คัดลอกลิงก์เเล้ว

บันทึกคนพิการ ..ของผม

โดย momoka001001

เรื่องราวของบุคคลที่สังคมไม่เหลียวแล อุบัติเหตุ ชายผู้สามารถขยับนิ้วได้เพียง 3 นิ้ว กับความรู้แค่ประถม 4 เรื่องราวที่เกิดขึ้นจริง ถ่ายทอดผ่านปลายนิ้วที่เหลืออยู่ของชายพิการผู้หนึ่ง

ยอดวิวรวม

2,095

ยอดวิวเดือนนี้

5

ยอดวิวรวม


2,095

ความคิดเห็น


44

คนติดตาม


50
เรทติ้ง : 90 % จำนวนโหวต : 3
จำนวนตอน : 95 ตอน
อัปเดตล่าสุด :  15 ก.ค. 62 / 22:13 น.

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

 

เรื่องราวของบุคคลที่สังคมไม่เหลียวแล

อุบัติเหตุ ชายผู้สามารถขยับนิ้วได้เพียง 3 นิ้ว กับความรู้แค่ประถม 4

เรื่องราวที่เกิดขึ้นจริง ถ่ายทอดผ่านปลายนิ้วที่เหลืออยู่

..ของชายพิการผู้หนึ่ง..

 





คุณมีความฝันไหม? และความฝันของคุณคืออะไร? ..เขามีความฝัน แต่เขาจะทำมันได้ยังไง? ในเมื่อเขาไม่สามารถแม้จะขยับร่างกายที่เป็นอัมพาตทั้งตัวไปไหนได้

 

และเรื่องราวทั้งหมดนี้ ..ถูกเขียนขึ้นจากเรื่องจริง ตัวละครทุกตัวที่โลดแล่นอยู่ในเรื่องเล่าเรื่องนี้ ...ก็ล้วนมีชีวิตจริงทุกคน..

 

นี่คือเรื่องราวของชายผู้หนึ่งที่ต้องการทำความฝันของตัวเองให้เป็นจริง ชายผู้ที่สามารถขยับนิ้วได้ถึงสามนิ้ว! ....และนั่นอาจป็นทุกสิ่งที่เขาจะสามารถทำได้

 

ความฝันของเขาคือการได้เป็นนักเขียน เขาอยากบอกเล่าเรื่องราวชีวิตของเขาให้ทุกคนได้รู้และมีกำลังใจในการใช้ชีวิตมากขึ้น เขาอยากเป็นวิทยากร อยากเป็นนักพูด นักให้กำลังใจ  บันทึกนี้จึงเปรียบเสมือนความฝันของเขาค่ะ เพราะฉันบอกเขาไปตามตรงว่า การที่พี่จบแค่ประถม มันยากที่จะประสบความสำเร็จ ยากที่จะมีใครยอมรับและให้โอกาส และถ้าพี่แต่งหนังสือได้จบ ก็อาจจะไม่มีสำนักพิมพ์ไหนรับไปพิมพ์ด้วยซ้ำ..

 

เขาคือผู้ฝัน ฉันคือผู้พยายามช่วยเขาทำความฝันนี้ให้เป็นจริง และผู้อ่านทุกคน คือผู้ที่สำคัญที่สุด นั่นคือ ผู้ที่จะสามารถทำความฝันของเขาให้เป็นจริงได้ค่ะ

 

ถ้าอ่านแล้วชอบก็กดแชร์กันได้นะคะ ขอให้ทุกคนสนุกกับการอ่านค่ะ  :)
 

 

พิม

เริ่มงาน  14 พฤษภาคม 2557


 



* * *



 

 

ตอนที่ 0 แนะนำตัว

ชื่อ นายธีรศักดิ์ โพธิ์ทองรุ่งโรจน์ (โอ๋)     อายุ 25     เป็นคนพิการที่ไม่สามารถช่วยเหลือตัวเองได้พอสมควร (ว่างงาน)

เล่าเรื่องประสบการณ์ชีวิตจริงของตัวเองที่ผ่านมา ทั้งตอนที่เดินได้ และไม่ได้

จุดประสงค์

เพื่อเพื่อนมนุษย์ที่ท้อแท้และสิ้นหวังให้ลุกขึ้นสู้ และให้ผู้ที่อ่านได้ข้อคิดดีๆ และเพื่อที่จะได้นำข้อคิดดีๆไปใช้ในชีวิตประจำวัน

และเผื่อมีใครอ่านแล้วอยากที่จะซื้อบทไปเขียน ผมก็จะได้มีรายได้เป็นของตัวเอง จะได้ไม่ต้องเป็นภาระของสังคมและครอบครัว

 

พี่โอ๋(เรียบเรียงโดยพิม)

วันที่เรียบเรียง 16 พฤษภาคม 2557

 

 

 

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *

 

ข้อความสดที่ยังไม่เรียบเรียง
รับข้อความวันที่ 
16 พฤษภาคม 2557

 

ตอน =00

ืชื่อ..นายธีรศักดิ์....โพธิ์ทองรุ้่งโรจน์..อายุ.25...เป็นคนพิการไม่สามารถช้วยหรือตัวเองใด้พอสมครวน...(ว่างาน)

 

เล่าเรื่อ...

ประสบการชีวิดจริงของตัวเองที่ผ่านมาทั้งตอนที่เดินใด้และไม่ได้

 

จุดประสงค์

เพื่อเพื่่อนมนุษย์ที่ท้อแท้และสิ้นหวังให้ลุกขึ้นสู้..และให้ผู้ที่อ่านได้ข้อคิดดีๆ   และเพื่อที่จะได้นำข้อคิดดีๆไปใช้ในชีวิตประจำวัน

และเผื่อมีใครอ่านแล้วอยากที่จะชื้อบทไปเขียน ผมก็จะได้มีไลน์ได้เป็นของตัวเองจะได้ไม่ต้องเป็นพาระของสังคมและครอบ,

ครว

 

 ***********************************************************

สวัสดีค่ะ ขอประชาสัมพันธ์สักเล็กน้อยนะคะ 

เนื่องจากว่า ไม่ว่าจะผ่านมากี่ปีก็ตาม ไม่ว่าเมื่อไหร่ เมื่อพิมเปิดเข้ามาที่หน้าเว็ปนี้ จะได้เห็นยอดวิวว่ามีคนเข้ามาอ่านอยู่เรื่อยๆทุกเดือนเลยค่ะ ซึ่งพิมรู้สึกซาบซึ้งและขอบคุณมากๆ ที่เรื่องราวของพิมกับพี่โอ๋ยังไม่ถูกลืมเลือนหายไป 

 

มาวันนี้ พิมได้พบกับบุคคลที่น่าสนใจเป็นอย่างยิ่งอีกคนหนึ่ง

น้องเป็นเด็กหญิงพิการทางสายตา และต้องการเขียนเล่าเรื่องของตนเองเช่นเดียวกับพี่โอ๋ แต่ไม่สามารถใช้หน้าเว็ปเขียนนิยายเองได้เพราะค่อยข้างซับซ้อน พิมเลยเสนอตัวเข้าช่วย 

 

ขอฝากเรื่องราวที่แสนประทับใจอีกเรื่องไว้ให้เพื่อนๆพี่ๆน้องๆ เผื่อสนใจติดตามนะคะ 

ตามลิงค์ด้านล่างเลยค่ะ 

ในชื่อ: Not by the EYES: ไม่ใช่ด้วยตาเห็น


 ฝากด้วยนะคะ ^^

พิม

15 กรกฎาคม 2562


*ปล. หวังว่าจะเข้าลิงค์กันได้นะคะ 5555 เรายิ่งเบอะๆอยู่ ไม่รู้ทำถูกป่าว ถ้ากดเข้าไม่ได้ สามารถเสิร์ชชื่อนี้ในกูเกิลแล้วกดเข้ามาที่หน้าเด็กดีได้ค่ะ หรือเลื่อนลงไปด้านล่างและกดผ่านตรงนิยายเรื่องอื่นๆของเราได้ค่ะ

 

 

สารบัญ อัพเดท 15 ก.ค. 62 / 22:13

บันทึกเป็น Favorite

ตอน
ชื่อตอน

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ momoka001001 จากทั้งหมด 4 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

"ชวนอ่าน"

(แจ้งลบ)

เรื่องนี้น่่่าอ่านมาก เป็นเรื่องของชายพิการคนหนึ่งที่ได้มารู้จักกับเด็กผู้หญิงที่มีความเมตตา และคอยพูดคุย เป็นเพ...››อ่านต่อ

เรื่องนี้น่่่าอ่านมาก เป็นเรื่องของชายพิการคนหนึ่งที่ได้มารู้จักกับเด็กผู้หญิงที่มีความเมตตา และคอยพูดคุย เป็นเพื่อน ช่วยเหลือกัน ทำงานร่วมกัน เพื่อความฝัน และเจตนารมของทั้งสองที่มีร่วมกัน แต่หลายอย่างกว่าจะมาถึงขั้นนี้ก็ผ่านอะไรมามาก และต่อไปจะเป็นอย่างไร ไมควรพลาดที่จะอ่านค่ะ ยังไงก็เป็นกำลังใจให้น่ะค่ะ สู้ๆค่ะ‹‹ย่อ

เมล็ดสน | 27 ก.ค. 57

  • 4

  • 0

คำนิยมล่าสุด

"ชวนอ่าน"

(แจ้งลบ)

เรื่องนี้น่่่าอ่านมาก เป็นเรื่องของชายพิการคนหนึ่งที่ได้มารู้จักกับเด็กผู้หญิงที่มีความเมตตา และคอยพูดคุย เป็นเพ...››อ่านต่อ

เรื่องนี้น่่่าอ่านมาก เป็นเรื่องของชายพิการคนหนึ่งที่ได้มารู้จักกับเด็กผู้หญิงที่มีความเมตตา และคอยพูดคุย เป็นเพื่อน ช่วยเหลือกัน ทำงานร่วมกัน เพื่อความฝัน และเจตนารมของทั้งสองที่มีร่วมกัน แต่หลายอย่างกว่าจะมาถึงขั้นนี้ก็ผ่านอะไรมามาก และต่อไปจะเป็นอย่างไร ไมควรพลาดที่จะอ่านค่ะ ยังไงก็เป็นกำลังใจให้น่ะค่ะ สู้ๆค่ะ‹‹ย่อ

เมล็ดสน | 27 ก.ค. 57

  • 4

  • 0

44 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 19 กรกฎาคม 2559 / 02:32
    เสียใจด้วยนะคะเรื่องที่พี่โอ๋จากไปแล้ว ขอให้พี่โอ๋ไปสู่สุขคติ 

    เรืองราวชีวิตของพี่โอ๋ ทำให้เราได้ข้อคิดในชีวิตหลายอย่าง
    ขอบคุณมากจริงๆค่ะ ขอบคุณจริงๆ ขอบคุณทั้งคุณพิมพ์และพี่โอ๋ด้วยนะคะ

    #44
    0
  2. #43 Jom
    วันที่ 23 มีนาคม 2559 / 12:53
    สุดยอดนะพิมพ์ สู้ๆครับ
    #43
    0
  3. #42 เด็กป.6 (จากตอนที่ 88)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2558 / 12:18
    ขอแสดงความเสียใจกับพี่ด้วยนะคะ และขอบคุณสำหรับนิยายเรื่องนี้นะคะ
    #42
    0
  4. #41 เด็กป.6 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2558 / 11:57
    สนุกดีค่ะ แต่พิมพ์ผิดเยอะจังค่ะ
    #41
    0
  5. #40 โทกะ (@aunday) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2558 / 16:48
    สู้ๆค่ะ เป็นกำลังใจให้ค่ะ
    #40
    0
  6. #39 โทกะ (@aunday) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2558 / 16:45
    ดีมากเลยค่ะ ดีที่สุดเลย .พออ่านแล้วมันทำให้หนูคิดได้ในหลายๆอย่าง สู้ๆนะค่ะ หนูเพิ่งเข้ามาอ่าน และต้องอ่านจบแน่ๆ
    #39
    0
  7. #38 pop
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2557 / 10:36
    วันนี้ผมตื่นมาเปิด กูเกิ้ลพิมคำว่า เรื่องเล่าคนพิการแล้วมาเจอเรื่องนี้

    ผมอ่านตั้งแต่เช้ารู้สึกว่า จะต้องสู้ต่อไปขอบคุณนะครับ

    กะเรื่องดีๆๆคุณพิมเป็นคนดีมากนะครับ
    #38
    0
  8. #37 ริญญดา (@rinyada3579) (จากตอนที่ 88)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2557 / 00:20
    ขอแสดงความเสียใจกับน้องโอ๋ และ ผู้ใกล้ชิดนะคะ

    รู้สึกใจหายอย่างมากที่ได้ทราบข่าว การจากไป และเชื่อว่าน้องโอ๋จะเป็นสุขอยู่ ณ ที่แห่งใดแห่งหนึ่ง


    พี่เกิดความรู้สึกเสียดายที่จะไม่ได้อ่านสิ่งที่น้องโอ๋บอกเล่า และสิ่งที่น้องพิมช่วยจัดพิมพ์ลงเว็บให้ได้อ่านอีก
    เสียดายที่พี่ไม่ได้มีโอกาสได้พูดคุยกับน้องโอ๋ด้วยตนเอง  เพราะมัวแต่คิดแล้วก็ไม่ได้ทำเสียที
    เสียดายโอกาสที่จะได้ช่วยอะไรน้องบ้าง   ด้วยไม่คิดว่าข่าวร้ายจะมาเร็วเสียเหลือเกิน  

    ขอบคุณน้องโอ๋และน้องพิมที่ทำให้พี่ได้รู้และเข้าใจ
    ถึงความพยายามและความอดทน  จนทำให้เกิดสิ่งที่ต้องการจนได้

    ดีใจที่ได้เข้ามาอ่าน มาเห็นความพากเพียรพยายามของน้องทั้งสองคน ที่ช่วยกันสร้างบทความดีๆ นี้ขึ้นค่ะ  

     
    #37
    0
  9. #36 พี่แอ๊ด
    วันที่ 25 ตุลาคม 2557 / 00:30
    @@@ขอแสดงความเสียใจกับครอบครัวและญาติของ น้องโอ๋(หนองจอก) นายธีรศักดิ์ โพธิ์ทองรุ่งโรจน์ เสียชีวิตเมื่อเวลาประมาณตีหนึ่ง.ที่บ้านเมื่อวันอังคาร ที่ 21 ตุลาคม ด้วยสาเหตุติดเชื้อในกระแสเลือด ฌาปกิจวันพรุ่งนี้ที่วัดสุขใจ เวลา 16.00 น.( เขตรอยต่อ คลองสามวากับมีนบุรี)..สอบถามเพิ่มเติมได้ทีคุณน้า 084 450 4960@@@



    RIP...มีโอกาสได้คุยกับโอ๋ ยินดีกับโอ๋ ที่มีโอกาสได้ถ่ายทอดออกเป็นตัวหนังสือ ผ่าน น้องพิม ชื่นชมน้องพิมด้วยค่ะ
    #36
    0
  10. #35 imalrice (@icenw) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2557 / 21:01
    พี่เจ๋งนะ ใช้ภาษาที่เขียนบทความยาวๆให้คนๆนึงอ่านต้องแต่ต้นจนจบ หนูเชื่อว่าถ้าพี่ส่งต้นฉบับไปให้สำนักพิมพ์พิจารณาต้องมีสำนักพิมพ์สนใจแน่ๆ สู้ๆนะค่ะ
    #35
    0
  11. #34 ริญญดา (@rinyada3579) (จากตอนที่ 72)
    วันที่ 30 กันยายน 2557 / 23:54
    สวัสดีค่ะน้องโอ๋ น้องพิม

    งานเยอะจนไม่ค่อยได้เข้ามาอ่านเท่าไหร่ค่ะ  อยากจะเขียนเรื่องของตัวเองบ้างเหมือนกัน แต่ก็ไม่ไหวเหนื่อยจากงานทุกวัน  

    ช่วงนี้พี่ก็กินเจแบบไม่ได้เคร่งอะไรนัก ถ้าเป็นของกินเล่นๆ พี่ก็ไม่ได้ดูหรอกว่ามีส่วนประกอบของเนื้อสัตว์หรือเปล่า  แต่ถ้าอาหารมื้อหลักก็ฝากท้องไว้ที่โรงเจเลยค่ะ ขับรถไปกินทุกมื้อสบายดี อร่อยด้วย  ถ้าจะไปซื้อกินก็หาร้านยุ่งยาก  บริจาคให้สมาคมเขาดีกว่า  ที่ชอบที่สุดคือมีขนมหวานแบบไทยๆ ให้ผู้สูงวัยอย่างพี่ติดใจมากๆ เพราะเขาทำอร่อยทุกมื้อ

    อ่านเรื่องที่น้องโอ๋เขียนช่วงหลังๆ  จนถึงอันล่าสุด รู้สึกสนุกมากค่ะ  เห็นบรรยากาศบ้านๆ  ที่เมืองหลวงหรือคนเมืองหลวงไม่สามารถเข้าถึงได้นัก  พี่เป็นคนต่างจังหวัด มาโตที่กรุงเทพฯ  แล้วก็ปลีกตัวมาทำงานที่ต่างจังหวัดหลังจากใช้ชีวิตในเมืองใหญ่ยี่สิบปี  ไม่อยากกลับไปกรุงเทพฯ แล้วค่ะ รถก็ไม่ติด  อากาศก็ดี  ชีวิตไม่ต้องรีบเร่ง  แก่งแย่งอะไร  อาหารหากินง่าย  กิจกรรมต่างๆ  ก็มีให้ทำพอควร  เช่น   วัฒนธรรมพื้นถิ่น  อย่างเทศกาลกินเจ  งานงิ้ว   งานกาชาด  อยู่กรุงเทพ  ไม่ออกไปร่วมด้วยแน่ๆ อย่างไปออกกำลังกายนี่ไม่ต้องเลยเพราะเหนื่อยบนท้องถนนเพียงพอแล้วค่ะ

    คิดถึงน้องทั้งสองคนเช่นกันนะคะ  จะพยายามเข้ามาคุยให้บ่อยขึ้นนะคะ  



    #34
    0
  12. #33 รสดา (จากตอนที่ 72)
    วันที่ 29 กันยายน 2557 / 17:11
    เขามาดูเขียนได้ตอนเยอะดีจัง มาเป็นกำลังใจให้นะ



    คุณโอ๋เขียนได้สนุกดีทีเดียว อ่านเพลินเลย



    คุณโอ๋ทำให้นึกย้อนไปถึงตอนตัวเองขายผักกับพ่อตอนเด็กๆ



    ตื่นแต่เช้าไปเก็บแตง ขี่จักรยานไปที่สวนหนาวก็หนาว ไกลก็ไกล



    พี่น้องก็ตั้งหลายคน แต่ทำไมต้องเป็นเรา



    คงเพราะเรามีจักรยาน ที่พ่อบอกให้ไปสอบชิงทุนการศึกษามาได้ เขาจะซื้อให้



    แต่ขอโทษเถอะ พอเราสอบได้ทุนมาจริงๆ พ่อซื้อจักรยานแบบใช้ทำงานมาให้ ไม่ใช่แบบ BMX เซ็งเป็ดเลยเรา



    #33
    0
  13. #32 ริญญดา (@rinyada3579) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2557 / 06:17
    เป็นกำลังใจให้น้องทั้งสองคนเสมอนะคะ
    ถึงจะไม่ค่อยว่าง แต่ก็คอยติดตามอยู่เรื่อยๆ ค่ะ  
    เขียนมาเถอะค่ะ  สั้นๆ ไม่กี่บรรทัดก็ยังดี


    "...ทำตามกำลังมี      ทำตามที่ปรารถนา
    ทำตามที่ศรัทธา        มุ่งมั่นถ้า... แรงยังมี..."


    #32
    0
  14. #31 นักอ่านเงา
    วันที่ 22 สิงหาคม 2557 / 20:02
    เคยได้ยินมาบ่อยๆมาชีวิตจริงมันยิ่งกว่าละคร
    ขอชื่มชมในความพยายามและความตั้งใจของพี่ทั้งสองนะคะ ตอนนี้ชีวิตมีปัญหาเยอะแยะเลยค่ะ แต่พอได้มาอ่านเรื่องนี้แล้วทำให้รู้สึกว่า ต้องกลับมาทบทวนตัวเองใหม่ ขอบคุณสำหรับบทความดีดี บางอย่างเราก็ลืมไปว่า ความสุขมันง่ายนิดเดียว :) ขอเป็นกำลังใจให้นะคะ จะรอติดตามผลงาน อาจจะช่วยอะไรได้ไม่มาก แต่ก็ขอเป็นหนึ่งกำลังใจให้พวกพี่สู้ต่อไปนะคะ :)
    #31
    0
  15. #30 AddJai (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2557 / 09:40
    เพิ่งรู้จักโอ๋ในไลน์กลุ่ม โอ๋แนะนำตัว และ บอกว่าเขียนประวัติตัวเอง จึงมาค้นอ่าน กำลังเริ่มอ่าน น่าติดตามและให้กำลังใจ "คนแปลกหน้า" ทุกๆคน ค่ะ
    #30
    0
  16. #29 jjuly31 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2557 / 16:43
    ขอบคุณค่ะ
    #29
    0
  17. #28 jjuly31 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2557 / 16:32
    ขอบคุณมากค่ะ พวกพี่ทำให้หนูคิดอะไรได้เยอะขึ้นจริงๆ เป็นกำลังใจให้นะค่ะ ขอบคุณอีกครั้งค่ะ
    #28
    0
  18. #27 sumosong (@sumoandolive) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2557 / 21:05
    เพิ่งจะได้มาอ่านครั้งแรกค่ะ ยังไงก็ขอเป็นกำลังใจให้ทั้งสองคนน่ะค่ะ และจะติดตามอ่านตลอดน่ะค่ะ 



    ขอให้มีสำนักพิมพ์รับเรื่องนี้ไว้พิจารณาเพื่อตีพิมพ์ด้วยเถอะค่ะ เพราะจากที่อ่านมาแล้วเนื้อเรื่องลื่นไหลดี



    การใช้ตัวอักษรบอกความรู้สึกก็น่าอ่าน ไม่น่าเบื่อค่ะ และจากที่อ่านมาก็เห็นใจน้องพิมพ์มากน่ะค่ะ



    ที่ต้องมาแก้คำผิด มาตอบคำถาม มาคอยอ่านหนังสือ ให้คนที่แปลกหน้าคนหนึ่งฟัง แต่เรื่องของพี่โอ๋นี่น่าสงสาร



    มากจริงๆน่ะค่ะ ต้องมาพิการแบบนี้น่าเห็นใจค่ะ แล้วยังต้องมาเจ็บออดๆ แอดๆอีก ยังไงก็ขอเป็นกำลังใจให้น่ะค่ะ



    ขอให้เรื่องราวนี้ได้ถูตีพิมพ์ตามเจตนารม ของทั้งสองด้วยเถอะค่ะ เพื่อเป็นกำลังใจให้แก่ชาวโลก และหารายได้ให้พี่โอ๋



    และที่สำคัญเพื่อให้โลกได้รู้ว่าคนพิการที่มีขีดจำกัดมากมายก็สามารถทำหลายๆอย่างได้ด้วยความช่วยเหลือจากเด็กผู้หญิงคนหนึ่ง



    ที่ต้องใช้ความอดทนมากในการร่วมความฝัน และสร้างให้ฝันนั้นได้เป็นจริงขึ้นมา ยังไงก็เป็นกำลังใจให้น่ะค่ะ สู้ๆค่ะ
    #27
    0
  19. #26 ริญญดา (@rinyada3579) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2557 / 22:56
    ชอบที่คนแก่พูดจังเลยค่ะ  ถ้าตั้งใจฟัง  ตั้งใจคิดตาม   จะเป็นความรู้ความคิดที่เราไม่เคยได้คิดถึง
    โดยเฉพาะเรื่องความลุ่มลึกของความคิดและจิตใจ

    เสียดายที่เด็กสมัยนี้ ไม่ค่อยฟังผู้เฒ่าผู้แก่  คิดแต่ว่าท่านไม่ทันสมัย  
    แต่หารู้ไม่ว่าความรู้สมัยท่าน คนในปัจจุบันก็ใช้ประโยชน์จากความคิดของคนในอดีต


    #26
    0
  20. #25 ริญญดา (@rinyada3579) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2557 / 22:48
    เข้ามาทักทายนะคะ  ไม่ค่อยได้ว่างมาอ่าน วันหยุดก็ได้มาอ่านซะที
    น้องโอ๋  น้องพิม สบายดีนะคะ ดีใจที่ได้เตียงใหม่ด้วยค่ะ
    พอมีอะไรใหม่ก็ต้องปรับตัวให้เข้ากับอะไรใหม่ๆ เนอะ

    ตลกเรื่องหนูนะคะ  แต่คงจะเป็นจริงค่ะ  ป้องกันมันก็ยากซะด้วย มันกระโดดเก่ง หรือว่าหาแมวไปเลี้ยงดีไหม 

    สมัยพี่เรียนจบใหม่ๆ เงินเดือนน้อย ทำงานในกรุงเทพฯ ก็หุ้นกับเพื่อนเช่าหอพักใกล้ๆ ที่ทำงานหน่อยเพราะบ้านพี่อยู่ชานเมือง(แต่ตอนนี้สะดวกมากเพราะมีทางด่วน) มันเป็นหอโบราณลักษณะเป็นบ้านไม้ ด้านหลังเป็นป่าๆ(ทั้งๆ ที่อยู่แทบจะกลางเมือง แต่ตอนนี้เป็นเมืองไปหมดแล้ว)  อยู่แค่ซุกหัวนอน  ตื่นไปทำงานแต่เช้า กว่าจะกลับก็ค่ำมืดสองสามทุ่ม เพราะไปสอนพิเศษ เสาร์อาทิตย์ก็กลับบ้านมีคิวต้องสอนทุกวันแทบไม่มีวันหยุดถ้าไม่ใช่วันหยุดพิเศษ  

    วันหนึ่งเพื่อนพี่ตื่นกลางดึก  ร้องว่าเจ็บ เปิดไฟเห็นน้องหนูกระโดดไต่เสาขึ้นไปชั้นสอง   สรุปนิ้วมือเพื่อนโดนหนูกัดเลือดออก  ขำก็ขำ สงสารก็สงสาร  อยู่มาสองสามปีเพิ่งโดนน้องหนูเล่นงาน  เลยได้ย้ายไปอยู่ที่ใหม่แพงกว่าเกือบเท่านึงแต่ใหม่เอี่ยมก็ดีขึ้นเยอะ  

    ตอนนี้มาคิดดูยังสงสัยว่าทนอยู่ไปได้ยังไง ตอนนั้นมันไม่ได้มีตัวเลือกมากนัก รายได้น้อยอะไรที่ประหยัด อะไรที่หาเงินได้ต้องให้ความสำคัญก่อน  เงินเดือนที่ได้นอกจากจ่ายค่าที่พักค่ารถค่ากิน พี่ยกให้แม่หมดเลย พอมีงานสอนพิเศษค่อยเก็บเอาไว้ใช้เองถึงพอจะมีเงินไปใช้เพื่อความสะดวกบ้าง ก็เขาทำให้เรามาเยอะแล้วเรียนจบก็มีหน้าที่ต้องทดแทนคุณ  


    นานๆ มาคุย คุยซะยาวเลย
     
    #25
    0
  21. #24 warin
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2557 / 19:27
    อ่านแล้วอยากไปหาคุณโอ๋เลย ทราบว่าอยู่คลองสามวา อยากไปช่วยหลาย ๆ อย่างเท่าที่ทำได้



    อยากไปช่วยทายา หรือดูว่าควรช่วยดูแลอะไรได้บ้าง .... เพราะคนเป็นอักมพาตทั้งตัวนั้น สภาพใจแย่มาก ๆ เลย



    ต้องดูแดให้ดี เราเองไม่เคนรังเกียจบุคคลเหล่าเพราะ เขาพวกเราต้องช่วยกันโอบอุ้มเขาให้หายป่วย
    #24
    0
  22. #23 warin (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2557 / 19:14
    ผมเคยเห็นเรื่องของคุณโอ๋มาในเฟสนะครับ.....อยากทราบว่าพี่โอ๋เดินไม่ได้เลยหรือ แล้วใครเป็นคนดูแลอ่ะครับ



    การควบคุมระบบขับถ่ายของพี่เขาทำได้ไหม แล้วกิจวัตรของเขาต้องทำอะไรบ้าง ......... เคยคิดอยากไปบ้านพี่เขา



    แต่ไปไม่ถูกเลย รู้แค่ว่า คลองสามวาเท่านั้น
    #23
    0
  23. #22 ริญญดา (@rinyada3579) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2557 / 12:09
    ค่ะน้องพิม  ทำอย่างที่น้องหรือน้องโอ๋ทำได้นะคะ  

    พี่ก็ได้แต่แนะนำตามที่นึกได้ ไม่ค่อยจะรู้เรื่องเทคโนโลยีเท่าไหร่  แค่ก็พอมั่วๆ ทำไป   ช้วิธีศึกษาไปจากการลองผิดลองถูกไปเรื่อยๆ ค่ะ  ที่มาลงเรื่องในเด็กดีได้โดยไม่ต้องถามใครพี่ยังรู้สึกว่าเก่งพอใช้ได้สำหรับคนวัยอย่างพี่(มีอวยตัวเองด้วยนะ 555+)

    แอฟฯ  อะไร  Line  ก็ใช้ไม่เป็น  มีแต่คนบ่นว่าเชยโทรศัพท์ก็ใช้อันไม่กี่ร้อย  มีแต่คนอื่นเขาเดือดร้อนแทนเราทั้งที่เราเฉยๆ  


    อ้อ...  พี่เพิ่งสังเกตว่าน้องพิมระบุว่าเรื่องนี้ จัดอยู่ใน นิยาย-เรื่องยาว   ฟรีสไตล์ หมวดอื่นๆ  

    การระบุหมวดไม่ตรงความสำคัญ นี้อาจทำให้ไม่ตรงกลุ่มเป้าหมายของเรารึเปล่า เพราะพี่เชื่อว่าคนส่วนใหญ่ไม่ค่อยอยากอ่านนิยายที่มีคนพิการ เนื่องจากคาดเดาได้ในทางเดียวว่า มันต้องเศร้าแน่ๆ  

    (แต่พี่ก็ยังบ้าเขียนนิยายที่มีคนตาบอดเป็นนางเอก  แม้จะรู้ว่าคนอ่านจะน้อย แต่พี่ก็อยากนำเสนอชีวิตของคนพิการ ด้วยว่ามีจุดยืนและจุดประสงค์ของตนเองที่ชัดเจน โดยไม่แคร์คนอ่านทั่วๆ ไปที่เขานิยมเฉพาะความบันเทิงเริงรมย์อย่างเดียว)  


    ขอแนะนำว่า ให้ย้าย(หรือจะทำคู่ขนาน ไปกับเรื่องนี้ )  หมวดของเร่องนี้ โดยไปลงไว้ที่ หมวดหลักมีสาระ  หมวดย่อยความรู้เพื่อการดำเนินชีวิต  น้องว่าน่าจะดีไหม  ลองคิดดูนะคะ


    พี่บังเอิญไปเจอเรื่องและคลิปที่น่าสนใจของคนพิเศษสองคน ก็เลยนำมาเขียนถึงพวกเขาไว้ในบทความ  
    ขอมาแนะนำให้น้องพิมดูเผื่อจะสนใจ หรือเป็นข้อมูลบางอย่างนะคะ

    ดูแล้วได้ข้อคิด และ กำลังใจในการมีชีวิตดีค่ะ   คลิปเป็นภาษาอังกฤษ ที่น้องน่าจะเข้าใจได้ดีกว่าพี่เสียอีก

    (อ้อ... พี่แอบไปส่องเฟสน้องแล้วน่าสนใจมากค่ะ  ทำต่อไปนะคะ ดีแล้ว ขอชมค่ะ)



    เรื่องเล่าที่เราชอบ
    ตอนที่ 8   
    สองหนุ่มน้อย(เด็กพิเศษ) นักสร้างกำลังใจที่อยากให้คุณได้รู้จัก

    #22
    0
  24. #21 ริญญดา (@rinyada3579) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2557 / 20:53

    น้องพิมคะ  ด้วยความ Low tech  ของพี่  พี่พยายามแก้บทความอยู่หลายรอบหลังจากทราบจากน้อง
    ตอนนี้พอทำได้แล้วค่ะ  ลองดูอีกทีนะคะ  พี่มั่นใจว่าน้องทั้งสองจะต้องชอบคลิปนี้  พี่ดูกี่รอบกี่รอบก็ไม่เบื่อ เขาสามารถเป็นนักพูดที่สร้างกำลังใจได้อย่างดีเลย


    โปรดอย่าได้กังวลกับที่คนมาแสดงความเห็นมากนักนะคะ   ทำแบบที่เราทำได้ และ พอใจ หรือ สะดวกใจที่จะทำ ดีแล้วค่ะ  เชื่อว่าทุกท่านที่เข้ามาโพสก็คงจะตั้งใจมาให้กำลังใจ  และมาช่วยเสนอแนวคิดที่เห็นว่าจะทำให้เรื่องน่าสนใจมากขึ้นๆ


    ณธกมล รุ่งทิม (เอิร์ธ)  ตอนที่  59  จากเรื่อง ดวงตา ณ ดวงใจ


    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 1 กรกฎาคม 2557 / 20:57
    #21
    0
  25. #20 ริญญดา (@rinyada3579) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2557 / 11:45
    เข้ามาให้กำลังใจน้องโอ๋นะคะ

    เริ่มมีแฟนคลับมากขึ้นเรื่อยๆ  ดูเหมือนน้องโอ๋ถ่ายทอดความรุู้สึกได้ดีขึ้นเรื่อยๆ นะคะ  



    พี่ชอบได้ฟังเรื่องเล่าของคนอื่นๆ ทั้งคนปรกติและบุคคลพิเศษมาพอควรเพราะชอบเรียนรู้วิธีการคิดของคนอื่น  แต่ยังไม่เคยได้ฟังจากคนแบบน้องโอ๋   

    อยากรู้ว่าอะไร  ที่ทำให้น้องคิดได้ใหม่หรือเลิกสิ้นหวังในความบกพร่องของตนเอง ?   

    ไม่ว่าจะเป็นคน  คำพูดของใครบางคน  การช่วยเหลือของหน่วยงาน  สถานที่   หรือการใตร่ตรองและคิดได้ของน้องเอง ที่ทำให้ตนมีความสุขขึ้น  เข้มแข็งขึ้น  มั่นใจในตนเองมากขึ้น  
    (เช่น  ศูนย์ไอเอล นนทบุรี  เขาทำอย่างไรให้เรารู้สึกดีขึ้น  หรือ เจ้าหน้าที่ที่นั่น  หรือกระบวนการที่เขาบอกหรือช่วยเหลือเรา  ฯลฯ )

    พี่อยากให้ลองดู คลิปนี้นะคะ  เป็นของน้องที่ป่วยแล้วทำให้ร่างกายส่วนล่างขยับไม่ได้  แต่เขาก็เริ่มสู้ขึ้นมาใหม่ด้วย...   อยากให้ฟังเองดีกว่านะคะ  ว่าเขาปรับตัว ปรับใจได้  แล้วพัฒนาตน(ที่ก็ไม่ได้เรียนจบสูงอะไร) จนสามารถออกไปทำงานต่างๆ รวมทั้งบนเวทีวิชาการ  ได้อย่างน่าชม 
    พี่ยังคิดว่าพี่มีครบแต่ยังมีจิตใจเข้มแข็งสู้เขาไม่ได้เลย

    (เดี๋ยวลองลงลิงค์เชื่อมต่อไปบทความของพี่นะคะ  พี่ทำไม่ค่อยเก่ง  
    ถ้าทำไม่ได้วานน้องพิม ช่วยทำลิงค์ให้หน่อยนะคะ  อยากให้น้องโอ๋ได้ลองฟัง  )


    ณธกมล รุ่งทิม (เอิร์ธ)  
    ตอนที่  59
      จากเรื่อง ดวงตา ณ ดวงใจ

    #20
    0