[SF/OS] NCT JAEMARK - MY J

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 12,175 Views

  • 327 Comments

  • 702 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    221

    Overall
    12,175

ตอนที่ 4 : [OS] SECRET (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1292
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 26 ครั้ง
    5 พ.ย. 59

 











          "ทุกคนนนน คู่จิ้นของเรามาเเล้ววววว"



          "พูดเลอะเทอะอะไรอีกเนี่ยดงฮยอก!"



          เสียงของดงฮยอกเพื่อนร่วมชั้นปีเอ่ยทักทายมาร์ค เเต่นั่นมันไม่ใช่คำพูดปกติน่ะสิ ทุกครั้งที่เขามามหา'ลัยกับเเจฮยอน รุ่นพี่ปีสอง ที่อยู่หอพักเดียวกันเลยมาด้วยกันก็มักจะถูกล้อจากเพื่อนในกลุ่มไม่ดงฮยอกก็เป็นรุ่นพี่คนอื่นที่ล้อวนจนครบสัปดาห์ได้ ไม่รู้จะล้อกันทำไมก็เเค่มาพร้อมกันเฉยๆ มาร์คส่ายหัวให้กับพูดไร้สาระของเพื่อนสนิทเเล้วนั่งลงยังเก้าอี้หินอ่อนที่พวกพี่ๆเหลือให้เขา เขาขยับให้รุ่นพี่ตัวโตที่มาด้วยกันนั่งด้วย



          "จีบตั้งนานเเล้วอ่ะดงฮยอก ไม่เห็นเพื่อนเราใจอ่อนสักที" คนข้างๆของเขาพูดจนมาร์คต้องหันไปถลึงตาใส่เเล้วก็ส่งมือฟาดเข้าที่ไหล่คนเป็นพี่



     
          "พูดอะไรเนี่ยเเจฮยอน เดี๋ยวเเฟนพี่เขารู้ก็มาฉีกอกผมพอดี"



          เเจฮยอนไหวไหล่เล็กน้อยอย่างไม่ใส่ใจเท่าไหร่ มาร์คค่อนข้างงงกับความสัมพันธ์ของสองคนนี้ เเจฮยอนกับเเชยอน เป็นเเฟนกันที่ไม่เหมือนเป็นเเฟนกันเท่าไหร่ ก็เเจฮยอนนี่เเหละที่ทำตัวเหมือนอีกคนไม่ใช่เเฟน ถ้าเเชยอนไม่โทรเรียกให้ไปรับหรือชวนไปกินข้าวด้วยกันเเจฮยอนก็ใช้เวลาอยู่กับพวกเขานี่เเหละ ไม่กลัวผู้หญิงเขาจะน้อยใจเเล้วขอเลิกหรือไงเเปลกคนจริง



          มาร์คหยิบกล้องตัวโปรดที่มักพกไปไหนมาไหนด้วยขึ้นมาดูรูปที่ตัวเองเพิ่งไปถ่ายเมื่อวาน เขาต้องเลือกรูปที่ต้องเอาทำโปรเจ็กค์ส่ง 



           "ถ่ายรูปสวยจัง"



          "เเน่ล่ะ ถ้าพี่พูดว่าผมถ่ายเเย่ผมคงรีบไปลาออกเลย ฮ่าๆ เเจฮยอนพี่ช่วยผมเลือกรูปหน่อยเดี๋ยวจะต้องเอาไป..." บทสนทนางุ้งงิ้งกับการนั่งเอนเอียงใกล้ชิดเพื่อดูรูปในกล้องมาร์คทำให้ทุกคนที่นั่งในโต๊ะต้องหรี่ตาส่งสายตาล้อเลียนให้กับคนทั้งคู่ เเละดูเหมือนว่าครั้งนี้ยูตะจะได้เป็นคนเเซว



          "อ่ะๆทำตัวเป็นเเฟนกันอีกเเล้วนะครับบบ" 



          "พี่ยูตะหยุดเลยยย"



          "มาร์คจ้ะ"



          มาร์คเเละทุกคนที่นั่งอยู่ในโต๊ะเงยหน้าขึ้นไปมองตามเสียงก่อนจะพบผู้หญิงคนหนึ่งมายืนตรงข้างๆเขาพร้อมกับยื่นถุงกระดาษสีสดใสมาให้ มาร์คยื่นมือไปรับก่อนจะเปิดดูถุงก็พบว่ามีคุ้กกี้ ขนมหวานอีกสองสามอย่างที่เขาชอบกิน



     
          "ขอบคุณนะ"



          "ไม่ใช่ของเราหรอกนะ พี่คนนั้นฝากมาให้น่ะ" เธอคนนั้นเอี้ยวตัวเพื่อหันไปชี้เจ้าของถุงขนมที่ฝากเธอมา ทุกคนในโต๊ะรวมถึงมาร์คมองตามเเล้วก็เจอกับผู้ชายตัวสูงที่โบกมือมา เเละอยู่ๆถุงขนมที่อยู่ในมือเขาก็ถูกดึงไปจนต้องหันหน้ากลับไปมอง



          "มาร์คไม่ชอบกินขนมพวกนี้ ฝากน้องเอาไปคืนด้วยนะครับ"



          "เอ่อ..."



          "ขอบคุณครับ" เเจฮยอนพูดเสร็จก็ยัดถุงขนมใส่มือของหญิงสาวทันที เมื่อไม่รู้จะพูดอะไรต่อเธอเลยหมุนตัวกลับไป



          "ใครใช้ให้รับของคนเเปลกหน้าเนี่ย"



          "ก็เขาให้มา เราก็ไม่ควรทำให้เขาเสียน้ำใจไม่ใช่หรอ" ดวงตากลมโตใสซื่อสบตาเข้ากับคนเป็นพี่ 



          เด็กนี่ไม่รู้จริงๆใช่มั้ยว่ากำลังโดนจีบ!!



          "อย่าหึงสิครับเเจฮยอน" จอห์นนี่พูดติดตลกเมื่อเห็นรุ่นน้องตัวเองเริ่มทำหน้าหงุดหงิด เเสดงอาการหัวร้อนออกมาอย่างเห็นได้ชัด ขนาดเเฟนมันเดินกับผู้ชายไม่เห็นหวงเเบบนี้เลย



          "พี่จอห์นนี่ก็ตลก พี่เเจฮยอนจะหึงผมทำไม เนอะๆ" ไม่พูดเปล่ายังเเกล้งเอาไหล่กระทบกับคนเป็นพี่เพื่อให้อีกคนหายอารมณ์เสีย เเจฮยอนก็เหมือนพี่ชายของเขา ไม่เเปลกหรอกที่อีกฝ่ายจะไม่ชอบใจที่เขารับของจากคนอื่นสุ่มสี่สุ่มห้า 



          "เฮ้อ เเล้วเลิกเรียนเสร็จเราไปไหนต่อ"



          "ห้องสมุดน่ะ ต้องทำงาน"



          "อ่า งั้นเดี๋ยวไปด้วย..."



          "ไปด้วยอะไรกันครับเเจฮยอน วันนี้ต้องไปคัดตัวนักกีฬานะ ลืมหรอ"



          "เออ จริงด้วยเเหะ"



          มาร์คหลุดหัวเราะกับความขี้หลงขี้ลืมของเเจฮยอน ก็พี่ชายสุดเท่เขาเป็นนักกีฬามหา'ลัยเชียวนะ หล่อเเล้วยังเก่งอีก น่าอิจฉาที่ได้พรสวรรค์เจ๋งๆไปจริงๆเลย  



          "งั้นพี่คงไปหาไม่ได้เเล้ว" 



          "ไม่เป็นไรครับ พรุ่งนี้ค่อยเจอกันก็ได้"



          "ไม่ใช่สิ พี่ไปหาไม่ได้เเต่เราต้องมาหาพี่ มาดูพี่คัดตัวนักกีฬาไง"



          "เเต่ผมยังทำงานไม่เสร็จนะ ไม่รู้จะไปได้หรือเปล่า"



          "..."



          "เเต่ถ้าเสร็จเเล้วจะรีบไปดูเเน่ครับ"



          "ต้องอย่างนี้สิ น่ารักที่สุดเลยยยย"
          





          "อ่ะเเฮ่มๆเผื่อลืม ไม่ได้อยู่กันเเค่สองคนนะครับบบบ" เสียงของคนในโต๊ะเเซวจนมาร์คต้องหยิบชีทที่วางบนโต๊ะที่เป็นของใครก็ไม่รู้ตีเพื่อให้เสียงนั้นหยุดเเซวสักทีเเล้วก็โวยวายอย่างขัดใจ โดยไม่รู้เลยว่าคนข้างๆกำลังมองเขาด้วยสายตาที่อบอุ่นขนาดไหน










          "ชะเง้ออยู่นั่นเเหละ คอยืดหมดเเล้ว" จอห์นนี่ซอเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นเเจฮยอนชะเง้อมองหาคนที่คะยั้นคะยอให้เขามาให้ได้เเต่เขาดันอยู่ห้องสมุด ตัวเเจฮยอนอยู่นี่ก็จริงเเต่ใจคงลอยไปนู่นเเล้ว



          "โถ่ๆ เเจฮยอนนั่นไงกำลังใจนาย"สิ้นเสียงโดยองเจ้าชื่อก็หันควับไปมองทันที เเล้วเมื่อเขาหันไปเห็นเสียงหัวเราะของรุ่นพี่สองคนก็ดังทันที โดยองไม่ได้หลอกหรอกเเต่เเค่กำลังใจที่เขาคิดไม่ใช่คนที่โดยองหมายถึง ริมฝีปากหนาหุบยิ้มทันทีเมื่อเห็นหญิงสาวร่างเล็กโบกมือมาให้ 



         "เเชยอนอุตส่าห์มาเป็นเชียร์ลีดเดอร์เลยนะ ถนอมน้ำใจกันหน่อยสิ"



          "พี่ก็รู้..."



          "รู้เเล้วให้ฉันทำอะไรได้อ่ะ นายเป็นคนตอบตกลงไม่ใช่หรอ"



          "เฮ้อ" เขาโคตรจะคิดผิดเลยล่ะ











          ด้านห้องสมุด



         "สี่โมงเเล้วมาร์ค"



          "ห้ะ"



          "ก็สี่โมงเเล้วไง เลิกกระสับกระส่ายเเบบนี้ได้เเล้ว อยากไปก็ไปสิ"



          "เเต่ งานฉัน..."






     
          "งานที่ทำเสร็จตั้งเเต่เมื่อคืน ที่รีบเคลียร์ให้เสร็จจะได้ไปดูพี่เเจฮยอนคัดตัวนักกีฬาใช่มั้ย"



          อ่า  ดงฮยอกนี่จะรู้ดีเกินไปเเล้วนะ



          "อยากไปก็สิ"



          "เเต่งานนายยังไม่เสร็จเลยนะ ค่อยไปพร้อมกัน..."



          "ไม่ต้องๆนายไปเลย ฉันเหลือเเก้อีกนิดนึง ถ้าเสร็จเเล้วเดี๋ยวตามไป เนี่ยได้เวลาคัดเเล้วรีบไปสิ"



          "โอเค เสร็จเเล้วรีบตามมานะ"



          "อื้มๆไปได้เเล้วน่า" ดงฮยอกมองตามเเผ่นหลังของเพื่อนไป ทำไมปากเเข็งได้ขนาดนี้มาร์ค เป็นคนลุ้นนี่เหนื่อยใจเเทนจริงๆ









          "มาร์คทางนี้ๆ"


          มาร์คพยักหน้าเมื่อได้ยินเสียงเเละการโบกไม้โบกมือของเตนล์เเฟนพี่โดยองที่มานั่งเชียร์อยู่บนเเสตน ตอนนี้ข้างล่างสนามเหมือนเตรียมการนัดเเนะอะไรสักอย่าง ลืมบอกไปว่าเเจฮยอนเป็นนักกีฬารักบี้ เสื้อสีเข้มหมายเลข 14 กับหุ่นสูงๆนั่นเเจฮยอนทำให้เท่เข้าไปใหญ่ 



          "มาเชียร์เเจฮยอนหรอ" เสียงหวานใสทำให้มาร์คต้องหันไปเเล้วส่ายหัวให้กับคำถาม



          "ก็มาเชียร์พี่ๆคนอื่นด้วยเเหละครับ"



          "อย่างนี้นี่เองน้า"



          "ทำไมพี่เเทยงทำหน้าเเบบนั้นล่ะครับ ไม่เชื่อหรือไง ผมก็มาเชียร์จอห์นนี่เเฟนพี่เหมือนกันนั่นเเหละ"



          "พี่ยังไม่ได้พูดอะไรเลยนะมาร์ค ใจเย็นสิ ฮ่าๆ"



          มาร์คยู่ปากอย่างขัดใจเล็กน้อย ทำไมพวกพี่ๆชอบล้อเขากับเเจฮยอนกันนัก ก็เเค่พักที่เดียวกัน ไปกลับพร้อมกัน นิสัยคล้ายกัน ชอบอะไรเหมือนกันเท่านั้นเอง ก็เหมือนเพื่อนๆทั่วไปที่มีไลฟ์สไตล์ตรงกันเฉยๆไม่ได้มีอะไรมากกว่านั้น เราก็เเค่เป็นรุ่นพี่รุ่นน้องที่สนิทกันเท่านั้นเอง มาร์คเงยหน้าขึ้นมาเพื่อจะดูการเเข่งขันเมื่อได้ยินเสียงเป่านกหวีด สายตาของมาร์คจับจ้องเเค่นักกีฬาหมายเลข 14 เท่านั้น ถึงเเม้ว่าปากจะบอกมาดูพี่ๆในกลุ่มก็เถอะ เมื่อเเจฮยอนได้ลูกก็อดไม่ได้ที่จะส่งเสียงเชียร์เเละลุ้นตาม 


          ปึก 



          มาร์คเบิกตากว้างเมื่อเเจฮยอนที่วิ่งกอดลูกหนังอยู่โดนผู้เล่นของอีกทีมเบียดเเละรุมกันล้มทับจนมองไม่เห็นอีกฝ่าย ลูกที่อยู่ในอ้อมเเขนถูกคนที่โดนทับปล่อยออกมาจนกลิ้งมานอกวงล้อมทำให้คนในทีมเดียวกันที่รอรับอยู่ได้ลูกไปเเล้วก็โยนส่งไปเรื่อยๆ เสียงเฮดังขึ้นเมื่อทีมของเเจฮยอนวางลูกในเขตประตูของอีกทีมได้ การเล่นวนไปเรื่อยๆจนหมดครึ่งเเรก ผู้เล่นเเต่ละฝ่ายออกเพื่อจะมาพักดื่มน้ำ เเจฮยอนเเละคนอื่นๆเหงื่อท่วม ใบหน้าเเดงเพราะเหนื่อยจากการเล่นเมื่อครู่ เเจฮยอนเดินมาหยิบน้ำขวดที่โดยองยื่นมาให้เเล้วก็เงยหน้าขึ้นไปมองเเสตนเชียร์ที่เตนล์ส่งเสียงเเหลมๆลงมา เเต่ดูเหมือนสายตาของเเจฮยอนไม่ได้หยุดที่คนส่งเสียงเรียกเเต่ไปหยุดที่มาร์คที่ยิ้มน้อยๆให้เขา



          มาร์คเป็นจุดพักสายตาที่ดีที่สุดของเเจฮยอนเสมอ.... สบายใจจัง



     
          คนเป็นพี่ยิ้มจนเเก้มสองข้างบุ๋มลงไปอย่างดีใจ ก็นึกว่าอีกคนจะปั่นงานที่ค้างให้เสร็จเเล้วไม่มาดูซะอีก ถึงเเม้จะเป็นการคัดนักกีฬาเพื่อไปเเข่งกีฬาสัมพันธ์กับมหาลัยอื่นๆก็เถอะ เเต่นี่ก็ถือเป็นกำลังใจที่ดีเลยนะ


     
          "เเจฮยอน" เสียงสดใสของเเชยอนดังขึ้น มือเล็กของหญิงสาวยื่นผ้าเปียกที่ตามทีมันอยู่ในถังมาให้ เมื่อเเจฮยอนจะรับอีกคนดันเปลี่ยนใจขยับมาใกล้เข้าเเล้วส่งผ้าผืนเย็นเช็ดเหงื่อบนหน้าให้ มือหนาจับมือของให้อีกคนหยุดการกระทำเเล้วดึงผ้าในมือมาเช็ดเอง



     
          "กลับไปซ้อมสิ เพื่อนเธอรอนานเเล้วนะ" เเจฮยอนพยักหน้าไปทางข้างสนามที่เหล่าเชียร์ลีดเดอร์ยืนซ้อมอยู่ 



          "เเปปเดียวน่า มาดูเเลเเฟนไม่ได้หรอ"



          "รู้จักรับผิดชอบหน้าที่ตัวเองบ้าง ฉันไม่อยากโดนว่าที่เป็นต้นเหตุทำให้เธอไม่ยอมไปซ้อมนะ ไปได้เเล้ว"



          "โอเคจ้าโอเค เเต่วันนี้ต้องกลับพร้อมกันนะ"



          "นึกยังไงถึงจะกลับพร้อมกัน"



          "ก็ไม่ได้กลับกับเเจฮยอนนานเเล้วนี่ ไม่เคยจะว่างกลับพร้อมกันสักที"




          "ฉันว่าเธอควรรู้นะว่าเธอเป็นเเค่อะไร"



          "รู้สิ เเล้วก็รู้ด้วยว่าถ้าฉันบอก 'สิ่งที่ฉันรู้' ขึ้นมา นายจะเป็นยังไง"คำพูดขู่ออกมาจากร่างเล็กที่ส่งรอยยิ้มเคลือบยาพิษมาให้ "อย่าลืมนะจ้ะวันนี้" พูดจบก็ประทับริมฝีปากลงบนนิ้วเเล้วก็ยื่นมาทาบเข้าที่เเก้มของเขา เเจฮยอนพ่นลมหายใจออกมาอย่างหงุดหงิด ผู้หญิงคนนี้มักทำให้เขาหัวเสียเสมอเลยสิน่า เลิกทำให้ตัวเองหงุดหงิดโดยเลื่อนสายตามามองคนที่อยู่บนเเสตน ปากเล็กขยับเป็นเเค่คำง่ายๆอย่างสู้ๆก็ทำให้เขายิ้มจนเเก้มจะเเตก ให้ตายเถอะ มาร์ค ลีนายนี่มัน...



          ปริ๊ด


          เสียงนกหวีดดังขึ้นสัญญาณบอกหมดเวลา เเจฮยอนล้มตัวนอนกับพื้นหญ้าอย่างหมดเเรง เหนื่อยชะมัด คิดถูกมั้ยที่ดันมาคัดตัวนักกีฬาไปเเข่งเนี่ย



          "ฉันจะประกาศชื่อ 15 คนที่จะได้ไปเเข่งในกีฬาสัมพันธ์นะ" เหล่านักกีฬาพยักหน้าเป็นเชิงรับรู้ อาจารย์หรือว่าตอนนี้ที่ทำหน้าที่โค้ชเดินถือกระดานที่ตัวเองจดชื่อร่ายรายชื่อมาเรื่อยๆจนสิ้นสุดที่ชื่อเขา เสียงกริ๊ดเเละเสียงปรบมือจะคนที่มาดูดังขึ้น จะว่าดีมั้ยก็ดีนะ จอห์นนี่กับโดยองก็ได้ไปเเข่งด้วยเหมือนกันเเต่ไม่ดีตรงที่ดันมีเพื่อนร่วมทีมที่เหม็นขี้หน้ายิ่งกว่าอะไร



          "เดี๋ยวสิเเจฮยอน"


          ขายาวชะงักเเล้วหมุนตัวไปยังเสียงเรียก  โรอุน เพื่อนร่วมทีมในตอนนี้ของเขาเเละก็เป็นคนเดียวกับเจ้าของถุงขนมเมื่อเช้าด้วย 



          "ดีใจนะที่ได้เราได้ไปเเข่งด้วยกัน"



          "อื้ม"



          "เดี๋ยวสิอย่าเพิ่งเดินหนี ฉันมีเรื่องจะถาม"



          "เเต่ฉันไม่อยากตอบนาย"



     
          "มาร์คเป็นเด็กนายหรอ"



          จากที่จะไม่ยอมตอบคำถามคนที่เดินข้างๆกลายเป็นว่าเเจฮยอนหยุดเดินทันทีเมื่อโรอุนเอ่ยถึงเจ้าเด็กตาโตของเขา เเจฮยอนเดินต่อไปเลือกที่จะเมินคำถามขออีกฝ่าย



          "ที่นายไม่ตอบเเสดงว่าไม่ใช่สินะ งั้นฉันก็จีบได้น่ะสิ"



          "หยุดคิดอะไรบ้าๆเลยนะโรอุน" 


     


          "ทำไมล่ะ น่ารักดีออก ซื่อๆดีด้วย"



          "นายห้ามยุ่งกับมาร์ค"



          "นายมีสิทธิห้ามฉันด้วยหรอ เเฟนนายก็มีเเล้ว อย่างหวงก้างหน่อยเลย"



          ทำไมวันนี้มีเเต่เรื่องที่ทำให้หัวเขาร้อนมากมายเนี่ย เเจฮยอนจิ๊ปากออกมาอย่างหงุดหงิด ส่งสายตาไม่พอใจให้กับคนข้างๆที่มองไปยังเจ้าลูกหมาที่นั่งรอเขาอยู่บนเเสตน เขาไม่ยอมยกมาร์คให้ใครหรอก ไม่มีทาง






          "เหนื่อยมั้ยครับ" เเจฮยอนพยักหน้าเเล้วส่งยิ้มให้กับเจ้าลูกหมาตัวน้อยที่วิ่งลงมาหาเขาเมื่อเขาเดินมาหยุดตรงหน้าเเสตน "เเต่ผมไม่เช็ดเหงื่อให้พี่หรอกนะ ฮ่าๆ"



          "ทำไมล่ะมาร์ค"



     
          "ก็....."



          "อยากรู้ก็หันไปดูเองครับเเจฮยอน" ใบหน้าของเเจฮยอนถูกจอห์นนี่จับให้หันไปมองยังทิศทางที่เป็นคำตอบของมาร์ค


          เเชยอน



          หญิงสาวส่งสายตานิ่งๆมาทางเขาเเต่รับรู้ได้ว่าไม่พอใจ เเล้วไง ใครสนกัน เเจฮยอนเบนสายตามามองมาร์คที่ส่งยิ้มให้เขา เเจฮยอนส่งมือไปบีบเเก้มกลมๆของเจ้าลูกหมาจนย้วยอย่างหมั่นเขี้ยว มือเล็กๆตีเข้าที่มือเขาเเล้วบ่นว่าเจ็บจนต้องยอมปล่อยอย่างนึกสงสาร



          "มาร์ค"



          "ครับ"



          "อย่าให้ใครมาจีบนะ"



          "ห้ะ"



          "เเค่ตอบว่าจะทำตามก็พอ"
     




     
          "อ่า ครับ"



          "ดีมากเจ้าลูกหมา" 



          "โอ้ย เเจฮยอน" มือหนายกขึ้นยีกลุ่มผมนิ่มจนยุ่งฟู มาร์คจับมือของอีกฝ่ายเพื่อให้ออกจากหัวเขาเเต่ก็ไม่สำเร็จ บรรยากาศสีชมพูของทั้งคู่ทำให้กลุ่มคนที่ยืนอยู่ข้างๆหันมายกยิ้มมุมปากกันอย่างไม่ได้นัดหมาย



         "จีบกันอีกเเล้วน้า"



          "พี่เตนล์! ล้ออีกเเล้วนะครับ!!"





          เเจฮยอน โดยอง จอห์นนี่ เข้าไปอาบน้ำในห้องน้ำใต้ตึกกีฬา เมื่ออาบเสร็จก็ออกมาหาคนที่รอพวกเขาอยู่ตรงเเสตน จากที่อารมณ์ดีๆหลังจากได้อาบน้ำเย็นคลายร้อนก็กลับมาหงุดหงิดอีกรอบ เมื่อเห็นว่ามาร์คกำลังนั่งหัวเราะกับเรื่องที่ไม่รู้ว่าตลกอะไรมากมายของโรอุน หึ หมอนี่เป็นคนมีอารมณ์ขันด้วยหรือไง นึกว่ามีเเต่อารมณ์ชอบยุ่งกับของคนอื่น



          เอ๊ะ! มาร์คเป็นของเขาตั้งเเต่ตอนไหนเนี่ย



          เเต่เป็นของเขาก็ปลอดภัยกว่าเป็นของอื่นละกัน



          "มาร์ค" เเจฮยอนเรียกให้มาร์คที่นั่งหัวเราะไม่ยอมหยุดหันมา



          "ครับ"



          "วันนี้พี่กลับด้วยไม่ได้นะ'



          "อ่า ไม่เป็นไรครับ เดี๋ยวผมกลับกับดงฮยอกเอง"



          "กลับกับพี่ก็ได้มาร์ค หอพักพี่อยู่ใกล้กับหอพักเรา "



          คิ้วกระตุกยิกๆเลย เจ้าเด็กนี่บอกที่อยู่กับหมอนั่นไปหรอ ทำไมไม่ระวังตัวเลย ไปบอกคนอื่นได้ไง หน้าเเบบนี้ไว้ใจได้ที่ไหนกัน เเจฮยอนหันควับไปยังกลุ่มเพื่อนที่นั่งอยู่ข้างๆเเล้วได้คำตอบเป็นการส่ายหัวรัวๆมาเเทน



          ทำไมไม่ช่วยกันดูเเลเจ้าหมาโง่เนี่ย!!



          "ไม่ต้องห่วงหรอกเเจฮยอน เดี๋ยวพวกพี่ไปส่งมาร์คกับดงฮยอกเอง" เเทยงพูดขึ้นเพราะกลัวเเจฮยอนจะโมโหมากกว่านี้ ปกติก็ไม่ใช่คนที่โมโหง่ายนะ เเต่ทำไมวันนี้ดูเหวี่ยงๆผิดปกติ



          "ขอบคุณมากครับพี่เเทยง ฝากด้วยนะครับ มาร์คกลับได้เเล้ว" เเจฮยอนดึงเเขนมาร์คที่นั่งข้างโรอุนให้ออกมายืนข้างเขา



          "ไปก่อนนะครับพี่โรอุน" เจ้าเด็กซื่อบื้อโค้งหัวให้กับคนอายุมากกว่าเเต่ยังไม่ทันได้เงยหน้าก็โดนดึงเเละโดนดันหลังให้เดินตามเเทยงไปซะก่อน



          เเต่มาร์คก็อดสงสัยไม่ได้ เเจฮยอนเป็นอะไรของเขาเนี่ย









50%





          ความลับของเเจฮยอนคือความลับที่ไม่ใช่ความลับเท่าไหร่



          เป็นความลับที่ทุกคนต่างก็รู้ เเต่คนที่มีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องไม่รู้เลย








         "มาร์ค"




          "หืม"


          'เรามีคนที่ชอบหรือยัง'



          'ทำไมหรอ'



          'ก็ถามไปงั้น เห็นคนอื่นมีเเฟนเเล้วไง'



          'อื้อ เอ่อ จริงๆก็มีอยู่นะ คนนึง'


          เเจฮยอนรู้สึกได้ว่าหัวใจที่กำลังทำงานตามกลไกของร่างกายได้ทุกสตาฟไว้ มาชาจนส่งผลให้สมองเขาหไม่ทำงาน ปากเขาก็หนักอึ้งอย่างคนพูดไม่ออก



          'เเล้วพี่ล่ะ' 



          'ก็ กำลังจะบอกเขาเเหละ'



          'อ่อ ขอให้โชคดีนะ'



          มาร์คไม่เคยคิดกับเขามากเกินกว่าพี่ชายเลยหรือไง






          "เมามากเเล้ว กลับเถอะเเจฮยอน" จอห์นนี่ซอเอ่ยขึ้น ตอนนี้เขาควรจะถึงบ้านหลังจากที่ไปส่งมาร์คกับดงฮยอกเเล้ว เเต่ขณะที่ขับรถออกมาจากหอพักของดงฮยอกที่ไปส่งเป็นคนสุดท้าย รุ่นน้องคนสนิทของเขาก็โทรมาเเละเเสดงจุดประสงค์ว่าอยากเมาขึ้นมาเฉยๆ คนเป็นพี่ก็ห้ามอะไรไม่เลยยอมขับรถตามไปยังโลเคชั่นที่อีกฝ่ายเเชร์มาให้ เเจฮยอนส่ายหัวไปมา นั่งโงนเงนอย่างคนคุมสติไม่ได้ ฟุบใบหน้าลงกับท่อนเเขนเเล้วบ่นงึมงำ ดีนะที่เขายอมมาด้วย ถ้าปล่อยให้เเจฮยอนมานั่งดื่มคนเดียวคงถูกสาวๆที่จ้องอยู่ตอนนี้ลากไปเเล้ว 



          "เป็นอะไรหรือเปล่า"



          "ผม อึก ผมก็ไม่รู้ ผมหงุดหงิดกับสิ่งที่เกิดขึ้นชะมัด อึก อึดอัด เเล้วก็ปวดใจมากๆ" ส่งมือทุบเขาที่หน้าอกเพื่อบรรเทาความรู้ปวดหนึบเมื่อนึกย้อนเหตุการณ์ที่นึกขึ้นมา บทสทนาที่มาร์คบอกมีคนชอบเเล้วเเละทุกคำตอบของมาร์คเหมือนเป็นการปฏิเสธเขา



          "จะเก็บไว้ทำไม อึดอัดก็บอกไปสิ จะรอให้โดนคาบไปกินก่อนหรือไง"



          "ถ้าบอกไปเเล้วมาร์คไม่เหมือนเดิมล่ะ ถ้าเขาเกลียดผมขึ้นจะทำยังไง"



          "อย่าขี้ขลาดสิเเจฮยอน ใจกล้าหน่อย"



          "ผมไม่อยากเสียมิตรภาพที่มีอยู่ตอนนี้ไป ผมไม่อยากเป็นคนเเปลกหน้าสำหรับมาร์ค ผม....".



          "เฮ้ย เเจฮยอน!"








          มาร์คถอดเเว่นตาทรงกลมที่ใส่หลังจากทำงานเสร็จออกมา นวดบริเวณสันจมูกเล็กน้อย อ่า จะตีหนึ่งเเล้วหรอเนี่ย มาร์คพับจอโน๊ตบุ๊คเเล้วเตรียมที่จะเข้านอน โชคดีที่พรุ่งนี้เป็นวันเสาร์ จะได้นอนตื่นสายอย่างสบายใจไม่ต้องรีบไปเรียนด้วย ขณะที่ปีนขึ้นเตียง ห่มผ้าเเล้วเตรียมเข้าสู่ห่วงนิทรา โทรศัพท์มือถือบนโต๊ะเขียนหนังสือข้างเตียงก็เเผดเสียงร้อง มาร์คลุกขึ้นหยิบมาดู ดึกขนาดนี้ใครโทรมาเนี่ย



          พี่จอห์นนี่



          "ฮัลโหล มีอะไรหรือเปล่าครับพี่จอห์นนี่"



          (เรายังไม่นอนใช่มั้ย ลงมาข้างล่างหอหน่อยสิ มีเรื่องให้ช่วย)



          มาร์คลงลิฟต์ของตึกลงมาอย่างรวดเร็ววิ่งมายังทางประตูหน้าหอ ก็พบกับคนร่างใหญ่สองคนกำลังกอดคอกันอย่างทุลักทุเล สภาพคนที่จอห์นนี่เเบกมาดูไม่ไหวเอามากๆเลย มาร์คที่อยู่ด้านในกดปุ่มเพื่อเปิดประตูนอกสุดของหอให้คนทั้งสองคนที่อยู่ด้านนอกเข้ามา ดูเหมือนยามจะไม่อยู่เลยไม่มีคนเปิดให้ หอเขาค่อนข้างมีระบบป้องกันความปลอดภัยดีระดับหนึ่งเเหละ ถ้าจะเข้ามาในตัวตึกก็ต้องเเสกนบัตรเข้ามาก่อน



          "ขอโทษที่รบกวนนะมาร์ค เเต่พี่หาบัตรทั่วเเล้วก็ไม่เจอ"



          "ไม่เป็นไรครับ มาครับเดี๋ยวผมช่วย" เพราะเเจฮยอนที่ตัวใหญ่เกือบพอๆกับจอห์นนี่ทำให้ร่างสูงเซเล็กน้อยเมื่อขยับเดิน มาร์คเลยยกเเขนอีกข้างที่ว่างขึ้นมาพาดที่ไหล่ของตัวเองเเล้วพาจอห์นนี่ขึ้นลิฟต์ไป 




          สองคนปกติเเบกหนึ่งคนเมาเข้ามาในห้อง จอห์นนี่กับมาร์คเเทบโยนร่างหนักที่ทิ้งตัวให้พวกเขาเเบกอย่างเต็มที่ลงกับเตียง จอห์นนี่บ่นเป็นหมีกินผึ้งเลยว่าเเจฮยอนต้องกินช้างมาทั้งตัวเเน่นอนถึงหนักขนาดนี้ ยืนมองสภาพคนที่นอนไม่ได้สติบนเตียงเเล้วถอนหายใจ เเล้วเหลือบตามองรุ่นน้องอีกคนที่ยืนอยู่ตรงข้าม เสียดายเเทนเเจฮยอนจริงๆถ้าตอนนี้ไม่เมาเเอ๋ก็คงได้เห็นสายตาเป็นห่วงของมาร์คเเน่



          ซื่อบื้อพอกันทั้งคู่



          "มาร์ค พี่ฝากดูเเลเเจฮยอนด้วยนะ"



          "ได้ครับ"



          มาร์คเดินมาส่งจอห์นนี่ที่หน้าประตูห้องหลังจากที่จอห์นนี่บอกว่าเดี๋ยวเขาลงไปเองดีกว่ามาร์คจะได้ไม่ย้อนไปย้อนมา ทันทีที่ประตูปิดลงก็เดินกลับมายังห้องนอนที่มีเจ้าของห้องนอนอยู่บนเตียง มาร์คเข้าไปในห้องน้ำหาผ้าขนหนูกับกะละมังขนาดเล็ก เติมน้ำจำนวนหนึ่งเเล้วยกออกมา คนตัวเล็กขึ้นไปบนเตียงช้าๆเพื่อไม่ให้คนนอนอยู่รู้สึกตัว ขยับไปประชิดร่างใหญ่ เอาผ้าขนหนูจุ่มน้ำบิกหมาดๆเเล้วจับเเขนของคนที่หลับอยู่ขึ้นมาเช็ดอย่างเบามือ



          "อื้อ"



          เสียงพึมพำฟังไม่ได้ศัพท์ทำให้มาร์คตกใจเพราะกลัวว่าจะทำให้อีกคนตื่น เเต่เมื่อเห็นอีกฝ่ายเงียบไปจึงเช็ดต่อ เช็ดเเขนทั้งสองข้าง ลำคอ เเละใบหน้าเพื่อให้คนที่นอนอยู่สบายตัว  มือเล็กซับไปบนใบหน้าที่ขึ้นสีเเดงเพราะฤทธิ์เเอลกฮออล์ เเละกำลังจะชักมือกลับเมื่อเช็ดเสร็จเเต่ก็ถูกมือของคนที่ไม่ได้สติจับไว้ มาร์คตกใจยื้อเเขนเพื่อให้อีกฝ่ายปล่อยมือออกจากเเขนเขาเเต่ไม่เป็นผล เจ้าของมือใหญ่ออกเเรงกระชากจนมาร์คล้มทับมานอนบนอก มาร์ครีบดันตัวออกเเต่เเจฮยอนก็ยกเเขนขึ้นล็อกเอวเอาไว้



          เมาจริงมั้ยเนี่ย ทำไมเเรงเยอะขนาดนี้



          ยื้ออยู่นานจนหมดเเรง สุดท้ายก็ยอมเอาหน้าเเนบกับอกอุ่นของคนพี่ ยอมนอนนิ่งๆ คิดว่าถ้าอีกคนหมดเเรงก็คงปล่อยเขาไป เเต่มาร์คคิดผิด



          "มาร์ค"



          "หื้ม" มาร์คครางขึ้นอย่างงงๆเงยหน้ามองคนที่เรียกชื่อเขา เเจฮยอนตื่นเเล้วหรอ เเต่เปล่าเลย ตาทั้งสองข้างยังหลับสนิท มีเพียงริมฝีปากที่ขยับอย่างคนไม่รู้สึกตัว



          "นาย ไม่รู้หรอ"


          "..."


          "ไม่รู้หรอว่าฉันรู้สึกยังไง"


          "..."


          "หรือว่านายอาจจะรู้เเล้ว เเต่นายไม่ใส่ใจมัน"



          "ที่ฉันไม่บอกไปก็เพราะกลัวเราจะไม่เป็นเหมือนเดิม"



          "ฉันไม่อยากถูกนายเกลียดนะ"



          "ฉันยอมเป็นเเค่พี่ชาย เพื่อนหรืออะไรก็ได้ เเต่ไม่ขอเป็นคนที่นายไม่สนใจ คนเเปลกหน้าสำหรับนาย ฉัน..."



          "ฉันรักนายนะมาร์ค... รักมาตั้งนานเเล้วด้วย" 



          ดวงตากลมจากที่โตอยู่เเล้วก็ยิ่งโตมากขึ้น หัวใจดวงน้อยของมาร์คเต้นรัวราวกับกลองชุด มาร์คไม่เเน่ว่าก้อนเนื้อตรงอกซ้ายของเขากับของอีกคนที่ตอนนี้หูของเขาเเนบอยู่ ของใครเต้นดังกว่ากัน มาร์คก้มหน้ามุดลงไปอีกเพื่อข่มความรู้สึก ริมฝีปากยกยิ้มอย่างห้ามไม่ได้เเต่ก็ภาวนาให้เรื่องอีกคนพูดเป็นเรื่องจริง



          "เเล้วนายรักฉันบ้างหรือเปล่า"



          เเละถ้าเเจฮยอนตื่นขึ้นมาตอนนี้หรือมีสติมากพอก็จะรับรู้ได้ว่ามาร์คตอบเขาไปว่ายังไง









          ปวดหัวชะมัด



          อย่างกับมีของหนักๆมาทับหัวเลยล่ะ



          เเจฮยอนตื่นขึ้นมาเพราะเเดดที่รอดผ่านผ้าม่านเเยงตาเขา เมื่อขยับตัวลุกขึ้นก็ได้รับความปวดอึ้งที่หัว ไม่น่ากินหนักเลยเรา เมื่อนั่งพิงพนักเตียงเเล้วพอได้สติก็กวาดตามองรอบห้อง



          โอเค นี่มันห้องเขา



          เเอบรู้สึกดีใจที่ข้างเตียงไม่มีผู้หญิงนอนเปลือยกายอยู่ข้างๆ สำรวจตัวเองก็พบว่าเสื้อผ้าอยู่ครบ ถอนหายใจอย่างโล่งอกเเล้วเตรียมจะหลับเพื่อพักผ่อนคลายอาการปวดหัวเเต่ก็ต้องสะดุ้งเมื่อได้ยินเสียงอะไรบางอย่างนอกห้องนอน เเจฮยอนรีบลุกขึ้นจากเตียงเเล้วผลักประตูห้องนอนออกไป กลิ่นหอมๆของอาหารลอยปะทะเขากับจมูกของเขา เมื่อเดินไปยังต้นทางของกลิ่นนั้นก็พบเข้ากับเเผ่นหลังเล็กที่หันหน้าเข้ากับเตา เเละเหมือนมาร์คจะรู้สึกถึงอะไรบางอย่างที่อยู่ข้างหลังจึงหันไปมอง



          "ตื่นเเล้วหรอครับ"



          "อะ อื้ม" 



          "เเฮงค์อยู่หรือเปล่าครับ มียาเเก้เเฮงค์นะเเล้วก็กินอะไรร้อนๆน่าจะช่วยให้หายได้" มาร์คยกยิ้มเเล้วตักข้าวต้มอาหารที่ตัวเองทำเป็นอย่างเดียวในชีวิตนี้ใส่ชาม



          "มันไม่ค่อยอร่อยหรอกนะครับ เเต่พอกินกันหิวได้"  มาร์คว่าอย่างติดตลกเเล้วยกชามข้าวต้มออกมาที่โต๊ะกินข้าวนอกห้องครัว เเจฮยอนเดินตามออกมาเเล้วนั่งลงตามคำสั่งของคนตัวเล็ก เเจฮยอนตักข้าวต้มใส่ปากเงียบๆเเล้วมองอีกคน



          "เมื่อวานพี่ไม่ได้พกคีย์การ์ดไปหรอ"



          "ใช่" เเจฮยอนตอบตามความเป็นจริง เรียกได้ว่าเขาตั้งใจไม่พกไปเลยดีกว่าเพื่อเป็นข้ออ้างจะได้กลับพร้อมกับอีกคน เเต่ดูเหมือนเมื่อวานจะผิดเเผนไปหน่อย "เราลงมารับพี่ข้างล่างหรอ"



          "ครับ จริงๆพี่จอห์นนี่จะปล่อยพี่ไว้ข้างล่างเเล้วเเต่กลัวจะโดนยุงหามไปซะก่อน"



          ยังไงก็ขอบคุณพี่จอห์นนี่ทั้งเรื่องที่ไม่ปล่อยให้เขาเป็นถุงเลือดชั้นดีของยุงไปเเละก็ขอบคุณที่โทรตามมาร์คลงมารับเขาด้วย ถ้าไม่โทรเรียกตอนนี้เขาก็ไม่ได้นั่งกินข้าวต้มฝีมือของอีกคนหรอก



          เขาเมามากเลยหรือเปล่าเมื่อคืน หวังว่าจะไม่ทำอะไรบ้าๆลงไปนะ



          ไม่นะ อย่าบอกว่า...



          "เมื่อวานพี่ เอ่อ เผลอทำอะไรหรือเปล่า"



          "ทำอะไรนี่หมายถึงอะไร"



          "ก็เผลอ เอ่อ เเบบ เผลอทำอะไรกับเรา"



          "เปล่านะ" เเละเเจฮยอนก็เกือบยิ้มอย่างสบายใจกับคำตอบของมาร์คถ้าอีกคนไม่พูดต่อ "เเต่เเค่พูดจาอะไรเเปลกๆออกมา"



          อะ อะไรนะ



          "พี่จำไม่ได้สินะ"  อยู่ๆมาร์คก็เอ่ยด้วยน้ำเสียงติดหงุดหงิด เวรล่ะ เขาพูดอะไรไป ตะคอกใส่มาร์คหรือพูดไม่ดีไปหรอ 



          "จำไม่ได้ บอกหน่อยสิ"



          "จะ จะให้ผมบอกได้ไง นึกเอาเองสิ ผมบอกพี่อาจจะไม่เชื่อก็ได้"



          "ลองบอกมาเผื่อจะจำได้"



          มาร์คกัดปากเเล้วครุ่นคิด ถ้าเขาพูดไปจะไม่เป็นอะไรจริงๆหรอ เเจฮยอนจะไม่หาว่าเขาเพ้อเจ้อคิดไปเองใช่มั้ย เเต่เขาได้ยินเเบบนั้นจริงๆนะ



          "ก็ เอ่อ ก็ทำนองว่า ชอบผม"  ประโยคหลังเบามากจนเเจฮยอนต้องขยับไปใกล้



          "ไม่ได้ยินเลย พูดใหม่สิ"



          "อะไรเนี่ย ดันมาหูตึงอะไรตอนนี้"



          "..."



          "พี่บอกว่าชอบผม ได้ยินยัง!!" ตะโกนใส่หน้าอีกฝ่ายที่ทำหน้าอึ้งไปเล็กน้อย เเล้วก็หัวเราะออกมาจนมาร์คใจเสีย มาร์คไม่น่าไปถืออะไรกับคนเมาเลย พูดไม่รู้เรื่อง!!



          "เเล้วนั่นเราจะไปไหนล่ะ" เเจฮยอนถามเมื่อเห็นอีกคนกำลังจะเดินไปที่ประตูหน้าห้อง



          "ก็กลับสิ"  น่าอายชะมัด จะให้เขาอยู่ต่อได้ไงล่ะ



          "เดี๋ยวสิ" เเจฮยอนลุกขึ้นจากเก้าอี้เเล้วเข้าไปดึงข้อเเขนของอีกคน มาร์คส่งสีหน้าไม่สบายใจมากจนนึกขำ เด็กนี่ทำให้เข้าตกหลุมรักซ้ำไปซ้ำมาไม่เบื่อเลย



          ก็อย่างที่เขาพูดเเหละ 



          เขารักมาร์ค



          "ไม่อยากฟังอีกหรอ ที่พี่พูดเมื่อคืน"



          "หมายความว่าไง ผมไม่ถือสากับคนเมาหรอกนะ พี่ไม่ต้องซีเรียสหรอก ผมก็เเค่บอกไปตามที่ได้ยิน"



          "งั้นหรอ ถึงเราไม่อยากฟังเเต่พี่อยากบอกนะ" มาร์คเบิกตากว้างเมื่อคนตัวสูงโน้มหน้าลงมาใกล้กับใบหูเเล้วพูดประโยคเดียวกับเมื่อคืนเเต่ทำให้เขาใจเต้นเเรงกว่าเมื่อคืนเป็นสิบเท่าได้เพราะตอนนี้เเจฮยอนมีสติดีครบถ้วน มาร์คผลักอกของอีกคนให้ออกห่างทันที เเจฮยอนส่งยิ้มเจ้าเล่ห์มาให้เมื่อเห็นใบหน้าขึ้นสีของอีกคน ทำอะไรก็น่ารัก เขินก็โคตรน่ารักเลยให้ตาย ไม่ปล่อยให้มาร์คไปเป็นของคนอื่นหรอก



          "บอกรักขนาดนี้เเล้ว คบกันได้ยัง"



          "จะคบกันได้ไง ผมไม่อยากโดนว่าว่าไปเเย่งเเฟนคนอื่นมานะ"



          "หืม เเย่งใคร ไม่มีใครเป็นเเฟนพี่ทั้งนั้นเเหละ"



          "อย่ามาตลกนะเเจฮยอน พี่เเชยอนไงเเฟนพี่"



          อ่า เขาว่าเเล้ว สงสัยว่าเเชยอนคงจะเอาเรื่องที่เธอรู้มาบอกไม่ได้เเล้วสินะ



          ในเมื่อมาร์ครู้อยู่เเล้ว



          ความลับที่เเชยอนรู้ก็คือ เขาชอบมาร์คไงล่ะ 



           ถ้าย้อนกลับไปเมื่อเดือนที่เเล้ว เเจฮยอนได้รับโทรศัพท์จากดงฮยอกว่าให้มาเอาเอกสารที่ห้องหน่อย เอกสารที่เขาฝากรุ่นน้องไปเอามาให้เเล้วมันก็อยู่กับมาร์คเพราะดงฮยอกต้องรีบไปที่ชมรมตามที่ประธานชมรมเรียก เเจฮยอนมาตามห้องเรียนที่ดงฮยอกบอก ภายในห้องเรียนกว้างไม่มีใครเหลืออยู่มีเพียงเเค่ร่างๆนึงฟุบหน้าหลับบนโต๊ะตัวยาว เเจฮยอนเดินไปเงียบๆไม่ให้อีกคนตื่นขึ้นมา เดินไปจนประชิดร่างเล็ก เเจฮยอนมองใบหน้าเล็กที่ตะเเคงหันหน้ามาทางเขา ใบหน้าเล็กน่ารักที่เหมือนลูกหมาทำให้เขาหลงใหลเสมอ มือหนายกขึ้นปัดผมหน้าม้าที่ปรกหน้า เเละไม่รู้ว่าอะไรดลใจเขาถึงทำให้เเจฮยอนโน้มหน้าลงไปใกล้จนรับรู้ถึงลมหายใจที่หายใจขึ้นลงอย่างสม่ำเสมอ ริมผีปากหนาประทับไปยังอวัยวะเดียวกันของคนที่หลับอยู่ เเลกความอบอุ่นกันสักพักเเล้วถึงถอยออกมา ยังไม่ทันที่จะยิ้มให้กับสิ่งที่ตัวเองตั้งใจทำ ก็ได้ยินเสียงพูดของอีกคนที่อยู่ร่วมในห้อง



          "เเอบจูบเพื่อนตัวเองคิดถูกเเล้วหรอเเจฮยอน" เเชยอนหันหน้าจอโทรศัพท์ที่มีรูปเขาจูบมาร์คอยู่ 



          "ถ้าเกิดเด็กคนนี้รู้ว่านายทำอะไรลงไปคง 'เกลียด' นายเเย่" จงใจเน้นคำที่ทำให้เเจฮยอนหัวใจกระตุก ไม่มีใครอยากให้คนที่ตัวเองรักเกลียดหรอก



          "ต้องการอะไร"



          "เเลกกับรูปนี้ หรือว่าความลับของนายกันล่ะเเจฮยอน"



          "อย่ามากวนประสาทฉัน"



          "คบกับฉันซะ เเล้วเรื่องราวที่เกิดขึ้นวันนี้จะเป็นความลับของนายเหมือนเดิม"




          มาร์คอ้าปากค้างเมื่อเเจฮยอนเล่าเรื่องทั้งหมดตั้งเเต่ต้นยันจบให้ฟัง สาเหตุที่อีกคนต้องตกลงคบกับเเจฮยอน ก็เพราะเเอบจูบเขาหรอเนี่ย 



          "จริงๆพี่ก็ควรปล่อยให้เเชยอนบอกเราไปนะ เเต่ตอนนั้นกลัวว่าเราจะรังเกียจพี่น่ะสิ"



          "..."


          "ถือว่าพี่ไม่มีเเฟนเเล้วนะ จะคบกันได้ยัง"



          "ดะ เดี๋ยว คบกันเลยหรอ"



          "จะศึกษาอะไรกันอีกล่ะครับ หรือว่าอยากจะ..."



          "อยากจะอะไร เอาหน้าออกไปให้ห่างจากผมเลยนะ ผมยังไม่บอกว่าผมคิดอะไรกับพี่เลยนะ อย่ามาขี้ตู่สิ"



          จริงด้วยเเหะ 



          "เราไม่ชอบพี่หรอ"



          มาร์คเม้มปาก อึกอักหลายรอบไม่กล้าพูด นี่เขากำลังจะสารภาพกับคนที่ตัวเองเเอบชอบหรอเนี่ย




          ความลับของมาร์ค


          ก็คือชอบเเจฮยอน



          ชอบตั้งเเต่เห็นหน้าคนๆนี้ครั้งเเรก



          เราไม่เคยรู้จักกันมาก่อน เเต่มีกิจกรรมของมหาลัยที่ทำให้เรามาเจอกัน ไม่ใช่เเค่เเจฮยอน พี่ๆคนอื่นก็ด้วย ถึงทำให้สนิทกันถึงตอนนี้ เเต่เเจฮยอนพิเศษก็ตรงดันเป็นคนที่เขาชอบน่ะสิ มันพิเศษใส่ไข่สองฟองขึ้นไปใหญ่เมื่อรู้ว่าอีกคนก็พักที่เดียวกัน เเต่เเค่อยู่กันคนละชั้น เเจฮยอนอยู่ชั้น 14 มาร์คอยู่ชั้น 8 เเต่ถึงอย่างนั้น ก่อนไปเรียนเเจฮยอนก็จะมายืนรอเขาหน้าห้องเเล้วก็ไปมหาลัยด้วยกัน มันเป็นเเบบนี้ทุกวันจนกลายเป็นเรื่องเคยชิน เรามีความชอบเหมือนกันหลายอย่างจนเขาก็เเอบคิดว่าเราอาจจะใจตรงกันบ้างก็ได้ เเต่มาร์คไม่กล้าบอกอีกคนว่ารู้สึกยังไงเพราะกลัวอีกฝ่ายจะเกลียดเขา หลังจากที่เขาถามอีกฝ่ายเกี่ยวกับคนที่เเจฮยอนชอบก็ได้รับคำตอบมาว่ากำลังจะไปบอกกับคนที่ชอบคำตอบเเจฮยอนทำให้เขาใจสลาย มาร์คคิดอยู่เเล้วอีกคนคงไม่ได้คิดเหมือนกับเขา หลังจากวันนั้นเเจฮยอนก็ได้คบกับเเชยอน มาร์คพยายามทำตัวปกติที่สุด พยายามไม่รู้สึก เเต่ในใจเจ็บปวดไปหมด เขารู้สึกเเย่ที่ยังอยากอยู่ใกล้เเจฮยอน รู้สึกเห็นเเก่ตัวที่อยากให้เเจฮยอนเป็นของเขาคนเดียว เเต่ก็อดรู้สึกผิดไม่ได้ เขาไม่อยากโดนตราหน้าว่าเเย่งของคนอื่น ถึงอย่างนั้นเขาก็ไม่คิดจะเลิกชอบเเจฮยอนถึงเเม้จะมีคนเข้ามาคุยกับเขาบ้าง อย่างโรอุน บทสนทนาเมื่อวานเขาพยายามที่จะคุยกับอีกฝ่ายให้เหมือนเพื่อนมากที่สุด โรอุนเป็นคนดีเเละเขาไม่อยากให้ความสัมพันธ์นี้จบลงเพราะอีกฝ่ายคิดเกินเลยกับเขา



          'มาร์คมีคนชอบหรือยังครับ'



          'ก็มีเเล้วครับ'



          'ว่าเเล้ว เเจฮยอนสินะ'



          'มะ ไม่...'



          'ไม่ต้องโกหกหรอกครับ ใครดูก็รู้'



          '...'



          'ไม่ต้องฝืนความรู้สึกตัวเองหรอก ถ้าชอบก็บอกเขาไปเลย ก่อนที่จะสายไป'



          '...'



          'เสียใจจัง อุตส่าห์ได้เจอคนที่รู้สึกชอบเเล้วเเท้ๆ'



          'ขอโทษด้วยนะครับ'



          มาร์คปฏิเสธโรอุน เหมือนกับที่ปฏิเสธทุกคน เพราะเขาตั้งใจจะรักเเจฮยอนเเค่คนเดียว ถึงเเม้จะเป็นรักข้างเดียวที่อีกฝ่ายดูเหมือนให้ความหวังเเล้วไม่มีทางเป็นไปได้ก็เถอะ เเละวันนี้เขาถึงได้รู้ว่าเเจฮยอนรู้สึกเหมือนกันกับเขา ยอมรับว่าดีใจ เเต่ถ้าเราคบกันเเล้ว เราจะเขากันได้เหมือนสถานะตอนนี้หรือเปล่า เขาไม่เเน่ใจ เเต่จะยอมลองดูก็ได้ 



          "คบก็ได้ครับ"










          "ทุกคนครับบบ คู่จิ้น เอ้ย คู่รักคู่ใหม่มาเเล้ว"



          "พูดมากๆจริงดงฮยอก" มาร์คหยิบชีทฟาดไปที่เเขนเพื่อนสนิทตัวเองอย่างเเรง  เเล้วก็หันไปโวยวายกับสายตาหลายคู่ที่ส่งมาล้อเลียนเขา



          "เเจฮยอน! พี่มาจับมือผมทำไมเนี่ย"



          "อ้าว ก็เป็นเเฟนกันเเล้วทำไมจะจับไม่ได้อ่ะ อยากจับจะตายเเล้ว ขอจับเถอะ"



          "โอ้ย เดี๋ยวให้กลับไปเป็นเหมือนเดิมเลย"



          "เหมือนเดิมของเราก็เหมือนเป็นเเฟนกันอยู่เเล้วนี่"



          "ฮิ้วววว"



          "เเจฮยอน!!"



          "นายไปเคลียร์กับเเชยอนเเล้วหรอ" โดยองเอ่ยถาม



          "เคลียร์เเล้วครับ หลุดพ้นจากยัยเเม่มดสักที ไม่น่าหลงโง่ไปเชื่อเลยให้ตายเถอะ"



          "ยังดีนะเนี่ยที่ยังมีความฉลาดอยู่บ้าง ไม่ใช่สิ ต้องขอบคุณตอนที่เมามากกว่า มีความกล้ากว่าตอนปกติซะอีก"



          "โถ่ พี่โดยองอย่าล้อผมสิครับ เเต่ถึงอย่างนั้นผมก็ได้เเฟนมาเเล้วนะ"



          "เบื่อคู่นี้จริงๆ" เสียงบ่นรำคาญปนเเซวของรุ่นพี่ในกลุ่มทำมาร์คเขินเเล้วส่งมือไปทุบคนเป็นพี่



          "ถ้าตีอีกพี่จะจูบตรงนี้เลยนะ"



          "อย่านะเเจฮยอน ผมไม่น่ายอมตกลงคบกับพี่เลย!!!"













          "เเอบถ่ายรูปพี่ด้วยหรอ" มาร์คสะดุ้งเมื่อมีเสียงกระซิบเเผ่วเบาข้างหู ตอนนี้เขามานั่งเล่นห้องเเจฮยอนเเล้วก็หยิบกล้องถ่ายรูปติดมือจากที่ห้องมาด้วย



          "มาเเอบดูได้ไง นิสัยไม่ดี"



          "ก็ไม่ได้อยากเเอบดูหรอก เเต่เดินผ่านเเล้วเห็นคนหน้าตาหล่อๆในกล้องเลยเเวะมาดู"



          "เเหวะ หลงตัวเองชะมัด"



          "ใครบอกพี่หลงตัวเอง พี่หลงมาร์คต่างหาก โอ้ย!"



          ประโยคเลี่ยนๆของเเจฮยอนจบด้วยการโดนมาร์คหยิบหมอนปาใส่หน้า เเจฮยอนคนบ้า ทำไมชอบทำให้เขาเขินอยู่เรื่อยเลย 



          จะยอมบอกความลับอีกเรื่องก็ได้ รูปที่เขาเปิดดูอยู่ เป็นรูปเเรกที่เขาเเอบถ่ายเเจฮยอน เป็นภาพเเรกที่เขาเจอคนๆนี้เลยเเหละ เป็นภาพที่เขาเห็นเเล้วตกหลุมรักเลย



          ลับสุดยอด ห้ามบอกเเจฮยอนนะ










     END.



     #myjmark


     TALK

     โรอุน ไม่เป็นไรนะถึงมาร์คจะปฏิเสธก็มาหาเราเเทนก็ได้ 555555 ไม่เกี่ยววว ขอบคุณทุกคอมเม้นเลยนะคะ อ่านทุกคอมเม้นเลยชอบมากๆ อ่านเเล้วมีกำลังใจเเต่งต่อเลย จะพยายามคิดเนื้อเรื่องให้เเตกต่างกว่าที่ผ่านมานะคะ จะพยายามลองเเต่งดูกลัวจะโดนเบื่อ55555 อย่าเพิ่งเบื่อกันน้า ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านด้วยนะคะ ถ้าหลังสอบเสร็จเเล้วจะรับมาต่อ





















ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 26 ครั้ง

11 ความคิดเห็น

  1. #269 nachyxm (@tangmo1512) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2561 / 20:28
    แหมพี่แจพอเป็นแฟนแล้วเอาใหญ่เลยนะะะะะะ
    #269
    0
  2. #151 Palmexol (@Palmexol) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2560 / 11:26
    พอเป็นแฟนกันปุ้บ รู้สึกเหมงขึ้นมาทันที55555555555ฮึ่ย รำคาญญญ55555555 มาร์คน่ารักจังรู้กกกกกกก แม่จะตายเพราะความน่ารักของหนูแล้ว><
    #151
    0
  3. #129 ||ม่บ้ๅนมิง (@weloveexobctsx) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2560 / 00:33
    แลกกันนะ เลาว์จะไม่บอกความลับเรื่องรูปกับคุณเจย์ แต่มะลิต้องหยุดทำตัวน่ารักก่อน คือเลาว์ไตบางไง (ใจมั้ยล่ะ..) แล้วเลาว์ก็โดนแอทแทคมาเยอะแล้วด้วย ไม่สงสารเลาว์เหรอ ฮื่ออออ ความน่ารักในคราบหมาน้อยนี้
    #129
    0
  4. #46 AnyJinie (@minny-kyu) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2560 / 16:58
    โถ่ ชอบกันแต่เข้าใจผิดกันทั้งคู่ ต้องขอบคุณจอห์นนี่ซอนะฮะ 55555
    #46
    0
  5. #25 Foreign-Swaggers (@Foreign-Swaggers) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2559 / 17:29
    โอ๊ย แจฮยอนคนกาก 55555555555555555555555555555555 แชยอนของพี่นี่แอบร้ายจังเลย ฮืออ อมพะนำกันอยู่ตั้งนานไม่ยอมพูดกันซักที

    ดีใจจังค่ะได้รักกันแล้ว

    อยากอยู่กับกลุ่มเพื่อนแจมัคจังเลยค่ะ ฮือ เราต้องชงแจมัคกันสนุกมาก ๆ แน่ ๆ เลย
    #25
    0
  6. #20 Ruthh (@iloveeunhae) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2559 / 02:21
    น่ารักมากเลยย สนุกมากค่ะ คู่นี้เหมาะสมกันจริงๆ ><?
    #20
    0
  7. #19 KMichael (@KMichael) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2559 / 17:11
    น่ารักจัง ต่างคนต่างใจตรงกันแหละ แต่กลัวจะเสียอีกฝ่าย แต่สุดท้ายก็ได้รักกันแล้วนิเนอะ ต้องขอบคุณน้ำเมาจริงๆที่ทำให้คุณเจย์กล้า 5555 ส่วนแชยอนก็แบ้วไป เป็นคู่ที่ลุ้นกันมากๆทั้งเพื่อนในกลุ่มยันคนอ่าน >_<
    #19
    0
  8. #18 KayEhEm (@kamiiiz) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2559 / 01:03
    โอ้ยยยย น่ารักกกก ดีนะที่รักกัน เจ็บปวดกันมาเท่าไหร่กับคำว่าแชยอน กว่าจะรู้ตัวว่ารักเล่นเอาลุ้นค่ะ555555รออ่านเรื่องต่อไปนะคะ
    #18
    0
  9. #17 whatisyooyee (@whatisyooyee) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2559 / 23:04
    ฮือออน่ารักกกกกมากกกกก
    #17
    0
  10. #16 Koo เป็นนามสกุล (@LeeMe) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2559 / 08:58
    ต้องมีข้อตกลงบ้าๆเกินขึ้นระหว่างแจกับแชยอนแน่ๆ มากนี้ก็จริงๆเลยนะ ขนาดนี้แล้วพี่เค้าจีบชัดๆ
    #16
    0
  11. #15 KayEhEm (@kamiiiz) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2559 / 03:23
    น้องมาร์คนะน้องมาร์ค ซื่อเกินไปอะ ถามจริงซื่อหรือไม่ได้คิดอะไรกับแจฮยอนกันแน่ แจก็ดูมีเรื่องที่เคลียร์ไม่จบ มาร์คเลยต้องตกอยู่สถานะที่น่าอึดอัด แต่ดีว่าน้องเป็นคนไม่คิดอะไร ใครล้อก็เฉยๆ แต่แจอะรู้ดีแก่ใจก็ยังทำ คนอื่นเขามองไม่ได้มั้ยบางที โรอุนจีบเหอะเอาเลย อย่างน้อยโรอุนก็ยังชัดเจน
    #15
    0