พรางภุมริน (ตีพิมพ์สนพ.สมาร์ทบุ๊ค)

ตอนที่ 31 : จบแล้ว...ทำอะไรต่อกันดี (แวะสักนิดจ้า)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,784
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    7 ธ.ค. 53

หน้านี้ขอใช้เป็นพื้นที่ว่างสำหรับคนเขียน ใช้ระบายความในใจจ้า ^ ^ 

ก่อนอื่นต้องขอขอบคุณ ขอบคุณและขอบคุณ บรรดาคนอ่านที่ติดตามกันมาถึงหน้านี้ 

รวมไปถึง FAV. ทุกคน ทุกกำลังใจและทุกคอมเม้นต์ ที่ส่งมาให้ผู้เขียนมีแรงปั่น

ยอมรับว่าต้องใช้เวลานานทีเดียวกว่าที่ "พรางภุมริน" จะจบลงอย่างสมใจคนเขียน 

นั่งเขียนๆ แก้ๆ ไปเรื่อย เปลี่ยนนามปากกาก็แล้ว ลบแล้วลงใหม่เอย อะไรอีกหลายๆ อย่าง 

วันนี้ขอบอกว่าพอใจอย่างยิ่ง กับงานเขียนที่ใส่ความตั้งใจมากมายเรื่องนี้ค่ะ 

สำหรับตอนท้ายของเรื่อง ที่ขาดไม่ได้เห็นจะเป็นการชวนมาร่วมแจม เพื่อรับนวนิยาย "พรางภุมริน" (ถ้ามีโอกาสตีพิมพ์) กันค่ะ แจกทั้งหมด 3 รางวัล มีกติกาง่ายๆ มีดังนี้ 

1. แจ้งชื่อ หรือนามแฝง พร้อม e-mail ติดต่อ
(กรณีท่านได้รับเลือกแต่ไม่มายืนยัน จะส่งเมลไปแจ้งข่าวค่ะ) 

2. หลังจากอ่านจบแล้ว ช่วยบอกความในใจผ่านตัวหนังสือ จากผู้อ่านถึงนวนิยายเรื่องนี้ 
ในประเด็นที่ท่านอยากแสดงความคิดเห็น ไม่ว่าจะเป็นพล็อตเรื่อง ตัวละคร ข้อคิดและอื่นๆ ที่มีต่อ "พรางภุมริน" 

3. อะไรก็ได้ที่อยากบอก "ดาลัน" บอกที่หน้านี้เลยค่ะ 

*** ร่วมตอบคำถามกันได้แล้ว ตั้งแต่วันนี้ - 15 ธ.ค. 53 ค่ะ
      แจ้งผลผู้ได้รางวัลทาง Playground วันที่ 20 ธ.ค. 53 ต้อนรับปีใหม่กันเล้ย 


*** เข้ามาร่วมแจมกันเยอะๆ นะคะ ถือเป็นการแลกเปลี่ยนความคิดเห็น เพื่องานเขียนที่ดีกว่าในอนาคต

สุดท้าย ดาลันขอขอบคุณเพื่อนๆ พี่ๆ น้องๆ ที่สนับสนุนและเป็นกำลังใจให้มาตลอด หวังว่าจะมีโอกาสได้พบกันในแบบรูปเล่มเร็วๆ นี้นะคะ
...คิดถึง ห่วงใยไม่เสื่อมคลายอยู่แล้วจ้า...
                                                                                                                   ดาลัน  

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

681 ความคิดเห็น

  1. #572 atita (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2553 / 22:07
    1. atita

    Email: tit-1967@hotmail.com



    2. หลังจากอ่านจบแล้ว รู้สึกเศร้า สะเทือนใจไปกับตัวละคร และได้มองเห็นถึงมุมมองแห่งความจริงที่เป็นอุทหรณ์สอนใจให้รู้ว่า ความโกรธแค้น ริษยาอาฆาต เป็นบ่อเกิดแห่งความทุกข์ที่มีแต่จะทำร้ายคนรอบข้างและตนเอง ดังเช่น คุณสรินทิพย์ที่ทำร้ายผู้อื่นแล้วสุดท้ายตัวเองก็ต้องรับกรรมที่ตนเป็นผู้ก่อ สำหรับนางเอกเองเพราะความเจ็บช้ำที่ผู้เป็นพ่อทอดทิ้งแม่ น้องและตัวเองไป ทำให้ต้องการแก้แค้นแต่ก็ต้องเป็นผู้สูญเสียและเจ็บปวดกับการกระทำของตนเองเพราะต้องทำร้ายหัวใจของคนที่ตัวเองรักและหัวใจตนเอง ไรเตอร์สามารถถ่ายทอดความรู้สึกของตัวละครได้ดีจนคนอ่านมีอารมณ์ร่วมด้วยอย่างไม่รู้ตัว การดำเนินเรื่องชวนติดตาม ให้ลุ้นตลอดเวลาว่าสุดท้ายความรักของพระเอกนางเอกจะเป็นอย่างไร และไรเตอร์ก็ย้อนรอยคนแกล้งลืมและมีทิฐิกับความรักอย่างนางเอกให้รู้ซึ้งถึงความรู้สึกเจ็บปวดและเสียใจที่ตัวเองต้องถูกลืมตอนที่รับรู้ว่าพระเอกความจำเสื่อมจนต้องยอมรับความจริงของหัวใจตัวเองและปรับความเข้าใจกันได้ในที่สุด ซึ่งเป็นบทสรุปของความรักของทั้งคู่ได้อย่างสวยงามจนคนอ่านคาดไม่ถึงจริงๆ อีกทั้งยังสามารถเตือนใจให้เราได้รู้ว่าสำหรับความรักแล้วไม่ควรที่จะมีฐิต่อกัน จะต้องมีความเข้าใจและอภัยซึ่งกันและกัน ชีวิตครอบครัวจึงจะพบความสุขอย่างแท้จริง สนุกมากค่ะ ได้เห็นความตั้งใจและการพัฒนาของไรเตอร์ที่แต่งนิยายให้คนอ่านในแนวที่หลากหลายอยู่ตลอดเวลา



    3. อยากบอก “ดาลัน” ว่า ขอบคุณสำหรับนิยายดีๆที่มอบความสุขให้กับคนอ่านเสมอมา แม้ว่าคนอ่านจะนิสัยไม่ค่อยดีที่ไม่เคยเม้นท์ให้เลยเนื่องจากเวลาจำกัด แต่ก็อยากให้รับรู้ไว้ว่าคอยติดตามผลงานและเป็นอีกหนึ่งกำลังใจให้เสมอค่ะ

    รอผลงานต่อไปนะคะ

    #572
    0
  2. #571 rcn029 (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2553 / 14:52
    1.Muay (rcn029) ratchanee.saewong@acegroup.com

    2.บอกความในใจ
    ความคิดเห็นเกี่ยวกับตัวละคร อ่านแล้วรู้สึกขัดใจกับบทของนายเตชิษฎ์ เพราะเป็นถึงระดับผู้บริหารแต่แยกแยะไม่ได้เลยว่าผู้หญิงดีกับผู้หญิงแบบนั้นต่างกันอย่างไร หรือเป็นเพราะเป็นผู้บริหารการตัดสินใจต้องเฉียบขาดเสมอ จึงทำให้ปักใจเชื่อความคิดของตัวเองว่าต้องถูกเสมอ

    ข้อคิดจากเรื่อง
    -การกระทำใดๆของคนๆหนึ่งย่อมมีเหตุผลที่จะทำ การที่เราปิดหูปิดตา ไม่ยอมรับรู้เหตุผล แล้วพาลไปโกรธแค้น อาจทำให้เกิดความสูญเสียมากมายตามมา อย่างที่นายชิดชัยทำตัวเย็นชา ไม่ยอมรับน้ำผึ้งเป็นลูก แต่ทำตัวเย็นชา นั่นเป็นเพราะไม่ต้องการให้เดือดร้อนจากการถูกคุณสิรินทิพย์ข่มขู่ คุกคาม แต่น้ำผึ้งไม่รับรู้เหตุผลข้อนี้ กลับพูดจาทำร้ายจิตใจอยู่เสมอ จนเกือบเป็นบาปติดตัวไปถ้าหากว่านายชิดชัยช็อกจนเสียชีวิต แต่ไม่ว่าจะเหตุผลอย่างไรก็ตาม การให้อภัยเป็นสิ่งที่ดีที่สุด เพราะความแค้นไม่ได้นำมาซึ่งความสุขเลย ถึงจะแก้แค้นได้สำเร็จ แต่ใครจะบอกได้ว่า เราจะไม่เจ็บปวดจากผลของการแก้แค้นนั้น

    -การกระทำที่ขาดสติของเตชิษฎ์ โดยมุ่งที่จะเอาชนะอย่างเดียว เป็นการทำลายผู้หญิงที่บริสุทธิ์คนหนึ่ง ดั้งนั้นการจะทำอะไรก็ตาม ต้องมีสติอยู่เสมอ เพราะสิ่งที่ทำไปแล้ว เราไม่อาจย้อนกลับมาแก้ไขได้อีก

    3.อยากบอกว่าอยากจะรู้ว่ามีนิยายเรื่องใดบ้างที่ตีพิมพ์ในนามปากกาอื่น
    #571
    0
  3. #570 penpen (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2553 / 22:50
    1.โอ๋ อีเมลล์ ksviewpoint@hotmail.com
     
    2.เรื่องพรางภุมรินที่คุณดาลันแต่งแสดงให้เห็นถึงการจองเวรแก้แค้นนั้นไม่ทำให้ใครมีความสุขเลย เหมือนไฟที่แผดเผาทั้ง 2 ฝ่าย โดยเฉพาะคนที่น้ำผึ้งตั้งใจจะทำร้ายเป็นพ่อผู้ให้กำเนิดน้ำผึ้ง ซึ่งสิ่งที่พ่อทำไปนั้นย่อมมีเหตุผลเพียงแต่ว่าท่านไม่เคยบอกเหตุผลกับน้ำผึ้ง และแม่ของน้ำผึ้งก็ไม่เคยอธิบายเหตุผลที่พ่อต้องทิ้งแม่และลูกทั้งสองไป เป็นสาเหตุทำให้น้ำผึ้งเข้าใจผิดจนทำเรื่องราวร้ายๆที่แย่งคู่หมั้นน้องสาวต่างแม่ เพื่อให้ทั้งเมียและลูกใหม่ไม่มีความสุขเหมือนกับที่ตัวเองเคยเป็น การให้อภัยซึ่งกันและกันนั้นย่อมทำให้ทุกคนมีความสุข 
               เมื่ออ่านแล้วชอบคุณต้นถึงแม้ว่าตอนแรกจะเข้าใจน้ำผึ้งผิดๆ แต่เมื่อได้น้ำผึ้งเป็นเมียแล้วก็ยอมรับผิดชอบน้ำผึ้งอย่างลูกผู้ชาย แถมยังรักและขี้หึงน้ำผึ้งมาก เมื่อรักก็ยอมรับว่ารักและบอกน้ำผึ้งไปตามตรงว่ารัก แม้ว่าตอนหลังจะเข้าใจน้ำผึ้งผิดๆ และได้ทำร้ายจิตใจน้ำผึ้งจนทั้งคู่ได้สูญเสียลูกไป แต่เจ้าเล่ห์ทั้งคู่ที่โกหกอีกฝ่ายว่าความจำเสื่อม แต่ความรักก็ทำให้ที้งคู่ปรับความเข้าใจกัน สุดท้ายก็จบแบบแฮบปี้
     
    3.สิ่งที่อยากบอกคุณดาลัน หลังจากที่อ่านนิยายของคุณดาลันมาหลายเรื่อง ก็มีพัฒนาการขึ้นเรื่อยๆ  และจะติดตามผลงานเรื่องต่อๆไป ค่ะ
     
    #570
    0
  4. #569 prarotna (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2553 / 16:06
    1.โอเล่รสส้ม email:som_za_mini@hotmail.com

    2.หลังจากอ่านเรื่องนี้จบ ความรู้สึกส่วนตัว ตั้งแต่บทแรกถึงบทสุดท้าย สนุกค่ะ เศร้าสงสารนางเอกมาก ๆ
    กว่าจะมีความสุฃก็ท้ายเรื่อง แต่ก็มีเรื่องเศร้าปนสุข แง่คิดก็ได้หลายเรื่องด้วย อย่างเช่น กรรมใดใครก่อ
    ไม่ว่าจะพ่อนางเอก หรือคุณสิรินทิพย์ ก็ต่างได้รับผลกรรมที่ก่อกันไป หรือกรรมที่ตัวเองก่ออาจจะไม่ได้ส่งผลกับ
    ผู้ก่อโดยตรง อาจจะเป็นลูกหลานที่ได้รับผลกรรมนั้นไป
    เนื้อเรื่องอื่นจะมีคาใจก็เรื่องของพีรยุทธ รู้สึกเหมือนโดนตัดบทไปเฉย ๆ น่าจะมีบทบาทมากกว่านี้นะคะ

    3.สิ่งที่อยากบอกดาลัน ขอบคุณค่ะที่เขียนนิยายสนุก ๆ ให้อ่าน แล้วก็จะตามอ่านตลอดไปค่ะ เรื่องต่อไปที่อยากอ่าน
    จ้าวดวงใจ กับ เพียงเสี้ยวใจ (โดยส่วนตัวไม่ค่อยแนวนิยาย "เพคะ" อย่างเจ้าชาย เจ้าหญิง จะเลือกอ่านเป็นแนวสุดท้าย
    รู้สึกแนวไกลเกินเอื้อม) แค่นี้ค่ะที่อยากบอก ขอบคุณ แล้วก็ขอบคุณ
    #569
    0
  5. #566 panner012 (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2553 / 00:53
    ชื่อป้อค่ะ  panner012@hotmail.com

    ก็เข้ามาเห็นวันนี้เ็ป็นวันแรก อ่านจนเกือบหมดแนะ สนุกมากเลย อ่านแล้วหยุดไม่อยู่
    ยังไงก็ขอให้ผลิตผลงานที่มีคุณภาพออกมาเยอะๆนะคะ

    เรื่องที่อยากบอกก็............อยากอ่านต่ออะมันค้าง เฮ่อเฮ่อเฮ่อ


    #566
    0
  6. #565 snow (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2553 / 11:15
    เป็น fan club คนหนึ่งนะคะแต่ไม่ค่อยได้เมนท์ ชอบงานเขียนคุณทุกเรื่องนะคะ การใชภาษา ถ้อยคำ ดีมากค่ะ อ่านแล้วมีอารมณ์ร่วมไปกับเหตุการณ์ตลอด เรื่องนี้จะตีพิมพ์เมื่อไหร่คะ ไม่เห็นมีกำหนดเลย ได้อ่านทุกตอนแล้วยกเว้นตอนที่ 23 - 26 ที่ลบไปเมื่อวันที่ 29 พ.ย. คะ ถ้าหนังสือออกเร็วจะได้มีกำลังใจรออ่าน
    #565
    0
  7. #561 greenchan (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2553 / 04:13
    1. GreenChan

    green_chan_lonely@windowslive.com

    2.บทบรรยายใช้ภาษาสวย...ฉากเศร้าก็บรรยายให้อ่านแล้วรู้สึกบีบหัวใจและอยากร้องไห้ไปด้วยจริงๆ

    3.ขอบคุณ...ที่แต่งนิยายดีๆ มาให้อ่านนะคะ ^_____^

    #561
    0
  8. #559 jeabrutn (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2553 / 23:40
    1. จิรารัตน์ (ลูกเจี๊ยบสีชมพู) Jira.Rutn@gmail.com

    2.อ่านตั้งแต่เป็น "วิพัฒภา" แต่อ่านไม่จบ พอนำกลับมาในนาม "ดาลัน" จึงตามมาอ่านอีกครั้งค่ะ ยังสนุกเหมือนเดิมและบีบคั้นอารมณ์มากกว่าเดิมอีกนะคะ

    3.ขอบคุณสำหรับนิยายดีดี น่าติดตามอ่านเช่นนี้(ตามมาตั้งแต่นามปากกาเดิมเลยค่ะ) และอยากบอกอีกอย่าง รออ่าน "จอมใจสิเน่หา" อยู่ค่ะ ^^


    #559
    0
  9. #554 nuri (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2553 / 14:21
    หนูหริค่ะ  avika@nifty.com

    อยากบอกว่าชอบบุคลิคของนางเอกเรื่องนี้ค่ะ น้ำผึ้ง  เธอไม่ได้หวานเหมือนชื่อ แต่เธอแกร่งและไม่ยอมแพ้อะไรง่ายๆ ความเจ็บช้ำฝังใจ ที่แปรเปลี่ยนมาเป็นความแค้น ต้องการแก้คืนให้กับความไม่ยุติธรรม  ที่ได้รับตลอดมา แม้จะต้องแลกด้วยทุกสิ่งทุกอย่างที่มีอยู่ ...  การดำเนินเรื่องน่าติดตาม   ภาษาที่ใช้ให้ความรู้สึกและอารมณ์คล้อยตามไปกับตัวละคร อ่านแล้ววางไม่ลง อ่านแล้วอยากอ่านต่อ  นี่คือเสน่ห์ของเรื่องนี้ค่ะ สนุกจนบทสุดท้าย(โดยไม่ต้องอาศัยบทเลิฟซีน)   ในความเห็นส่วนตัว เลิฟซีนในเรื่องนี้ไม่หวือหวา  หรือรุนแรง เปิดเผย   แต่ให้ความรู้สึกอ่อนหวาน ลึกซึ้ง คงความน่าอ่านไว้ในความละเอียดอ่อนของการใช้ภาษา...ชอบสไตล์นี้ของดาลันค่ะ

    สุดท้าย อยากอ่านเรื่องต่อๆไปที่ดาลันกำลังจะเขียนต่อจากนี้ (พลาดการติดตามเรื่องเก่าๆไปอย่างน่าเสียดาย)  ... ถ้าเราอยากรู้จักใคร ให้อ่านงานเขียนของเขา...  พี่ว่าคำพูดนี้ยังใช้ได้ดีเสมอ   อยากรู้จักดาลันในอีกหลายๆรูปแบบค่ะ

    #554
    0
  10. #552 Krima (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2553 / 09:40
    ร่วมแสดงความคิดเห็นด้วยคะ (ไม่ว่ากันนะคะ จากใจคนอ่าน)

    1.ภาพโดยรวมชอบมากคะ มีการแสดงถึงอารมณ์ความคิดของตัวละครที่ชัดเจน รัก โกรธ หึงหวง บางครั้งมีอารมณ์

    ร่วมกับตัวละคร เศร้า ร้องไห้ (ไม่มีใครเห็นคะ)

    2.บรรยาได้เห็นภาพทำให้คิดตาม เหมือนอยู่ในเหตุการณ์นั้น ๆ

    3.ปิดเรื่องได้สวยงาน (คนอ่านชอบ) การพลัดพราก(ตาย) การพบเจอ ความสุขของครอบครัว

    4.ข้อขัดใจคนอ่านนิดหน่อยในตอนที่พี่ชายของรศาโดนจับ ยังไม่เข้าใจถึงเหตุผลที่จะแก้แค้นพระเอกนางเอก

    มากนัก

    "ลืมจากสมองได้ แต่ลืมจากใจไม่ได้" ขอบคุณที่เขียนเรื่องสนุก มีสาระให้อ่าน และจะติดตามอ่านต่อไปคะ


    Krima_nile@hotmail.com (กัซคะ)
    #552
    0
  11. #549 supame (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2553 / 12:57
    1. supame

    supame@hotmail.com

    2. ความในใจที่จะบอกสำหรับนิยายเรื่องนี้ ปัจจุบันเป็นสิ่งที่สำคัญสำหรับทั้งอดีตและอนาคต หากเราทำปัจจุบันไม่ดี ย่อมส่งผลไม่ดี อดีต ไม่ใช่สิ่งที่แก้ไขได้ เพราะเวลาไม่เคยไหลย้อนกลับ ความรู้สึกของแต่ละคนในแต่ละมุมมองแสดงให้เห็นถึงความจริง ไม่ใช่คิดว่าถ้าเรากลับไปแก้ไข เรียกได้ว่าคิดได้เมื่อสาย การแก้แค้นของนางเอกเป็นจุดเริ่มต้นจากความเจ็บแค้นที่ตนเป็นผู้ถูกกระทำ เฝ้ามองเหตุการณ์ทุกอย่างอย่างเจ็บปวดใจ หากพ่อของนางเอกคิดได้ในครานั้นทุกอย่างจะไม่เดินมาถึงจุดนี้ แต่ไม่ใช่ว่านางเอกไม่ผิด เพราะการให้อภัยย่อมเป็นสิ่งที่สูงสุดแล้ว ความรักจากคนรอบข้างหล่อหลอมให้หัวใจที่แข็งกร้าวยอมอ่อนลง การกระทำที่พระเอกทำก็ส่งผลของมันเอง ชีวิตคู่หากไม่เดินหน้าเข้าหากันแต่กลับประชดโดยไม่รู้ถึงเหตุผลที่แท้จริงย่อมนำพาไปสู่การสูญเสีย ทำไมต้องคิดว่าตัวเองเจ็บปวดที่สุด เพราะหากคิดว่าคนอื่นก็เจ็บปวดบ้างถึงต้องกระทำคงไม่สูญเสีย เมื่อรักก็สมควรรักษาไว้ด้วยหัวใจ เวลาก็เหมือนสายน้ำนะคะ ไม่เคยไหลย้อนกลับ ไหลผ่านเราไป

    ความในใจที่บอกต่อผู้เขียน เร่องนี้เป็นเรื่องที่ได้อรรถรสสำหรับชีวิตของครอบครัวและการใช้ชีวิตคู่ สายป่านที่ตึงหรือหย่อนเกินไปย่อมไม่พอดี กระทำสิ่งใดจงดูที่ปัจจุบันทำให้ดีที่สุด เพื่อที่ว่าอนาคตจะได้ไม่บอกว่า หากเราย้อนไปได้จะไม่ทำ

    3. เรื่องที่อยากอ่าน ดวงใจทมิฬ แต่ขึ้นกับคนเขียนมากกว่าว่าอยากเขียนเรื่องไหนเพราะเราเป็นเพียงผู้อ่านไม่ใช่ผู้เขียน ฮิ ฮิ เกิดเราอยากอ่าน แต่คนเขียนยังไม่ได้ฟีล ก็จบเหตุสิคะ สรุป ตามใจคนเขียนค่ะ
    #549
    0
  12. #547 pharahoo (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2553 / 02:09
    อ้าว ตอนที่แล้วดันเม้นที่คิดไว้ทั้งหมดซะเยอะ แล้วจะตอบไงดีละเนี่ย 5555
    #547
    0
  13. #544 naowarat_epp (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2553 / 01:06

    เท่าที่ได้อ่านพรางภุมริน เป็นชีวิตครอบครัวหนึ่งที่ผู้นำครอบครัว คิดนอกใจไปมีอื่น ทั้งที่ตัวเองก็มีครอบครัวที่อบอุ่นอยู่แล้ว

    แต่ก็ไม่วายที่กิเลสตัณหาชักนำให้หลงผิด จนมาทำร้ายครอบครัวตัวเองที่แสนจะอบอุ่น ให้พังลงอย่างน่าเสียดาย

    ไม่ต้องมองไกลเลย ในความเป็นจริงก็มีมากที่เป็นแบบนี้ 

    อย่างการคิดแค้นที่น้ำผึ้งมีให้พ่อตัวเอง มันก็เหมือนไฟที่พร้อมจะลุกเผาไหม้ตัวเองกับคนรอบข้างให้เป็นจุล หาความสุขในชีวิตไม่ได้เลย  กับเรื่องราวที่เกิดขึ้นที่พ่อทำไว้ในอดีต แม้จะไม่ได้ตั้งใจ อดีตแก้ไขไม่ได้

    แต่ปัจจุบันและอนาคตเราเดิน ไปอย่างมีความสุขได้ ถ้าเราพร้อมที่จะให้อภัยซึ่งกันและกัน

    ตัวละครแต่ละตัวที่ดาลันเขียนมีที่มาที่ไปอย่างมีเหตุและผล กรรมใดใครก่อ ผลกรรมก็กลับมาคืนเอง ถ้าคิดจะทำร้ายคนอื่นอย่างเดียว

    สำนวนภาษาในการเขียนไม่ว่าจะเป็นบรรยายอารมณ์ตัวละคร หรือจะเป็นบรรยายฉากต่างๆ บ่งบอกอุปนิสัยคนเขียนได้ดีว่ามีความตั้งใจละเอียดที่จะเขียน มากๆ  ไม่ว่าจะ นามปากกา วิพัฌภาหรือ นามปากกา  ดาลัน  งานเขียนยังคงมีคุณภาพคับเล่มอีกเช่นเคย

    *** อยากบอกว่า *** อยากอ่านเรื่องที่เขียนค้างไว้ทุกเรื่องเลย ^^

     แวะมาแจมสักหน่อย หุหุ
    พี่แป๊ด  naowarat_epp@hotmail.com

    #544
    0
  14. #542 rosesukon (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2553 / 22:32
    มาเป็นคนที่ 2 ต่ะ ชื่อ อ้อย ค่ะ rose_2521_@hotmail.com นิยายสนุกดีค่ะ ติดตามตลอดและสนับสนุนหนังสือ แค่สงสัยว่าตรีเปลี่ยนใจจากน้ำผึ้งมาชอบน้ำตาลได้ไง เพราะที่อ่านเห็นเสียใจแล้วก็ปลอบใจน้ำตาล แล้วมารักกัน คืออยากได้ตอนน้ำตาลกะตรีเพิ่มค่ะ จะอุดหนุนตลอดทั้งสองนามแฝงค่ะ อยากอ่านจอมใจฯและดวงใจทมิฬค่ะ
    #542
    0
  15. #539 jane11111 (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2553 / 20:09
    1.มาเป็นคนแรกเลยค่ะ

    ชื่อ เจนค่ะ

    da_ranee_11@hotmail.com


    2.ความในใจก็ไม่มีอะไรมากเลย เพราะว่าติดตามอ่านนิยายของ ดาลัน มาแทบจะทุกเรื่อง ยกเว้นเรื่องแรก ๆ ที่อ่านไม่ท้นอ่ะ และจะติดตามต่อไปน่ะคะ


    3.อยากอ่านเรื่องดวงใจทมิฬค่ะ

    #539
    0