พรางภุมริน (ตีพิมพ์สนพ.สมาร์ทบุ๊ค)

ตอนที่ 24 : ตอน 19 รักร้าว < Re run 100% ka >

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,706
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 41 ครั้ง
    22 ก.ค. 55


 
"ถ้าเลือกได้ ฉันเลือกที่จะเกิดมาไม่มีคนให้รักและไม่ต้องรักใคร หัวใจของฉันไม่เหลือพื้นที่ให้ใครทำร้ายอีกแล้ว ฉันยอมแพ้..."

มากยิ่งกว่าความอ่อนแอ คือถอดใจ ยอมพ่ายแพ้ในชะตาความรัก

 

ตอน 19

รักร้าว

            จุดมืดบอดในใจอคติค่อยเบาบางจางลงจนกระทั่งเหือดหาย เมื่อเตชิษฏ์ได้พบคุณชิตชัย

จุดดำหมองมัวที่ตราประทับยังเรือนร่างของหญิงสาวเลือนรางไป ตระหนักว่าชญาดาเป็นแค่หญิงสาวคนหนึ่ง ที่จมดิ่งอยู่กับความแค้นของคนรุ่นพ่อ หนทางที่เธอเรียกคืนส่งผลมหาศาลด้วยการเอาตัวเข้าแลก อดีตร้าวรานเป็นต้นตอของเรื่องทั้งหมด และตัวต้นเหตุก็ยืนอยู่ตรงหน้าเขาแล้ว

คุณชิตชัย เหมรัตน์

ในอกผู้ฟังจวนเจียนระเบิด เมื่อความจริงพรั่งพรูจากปากของชายสูงวัย ชญาดาเป็นแค่ผลพวงของปัญหาที่บิดาก่อ เป็นผู้บริสุทธิ์ที่ถูกฉุดให้ดำดิ่งในห้วงแค้น เตชิษฏ์ได้รับรู้เนื้อแท้ของน้ำผึ้ง หญิงสาวมีหัวใจเด็ดเดี่ยวประหนึ่งผลึกเพชร แต่เขากลับเปรียบค่าหล่อนแค่...กรวดทราย

เขาพลาด! พลาดอย่างไม่น่าให้อภัย

ท่าทางร้อนรนของเตชิษฏ์ทำให้ผู้อาวุโสรู้ว่าชายหนุ่มแคร์บุตรสาวคนโตของเขาไม่น้อย ถึงแม้จะปากหนักไม่ยอมรับตรงๆ ก็ตาม ถ้าเป็นอย่างนั้นจริงเขาพร้อมที่จะปกป้องชญาดาอย่างสุดความสามารถ เพื่อชดเชยให้กับความบกพร่องของวันเก่า เตชิษฏ์เป็นเสมือนเงาสะท้อนตัวเขาในวัยหนุ่มที่ต้องเลือก การตัดสินใจจะเป็นเดิมพันสำคัญเท่าชีวิต เลือกผิดเท่ากับผิดพลาดตลอดชีวิตอย่างที่ทุกข์ทรมานในปัจจุบัน

ระหว่างรศากับน้ำผึ้ง คุณจะทำอย่างไรต่อไป ต้องตัดสินใจแล้วล่ะ”

ผมรู้ครับ”

ชายสองวัยนั่งอยู่ ณ มุมหนึ่งของล็อบบี้พูดคุยอย่างเปิดอก คุณชิตชัยเปิดเผยอดีตหมดเปลือกเพื่อพลิกความเข้าใจแก่ชายหนุ่ม สุ้มเสียงแหบห้าวเนิบนาบยามตั้งคำถามที่ส่งผลให้เตชิษฏ์นิ่งอึ้ง

ปวริศา หรือ ชญาดา นั่นสิ เขาจะตัดสินใจอย่างไรต่อ?

ผมเข้าใจอะไรผิดบิดเบือนไปหมด ที่สำคัญผมเป็นคนสร้างรอยแผลซ้ำเติมให้น้ำผึ้งอีก ผมไม่รู้จริงๆ ว่ามีเรื่องซับซ้อนถึงขั้นนี้ ผมถึงได้โทษเธอทุกอย่าง ผม...” เรียวตาคมเข้มสลดวูบ ปลายเสียงหม่นแหบหายไปในลำคอ

ก็ในเมื่อเข้าใจแล้วจะไม่แก้ไขอะไรหรือ ฉันพูดในฐานะของพ่อที่เป็นห่วงลูก ฉันเป็นห่วงน้ำผึ้งมากรู้ว่าเขารู้สึกอย่างไร ต้องพบเจออะไรมาบ้าง ฉันเองก็ทำผิดพลาดมามากกับครอบครัวไม่อยากให้เธอต้องเป็นเหมือนฉัน ขอให้ตัดสินใจดีๆ เตชิษฏ์เธอยังมีโอกาสแก้ตัวแต่ไม่ว่าเธอจะเลือกใคร ฉันฝากลูกสาวของฉันด้วย”

......”

ใบหน้าคมคายเงยขึ้นช้าๆ ปรากฏแววมาดมั่นในดวงตาสีนิลคมขลับ เรียวปากหยักโค้งขยับหลังเงียบกริบเป็นนาน เป็นถ้อยคำที่คุณชิตชัยรอคอย

ผมจะไปรับน้ำผึ้งกลับมาครับ”

 

ฉันจะกลับออสเตรเลีย”

ชญาดาเอ่ยปากด้วยเสียงเรียบเรื่อยทว่าหนักแน่น ดวงตากลมวาวมั่นคงจับจ้องใบหน้าของคนตรงหน้าจนครบ มีตรีทัช ปรียานุชและชลชิณี ทั้งสี่นั่งอยู่ภายในร้านคอฟฟี่ช้อบกึ่งร้านอาหารสไตล์ครอบครัวแห่งหนึ่ง เพื่อนพ้องกับน้องสาวนิ่งอึ้งกับคำประกาศกร้าวของหญิงสาว

อะไรนะน้ำผึ้ง!” ต่างอื้ออึง

ก็อย่างที่บอก ทุกคนได้ยินถูกต้องแล้ว” ตอกย้ำหน้าเฉย ทั้งสามสบตากันอย่างกังวล แต่ไม่มีคำถามรบกวนจิตใจว่า...คิดดีแล้วหรือยัง?

ไม่มีใครคนไหนกล้าทักท้วงเมื่อรู้ตื้นลึกหนาบางของเรื่อง ต่างเห็นใจที่ชญาดาต้องตกอยู่ในสภาพนี้โดยเฉพาะตรีทัช เพราะพี่ชายของเขาแท้เทียว แล้วยังปล่อยเรื่องคาราคาซังจนถึงวันที่เพื่อนสาวจะจากไป แล้วเขาหรือใครจะห้ามปรามได้ ชญาดานั่งเงียบงันก่อนเงยหน้าขึ้นสบทุกคน เป็นเธอเองที่นัดให้มาพบปะที่ร้านกาแฟแห่งนี้...เพื่อบอกลา

จะไปเมื่อไหร่ล่ะยัยผึ้ง?” ปรียานุชรีบถาม จู่ๆ ก็ใจหายขึ้นมา

เร็วที่สุด ที่นัดทุกคนมาก็เพื่อบอกเรื่องนี้นี่แหละ ฉันตั้งใจไว้ตั้งแต่แรกแล้วว่าจะอยู่เมืองไทยไม่นาน เพื่อดูแลคุณแม่กับน้ำตาลตอนนี้...คุณแม่ก็ไม่อยู่แล้ว ส่วนน้ำตาลก็มีป้ามาลาดูแล แล้วยังมีตรี ที่ผึ้งจะฝากฝังน้องสาวไว้ได้ เห็นไหมว่าผึ้งไม่มีเหตุผลที่จะอยู่ที่นี่ต่อไปแล้ว” ปลายเสียงหม่น

แกจะกลับไปอยู่ที่เมืองเดิมน่ะเหรอ แล้วจะอยู่ยังไงคนเดียวในเมื่อแก...”

คำว่า 'ท้อง' ยังไม่ทันหลุดปาก ชญาดาวางมือหมับยับยั้งไว้

เอ้อ ฉันหมายถึง...แกจะกลับไปอาศัยห้องชุดอยู่คนเดียวน่ะเหรอ มันจะสะดวกเหรอ คับแคบออก” แก้ต่างออกไป

ฉันเคยอยู่มาได้ตั้งหลายปีจนกระทั่งเรียนจบ แล้วค่อยคิดขยับขยายเอาทีหลังก็ได้ ฉันอยากบอกให้ทุกคนเข้าใจว่าฉันตัดสินใจดีแล้วและจะไม่กลับมาเมืองไทยอีก ขอให้เข้าใจเถอะว่า...ฉันเจ็บปวดเกินกว่าจะทนอยู่ที่นี่ แม้จะเป็นบ้านเกิดของตัวเอง”

เหมือนกลืนยาขมเมื่อต้องลาจากเมืองไทย แต่ดวงตาคนพูดมาดมั่น ไม่สั่นไหวกระทั่งแววตา เธอกลับไปเป็นชญาดาคนที่ตรีทัชคุ้ยเคย เจ้าหล่อนเข้มแข็งเสมอถ้าลองได้ตัดสินใจลงไปแล้วยากจะเปลี่ยน ปรียานุชกับตรีทัชรับคำทั้งที่ท้วงในใจ ส่วนชลชิณีน้ำตาคลอหน่วย มือเรียวเล็กเอื้อมมากุมมือพี่สาวไว้

เราจะไม่ได้เจอกันอีกเหรอคะพี่ผึ้ง น้ำตาลไม่อยากให้พี่ผึ้งไปเลย” สะอื้นแผ่ว

น้ำตาลจ๊ะคิดถึงเมื่อไหร่ก็บินไปหาพี่ได้ ใกล้ๆ แค่นี้พี่ไม่ได้หนีหายไปไหนเสียหน่อย พี่ก็แค่กลับไปที่ที่พี่จากมา คิดซะว่าพี่กลับไปเรียนต่อปริญญาเอกก็แล้วกันจ๊ะ” คู่สนทนายิ้มเฝื่อนฝืน ต่อให้ปลอบประโลมเท่าไรชลชิณีไม่อาจกลั้นสะอื้น ด้านตรีทัชกับปรียานุชนั่งเงียบ ครุ่นคิด หนึ่งในนั้นโพล่งออกมาเสียก่อน

ฉันจะไปกับแกด้วย งานก็ไม่มีทำแล้วจะกลับไปเปิดร้านกาแฟเล็กๆ ที่ต่างจังหวัดก็ไม่รู้จะรุ่งไหม สู้ลองไปตายเอาดาบหน้ากับแกดีกว่า”

เพื่อนสาวตัดสินใจได้ไม่ยาก ใจหนึ่งห่วงใย พ่วงด้วยอยากเปลี่ยนบรรยากาศจากร้อนชื้นไปเป็นอุ่นหนาวดูบ้าง

ดีสิ ไปด้วยกัน” ชญาดาคลี่ยิ้มบาง

ถ้ามีคุณนุชไปด้วยก็ดีครับ อย่างน้อยผมก็หมดห่วงที่น้ำผึ้งมีรูมเมท ส่วนเรื่องน้ำตาลไม่ต้องห่วงน่ะครับ ผมจะดูแลเธออย่างดี” รับปากมั่นเหมาะ ชายหนุ่มปรายไปสบตาชลชิณีที่ยิ้มอายๆ แก้มแดงปลั่งด้วยรอยขัดเขิน มือหนาวางทับบนมือเล็กแทนสัญญาต่อหน้าชญาดาว่าเขาจะปกป้องเธอแทนที่พี่สาวคนนี้

บทสนทนาคลี่คลายลงเมื่อทุกอย่างลงตัว ชญาดากำหนดวันเดินทางในใจ คิดจะไปจากเมืองไทยให้เร็วที่สุดก่อนที่จะมีคนรู้มากขึ้น

แต่ก็ไม่กระไรเท่าไหร่เลย หญิงสาวคิดว่าเตชิษฏ์อาจจะยินดีที่เธอไปเสียได้ เพื่อที่เขาจะได้ใช้เวลาพะเน้าพะนอปวริศาอย่างเต็มที่ เขาไม่อาลัยอาวรณ์ภรรยากำมะลออย่างเธอหรอก

เงินในบัญชีที่คุณแม่ฝากไว้ส่วนของพี่ฝากน้ำตาลเก็บไว้นะ ถ้าพี่ต้องการใช้พี่จะบอกอีกที ส่วนบ้านของเราคุณแม่ยกให้เป็นชื่อน้ำตาลพี่เองก็เห็นด้วยเพราะพี่จะไม่ได้กลับมาที่นี่อีก เก็บไว้นะเพราะนี่เป็นความปรารถนาของแม่กับ...พ่อ” เสียงขื่น หญิงสาวกลืนก้อนแข็ง ยอมเอ่ยคำว่า 'พ่อ' อีกครั้งจนเป็นที่น่าแปลกใจ ดวงตาสีน้ำผึ้งที่เคยเต็มไปด้วยทิฐิเหลือเพียงม่านหมอกจางๆ ผสานรอยปวดร้าว

น้ำผึ้งไม่ต้องห่วงทางนี้นะครับ ผมจะไม่ทิ้งน้ำตาลเด็ดขาด แล้วผมจะพาน้ำตาลไปเยี่ยม”

ขอบใจจ๊ะตรี”

ตรีทัชยิ้มบางให้หญิงสาวคนสำคัญ ความรู้สึกที่เคยมีต่อน้ำผึ้งไม่ได้ยิ่งหย่อน แต่แปรสภาพไปเป็นมิตรภาพยั่งยืน ส่วนความรักครั้งใหม่นั้นงอกเงยทีละน้อยดังดอกไม้เบ่งบานในหัวใจ ชายหนุ่มไม่วายนึกไปถึงเตชิษฏ์ พี่ชายจอมทิฐิจะรู้ไหมว่าชญาดากำลังจะจากไปในที่ไกลแสนไกลอย่างไม่มีวันหวนคืน

 

ตี๊ด ตี๊ด...

วัตถุเครื่องบางในกระเป๋ากางเกงสแลกเต้นขลุกขลัก รังควานความตั้งใจของเตชิษฏ์ที่จะขับรถไปรับชญาดากลับคฤหาสน์บรรณวัตร

ชายหนุ่มเข้าไปปรึกษาบุพการี ตกลงใจทำสิ่งที่ถูกต้องแล้วก้าวอาดๆ ไปที่โรงรถ มือถือเจ้ากรรมทั้งร้องทั้งสั่นจนเขาหัวเสียเมื่อหยิบขึ้นมาดูก็พบว่าเป็นภาวิณี เสียงทุ้มเล็กที่ตอบรับของเลขานุการสาวค่อนข้างรีบร้อน รายงานเรื่องด่วนแก่เขาว่าลูกค้ารายหลักจากประเทศญี่ปุ่น เดินทางมาขอเข้าพบกะทันหันเพื่อคุยเรื่องสัญญาครั้งใหม่

เตชิษฏ์ขบกรามแน่นจนซีกหน้าเป็นสันนูน กระฟัดกระเฟียดหนักเมื่อไม่อาจไปหาชญาดาได้ดังใจ ร่างสูงใหญ่หันรีหันขวางแล้วตะโกนโหวกเหวกเรียกหาเดชา โยนพวงกุญแจที่ถืออยู่ให้ไปเมื่ออีกฝ่ายปรากฏตัวในระยะสายตา

นายไปเฝ้าคุณน้ำผึ้งที่บ้านหลังนั้น อย่าให้เธอออกไปไหนจนกว่าฉันจะไปถึง”

ครับคุณต้น เอ้อ ครับๆ”

เดชายังไม่ทันอ้าปากถามอะไร ผู้เป็นนายก็ก้าวดุ่มๆ ไปขึ้นรถซีดานประจำตัว คนสนิทมองตามแผ่นหลังกว้างไวๆ จนลับตาเห็นถึงความร้อนใจ ก่อนจะขยับตัวไปขึ้นรถอีกคัน เพื่อไปเฝ้าภรรยาสาวของเจ้านาย เครื่องยนต์ดังกระหึ่มเมื่อเดชาสตาร์ทรถ รถซีดานสีบรอนซ์หรูหราคันนี้เป็นพาหนะที่เตชิษฏ์ใช้บ่อยครั้ง เจ้านายกับลูกน้องคนสนิทแยกกันออกเดินทาง โดยไม่รู้ว่าหนทางข้างหน้าเป็นเส้นทางที่มัจจุราชปูพรมรอ...

เอี๊ยด..ดด / ครึ่ก!

แรงกระชากจากรถสู่คน ฉุดร่างสูงใหญ่ของเตชิษฏ์โถมไปข้างหน้า ศีรษะได้รูปคะมำไปชนพลั้กกับพวงมาลัยหุ้มหนัง เขาคลำหน้าผากชาหนึบ นิ่วหน้าเพราะเริ่มปวดแสบปวดร้อน ชายหนุ่มสบถในลำคออย่างหงุดหงิด

ให้ตายเถอะ! ยิ่งรีบทุกอย่างยิ่งหน่วงนานจนอกแทบระเบิด เจ้ารถเก๋งที่ออกตัวมาดีๆ กลับหยุดชะงักแล้วปล่อยควันขาวขุ่น พวยพุ่งจนเขาต้องเบรกตัวโก่ง

แล้วนี่อะไร ทำไมซวยซ้ำซวยซ้อนอย่างนี้วะ!

ถือเป็นโชคดีที่ชายหนุ่มไม่ได้ขับรถยนต์คันนี้ออกไปพ้นหมู่บ้าน เขาใช้ความเร็วสำหรับขับเคลื่อนในถนนหมู่บ้านไม่เช่นนั้นเจ้าพาหนะคันงามคงจะแล่นฉิว โดยปราศจากสายเบรก!

เรียวตาดุดันปัดทิ้งซึ่งอาการบาดเจ็บ ก้าวลงจากรถแบบไม่ไยดีอาการปวดหนึบที่ศีรษะ ที่อาคารสำนักงานกำลังวุ่น และเขาต้องไปให้ทันนัดประชุมกับลูกค้าคนสำคัญ

สภาพร่างกายไม่เอื้ออำนวย จิตใจยิ่งร้อนรน อลหม่านไปเสียทุกอย่าง ไหนจะเรื่องของชญาดาที่พานรุมเร้าให้พะวักพะวน แม้จะส่งเดชานำหน้าไปก่อนก็ใช่ว่าจะสบายใจ เตชิษฏ์ยืนชิดริมฟุตบาทโบกเรียกแท็กซี่ มืออีกข้างหนึ่งกุมขมับแดงช้ำ ชายหนุ่มฝืนพาตัวเองมุ่งหน้าไปที่บริษัทบี เบสท์เฟอร์นิชกรุ๊ป

 

ณ มุมหนึ่งนอกคฤหาสน์บรรณวัตร

ชายแปลกหน้าสองคนซุ่มอยู่ริมรั้ว จับตามองไปที่โรงรถขนาดใหญ่ที่จุพาหนะได้นับสิบคัน เมื่อรถเป้าหมายขับเคลื่อนออกจากโรงจอดก็กระหยิ่มยิ้ม ดวงตาดำขลับค่อนข้างโปนส่งกระแสพอใจเพราะงานที่ได้รับมอบหมายกำลังจะเสร็จสิ้น หนึ่งในสองต่อโทรศัพท์รายงานเจ้านาย มุมปากหนาคล้ำแซมยิ้มแสยะ คนปลายสายผงกศีรษะจดจ่อรับฟังโดยมีสายตาคมวาวของชายหนุ่มร่างสูงกำกับ

มันขับรถออกไปแล้วครับ ครั้งนี้ถึงมีปีกก็บินหนีไม่ได้ หึๆ”

อืม พวกนายออกมาจากที่นั่นได้แล้ว เรื่องเงินฉันจะติดต่อไปทีหลัง” ธวัชเอ่ยเสียงเยียบ กดวางสายแล้วบ่ายหน้ากลับมาหาชายหนุ่มซึ่งอิงกายกับเก้าอี้นวม นัยน์ตาแวววาวใคร่รู้ข่าวดี

เรียบร้อยแล้วครับ พวกมันรับรองผล” จุดยิ้มเหี้ยมเกรียมให้ผู้เป็นนาย

ดี! ปิดปากไอ้พวกนี้ให้สนิท บอกให้หลบไปก่อนและอย่าให้สาวมาถึงฉัน หลังงานศพไอ้เตชิษฏ์นั่นแหละค่อยกลับมา”

ผู้เป็นนายยิ้มขรึม เคาะปลายนิ้วกับแผ่นกระจกโต๊ะทำงาน ผู้บริหารหนุ่มแห่งโรงแรมรอยัลปาร์ค รีสอร์ตแอนด์สปาฯ ปรายเรียวตาคมมาสบยิ้มแยบยล หวังจะเอาชีวิตชายหนุ่มซึ่งหยามเกียรติน้องสาวกับพรากหญิงสาวที่เขาหมายปองไปซึ่งๆ หน้า เกียรติยศของตระกูลยิ่งใหญ่ ไม่ยอมให้ใครหน้าไหนหยามหน้า และมันผู้นั้นต้องถูกเอาคืนอย่างสาสม

ฮึ่ม..มม พีรยุทธคำรามเหี้ยม

คุ้มแล้วกับที่มันทำกับครอบครัวฉัน กับรศา ที่ให้ตายเพราะอุบัติเหตุก็เพราะเวทนา ทั้งที่น่าจะส่งคนไปยิงทิ้งกลางถนนซะมากกว่า”

พีรยุทธรับความเจ็บแค้นของคุณสิรินทิพย์ บ่มเพาะเข้ากับแรงโกรธแค้นเรื่องชญาดาจึงคิดแผนจัดการเตชิษฏ์ และแผนของเขากำลังจะลุล่วง ใบหน้าสะอาดสะอ้านจุดยิ้มพราย ดวงตาร้ายๆ พริบพราวระยับ แล้วหัวเราะออกมาลั่นห้องอย่างสะใจ

ฮ่าๆๆ ไอ้เตชิษฏ์ มันจะต้องไม่ตายดี”

กริ๊ก...

เสียงตึ่กตั่กเป็นจังหวะหัวใจของร่างโปร่งที่ซ่อนเร้นในห้องแคบ ร่างสูงชะลูดแนบตัวไปกับแนวตู้เอกสารข้างผนัง แทบหยุดหายใจยามบันทึกภาพกับเสียงของคู่สนทนาด้วยโทรศัพท์มือถือ ชายหนุ่มจุดยิ้มนิดๆ เมื่อได้ทั้งภาพและเสียงตัวการของเรื่องทั้งหมด

ก๊อกๆๆ

เจ้านาย ลูกน้องสบตากันเมื่อถูกขัดจังหวะจากเสียงเคาะประตูรัว ร่างสูงผ่ายผอมของใครคนหนึ่งอยู่เบื้องนอกประตูบานนั้นในสภาพนั่งรถเข็น ใบหน้าของเขาเคร่งขรึมจับจ้องเพียงแผ่นไม้สีโอ๊ก ธวัชเป็นผู้ที่มาเปิดรับพลางชำเลืองมองพีรยุทธว่าจะเอาอย่างไร ดวงตาลึกแทบถลนเมื่อประตูเปิดกว้าง

ท่าน!”

พนักงานหนุ่มหน้าเสียที่พบว่าเป็นที่ปรึกษากิตติมศักดิ์ หรือฐานะบิดาบุญธรรมของพีรยุทธ ที่เบื้องหลังของชายสูงวัยมีนายตำรวจสองนาย อาวุธครบมือเป็นเสมือนเกราะกำบัง ใบหน้าผู้อาวุโสนิ่งขรึมกวาดตาสีเทาหม่นมองเข้าไปข้างใน แล้วหยุดลงที่รูปหน้าของธวัช

เจ้านายของเธออยู่ไหม มีเจ้าหน้าที่ตำรวจอยากคุยด้วยน่ะ” เอ่ยถามเสียงราบเรียบ

อยู่ คะครับท่าน” ธวัชตอบอย่างเงอะเงิ่น กลอกดวงตาไปมาอย่างตกใจ

ใครมา ธวัช” พีรยุทธตะโกนถามอย่างขัดใจ

อะเอ่อ คุณพีครับ คือว่า...”

ฉันเอง”

เสียงตอบรับคุ้นหูพานพาให้พีรยุทธลุกพรวด คุณชิตชัยบังคับรถเข็นเข้ามาหยุดกึ่งกลางห้องพร้อมกับนายตำรวจ บอกเหตุผลที่เข้ามาถึงห้องทำงานส่วนตัวของผู้บริหารหนุ่มว่าบัดนี้เขากลายเป็นผู้ต้องหาในคดีจ้างวานฆ่าเตชิษฏ์ บรรณวัตร พร้อมหลักฐานครบครันเมื่อชายหนุ่มที่แฝงตัวอยู่ในห้องก้าวออกมาพร้อมภาพบันทึกทางโทรศัพท์มือถือ

ฮึ่ม..มม

พีรยุทธหน้าชาดิก กัดกรามกรอด มือหนากำแน่นเข้าหากันแต่ไม่อาจต้านทานกำลังนายตำรวจ คุณชิตชัยผ่อนลมหายใจหนักหน่วงมองตามร่างสูงโปร่งที่ถูกคุมตัวไปพร้อมสมุนหนุ่ม เขาได้แต่หวังว่าจะยุติเรื่องร้ายได้ทัน และภาวนาให้ทุกเรื่องจบลงด้วยดี

 

ประชุมนัดสำคัญจบลงเมื่อเข็มนาฬิกาบอกเวลาสิบแปดนาฬิกาเศษๆ ผู้บริหารหนุ่มแทบจะกระโดดแผล็วออกจากห้องประชุมโดยไม่เหลียวหลังหรือสั่งความกับเลขานุการส่วนตัว ใจของเขาร่อนทะยานไปไกลถึงบ้านจัดสรรหลังน้อย ที่ซึ่งมีภรรยาสาวรอท่า ไม่มีอะไรหยุดยั้งชายหนุ่มได้อีกไม่ว่าจะงานหรือคน เตชิษฏ์อาศัยแท็กซี่มุ่งไปที่นั่นอย่างร้อนใจพลางติดต่อหาเดชา ลูกน้องคนสนิท

ครับคุณต้น” ชายหนุ่มหน้าเฉยยังคงนั่งใจเย็นภายในรถซีดาน ซึ่งจอดซุ่มอยู่เยื้องๆ ประตูรั้วเตี้ยหน้าบ้านของชญาดา กี่ชั่วโมงแล้วเขาไม่ได้นับ แต่เป็นการนั่งเฝ้าที่ยาวนานเพื่อรอเวลาเจ้านายมาที่นี่ตามคำสั่ง

ว่าไป...”

ตอนที่ผมมาถึงเห็นคุณตรีมาส่งคุณน้ำผึ้ง หลังจากนั้นผมยังไม่เห็นใครออกมาอีกเลย เจ้านายจะให้ผมเฝ้าต่อไปหรือว่าจะเอายังไงต่อครับ” เดชาเอ่ยถาม หลังตรีทัชย้อนกลับออกมาพร้อมชลชิณี ชญาดาก็ขลุกตัวอยู่ในบ้านเงียบๆ

ฉันกำลังไปที่นั่น นายทิ้งรถเอาไว้ฉันจะพาน้ำผึ้งกลับเอง” เตชิษฏ์บอกเมื่อรถโดยสารรับจ้างคาดแถบเขียวเหลืองเลี้ยวปราดเข้ามาในซอยหมู่บ้าน ถนนเล็กๆ คดเคี้ยวนั่น แต่อีกอึดใจก็จะถึงที่หมายแล้ว

ครับนาย” เดชารับคำสั่งโดยไม่บิดพลิ้ว ก้าวลงจากรถซีดานทิ้งกุญแจคาไว้ อันตรธานไปท่ามกลางความสงัดเงียบของยามพลบค่ำ

บ้านหลังกะทัดรัดครอบคลุมด้วยม่านรัตติกาล เงาทึมของต้นไม้ใหญ่ที่ปลูกให้ร่มเงาโยกไหวตามกระแสลม เกิดเป็นเงารูปร่างประหลาดกลางแสงสลัวราง ชญาดาชะโงกตัวไปดึงบานหน้าต่างตรงหัวนอนแล้วล็อกแน่นหนาเมื่อเห็นว่าลมกรรโชกแรงคล้ายฝนตั้งเค้า แล้วกลับมาทรุดนั่งบนเตียง

ร่างกายอ่อนเพลีย แววตาคมหวานอ่อนล้า เป็นปฏิกิริยาที่เกิดขึ้นจนต้องเอนร่างอ้อนแอ้นแนบไปกับฟูกนุ่ม โดยไม่ได้รับรู้ว่ามีใครคนหนึ่งกำลังล่วงล้ำเข้ามาในพื้นที่ส่วนตัว

ก๊อกๆๆ

......”

ค่ะป้า รอผึ้งเดี๋ยวเดียวค่ะ” เสียงขานรับทำให้รอยยิ้มจุดขึ้นบนใบหน้าของเงาทะมึน เมื่อชญาดาเปิดรับร่างสูงใหญ่ก็พุ่งพรวดเข้ามาพาร่างแน่งน้อยผงะหงาย ติดที่ท่อนแขนแกร่งตวัดล็อกเอวคอดบางรั้งมาประชิดตัวไว้ทัน หญิงสาวอ้าปากกรีดร้อง แต่ไออุ่นประหลาดแผ่ซ่านพานนิ่งค้าง ลมหายใจหอบโยนติดๆ ขาดๆ ดวงตาสีน้ำผึ้งเบิกโพลงเมื่อเห็นเค้าโครงของใบหน้าหล่อคมแจ่มชัด

คุ คุณ”!!

คุณต้นปล่อยฉันนะ” ตวาดแว้ดเมื่อเห็นว่าเป็นเตชิษฏ์ ร่างเพรียวลมสะบัดตัวอย่างแรง ดิ้นเร่าออกห่างอกอุ่น ขณะที่อีกฝ่ายไม่ยินยอม ยิ่งดิ้นเขายิ่งกอดรัดจนร่างน้อยแนบอิงไปกับอกกว้าง สุ้มเสียงที่สวนขึ้นบอกเบาเท่ากระซิบ

เฮ้ น้ำผึ้งใจเย็นๆ ก่อนสิ ฟังผมก่อน”

ลมหายใจผ่าวร้อนรินรดดวงหน้าละมุน ยามหล่อนดิ้นแก้มเนียนใสชนปลายจมูกเขาอย่างจัง กลิ่นหอมรวยระรินยังเคล้าคลอจนไม่อยากห่าง เตชิษฏ์คิดถึงเหลือเกินจึงประวิงเวลาในอ้อมกอดนั้นอย่างอ้อยอิ่ง

ไม่! ออกไปนะ เข้ามาในบ้านของฉันได้ยังไง ออกไป้” แผดเสียงไล่ส่ง

ผมไม่ไปจนกว่าเราจะคุยกันรู้เรื่อง น้ำผึ้งมีเหตุผลหน่อยสิฟังผมบ้าง ผมรู้ความจริงแล้วเรื่องคุณชิตชัยกับคุณแม่ของคุณ ทุกเรื่องนั่นผมเข้าใจผิดไปเองผมขอโทษ ผมไม่คิดว่าเรื่องมันจะเป็นอย่างนี้” ปลายเสียงอ่อนยวบสำนึกว่าผิด

คนฟังนิ่งอึ้งไม่อยากเชื่อว่าคนอย่างเตชิษฏ์น่ะหรือจะเอ่ยปาก แม้ในใจจะอื้ออึ้งแต่ดวงหน้าคมหวานเชิดขึ้น นัยน์ตากร้าวไม่ซึบซับคำพูดของเขาสักนิด หล่อนเบะปากมองเหยียดไปยังร่างสูง

คุณจะเข้าใจถูกหรือเข้าใจผิดฉันไม่สน คุณไม่มีอิทธิพลกับฉันเลย คุณจะคิดว่าฉันเลวร้ายแค่ไหนมันก็สิทธิ์ของคุณ กรุณากลับไปได้แล้วค่ะ ฉันต้องการพักผ่อน”

ลมหายใจยวบไหวจนทรวงอกสล้างกระเพื่อม หล่อนเหนื่อยอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน ดวงหน้าบอบบางซีดลงทุกขณะพยายามเบือนหนีเรียวตาคมกริบแฝงอานุภาพร้อนแรง

น้ำผึ้ง ผมบอกแล้วว่าผมเข้าใจผิด ไม่ได้ตั้งใจว่าคุณ เข้าใจผมบ้างสิและที่ผมต้องกลับไปหารศาก็เพราะเขากำลังป่วย นั่นก็น้องสาวของคุณคนหนึ่งนะ ทำไมคุณถึงไม่เปิดใจให้กว้างบ้าง ถึงผมจะดูแลเขาก็ไม่ได้หมายความว่าผมจะกลับไปคืนดีกับรศา ในเมื่อผมมีคุณอยู่แล้ว”

ฉันไม่จำเป็นต้องสนใจความจำเป็นของคุณ จะอยู่จะไปกับใครที่ไหนก็เชิญเลย เพราะอย่างไรฉันก็จะหย่ากับคุณ” ยื่นคำขาด ทว่าเสียงสั่นเครือ

ผมไม่มีวันหย่าให้คุณ” เขาครางทั้งที่กัดฟันกรอด ซีกหน้าตอบนูนโปน หัวใจปริ่มล้นไปด้วยความอึดอัดคับข้องเมื่อหญิงสาวไม่ยอมทำความเข้าใจ ดวงตากลมโตแวววาวแข็งขึงอย่างเอาเรื่อง หล่อนขบเม้มริมฝีปากจนโพลนขาว แววตาเจ็บช้ำปิดไม่มิด แผลใจที่เขาสร้างจารลึกเกินกว่าจะลบเลือนเพียงคำว่า...ขอโทษ

ปล่อยฉันซะที เรื่องนี้จบแล้วออกไปได้แล้ว ฉันไม่อยากเห็นหน้าคุณอีก ขอร้อง...ไปซะ”

ผมปล่อยคุณไปไม่ได้ ผม ผม...” คนปากหนักชะงักค้าง นัยน์ตาสีนิลพราวไหวราวมีกระแสลมพัดวูบ

เตชิษฏ์รู้แก่ใจดี แต่ไม่พูดถึงความในใจจึงต้องผจญกับอาการมืดแปดด้าน ชญาดาไม่ใช่หญิงสาวอ่อนไหวใจอ่อนกับอะไรง่ายๆ หล่อนพบเจอเรื่องบีบคั้นจิตใจจนบางซีกส่วนกร้าวกระด้าง เขานิ่งงัน ร่างสูงใหญ่รั้งร่างอ่อนนุ่มเข้าชิด หัวจิตหัวใจโหยหาพาใบหน้าโน้มลงต่ำ ริมฝีปากหยักโค้งประกบแนบกลีบปากรูปกระจับที่สั่นระริก ดวงใจสั่นสะท้านราวถูกโหมพัดด้วยพายุเร่าร้อน เรือนร่างอ้อนแอ้นพานไหวโยนราวถูกดูดดึงแรงกายจากชายหนุ่ม เตชิษฏ์ผละริมฝีปากร้อนออกห่างหลังผ่านจุมพิตแห่งความคิดถึง...ซึ้งซ่าน

ผมรักคุณนะน้ำผึ้ง”

คำว่า ‘รัก’ เป็นตัวเรียกสติ หญิงสาวยืนโงนเงนเสี้ยววินาทีก่อนผลักอกแกร่งออกห่าง หยาดน้ำตาพรั่งพรูอาบแก้มเนียนใส ยิ่งบอกรักยิ่งเจ็บปวด ปานเข็มนับร้อยนับพันวิ่งเข้าเสียดแทงก้อนเนื้อที่เรียกว่า ‘หัวใจ’

น้ำผึ้ง...” เขาเรียกเมื่อหล่อนนิ่งงันเป็นแท่งศิลา มองผ่านประหนึ่งเขาเป็นธุลีฝุ่น

ถ้าคุณไม่ไป ฉันไปเอง” ร่างโปร่งบางก้าวเร็วแทบจะเป็นวิ่งออกจากห้อง หนีให้ห่างเท่าที่จะทำได้เพราะเลือกแล้วว่าจะลืมเตชิษฏ์ไปจากหัวใจ รถซีดานสีบรอนซ์คุ้นสายตาจอดทิ้งอยู่ริมรั้ว ชญาดาชะงักแล้วกระชากประตูเปิดออกสอดตัวเข้าไปนั่งที่เบาะหน้า ยามนี้ปรารถนาเพียงอันตรธานตัวไปจากตรงนี้ เดี๋ยวนี้!

เดี๋ยว! น้ำผึ้งรอผมก่อน น้ำผึ้งอย่าเพิ่งไป” เตชิษฏ์ตะโกนร้องห้ามสุดเสียง ทว่าส่งไปไม่ถึง ไม่มีวันถึง... 

 

เข้าข่ายบีบคั้นอารมณ์ ทำร้ายจิตใจกันนิดหนึ่ง > _ < 
อย่าเพิ่งตาเขียวใส่คนเขียนนะคะ เนื้อหาพาให้ต้องเข้มข้นจริงๆ ค่ะ
ใกล้มาถึงท้ายเรื่องกันแล้ว ตอนจบคงจะเร็วๆ นี้จ้า ประมาณการไม่ได้
แต่น่าจะปลายพ.ย. นี้ ยังไงก็อย่าลืมติดตามบทสรุปของเรื่องกันได้นะคะ
ขอบคุณสำหรับการติดตามและทุกเม้นต์ที่ส่งเข้ามาค่ะ
                                                                               ดาลัน
  

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 41 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

681 ความคิดเห็น

  1. #675 respiration (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2555 / 00:38
    ง้อเข้าไป อยากดูฉากหวานของตรีอ่ะ
    #675
    0
  2. #638 switchgirl (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2555 / 21:18
    มาอัพต่อนะค่ะ
    #638
    0
  3. #637 flower (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2555 / 19:55
    รอรอ



    สนุกคะ
    #637
    0
  4. #436 pharahoo (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2553 / 21:21
    อ้าวววว รถถูกตัดสายเบรคนิ แล้วทำไมนายเดชาขับมาได้ไม่เป็นไรละ
    #436
    0
  5. #376 tulip (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2553 / 05:59
    สงสัยจะเกิดอุบัติเหตุแน่เลยค่ะ อย่าให้แท้งนะคะมันจะเศร้าเกินไป
    #376
    0
  6. #375 prarotna (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2553 / 23:39
    รอ รอ รอ
    ลุ้น ลุ้น ลุ้น
    อัพ อัพ อัพ
    #375
    0
  7. #374 porb (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2553 / 23:04
    รอต่อคร่า
    #374
    0
  8. #373 naowarat_epp (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2553 / 21:48
    แวะมาลุ้นต่อแล้ว กำลังสนุกเลยค่ะ อยากรู้แล้วว่ารถที่น้ำผึ้งกระดดดขึ้นไปใช้ จะไปได้ถึงไหน
    หุหุ
    #373
    0
  9. #372 meaw-ja (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2553 / 21:24
    รถโดนตัดเบรกรึเปล่า  แต่ถ้ามาถึงบ้านน้ำผึ้งได้ก็แสดงว่าน่าจะใช้งานได้ปกติ ชิมิ
    #372
    0
  10. #371 mo2may (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2553 / 19:15
    เด๋วๆๆๆๆๆรถมันไม่มีเบรกนี่
    นู๋ผึ้งแย่แร้ว!!!!
    #371
    0
  11. #369 felionaclub (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2553 / 12:07
    หนีให้ได้นะคะน้ำผึ้ง หมั่นไส้คุณต้น ชิส์
    #369
    0
  12. #366 namtal-1 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2553 / 08:47
    ทำไมสวรรค์ ช่างโหดร้ายกับคนดีจังเลย

    ทีคนชั่วอย่างคุณสิริทิพย์ กับไม่เป็นอะไรเลย

    แล้วน้ำผึ้งจะแท้งลูกไหมนี่

    #366
    0
  13. #365 9647 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2553 / 08:07
    ลุ้นๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆรออ่านค่ะ
    #365
    0
  14. #364 จ๊ะ (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2553 / 01:03
    น่าจะให้รศากับสิรินทิพย์นั่งแทนนะ รถคันนี้ คงสมใจคุณพีเลยหละ
    #364
    0
  15. #363 prarotna (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2553 / 00:46
    แล้วน้ำผึ้งจะเป็นอะไรรึเปล่าเนี่ย

    ไปๆ มาๆ คนที่รับเคราะห์จะเป็นน้ำผึ้งอีกมั้ง
    #363
    0
  16. #362 p-nam (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2553 / 00:13
    Lun mag ley na.
    #362
    0
  17. #361 porb (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2553 / 23:00
    ต่ออีกไวไวน๊า
    #361
    0
  18. #360 kaekaa (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2553 / 22:20
    แล้วอีตาต้นจะรู้มั้ยเนี่ยว่าน้ำผึ้งจะไปไกลแล้วอ่ะ
    #360
    0
  19. #358 9647 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2553 / 17:03
    กำลังเข้มข้นค่ะ
    #358
    0
  20. #357 greenchan (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2553 / 16:58
    น้ำผึ้งอย่าไปฟังงงงงงงงงงงงงงงง

    ชิ น้องสาวของคุณคนหนึ่งงั้นเหรอ -*- โด่
    #357
    0
  21. #356 wa18 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2553 / 16:53
    โอย ไรท์เตอร์หนูน้ำผึ้งจะเป็นไรรึเปล่าคะเนี่ย อย่าทำให้เจ็บปวดมากเลยนะคะ เเค่นี้ก็ลุ้นจะเเย่เเล้วค่ะ ว่าเเต่เรื่องนี้จบจะตามด้วยจ้าวดวงใจรึเปล่าคะ
    #356
    0
  22. #355 kanuckphan (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2553 / 14:49
    สงสัยและสงสัยว่าน้ำผึ้งอาจจะไม่ได้ไปต่างประเทศนะเนี้ย ไรเตอร์ขาอย่าให้ใครตายนะคะมันเศร้าคะ
    รอไรเตอร์มาอัพเร็วๆนะคะเป็นกำลังใจให้คะ ชอบนิยายทุกเรื่องของไรเตอร์คะ
    #355
    0
  23. #354 มี่ (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2553 / 13:30
    ถ้าจะให้เดาพระเอกต้องเจ็บตัวก่อน .. นางเอกถึงไม่ไปเมืองนอกชัวๆ
    #354
    0
  24. #353 tulip (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2553 / 00:50
    สงสัยจะเป็นลูกน้องที่รับเคราะห์แทนเจ้านาย ขออย่าให้เป็นอะไรมากเลยนะคะคุณดาลัน เดี๋ยวจะกลายเป็นนิยายเศร้าเคล้าน้ำตา แทนซึ้งกินใจ คนอ่านอยากอ่านเร็ว ๆ คุณดาลันเอางานมาให้ช่วยทำไหมคะ จะได้เสร็จเร็ว ๆ 555

    #353
    0
  25. #352 see (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2553 / 23:42
    อีกนานไหมค่ะ กว่าเรื่องนี้จะถึงตอนจบ



    กลัวว่าจะไม่ได้อ่านค่ะ เลยอยากรบกวนว่าถ้าอ่านไม่ถึงตอนจบจริงๆ



    ช่วยส่งทางเมลด้วยน่ะค่ะ leechin_19@hotmail.com



    (เรื่องนี้ติดตามตั้งแต่ตอนแรกเลย อยากบอกว่าชอบจริงๆค่ะ)
    #352
    0