[SF/OS] NCT JAEMARK - MY J

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 12,213 Views

  • 327 Comments

  • 704 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    259

    Overall
    12,213

ตอนที่ 14 : [OS] Special Christmas Day

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 653
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    16 ธ.ค. 60













          คริสต์มาสทุกปี ไม่มีคุณคงเหงาแย่

 


          เขาพูดขณะยกช็อกโกแลตร้อนรสเข้มข้นขึ้นจิบ ไอร้อนๆที่ลอยขึ้นเหนือแก้วมัคสีเหลืองมัสตาร์ดตามสีที่เจ้าของชอบ บ่งบอกได้ว่าเพิ่งทำเสร็จใหม่ๆ ดวงตาสีอ่อนจ้องไปยังร่างที่มีขนาดเล็กกว่าเขาที่หย่อนตัวนั่งลงฝั่งตรงข้ามหลังจากดึงเก้าอี้ที่ใช้ปีนขึ้นไปแขวนลูกบอลพลาสติกบนต้นสนปลอมที่ตั้งอยู่ริมห้องรับแขกที่ต้อนรับเทศกาลในวันรุ่งขึ้น

 


          "คุณพูดแบบนี้กับทุกคนล่ะสิ" มาร์คแขวะ

 


          "ผมพูดจริง มาร์ค นี่ก็ 4 ปีแล้ว ไม่คิดจะใจอ่อนให้ผมหน่อยหรอ"

 


          "แน่ใจแล้วหรอว่ารู้จักผมดีพอ" คิ้วโค้งได้รูปยกขึ้นเมื่อยื่นคำถามให้กับเขา แล้วเจ้าตัวก็มั่นใจเสียเหลือเกินว่าเขาจะต้องตอบว่า ไม่

 


          "คุณยังไม่ให้ผมได้ศึกษาหรือให้ได้ทำความรู้จักคุณมากกว่านี้เลยนะ"  ถึงเขาจะกล่าวผ่านเส้นเขตแดนของคนแปลกหน้า มาเป็นคนรู้จัก คนสนิท แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าสถานะที่เหนือกว่านั้นจะอยู่เพียงแค่เอื้อมมือ มาร์คสร้างกำแพงทั้งหนาทั้งสูง แล้วอีกอย่างไม่รู้ว่าถ้าข้ามกำแพงนี้ไปแล้วจะมีกำแพงอิฐแข็งแรงอีกชั้นรออยู่หรือเปล่า

 


          "เจย์ คุณกำลังเล่นขี้โกง"

 


          "ผมเปล่า" เจ้าของชื่อหัวเราะกลบเกลื่อนเมื่อถูกจับได้ ก่อนจะยื่นมือไปหน้าคนตรงข้าม ใช้นิ้วโป้งเกลี่ยเข้าที่ข้างแก้มเนียนนุ่มเมื่อเห็นว่ามีผงช็อกโกแลตติดอยู่

 


          คนอย่างเจย์ อิจฉาแม้กระทั่งผงช็อกโกแลตธรรมดาๆที่ได้เกาะบนผิวลื่นมือนั่น

 

 

          "ผมว่าคุณไปคุยกับเจ้าของแหวนบนนิ้วก่อนมั้ย"  มาร์คใช้สายตามองแทนการชี้มายังแหวนเงินวงเกลี้ยงที่อยู่บนนิ้วนางข้างซ้ายของเขา

 


          นั่นทำให้เจย์ต้องมองตาม ริมฝีปากหนากระตุกยิ้มเมื่อเหยื่อติดเบ็ด "ว่าแล้วเชียว ว่าอาจจะเป็นเรื่องแหวนวงนี้ที่ทำให้คุณไม่ยอมตกลงคบกับผม"

 


          "อะไร" คิ้วโค้งนั้นขมวดเข้าหากันเมื่อไม่เข้าใจประโยคที่เจย์พูด

 


          เจย์ยังคงหัวเราะในลำคอ ขณะที่ถอดแหวนออกจากนิ้วแล้วเลื่อนเจ้าตัวต้นเหตุไปตรงหน้าของมาร์ค

 


          เจ้าของเสื้อไหมพรมสีเขียวหยิบแหวนตรงหน้าขึ้นมาแล้วพลิกดูเพื่อสำรวจว่ามีอะไรสลักอยู่บนตัวแหวนหรือไม่ ถึงจะไม่พบความผิดปกติ แต่มาร์คก็ไม่เชื่อหรอกว่าผู้ชายเจ้าเสน่ห์อย่างคนตรงข้ามจะยังไม่มีเจ้าของ

 


          "คุณอาจจะโกหกก็ได้"

 


          เจย์ยิ้ม เขารู้ดีว่ามาร์คไม่ค่อยเชื่อใจใครง่ายๆ ไม่งั้นก็คงตกลงคบกับเขาตั้งแต่วันที่เขาบอกรักไปเมื่อสองปีที่แล้ว ขณะที่ขับรถไปรับอีกฝ่ายจากรับงานถ่ายรูปคอนเซปนอกสถานที่

 



          มันไม่โรแมนติกสักนิดเขารู้ ท่ามกลางทุ่งนาสองฝั่ง คนสองคนที่นั่งฟังเพลงคลาสสิคบ้าง คันทรีบ้าง มาร์คที่จะหลับแหล่ไม่หลับแหล่เพราะความอ่อนเพลียจากการทำงาน กระเป๋ากล้องที่วางบนเบาะหลังยืนยันอีกเสียงว่าวันหยุดแบบนี้มาร์คยังคงต้องออกมาทำงาน และมีเขาที่เต็มใจขับรถไปรับและรอรับหลังทำงานเสร็จ เนื่องด้วยกลัวว่ามาร์คจะหลับในขณะที่ขับรถกลับ

 


          "มาร์ค ผมว่า ผมไม่ได้ชอบคุณแล้ว"

 


          ""

 


        "แต่มันกลายเป็นความรัก"

 


          คนที่กำลังเคลิ้มหลับตาสว่างขึ้นมาทันทีเมื่อได้ยินประโยคจากคนที่ขับรถ "คุณคิดยังไงกับความสัมพันธ์ของเรา"

 



          "แต่สุดท้ายคุณก็พูดว่า ผมรู้จักคุณดีพอหรือยัง ก่อนจะพลิกตัวหันหลังให้ผมแล้วชิงหลับไป"

 


          ""

 


          "คริสต์มาสปีนี้ ผมขอคำตอบอื่นบ้างนะ"

 

 

 






          "ขยับไปทางขวาหน่อยครับ ใช่ ยกแขนข้างซ้ายขึ้นอีกหน่อยครับเทเลอร์ สวยมากครับ"  เสียงทั้งชัตเตอร์ที่ดังขึ้นรัวๆ พร้อมกับการบรีฟนายแบบที่กำลังเป็นที่นิยมในตอนนี้ เพราะความนิยมเป็นเหตุ วันหยุดถึงยังต้องมาทำงาน

 


          หลังจากที่รัวชัตเตอร์แล้วปล่อยให้นายแบบมืออาชีพโพสท่า ตากล้องคนฮอตที่ทำงานจนแทบจะไม่มีวันหยุดก็เดินมาดูรูป ซึ่งมันตั้งอยู่ใกล้กับคนขับรถประจำตัวที่นั่งเท้าคางมองทุกการกระทำของอีกฝ่ายอยู่

 


          "คุณ จะเลิกงานหรือยังอ่ะ วันนี้เรามีเดทกันนะ ลืมแล้วหรอคงมีไม่กี่คนที่จะเห็นด้านนี้ของเจย์ น้ำเสียงที่แฝงไปด้วยความตัดพ้อผสมงอนเล็กน้อย โดยหวังว่ามาร์คจะสนใจ จนต้องวางกล้องที่ถืออยู่แล้วไปกับเขาเสียที

 


          "รอแค่นี้ไม่ได้ก็กลับไป"

 


          ""

 


          ""

 


          "รอได้สิ รอคุณแค่นี้เอง นานกว่านี้ผมก็เคยรอมาแล้ว" สิ้นประโยคของเจย์ คนที่จ้องจอเพื่อดูรูปที่ตนถ่ายไปเมื่อครู่ก็หันมามอง..

 


          และเขาเห็นว่ามาร์คแอบยิ้มมุมปากกลับมา

 

 




 

          "ทำไมจะต้องจับมือกันด้วย" มาร์คบ่นขึ้นมาเมื่อรู้สึกว่าการจับมือระหว่างตนกับเจย์จะทำพิษถึงส่งผลให้ใบหน้าขาวร้อนผ่าว ทั้งๆที่อากาศเย็นจนตัวสั่นงึกๆ

 


          แต่ก็ต้องยอมรับว่า มือของเจย์ช่วยให้อบอุ่นขึ้นมากกว่าเดิม

 


          ปกติแพลนคริสต์มาสในทุกปีของมาร์คก็คือ รับงานทุกอย่างที่เข้ามาโดยไม่สนใจว่ามันจะเป็นวันหยุดหรือวันที่ควรจะเฉลิมฉลองเพราะการที่รับงานช่วงนี้มักจะได้เงินค่าจ้างมากเป็นเท่าตัว ซึ่งคนขี้งกอย่างมาร์คไม่ยอมปล่อยโอกาสทองให้หลุดมือไปเด็ดขาด เเละหลังจากที่ทำงานเสร็จก็แวะเข้าซุปเปอร์เพื่อซื้อของสดกลับมาทำอาหารทานเองที่ห้อง

 


          แต่ปีนี้มันผิดแผกไปกว่าคริสต์มาสปีก่อนๆที่เราต่างคนต่างทำกิจกรรมของตัวเอง(เเต่ก็ยังคงโทรเพื่ออวยพรเเทนการออกไปฉลองด้วยกัน) เมื่อคนที่รู้จักจนเข้าปีที่ 4 ลากเขามายังทาวน์สแควร์  ที่รวบรวมคนมากมายจนอัดแน่น ดนตรีที่เปิดวนไปวนมาจนจะร้องตามได้ ต้นคริสต์มาสปลอมที่สูงกว่าต้นที่อยู่ริมห้องรับแขกในห้องพัก

 


          กับการที่ไม่ได้ใช้ชีวิตอยู่คนเดียว

 


          "หิวมั้ย?"

 


          มาร์คพยักหน้า ก็ทำงานมาทั้งวัน ตอนที่ทำงานก็แอบสงสารเทเลอร์ที่รายนั้นต้องสละครึ่งวันที่ควรจะพักผ่อนมาทำงาน เจ้าตัวบ่นว่านัดกับคนรักที่ปกติหาเวลาตรงกันก็ยาก พอมีวันหยุดที่ตรงกันพอดีกลับมีงานด่วน แต่เมื่อถ่ายเสร็จนายแบบคนดังก็รีบกวาดกระเป๋า โดยไม่ลืมจะกดจูบลงบนแก้มแล้วกระซิบอวยพรในวันคริสต์มาส

 


          เรานั่งทานอาหารในร้านอาหารที่ตั้งอยู่ตรงข้ามต้นคริสต์มาสต้นใหญ่ มาร์คหันไปให้ความสนใจกับเจ้าต้นไม้ยักษ์นั่น จนไม่รู้สึกตัวเลยว่ามีใครคนหนึ่งยกโทรศัพท์มือถือขึ้นมาแล้วกดถ่ายไปหลายรูป

 


          หลังจากทานเสร็จเราก็ตัดสินใจว่าเดินเล่นไปเรื่อยๆจนกว่าจะเบื่อ มือไม่ได้จับกันแต่ปล่อยให้หลังมือสัมผัสกันเบาๆ สองข้างทางเต็มไปด้วยร้านค้าที่ตกแต่งเข้ากับเทศกาล แสงไฟสดใสที่เขาไม่ได้ตื่นเต้นมาตั้งแต่อายุจะย่างเข้า 25

 


          "คุณ.. ผมขอแวะดูของร้านนี้หน่อยสิ" มาร์คที่สนใจแสงไฟจากร้านต่างๆไม่ทันจะได้เห็นว่าร้านไหนที่เจย์จะพาเข้าไป ก็ถูกดึงให้เดินไปด้วยกันแล้ว

 


          มันเป็นร้านเครื่องประดับ ซึ่งมีครอบครัวหนึ่งยืนเลือกของอยู่ รอยยิ้มสดใสตอนที่พวกเขาสนทนากันมันดูมีความสุขเเละธรรมชาติจนอยากจะหยิบกล้องขึ้นมาถ่ายรูป แต่ก็มีแรงสะกิดเบาๆจากข้างหลังทำให้ต้องหันไป ยังไม่ทันที่จะตั้งตัว คนที่ตัวสูงกว่าก็สวมที่คาดเขากวางลงบนหัวเขาเสียแล้ว

 


          "น่ารักชะมัด"  มาร์คเบิกตาโตพร้อมกับเลือดที่สูบฉีดดีเกินจนลามขึ้นมาบนใบหน้า มือเล็กเอื้อมขึ้นไปเพื่อจะดึงมันออก แต่ก็โดนมือใหญ่ของอีกคนดึงข้อมือไว้ก่อน  "อย่าถอดเลยคุณ"

 


          "มันตลก ผมไม่ใช่เด็กๆแล้วนะ"  มาร์คขยับปากบ่นงึมงำ ขณะที่เบนหน้าหนีคนที่ยืนยิ้มอย่างมีความสุขเมื่อเห็นว่าเขาสวมที่คาดเขากวางแสนน่ารักขัดกับอายุนั่น ก็เจอที่คาดเขากวางอันสุดท้ายที่แขวนอยู่ ไม่รีรอที่จะหยิบมันมา แล้วเขย่งเท้าเพื่อสวมมันให้กับคนตรงหน้า

 


          เจย์ไม่ได้ขัดขืนเหมือนเขา เจ้าตัวหัวเราะเสียงใสเมื่อเราทั้งคู่มีเขากวางเหมือนกัน และดูเหมือนเขาจะชอบมันมากถึงได้จ่ายเงินสำหรับที่คาดเขากวางของเราทั้งคู่

 


          สายตาหลายคู่จับจ้องมาที่เราทั้งคู่ ไม่แปลกหรอก ในเมื่อเรามีเขากวางพร้อมกับโบว์อันเบ้อเริ่มอยู่ตรงกลาง

 


          "ไม่เห็นต้องทำหน้าบูดเลยคุณ นานๆทีทำน่า"  เจย์กระแซะไหล่เขาเบาๆก่อนจะโดนมองตาขวาง เมื่อหันมาก็เห็นคนขี้หนาวข้างๆจมูกขึ้นสีอย่างน่าสงสาร  "จมูกแดงแล้ว"  แค่พูดไม่พอ เจ้าตัวถึงได้บีบจมูกเล็กนั้นด้วยอย่างหมั่นเขี้ยว

 


          "เจ็บ!มาร์คดึงแขนคนขี้แกล้งเพื่อให้เอามือลง

 

 

          เราเดินข้างกันไปเรื่อยๆอย่างไม่คิดจะหยุดนั่งพัก จะมีหยุดก็ต่อเมื่อแวะเข้าร้านที่สนใจ แต่ก็ไม่ได้ของกลับมาสักอย่าง

 


          "คุณ"

 


          "อะไร"

 


          "ผมยังไม่ได้คำตอบจากคุณเลยนะ"

 


          "มาร์คหันไปมองหน้าอีกฝ่าย เม้มริมฝีปากตัวเองเบาๆเมื่อเห็นว่าเจย์ก็มองกลับมาเช่นกัน จนต้องหันกลับไปทางเดิม เพราะความรู้สึกเขินอายจากการที่สายตาเราสบกัน

 


          "ว่าไง"

 


          "ผมบอกให้คุณไปคุยกับเจ้าของแหวนก่อนไง" มาร์คพูดด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด ตราบใดที่ไม่ได้เหตุผลที่มากพอ จะไม่ปักใจเชื่อเด็ดขาด

 


          "คุณดูคาใจกับแหวนนี่เหลือเกินนะ"  เจย์จับไหล่มาร์คให้หยุดเดิน แล้วถอดแหวนบนนิ้วนางยื่นไปตรงหน้าของอีกฝ่าย "ที่ผมไม่ยอมบอกตั้งแต่เมื่อวานก็เพราะอยากได้คำตอบของคุณก่อน"

 


          ""

 


          "ผมใส่แหวนนี้ไว้ตลอดเพื่อรอว่าสักวันหนึ่งคุณจะตอบรับรักผม ผมถึงจะมอบแหวนนี้ให้คุณทันที แต่ผมไม่รู้ขนาดนิ้วของคุณ และมือเล็กๆของคุณ..เจย์ยกมือเนียนนุ่มนั่นขึ้นมา จับเข้าที่ปลายนิ้วกลางเพื่อยกมือนั้นขึ้น แล้วถึงสวมแหวนที่ดูจากสายตาก็พอรู้ว่ามันต้องใหญ่กว่านิ้วนางของมาร์คอย่างแน่นอน ทันทีที่สวมไปจนสุดนิ้วก็กดจูบลงบนแหวนวงนั้น

 


          โดยมีเจ้าของมือมองการกระทำนั้นด้วยความรู้สึกแปลกใหม่อย่างไม่เคยเป็นมาก่อนและไม่เข้าใจมันเท่าไหร่

 


          "มันหลวมอย่างที่คิดจริงๆด้วย"  เขายังคงยิ้มออกมา "ผมว่าจะไม่บอก แต่ในเมื่อคุณถาม ผมก็ต้องยอม ถึงแม้จะยังไม่ได้รับคำตอบจากคุณ"

 


          มาร์คมองคนตรงหน้าด้วยดวงตาสั่นไหว เขาทำตัวไม่ถูก ไม่รู้จะเอามือไม้ไปวางไว้ตรงไหน ไม่รู้ว่าตนควรจะถอดแหวนที่ดูมีราคานั่นออกเพื่อคืนเจ้าของของมันหรือเปล่า

 


          แต่มาร์คไม่ได้ทำ เขากำมือเพื่อไม่ให้แหวนบนนิ้วนางข้างซ้ายของตนไหลออกจากนิ้ว

 


          ยังให้คำตอบกับตัวเองไม่ได้เลยว่าทำไมไม่คืนให้กับเจ้าของตัวจริงนั่นไป

 


          "คุณอยากได้คำตอบแบบไหนจากผม"

 


          เจย์หัวเราะในลำคอ  "ขอแค่ไม่ใช่ประโยคที่ว่า 'คุณยังไม่รู้จักผมดีพอ' ก็พอ"

 


          ""

 


          "ผมยอมรับก็ได้ว่าอาจจะไม่รู้จักคุณดีพอ เพราะเราไม่ได้แชทหรือคุยโทรศัพท์กันทุกวัน ผมจะมาหาคุณในวันที่ผมว่าง ถึงแม้คุณจะทำงานก็ตาม ส่วนคุณก็จะว่างช่วงที่ผมมีงาน ไม่รู้ว่าการที่เราใช้เวลาอยู่ด้วยกันหลังเลิกงานไม่กี่ชั่วโมงนั้น ทำให้เราสนิทกันมั้ย"

 


          ""

 


          "แต่ 4 ปีที่ผ่านมา ผมไม่คิดว่ามันเปล่าประโยชน์เลย อย่างที่บอกผมรอคุณได้เสมอ ตราบใดที่เป็นคุณ ผมรอได้ ผมจะไม่ไปไหน จะอยู่กับคุณจนกว่าคุณจะเป็นคนเอ่ยปากไล่ผมไป"

 


          "มาร์คยังคงนิ่งเงียบ มองคนที่ระบายความในใจ มันตรงอย่างที่เจย์พูดทุกอย่าง เขาไม่เคยเปิดใจให้เจย์อย่างชัดเจน ถ้าเป็นคนอื่นก็คงหายไปตั้งแต่สามสี่เดือนแรก เราทั้งคู่จะได้เจอกันต่อเมื่ออีกฝ่ายทำงาน หรือเลิกงาน วันไหนที่เขาว่างก็จะไปหาเจย์ที่บริษัท คิดมาเสมอว่ามันเป็นการแสดงความเป็นเพื่อนที่ดี มันไม่มีอะไรมากกว่านั้น วันนี้ก็เป็นครั้งแรกที่เราเดินจับมือ แล้วก็เรียกได้เต็มปากว่าเดท เพราะนอกจากที่ทำงาน ร้านอาหารร้านประจำที่เรามักไปทานด้วยกัน มาร์คก็ไม่ค่อยได้ไปไหนมาไหนกับเจย์เท่าไหร่

 


          แต่คนๆนี้ก็ยังไม่ไปจากชีวิตของมาร์ค ยังคงเอาตัวมาวนเวียน โดนเขาบ่น เขาดุ แต่มนุษย์ที่มองโลกในแง่ดีกับทุกเรื่องกลับยิ้มสดใสกับมาให้

 


          ถึงอย่างนั้นเจย์ก็ยังถามสถานะของเรา ในทุกวันคริสต์มาส และมักจะได้คำตอบเป็นการปฏิเสธไปกลายๆว่า คุณยังไม่รู้จักผมดีพอหรอกเจย์

 


          และมาร์คก็ยังไม่รู้จักเจย์ดีพอด้วยเช่นกัน

 


           4 ปีนี้เราต่างจดจำรายละเอียดของอีกฝ่ายจากการเจอกันเพียงไม่กี่ชั่วโมงภายใน 24 ชั่วโมง ซึ่งสิ่งทั้งหมดที่เกิดขึ้นมันเกิดขึ้นจากมาร์คที่กลัวการมีใครอีกคนเข้ามาในชีวิต

 


          ทั้งๆที่ก็รู้ว่าการมีเจย์เขามาอยู่ในโลกของเขาด้วยมันไม่ได้แย่อย่างที่คิด แต่เพราะความขี้ขลาดถึงทำให้มาร์คไม่กล้าเปิดใจเสียที

 


          เจ้าของดวงตากลมโตเลื่อนขึ้นเพื่อสบตากับดวงตาสีอ่อนของคนตรงหน้า ที่มักจะระบายยิ้มให้เสมอ จนบางทีก็ไม่รู้ว่าเจย์กำลังรู้สึกยังไงกันแน่ มีความสุข? ผิดหวัง? หรือสับสน

 


          "คุณยังไม่รู้จักผมดีพอหรอกเจย์"

 


          ""

 


          "ดังนั้น ผมจะให้โอกาสคุณ ผมจะให้คุณเข้ามายังโลกของผม มารู้จักตัวตนของผมให้มากขึ้น"

 


          ""

 


          "อย่าเพิ่งเบื่อกันก่อนแล้วกัน"

 

 

          และเป็นอีกครั้งที่มาร์คไม่ทันจะได้ตั้งตัวกับการโดนจู่โจมจากคนตรงหน้าที่รวบเอวเข้าไปกอด แล้วฝังใบหน้าตัวเองไว้ที่ไหล่เล็กนั่น จนมาร์คแกล้งยกไหล่ที่มีใบหน้าของคนที่วางอยู่เบาๆ แต่เจย์ก็ไม่ยอมผละกอดเสียทีถึงได้ตีเข้าที่หลัง

 


          "ขอบคุณจริงๆมาร์ค ขอบคุณจริงๆ"

 


          "ขนาดนั้นเลยหรอ" มาร์คยังแกล้งหยอกคนตรงหน้า

 


          "คุณนี่มัน นิสัยไม่ดีเหมือนกันนะเนี่ย"

 


          "คิดจะตัดใจจากผมแล้วหรือไง"

 


          เจย์หัวเราะในลำคออย่างที่ชอบทำ แล้วถึงได้ดึงเอวบางเข้ามาประชิดตัว ขณะที่สายตายังคงสบกับคนตรงหน้า 

 


          "ถ้าผมขอจูบคุณ คุณต้องไม่ยอมแน่เลย"

 


          "แล้วคิดว่าถ้าไม่ขอแล้วผมจะไม่ตีคุณหรือไง"

 


          "ปกติผมก็โดนคุณฟาดอยู่แล้วไม่ใช่หรือไง จะโดนอีกสักรอบก็คงไม่เป็นอะไรหรอมาร์คไม่รอให้คนตรงหน้าพูดจบประโยคก็คว้าคอเสื้อของคนที่ตัวสูงให้เข้ามาใกล้เสียก่อนแล้วถึงกดริมฝีปากลงไป มันเป็นเพียงแค่การทาบธรรมดาๆ แล้วถึงผละออก

 


          เจย์เบิกตากว้าง ไม่รู้จะพูดกับสิ่งที่เกิดขึ้นอย่างเหนือความคาดหมายนี้ยังไงดี

 


          แต่สุดท้ายก็เลือกที่จะยิ้มแล้วกดจูบลงบนหน้าผากเนียนนั่นเเทนคำพูดทุกอย่าง เเทนความในใจ เเละความรู้สึกที่มันเอ่อล้น



          "ที่คุณพูดว่าจะยอมให้ผมเข้าไปในโลกของคุณ คุณพูดเเล้วนะมาร์ค ห้ามคืนคำ"



          "รู้เเล้วน่า คุณก็รักษาคำพูดที่ว่าจะไม่ไปไหน ถึงเเม้ผมจะเอ่ยปากไล่คุณ คุณก็ห้ามไป"



          เจย์หัวเราะออกมากับความเอาเเต่ใจของมาร์ค เเล้วเลื่อนสายตาลงไปยังนิ้วนางข้างซ้ายที่มีเเหวนวงใหญ่ใส่ไม่พอดีนั่น "สงสัยผมต้องรีบหาเเหวนวงใหม่ที่มันพอดีกับนิ้วคุณมากกว่านี้เเล้วสิ"


          









THE END







                                                                               TALK


               สวัสดีค่า เเอบมาอัพ55555 จะใกล้คริสต์มาสเเล้ว พอดีกับที่เพลงของเอ็นซีทีดรีมออกเลยมีเเรงบันดาลใจอะไรบางอย่างที่ทำให้เขียนตอนนี้มา ขอให้เป็นของขวัญวันคริสต์มาสล่วงหน้า สำหรับคนที่เข้ามาอ่านเเล้วกันนะคะ ส่วนตอนที่ค้างไว้หลังสอบเสร็จจะมาต่อให้ค่ะ ใครอยากให้ลองเเต่งเเบบไหนเเนะนำมาได้เลยนะคะ คอมเม้นมาบอกกันได้เลย คุยกันได้เลยค่ะ จะติ หรืออยากให้ปรับปรุงส่วนไหนก็ได้เลยนะคะ เราเห็นมีหลายคอมเม้นที่จะให้เเต่ง freesia ตอนที่เหลือ เดี๋ยวเรามาต่อให้นะคะ เเต่ขอเวลานิดหนึ่งค่ะ อาจจะหลังเพื่อนข้างบ้าน อาจจะนะคะ ยังไม่รับปาก เเต่จะมาต่อให้เเน่นอนค่ะ ขอบคุณที่ตามอ่านกันนะคะ สุดท้ายนี้สุขสันต์วันคริสต์มาสล่วงหน้านะคะ ขอบคุณมากค่า     




          ตื่นมาเเก้คำผิดให้รอบสอง ถ้ามีผิดพลาดตรงไหนต้องขอโทษด้วยนะคะ เมื่อคืนนึกพล็อตได้ตอนห้าทุ่มกว่าจะเอาลงปาไปจนดึก นั่งตาจะปิดเลยมีเบลอๆบ้าง55555 เห็นว่ามีคนเข้ามาอ่านเเล้วด้วย ขอบคุณทุกคอมเม้นเลยค่า

 

 

 

 

 

 

 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

12 ความคิดเห็น

  1. #293 nachyxm (@tangmo1512) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 3 กันยายน 2561 / 17:04
    ชอบบบบ ทำไมน่ารักขนาดนี้ ยอมใจเจย์จริงๆที่รอมาร์คและอยู่ข้างๆมาร์คมานานขนาดนี้ ฮืออ อยู่ข้างๆกับมาร์คอย่างนี้ตลอดไปเลยนะเจย์
    #293
    0
  2. #211 peachmelonjm (@peachmelonjm) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 13 มกราคม 2561 / 14:44
    น่ารักจังเลยค่ะ อบอุ่นด้วยแงง
    #211
    0
  3. #202 JinnyJr. (@krisloveyeol) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2560 / 13:48
    น่ารักกกกกกกก ละมุนไปหมดเลย
    #202
    0
  4. #201 SAYRUNG (@rung-fantasy) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2560 / 02:21
    หวานมากกกก อบอุ่นไปในหัวใจเลย ดีจังงงงง
    #201
    0
  5. #200 szbH (@exomelo_baby) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2560 / 13:36
    ชอบมากๆเลยค่ะ อบอุ่นหัวใจมาก สี่ปีที่ทุกอย่างค่อยๆเป็นค่อยๆไป จนมันกลายเป็นความรัก ได้ฟีลคริสต์มาสมากๆ ขอบคุณมากๆนะคะ
    #200
    0
  6. #199 dereine_i (@miii_i) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2560 / 08:48
    เป็นฟิคแจมัคต้อนรับคริสต์มาสที่อบอุ่นมากเลยยยย >< เราชอบตอนที่น้องบอกว่ารอไม่ได้ก็กลับไป แล้วพี่เจย์ก็บอกว่าทำไมจะรอไม่ได้ นานกว่านี้ก็รอมาแล้ว กับระยะเวลาสี่ปีที่รอน้องมันไม่ใช่น้อยๆเลยนะคะพี่เก่งมากกกก กับตอนที่น้องมาร์คบอกว่าไม่ว่าน้องจะดุพี่เค้าขนาดไหนพี่เจย์ก็ยังคงเป็นคนที่ยิ้มสดใสกลับมาให้น้องเสมอ มันเหมือนบ่งบอกให้รู้ว่าพี่เจย์เป็นคนมั่นคงเสมอต้นเสมอปลายไม่หนีห่างจากน้อง สุดท้ายความพยายามก็ไม่เคยทรยศใคร พี่เจย์คว้าน้องมาร์คมาเป็นของตัวเองได้สำเร็จแล้วววว ><

    แต่พี่เจย์คะขอตีนึงทีแรงๆก่อน พี่เล่นใส่แหวนนิ้วนางข้างซ้ายขนาดนั้นแล้วมาจีบน้อง เป็นใครเค้าก็ไม่ไว้ใจอะค่ะ ดีนะคะที่มีเหตุผลพอใช้ได้ ไม่อย่างนั้นละก็น่าดูเลย 5555 แล้วก็ที่เราชอบอีกอย่างคือตอนสวมแหวนด้วยถึงมันจะหลวมไปนิดนึงแต่น้องก็พยายามใส่ไม่ยอมให้มันหลุดออก เราไม่รู้ว่าเราตีความถูกหรือเปล่านะคะ แต่มันเหมือนกับว่าความรักของเค้าสองคนไม่จำเป็นต้องพอดีกันเป๊ะไปหมดทุกอย่าง ขอแค่ค่อยๆปรับค่อยๆเรียนรู้กันไป เดี๋ยวสุดท้ายมันก็ลงล็อกพอดีกับคนสองคนเอง ^^

    เราอาจจะเม้นยาวไปนิดนึงนะคะเลยอยากขอโทษไว้ก่อน แฮะๆ ไรท์เตอร์สู้ๆ เราชอบฟิคของไรท์เตอร์มากเลยนะคะ ^^
    #199
    0
  7. #198 jonginnie141 (@jonginnie141) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2560 / 04:14
    มันฟีลกู้ดมากกกกกกก อยอุ่นหัวใจมากๆเลยตอนนี้ สัมผัสได้ถึงบรรยากาศในคืนคริสต์มาสได้เลย ชอบมากๆๆๆๆๆๆๆเลยค่ะ สู้ๆนะคะทั้งเรื่องสอบเรื่องฟิคเลย555555
    #198
    0
  8. #197 ||ม่บ้ๅนมิง (@weloveexobctsx) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2560 / 17:03
    กรี๊ดดดดดดดดดด มันอบอุ่นมากๆเลย ฟังเพลงจอยของดรีมไปแล้ว วันคริสต์มาสกำลังจะมาถึง พอมาอ่านฟิคแบบนี้แล้วใจพองโตเลยอ่ะ มันอบอุ่น พูดได้คำเดียวว่าอบอุ่นและดีต่อใจมากๆ ฮือออ ไฟท์ติ้งนะคะไรท์ ชอบไรท์แต่งมาก
    #197
    0
  9. #196 VeeV_VeeV (@VeeV_VeeV) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2560 / 08:44
    ชอบบบบบ มันดีอ่าาาา อบอุ่นทั้งบรรยากาศ ทั้งคน จนแบบอยากเข้าไปอยู่ชาวงนั้นด้วย 55555 สู้นะคะไรท์
    #196
    1
  10. #195 xxmaarnficxx (@xxmaarnficxx) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2560 / 07:49
    แง้ น่ารักมากเลยค่ะ ใจฟู รักความเสมอต้นเสมอปลายของเจย์ มาร์คน่าอิจฉามากจริงๆ
    #195
    1
  11. #194 Sasi03878454 (@Sasi03878454) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2560 / 07:24
    เราชอบที่คุณแต่งมากๆเลยค่ะ อบอุ่นมาก ไม่รู้จะแนะนำแนวไหน55555 เอาเป็นว่าไรท์แต่งแนวไหนเราก็อ่าน555 สู้ๆกับการสอบนะคะ
    #194
    1
  12. #192 Sasi03878454 (@Sasi03878454) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2560 / 07:19
    น่ารักมากเลยค่ะ;-;
    #192
    0