้ำ แต่ไม่รู้ว่าห้องน้ำที่น้องบอกนั่นคือห้องน้ำในวัดหรือจริงๆแล้วออกเดินทางตามพระถังซัมจั๋งไปชมพูทวีปแล้วกันแน่

 

แอบหนีไปนั่งเล่นแน่นอน

 

คนพี่เลยได้แต่นั่งพับเพียบเรียบร้อย ประนมมือระดับออกฟังพระสวดให้ศีลให้พร เป็นคนอยากตามมาเองแท้ๆ ใครหนอบอกอยากถวายภัตตาหาร แล้วก็หายไปเสียอย่างนั้น

 

เด็กดื้อ~

 

น้องไปไหนล่ะเมมารดาของเมษาหันมาถามลูกชาย


ไปห้องน้ำครับ

 

ตกส้วมไปแล้ว..เมษาต่อประโยคในใจ

 

กำลังคิดบ่นน้องชาย เจ้าตัวกลมก็คลานดุ๊กดิ๊กมานั่งยิ้มหน้าเป็นอยู่ข้างๆ ประนมมือแบบเดียวกับพี่ชายไม่ผิดเพี้ยน

 

ไปไหนมาฟง นานเชียว


ไปห้องน้ำไง


ห้องน้ำมันไกลขนาดนั้นเลยรึไง


แหม่~”


เบาหน่อยลูกสองพี่น้องคุยกัน คิดว่าเสียงเบาแล้ว แต่กลับดังจนมารดาของเมษาต้องหันมาเตือน กรรวียิ้มแหยก่อนจะลดเสียงลงอีกจนกลายเป็นกระซิบ


พี่เม


พูดอะไรไม่ได้ยิน” 


เอาหูมา


อะไรนะเมษาถามเพราะไม่ได้ยินจริงๆ เห็นแต่กรรวีทำหน้าตาตื่นเต้น คนน้องทำปากยู่ที่พี่ชายไม่ได้ยินเลยต้องยื่นหน้าไปบอกใกล้ๆ


ไปข้างนอกกัน


ไปไหน


หน่า ไปเถอะ


เดี๋ยวสิ


ไปตอนนี้เลย นะๆเมษาทนน้องรบเร้าไม่ไหวเลยจำยอมกราบพระแล้วเดินตามแรงจูงของกรรวีออกมา 


ไปไหน บอกก่อน


เดี๋ยวก็รู้เด็กตัวเล็กกว่ากึ่งลากกึ่งจูงพี่ชายให้เดินตามอย่างตื่นเต้น เดินกันไปจนเกือบถึงท้ายวัด ฟงอวิ๋นจึงหันมายิ้มกว้างให้คนเดินตาม


ถึงแล้ว นี่ๆ พี่เม ดูๆนิ้วชี้เล็กๆชี้เข้าไปในลานแคบๆข้างศาลา ล้อมรั้วด้วยไม้เก่าๆ มีผ้าใบไว้แค่พอบังแดดบังฝน 


ลูกหมานี่นะ” 


อื้อกรรวีเดินเข้าทรุดตัวนั่งยองลงข้างๆรั้วไม้ มองหมาใน คอกตาแป๋ว เมษานั่งลงตามน้อง คนโตกว่าเอียงคอนิดหน่อยตอนที่มองบรรดาสี่ขาขนปุยเหล่านั้น 


หมาพันธุ์ทั้งนั้นเลยฟง สงสัยหลวงพี่ท่านคงเลี้ยงไว้มั้งอันที่จริงก็ไม่ใช่ลูกหมาไปซะทีเดียว ออกจะเป็นหมาที่โตขึ้นมาแล้วด้วยซ้ำ 


หลวงพี่ท่านคงไม่ซื้อมาหรอก ฟงว่ามีคนเอามาปล่อยมากกว่า


เอ๋?” เมษามองน้องแล้วก็หันไปมองหมา ก็จริง

 

น่าจะเป็นอย่างที่กรรวีว่า หมาในรั้วไม้ล้วนเป็นหมาพันธุ์เล็กยอดนิยมที่คนมักซื้อไปเลี้ยง ปอมเปอร์เรเนียน ชิสุ พุดเดิ้ล ชิหว่าว่า เจ้าหมาหน้าย่นปั๊กก็ยังมี รวมๆแล้วเกือบสิบตัว 

ดูอะไรกันเหรอหนูเสียงเอ่ยถามดังมาจากข้างหลัง เมษารีบลุกขึ้นยืนพร้อมกับฉุดแขนกรรวีให้ลุกตาม คุณลุงสวมแว่นตาใส่เสื้อผ้าฝ้ายสีขาวยืนอยู่ตรงนั้นมองดูสองพี่น้องด้วยความสงสัย 

เอ่อ ดูหมาน่ะครับ มันน่ารักดีเมษาดึงกรรวีเข้ามาประชิดตัว ก่อนจะพากันเลี่ยงออกมายืนริมรั้วไม้ที่ใช้กันเป็นคอก 

อ๋อ! มีคนเอามาปล่อยอาทิตย์ก่อน เด็กในวัดบอกว่าได้ยินเสียงรถน่ะ ตื่นเช้ามาก็เห็นเจ้าพวกนี้วิ่งวุ่นไปหมด หลวงพ่อท่านเลยให้หาอะไรมากั้นคอกไว้เป็นที่เป็นทาง กลัวชาวบ้านที่มาวัดจะกลัวเอา ช่วงนี้โรคพิษสุนัขบ้าระบาดซะด้วย

ปล่อยเหรอครับ แต่หมาพวกนี้เป็นหมาพันธุ์แพงๆทั้งนั้นเลยนะครับกรรวีขมวดคิ้วฉับ ไม่ชอบใจการกระทำที่เห็นแก่ตัวของมนุษย์พวกนี้เอาซะเลย 

จะหมาแพงหรือถูก ถ้าคนมันจะทิ้งมันก็ทิ้งแหละหนู หมดประโยชน์ หมดความสนใจเขาก็ทิ้งไปไม่ไยดี กรรมของมันต้องระเห็ดมาเป็นหมาวัด” 

คุณลุงเป็นมัคทายกของวัด เล่าว่าวัดนี้มีหมาจรจัดแมวจรจัดที่เกิดจากความเห็นแก่ตัวของคนเยอะแยะไปหมด แรกๆตอนหมาแมวมันเด็กๆยังน่ารักก็อยากเลี้ยง แต่พอมันไม่น่ารัก เลี้ยงไม่ไหวก็หาที่ทิ้ง กลายเป็นภาระของวัดไปซะอีก บางตัวโชคดีมีคนมาเจอรับไปเลี้ยงต่อ บางตัวโชคร้ายก็ป่วยตาย ที่เหลืออยู่ก็อยู่กันไปตามยถากรรม แก้ปัญหาไม่ได้ซะที 

พี่เมเมษามองหน้าหงอยๆของน้องชายอย่างเข้าใจ แต่กลับไม่สามารถพูดอะไรได้ ได้แต่โอบไหล่เล็กไว้หลวมๆ เรา..เลี้ยงมันได้ไหม

ไม่ได้หรอกฟง ที่บ้านมีพี่แง้วแล้ว

อือคนน้องพยักหน้าเข้าใจ แต่ก็ยังทำหน้าซึมไม่เลิก ร่างเล็กเดินไปเกาะรั้วไม้ดูหมาหลายตัวนอนกองกันอยู่มุมหนึ่ง สงสารเนอะ เคยมีเจ้าของแท้ๆ จู่ๆก็ถูกทิ้ง” 

เดี๋ยวพี่จะลองถามเพื่อนดูนะ เผื่อมีคนอยากเลี้ยง แต่ฟงต้องเผื่อใจนะ อาจจะมีหรืออาจจะไม่มีก็ได้

ฟงก็จะถามเพื่อนเหมือนกันได้ยินพี่ชายพูดอย่างนั้น เจ้าตัวเล็กก็รีบหยิบโทรศัพท์ออกมาอย่างกระตือรือร้น ส่งทั้งข้อความพร้อมรูปถ่ายเข้าไปในแชทกลุ่มเพื่อนสนิท และกลุ่มห้อง พิมพ์เสร็จแล้วก็ยืนฟังผลจากพี่ชาย เพราะทันทีที่เมษาส่งข้อความไปในกลุ่ม คนโตกว่าก็ได้รับโทรศัพท์ทันที

อืม ที่วัดอะเมษาคุยโทรศัพท์ไปพลางหยิกแก้มน้องอย่างเอ็นดู ระหว่างฟังเพื่อนพูด เมษาก็ขยับปากไม่มีเสียงให้กรรวีโทรศัพท์บอกมารดาของเขาให้กลับไปก่อน จะตามกลับไปทีหลัง 

ว่าไงพี่เมมือเล็กเกาะแขนพี่ชายไม่ปล่อย เมษาหัวเราะเบาๆ ลูบผมน้องแล้วค่อยเอ่ย

ไอ้โด้มันจะมาดูตัวเจ้าตัวเล็กพวกนี้ พี่โดมแกกำลังคิดจะเลี้ยงหมาตัวใหม่แทนปีโป้พอดีเลย” 

จริงเหรอ ดีจังๆ

ว่าแต่เราโทรบอกแม่พี่แล้วใช่ไหม ว่าเราจะกลับทีหลัง

บอกแย้ววววน้ำเสียงและหน้าตาของกรรวีสดใสขี้นมาทันตา น้องชายตัวเล็กของเมษาวิ่งกลับไปแหย่เล่นกับเจ้าหมาน้อยในคอก ทำเสียงเล็กเสียงน้อยคุยกันใหญ่ คนเป็นพี่เลยเดินเข้าไปในกุฎิข้างๆที่ลุงมัคทายกบอกว่าหลวงพ่อเจ้าอาวาสอยู่เพื่อขออนุญาตรับหมาไปเลี้ยง อยู่คุยกับคุณลุงมัคทายกสักพัก เมษาเดินกลับออกมาก็เห็นรถยนต์ของเพื่อนสนิทมาจอดแล้ว

ไงมึง

เออ เดี๋ยวกูเอาไปเลี้ยงสามตัวเลยนะ

สามเลยเหรอวะ

อืม ตอนแรกว่าจะพากลับไปแค่สองแหละ แต่ไอ้ดีย์มันติดใจเจ้าตัวเล็กนั่นคนพูดเพยิดหน้าเข้าไปทางน้องชายที่กอดเจ้าหน้าย่นสีดำสนิทเอาไว้กับอก มันว่าเท่ดี มันชอบ” 

พี่โดมล่ะ ไม่มาเหรอ” 

มา นั่นไงคราวนี้เมษาต้องมองเข้าไปในคอกถึงจะได้เห็นพี่ชายสุดหล่อของเพื่อนสนิท กำลังพยายามหลอกล่อชิหว่าว่าตัวจ้อยให้เดินตามออกมา โดยมีกรรวีที่ไม่รู้เข้าไปร่วมวงกับเขาตอนไหนคอยให้กำลังใจไม่ห่าง 

ฮี่ ไปแล้วสามพี่ชายน้องชายโดมโด้ดีย์กลับบ้านไปแล้วพร้อมหอบเอาหมากลับไปด้วยสามตัว เล่นเอากรรวีปลื้มจนหุบยิ้มไม่ลง

กลับเลยไหมเรา

เดี๋ยววว รอก่อน เดี๋ยวบีมากรรวีฉุดแขนพี่ชายให้นั่งลงใต้ร่มไม้ด้วยกัน แขนเล็กๆคล้องแขนเมษาไว้ไม่ปล่อย 

มีความสุขจังเลยนะ

ช่ายยย! หาบ้านให้เด็กๆได้ ฟงรู้สึกอิ๊มอิ่ม

อิ่มอะไร

อิ่มบุญ อิอิ

ยิ้มจนแก้มปริ...สงสัยจะอิ่มจริงๆ

 

————--April Love Day————

 

 

รออยู่ชั่วโมงเศษเพื่อนตัวกลม(กว่ากรรวีนิดหน่อย)ก็มาพร้อมคุณแม่ มาเลือกเอาชิสุขนขาวขมุกขมัวไป 

อาบน้ำสักหน่อยก็ขาวแล้ว

ถ่ายรูปมาให้ดูด้วย

เคๆ” 

เมษามองน้องชายโบกมือหยอยๆจนรถหายลับประตูไปก็นึกดีใจลึกๆ เมื่อก่อนตอนเด็กๆกรรวีกลัวหมาที่สุด เจอเป็นวิ่งหนี บางทีก็กลัวจนร้องไห้ ไม่ใช่แค่กลัวหมา แต่น้องชายของเมษาไม่ชอบสัตว์เกือบทุกประเภท แมว นก หนู ปลา ไม่ชอบ ไม่สนใจ หากแต่ตอนนี้จิตใจของกรรวีอ่อนโยนและมีเมตตาต่อสัตว์มากขึ้น ก็คงจะตั้งแต่ที่ได้มะแง้วมาเลี้ยงเมื่อสองปีก่อน

มานั่งมาตบพื้นที่ว่างข้างตัวให้น้องนั่งลงใกล้ๆ 

พี่เม แล้วเราจะทำไงกับตัวที่เหลือล่ะ” 

เฮ้อ! ก็คงต้องทำใจ เราทำดีที่สุดแล้วฟง

อยากให้มีบ้านทุกตัวเลย

อืมแข่งกันถอนหายใจไปคนละสองสามรอบ เจ้าเด็กตาชี้ก็ตาไวมองเห็นก้อนสีน้ำตาลเล็กๆเคลื่อนไหวช้าๆอยู่ใต้แคร่ อยู่ในมุมลึกสุดของคอกหมาชั่วคราว

ตัวนั้น ทำไมมันซึมๆงั้นอะ” 

ไหนเมษามองตามมือน้องที่ชี้ให้ดู ก่อนจะผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูงแล้วก้าวเข้าไปอุ้มปอมเปอร์เรเนียนสีน้ำตาลเข้มขึ้นมา เจ้าตัวเล็กในอ้อมกอดเมษาอ่อนแรงมาก ตากลมโตปรือปรอยผิดจากตัวอื่นๆที่ยังเห็นว่าวิ่งเล่นได้ ขนยาวพันกันยุ่งเหยิงไปหมด 

พี่เมมันป่วยแน่เลยมือเล็กค่อยๆลูบขนที่ครั้งหนึ่งคงเคยอ่อนนุ่มอย่างเบามือ ช้อนตามองพี่ชายอย่างกังวล เราพามันไปหาหมอได้ไหม

นาทีนั้น ที่เมษาสบตากับกรรวี และแทบจะไม่ต้องคิด เมษาเดินนำน้องมาที่รถ ส่งหมาอ่อนแรงให้คนเด็กกว่าอุ้ม ตัวเองกระโดดขึ้นคร่อมมอไซด์ลูกรักเตรียมพร้อม 

มา เกาะแน่นๆ พี่จะแว๊นแล้ว

เกาะไงอะคนน้องมองพี่ตัวเองอย่างฉงน จะให้กรรวีเกาะเอวยังไง ก็สองมืออุ้มหมาอยู่เนี่ย 

งั้นก็ทรงตัวดีๆ อะ ใส่หมวกก่อนใส่หมวกกันน็อกให้น้อง จัดการล็อคคางเรียบร้อยก็หันกลับมาสตารท์รถ รอจนกรรวีขึ้นนั่งเรียบร้อย ก็แว๊นมอไซด์ฮอนด้าฟีลาโน่ออกไปด้วยความเร็ว..60 กิโลเมตรต่อชั่วโมง

แว๊นสุดอะไรสุด รีบขนาดไหนพี่เมก็จะขับแค่หกสิบ


 

————--April Love Day———— 


ก็ตัวร้อน มีไข้นะ

มีไข้เหรอครับ

ใช่ หมอต้องขอเจาะเลือดเช็คพยาธิเม็ดเลือดด้วยนะเม ให้ดูอาการอยู่นี่สักคืนแล้วกัน ตรวจโรคไปให้ด้วยเลยดีไหม จะได้สบายใจเผื่อไปอยู่กับมะแง้ว

เนอะคุณหมอเนอะ

 

มันน่านัก..เจ้าเด็กนี่

 

เมษารู้ว่ากรรวีอยากให้เขารับเจ้าตัวเล็กนี่มาอยู่ด้วย แต่จะให้รับเลี้ยงสุ่มสี่สุ่มห้าโดยไม่ขอพ่อแม่ไม่ได้ ค่ารักษาพยาบาลก็คงไม่แคล้วเมษาอ้อนแม่ให้จ่ายให้อีกนั่นแหละ 

แต่ก็ใช่ว่าไม่ได้คิด อันที่จริงเมษาก็คิดอยู่เหมือนกันว่าอยากจะรับมาไว้ที่บ้านอีกสักตัว แต่ก็นึกเกรงใจพ่อแม่ เลยทำให้ยังตัดสินใจไม่ได้  เห็นที คงต้องกลับบ้านไปคุยกับคุณพ่อดูสักหน่อย


 

————--April Love Day————


 

ออกจากคลินิกรักษาสัตว์ สองพี่น้องซ้อนมอไซด์กลับบ้าน กรรมีแยกตัวไปอาบน้ำ ค่ำๆก็คงจะหอบตุ๊กตามานอนด้วย 



ด้านเมษายังไม่ทันได้พูดเรื่องที่อุ้มหมาถูกทิ้งไปรักษา มารดาก็เข้ามาถามซะก่อน

ไหนล่ะเม หมาที่เรากับฟงอุ้มมาน่ะ

ทำไมแม่รู้

อ้าว! ก็ฟงส่งไลน์มาบอกแม่เขา ว่าจะกลับช้าน้าเหมียวเลยมาบอกแม่ ว่าเมกับน้องมัวแต่หาบ้านให้หมาอยู่” 

ก็หาได้สี่ตัวครับ เจ้าตัวที่อุ้มพามาบังเอิญไปนอนหลบอยู่ใต้แคร่เลยไม่เห็นแต่แรก สรุปคือยังหาบ้านไม่ได้เจ็ดตัวพูดพลางนั่งลงกับพื้นเพื่อแปรงขนยาวๆของ พี่แง้วโกเด้นรีทริฟเวอร์ตัวเขื่อง

อยากเลี้ยงเหรอลูกเมษาเงยหน้ามองผู้เป็นแม่ที่ราวกับอ่านใจเขาออก 

ก็อยากฮะ ตัวเล็กนิดเดียว เหมือน...

เหมือนอะไร

เหมือนฟงตอนเด็กๆ ตัวเล็กๆป่วยๆ

ว่าน้องเหมือนหมา

ฮ่าๆ เปล่าครับ แค่เห็นแล้วนึกถึงฟงตอนป่วย ตอนที่น้าเหมียวไม่อยู่ นอนซมอยู่คนเดียว น่าสงสารออก” 

แต่น้องมีเมนี่นา

ฮะ แต่เจ้าตัวเล็กไม่มีใคร ถ้าฟงไม่เห็นเข้า ก็ไม่รู้จะรอดไหม

ลองพามาอยู่ด้วยกันสิ พามาให้มะแง้วดูตัว อาจจะอยู่ด้วยกันได้นะ

นี่..แม่อนุญาตให้เลี้ยงเหรอครับ

ใช่สิ! แต่..เราต้องช่วยแม่ดูแลนะ

ได้ครับผม!


 

————--April Love Day————


 

จริงเหรอ! เลี้ยงได้จริงๆเหรอพี่เม

เบาๆหน่อยสิฟง ชาวบ้านเขาตื่นกันหมดหรอก” 

ก็ฟงดีใจอะ” ‘ฟงอวิ๋นกลิ้งไปกลิ้งมาอยู่บนเตียงกว้างของเมษาอย่างอารมณ์ดีหลังจากได้ฟังคำบอกเล่าจากพี่ชายว่าจะรับเจ้าตัวเล็กที่นอนอยู่คลินิกมาอยู่ด้วย 

ให้ชื่ออะไรดีเมษาแทรกตัวเข้ามาใต้ผ้าห่ม อ้าแขนรอให้น้องกลิ้งตัวเข้ามาในอ้อมกอด เด็กแก้มกลมเกยคางเอาไว้กับอกพี่ หรี่ตาลงแล้วก็ยิ้มมุมปาก

ชื่อน้องงุ้ยงุ้ย

ห๊ะ?”

ก็เป็นน้องพี่แง้ว ต้องชื่อน้องงุ้ยงุ้ย

ไม่เอาอะ

งุ้ยงุ้ย งุ้ยงุ้ยยยย” 

งุ้ยก็งุ้ยเมษาเคยขัดใจกรรวีได้ซะที่ไหน แค่น้องทำแก้มป่องใส่ก็ยอมแพ้แล้ว ชื่อมะแง้ว

 

ฟงอวิ๋นก็เป็นคนตั้ง จะเรียกเจ้าตัวเล็กนั่นว่างุ้ยงุ้ยอีกสักตัวจะเป็นไรไป

พรุ่งนี้ไปหางุ้ยงุ้ยกันเนอะ” 

อืม


เมษาดึงน้องมากอดแทนหมอนข้าง ทั้งยังกดจมูกลงบนกลุ่มผมที่คลอเคลียอยู่ตรงไหล่ กรรวีหัวเราะคิกคักอยู่พักหนึ่งก็วาดแขนขึ้นกอดเอวพี่ ตาของเมษาจะปิดอยู่แล้ว ถ้าไม่ใช่ว่าจู่ๆคนในอ้อมกอดก็ลุกพรวดขึ้นมาเพียงเพราะได้ยินเสียงข้อความโทรศัพท์

บีส่งรูปมาให้ดูแหละ นี่ น่ารักเปล่าในหน้าจอปรากฎรูปเจ้าชิสุตัวขาวที่บัดนี้ได้ชื่อใหม่ว่าขาวละออ เออ ดี แต่ละชื่อที่เด็กกลุ่มนี้ตั้ง มันจะวิจิตรพิศดารกันไปถึงไหน เรียกไอ้ตัวเล็ก ตัวน้อย ตัวดำ ตัวอ้วน ตัวผอมก็จบแล้ว 

นอนเถอะฟง พี่ง่วงแล้ว

นอนก็ได้หน้าที่ปิดไฟโคมหัวเตียงเลยกลายมาเป็นของคนที่นอนชิดผนังแทนที่จะเป็นคนนอนริมอย่างเมษา เพราะพี่ชายของฟงอวิ๋นหนังตาหนักเกินกว่าจะขยับตัว เด็กตัวเล็กกว่าถดตัวนอนซบอกพี่ แต่ใบหน้ายังยิ้มกริ่ม เอาแต่คิดถึงหมาตัวใหม่(ของเมษา)ที่จะได้เจอวันพรุ่งนี้

พรุ่งนี้ฟงจะถามดีย์ว่าตั้งชื่อหมาว่าอะไรบ้าง

อืมเมษาขยับตัวนิดหน่อยก็โอบคนตัวเล็กไว้ได้ทั้งตัว มือหนาลูบหลังน้องเบาๆ 
ดูท่าเรื่องสนุกของเจ้าเด็กตัวกลมตอนนี้คงจะเป็นเรื่องตั้งชื่อหมา เอาเถอะ เผื่อว่าบ้างที พรุ่งนี้เจ้างุ้ยงุ้ย อาจจะไม่ต้องชื่องุ้ยงุ้ยแล้วก็ได้ 

ก่อนที่จะเข้าสู่ห้วงนิทราไปจริงๆ เมษากดจมูกหอมแก้มน้องได้ตามความเคยชิน ยินเสียงบอกฝันดีของน้องข้างหูพร้อมสัมผัสอุ่นที่แก้ม

ฝันดีนะพี่เม

 

————--April Love Day————


 

——-โปรดติดตามตอนต่อไป———


 พบคำผิดสะกิดบอกได้นะคะ

#วันจันทร์ฟิค

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

5 ความคิดเห็น

  1. #1 Kan_21 (@Onlyu-Only1) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 25 เมษายน 2561 / 01:44
    ตามมาจากจอยยยยย ฮื่อ ชอบๆๆๆ ฟงอวิ๋นน่ารักดุ๊กดิ๊กจังเลยเนี่ย
    #1
    0