กูคิดว่าเมิงสำคัญกับกู แต่ไม่รู้ว่ากู(จะรักมึงหรือป่าว) - นิยาย กูคิดว่าเมิงสำคัญกับกู แต่ไม่รู้ว่ากู(จะรักมึงหรือป่าว) : Dek-D.com - Writer
×

กูคิดว่าเมิงสำคัญกับกู แต่ไม่รู้ว่ากู(จะรักมึงหรือป่าว)

โดย momo-chain

บอกไว้ก่อนนะครับ ว่าเรื่องนี้ผมเขียนจากความรู้สึก ผมเองก้อยังไม่รู้เลยว่าผมแมนหรือไม่แมน แต่ความรู้สึกดีๆมันคงไม่เจาะจงหรอกมั้ง ว่าผู้ชายจะต้องรู้สึกดีกับผู้หญิงเท่านั้น แล้วผู้หญิงต้องรู้สึกดีกับผู้ชายเท่านั้น เฮ้อออออ^^

ยอดวิวรวม

39

ยอดวิวเดือนนี้

1

ยอดวิวรวม


39

ความคิดเห็น


0

คนติดตาม


0
จำนวนตอน : 0 ตอน
อัปเดตล่าสุด :  27 ธ.ค. 53 / 00:00 น.

แท็กนิยาย

#เพื่อน


ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

นี่ก้อเป็นโพสก่อนหน้าที่ผมจะม่เวปเด็กดี
ผมโพสข้อความเหล่านี้ไว้บนเฟซของผม
เพราะมันเปนเพื่อนที่ผมรักมาก และนิสัยของเราก้อตรงข้ามกันแทบทุกอย่าง
เมื่อไม่กี่วันี้ผมทะเลาะกับมันผมไม่รูว่าจะขอโทดยังงัย
ผมก้อเลยขึ้นสถานะเฟซไปว่า

"ผมไม่รู้ ว่าเค้าคนนั้น ยังรอผมอยู่ไหม

อาจเป็นเพราะเรื่องวันนั้นทำให้เราสองคนห่างๆกันออกไป
เป็นผมเอง เป็นเพราะผมถ้าวันนั้นผมไม่เผลอทำอะไรงี่เง่าใส่เขาผมก้อคงไม่ต้องมานั่งทรมานอย่างนี้
วันนี้ก็วันที่ห้าแล้วที่ความเงียบเข้ามาแทนที่ทุกอย่างเป็นคำตอบที่แสนทรมานมากสำหรับผม
ผมกลัวนะ กลัวทุกอย่าง กลัวว่าความสำพันธ์ของผมและเขาจะเปลี่ยนไป
ผมไม่กล้าขอโทษเขาทั้งๆที่ผมรู้ตัวว่าผมใช้อารมณ์ ผมไม่ควรตะคอกเขา
ทุกวันนี้แม้กระทั่งหน้าเขาผมก้อยังไม่กล้าจะมอง
ผมละอายแก่ใจถ้าวันนั้นพูดขอโทษแล้วปรับความเข้าใจ
เรื่องมันก้อคงไม่บานปลายไปมากขนาดนี้ เพราะผมเอง
ผมทำทุกอย่างพังลงด้วยอารมณ์ของผม
ผมพยายามหาคนให้คำปรึกษา แล้วคำตอบทั้งหมดนั้นมันออกมาหลากหลาย
จนไม่รู้ว่าจะต้องทำอย่างไรดี
บ้างก้อว่าลองปรับความเข้าใจกันสิ นัดมาคุยเลยเปิดอกคุยกัน
ไหนๆก้อจะไม่เจอกันแล้ว
บ้างก้อว่าปล่อยเหอะ บ้างก้อว่าไม่รู้บ้างล่ะ
แต่เมื่อคืนผมตั้งใจที่จะโทรไปคุยกับเขา ผมหยิบโทรศัพท์ ขึ้นมากดเบอร์
มือผมสั่น ไม่กล้าที่จะกดปุ่มโทรออก หัวใจของผมมันเต้นไม่เป็นจังหวะ
ผมกลั้นใจพยายามที่จะกดหลายครั้งแต่ผลสุดท้ายก็ไม่ได้โทร เพราะผมไม่กล้า
คำพูดมากมายพรั่งพรูอยู่ภายในหัวผมทำอะไรไม่ถูก ผมเครียดว่ะ
พอมานั่งคิดดูแล้วคนที่ดีกับผมที่สุดก็คือเขา ผมคิดถึงเขาโครตๆ
ผมอยากคุยกับเขา อยากเที่ยวกับเขา อยากไปกินข้าวกับเขา
ผมอยากทำทุกอย่างที่เคยทำให้เหมือนก่อนๆนั้นแต่ผมไม่รู้
ว่าผมจะยังมีโอกาสอยู่ไหม ผมอยากจะแก้ตัว ผมอยากจะทำอะไรดีๆให้เขาบ้าง
ผมอาจจะไม่ได้ดีไปซะทุกอย่าง นิสัยผมก็ไม่ดี นอนก็กรน อาบน้ำก็นาน
ทำตัวปัญญาอ่อน ไรสาระ ไม่สนใจอะไร อาจจะเป็นคนขวางโลก
แต่ตอนนั้นผมก็ยังมีเขาอยู่ข้างๆ
แต่ตอนนี้มันต่างออกไป คือเขาคนนั้นไม่ได้อยู่ข้างๆผม
ผมรู้สึกแย่ รู้สึกว่าสิ่งที่สำคัญมากหายไป
ชีวิตของผมมันว่างป่าว ถึงจะยิ้ม จะหัวเราะไปวันๆ แต่ผมไม่ได้มีความสุขเลย
ผมอยากให้เขารับรู้จังแต่ผมแสดงออกไม่ค่อยเก่งเท่าไหร่
ผมอยากบอกเขา ว่าผมขอโทษ แต่ดันไม่กล้าที่จะพูดออกไปตรงๆ
ผมไม่กล้าแม้ที่จะเอาข้อความพวกนี่ไปเม้นไว้ที่เฟซของเขาผมกลัวว่าเขาจะไม่อ่านแล้วก็ลบมันทิ้ง
ผมก็เลยเลือกที่จะเขียนมันลงเฟซของผมเผื่อเขาผ่านเข้ามา อ่านเจอ เฟซของผม
อยากให้เขารับรู้ทีความรู้สึกพวกนี้
ผมขอโทษ
กลับมาเป็นเหมือนเดิมได้ไหมผมรู้แล้วว่าชีวิตที่ขาดเขามันเป็นอย่างไร
กลับมาเป็นเหมือนเดิมเถอะนะ
กูขอโทษได้ยินหรือป่าว
(ถ้าหายโกรธแล้วช่วยยิงมาบอกที (กูมีเรื่องจะคุยตั้งเยอะอยากจะขอโทดตรงๆด้วยนะค้าบนะคับ))"


ไว้วันหลังผมจะมาเล่าต่อนะครับ
ฝากด้วยนะคีบ
แล้วผมจะกลับมาเล่าทั้งหมดเรื่องราวตั้งแต่วันแรกที่ผมรู้จักกับมัน













บทนำ
หลังจากวันนั้นที่ผมกับเพื่อนในกลุ่มที่ทำโครงงานด้วยกันตอนนั้นผมอยู่ ม ห้า
ผมกับเพื่อนคนหนึ่งทะเลาะกัน ผมไม่เข้าใจว่ารายงานของกลุ่มทำไมเพิ่งจะมาบอกให้ผมพิมพ์ตอนวันที่ใกล้กำหนดส่ง
หลังจากมีปากเสียงกัน ทำให้ทุกคนมองผมไม่ดี
ใช่สิครับ ผมมันเลวมีผู้ชายที่ไหนด่าผู้หญิง แต่ก็นะ ทามไงได้ก้อผมไม่ชอบการกระทำแบบนี้
เยนวันนั้น พวกเขาค่อยๆห่างจากผม ทำตัวตีจาก เหมือยคนไม่เคยรู้จักกันมาก่อน วันแล้ววันเล่าที่ไม่มีแม้แต่คำพูดจาหรือคำร่ำลาใดๆ ทำให้ผมรู้ว่า อ้อ กูถูกทิ้งแล้วหรอวะ 555
เห้อ...ถามว่าผมเสียใจมั้ย ก็มีบ้างในเมื่อความเปนเพื่อนจะจบแบบนี้ก้อปล่อยมัน
"เฮ้ย งัยล่ะมึงโดนทิ้งล่ะสิ กูว่าแล้ว"เสียงของเพื่อนผมดังขึ้นจากด้านหลัง มันชื่อ "มังกร"
"เหอะ อารายของมึง ก้อดีแล้วนี่ เมิงโดนเด้งออกจากกลุ่มก่อนกูไม่ใช่หรอวะ"ยังมีน่ามาถามอิก
"ปากดีนะเมิง  มานั่งนี่เดะ ไปกับพวกกูแล้วกันมึงอ่ะจะได้ไม่ต้องอยู่คนเดียว"
ผมกับไอ้มังกรสนิทกันมานานแล้วครับ รู้จักกันตั้งแต่ประถม มันโดนเด้งออกมาก่อนผมซะอีก เพราะปากมันนั่นแหละ
"กลางวันแดกข้าวไหนวะ มีเพื่อนหรือป่าว ถ้ายังก้อไปด้วยกัน"ไอ้มังกรชวนผม
"เออไปเดะ"ผมตอบไปห้วนๆ"
"งั้นก็ไปกินข้าวกัน ไปต้น มาร์ค กาย บาส" = = /"มึงด้วยไอ้เชน ไม่ต้องมาทำหน้างงสาส"








ตอนที่1 ไอ้ต้น
"เห้อ ทามหน้าเครียดไมว้า เด๋วแดกห่าข้าวไม่อร่อยหรอก ไอ้เชน"
"กินๆไปเหอะไอ้เชนไม่ต้องสนใจหรอกไอ้มังกรอ่ะมันบ้า ไร้สาระ"
"พูดงี้ลุกขึ้นต่อยกับกูเลยมั้ยไอ้ต้น"
"พอๆสาสจะกินข้าว"
 555เสียงหัวเราะดังลั่นโต๊ะ ผม บาส มาร์ค แล้ว ก้อ กายนั่งหัวเราะ
การเล่นกันของพวกมันทำให้ผมสบายใจขึ้นมาบ้าง

อีบุ๊กในซีรีย์เดียวกัน ดูทั้งหมด

loading
กำลังโหลด...

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

0 ความคิดเห็น