พรางภุมริน (ตีพิมพ์สนพ.สมาร์ทบุ๊ค)

ตอนที่ 22 : ตอน 17 สัญญาที่รักษาไม่ได้ < Re run 100% ka >

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,446
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 28 ครั้ง
    14 ก.ค. 55

ตอน 17

สัญญาที่รักษาไม่ได้

            คำว่า 'แก้แค้น' ยังสะท้อนซ้ำไปซ้ำมา คำเดียวหยุดทุกฝีก้าวที่จะติดตามไปรั้งชญาดากลับคืน

            กว่าจะรู้สึกตัว เตชิษฏ์เดินย้อนกลับมาทางเดิม หยุดนิ่งดังหนึ่งก้อนหินที่แล้งไร้ แห้งแล้งกระทั่งลมหายใจคล้ายดวงใจรักนั้นหล่นหายเมื่อที่ผ่านมาในสายตาของหญิงสาว เขาเป็นแค่ทางผ่านของหนทางแก้แค้น แล้วค่ำคืนที่ผ่านมาเล่า ก่อเกิดจากห้วงอารมณ์เผลอไผล มิใช่หัวใจรักหรือไร...

            เพียงเข็มนาฬิกาหมุนผ่าน ช่วงเวลาหวานก็ผันเป็นฝาดเฝื่อน

            แววตาแห่งความรวดร้าวปริ่มล้นจนขอบนัยน์ตาแดงช้ำ ผิดหวังเกินกว่าที่ชายหนุ่มจะอยู่ฟังจนครบถ้อยความ ร่างสูงใหญ่ถอยห่างเข้าสู่เงามืดของริ้วจันทรา กลับไปตั้งต้นใหม่แล้วเรียกสติกลับคืน เตชิษฏ์ยิ้มขื่นกับตนเอง หญิงสาวคงรอเวลาแก้แค้นถ้าสาสมใจแล้วหล่อนจะจากไป

            มิน่าเล่า...

            หล่อนจึงยินดีถูกผูกมัดด้วยสัญญาหนึ่งปี โดยไม่เรียกร้องอะไรแม้แต่ทะเบียนสมรส เพราะที่ได้คือการสะสางความแค้นที่มีต่อครอบครัวเหมรัตน์

            แม้กระทั่งเจ้าตรียังรู้ แต่เขาล่ะโง่งี่เง่าจนน่าสมเพช ถูกหลอกใช้ หลอกให้รักและงมงายสิ้นดี

            ร้ายกาจ! คุณใจร้าย ใจดำเหลือเกินน้ำผึ้ง

 

            คุณแม่ครับวันพรุ่งนี้ผมจะไปเยี่ยมรศา ผมจะไปขอโทษคุณสิรินทิพย์กับคุณชิตชัยด้วยตัวเอง”

            ไม่ต้องมีใครขอร้อง ชายหนุ่มตัดสินใจมองกลับด้านเสียใหม่จากขาวเป็นดำ จากนางฟ้าสู่นางมารร้ายร้อยเล่มเกวียน และเลือกที่จะไปดูใจอดีตคู่หมั้น

            คุณกอบกิจกับคุณมยุรินแปลกใจที่บุตรชายคนโตกลับเข้ามาบอกท่าน ว่าจะไปเยี่ยมปวริศาซึ่งนอนเจ็บ ต่างงุนงงสงสัยเพียงกลับเข้ามาท่าทีของเขาก็เปลี่ยนไป แล้วที่บอกจะไปตามตัวภรรยาสาวกลับไม่พูดถึง เตชิษฏ์ไม่อยู่ให้ถามเขาจ้ำพรวดๆ ไปถึงบันไดวน เดินกึ่งวิ่งลับสายตาไป

            “นี่มันเกิดอะไรขึ้นกับตาตรี ตาต้นหรือเปล่าก็ไม่รู้นะคะคุณ ทำไมลูกถึงหน้าเครียดอย่างนั้น” ภรรยาตั้งข้อสังเกต

            “ไม่มีอะไรหรอกมั้งคุณ นั่นไงตาตรีกับหนูน้ำผึ้งมากันแล้ว ก็ดูปกติดีนี่นา” ฝ่ายสามีบอก

            “ตาต้นขึ้นห้องไปแล้วล่ะจ๊ะ” นางบอกเมื่อชญาดามองหาเตชิษฏ์ หญิงสาวยิ้มน้อยๆ แล้วขอตัวตามชายหนุ่มไป

ก๊อกๆๆ

            “คุณต้นคะ คุณต้น”

ชญาดาเลิกคิ้วเรียวสวยแล้วหมุนลูกบิดพบว่าไม่ได้ล็อก ประตูไม้สักบานใหญ่ถูกผลักออกพบชายหนุ่มนอนเหยียดกายที่ฝั่งหนึ่งของเตียง ท่อนแขนบ้างหนึ่งรองรับศีรษะทุย อีกข้างพาดไปบนเอวสอบ เตชิษฏ์ปรายตามาสบแลดุขึ้ง เย็นชาแล้วปัดผ่านไปทางอื่นอย่างไม่แยแส

น่าแปลก! คนถูกมองนึกประหม่าแต่ไม่อาจตีความแววแปลกปร่านั้นได้ เห็นชายหนุ่มยังอยู่ในชุดเดิมไม่มีทีท่าจะทำอะไรนอกจากมองไปในทิศทางที่ไม่มีเธอ

            “ทำไมขึ้นมาก่อนล่ะคะ นึกว่าคุณต้นจะรอผึ้งเสียอีก”

            “หึ! ผมก็อยากรอหรอกนะถ้าธุระของคุณไม่นาน และไม่ใช่การไปยืนคุยกับน้องชายของผมค่ำๆ มืดๆ แบบนั้น แต่ช่างเถอะผมไม่ถือหรอก” สุ้มเสียงที่ตอบกลับมาช่างกระด้าง แววตาคมปลาบเฉยเมยส่งมากระแทกใจจนชญาดาอึ้ง หวนคิดไปถึงเตชิษฏ์คนเดิมที่เคยร้าย ว่าแต่เขาเป็นบ้าอะไรขึ้นมาอีกถึงได้ฟาดหัวฟาดหางใส่หล่อน เขาเงียบเธอเงียบ ห้องจึงเงียบงัน เมื่ออีกฝ่ายหงุดหงิดราวกับไปกินรังแตนมาทั้งฝูงหญิงสาวจึงหลีกเลี่ยงที่จะปะทะ

            “ค่ะ รอไม่ไหวก็ไม่เป็นไร” ตอบรับเสียงแข็งพอกัน หญิงสาวบ่ายหน้าไปอีกทางราวกับไม่ใส่ใจไยดี อ้อมไปหยิบผ้าเช็ดตัวจากตู้เสื้อผ้า

            “ถ้าอย่างนั้น...ผึ้งขอตัวไปอาบน้ำก่อนล่ะกันค่ะ”

ร่างเพรียวระหงหมุนตัวจะหันหลังให้ หยุดนิ่งเสี้ยววินาทีเพื่อทำใจแล้วสูดลมหายใจเข้าไปใหม่ ไม่ว่าอะไรที่ทำให้เขาเปลี่ยนไปมันกำลังบั่นทอนจิตใจที่ฝืนว่าเข้มแข็งของเธอ หลอมละลายแล้วจางหายไป หรือความรู้สึกดีๆ เป็นได้แค่สายลมที่พลิ้วผ่านกาย เย็นฉ่ำทว่าจะวับหายและจับต้องไม่ได้ น้ำผึ้งคิดอย่างปลงๆ ก่อนจะเชิดดวงหน้าขึ้นแล้วก้าวห่าง แต่เสียงห้าวห้วนที่ลอยมาชะงักฝีเท้าชะงัด

            “พรุ่งนี้ผมจะไปเยี่ยมรศา คุณจะไปด้วยกันก็ได้จะได้เชื่อว่าผมไม่ได้นอกใจ แต่กำลังทำในสิ่งที่ถูกต้องและยุติธรรมกับรศาอย่างที่สุด”

            จบประโยค ปลายเท้าคนฟังถูกตอกตรึงเพียงได้ชื่อของน้องสาวต่างมารดา

            ความถูกต้อง กับ ความยุติธรรมงั้นหรือ... ส่งเสียงเยาะในลำคออย่างสมเพช

            “ได้สิคะ ฉันจะไปกับคุณ” เสียงขื่นเค้นจากลำคอบอบบาง ชญาดารู้แน่แก่ใจแล้วว่า...เขาได้ยินทั้งหมดที่เธอบอกกับตรีทัช

ไม่มีข้อแก้ตัวแก้ต่าง เพราะมันเป็นความจริง ส่วนคำว่ารักที่เคยมอบให้ไปนั้นยังคงอยู่ แต่จะซุกเก็บยังก้นบึ้งของหัวใจของเธอ

หญิงสาวก้าวพ้นไปจากตรงนั้น ซ่อนตัวในห้องสี่เหลี่ยมเล็กๆ พิงแผ่นหลังอ่อนล้ากับประตูห้องน้ำหลังปิดตาย ปล่อยหยดใสรินไหลอาบแก้มเนียน ริมฝีปากระเรื่อเม้มแน่นแล้วคลายออก ปล่อยเสียงสะอื้นที่เกินกลั้น ก่อนที่ร่างแบบบางจะทรุดลงไปนั่งกองกับพื้นจนสัมผัสไอเย็นเฉียบของแผ่นกระเบื้อง

            ผึ้งเข้าใจแล้วล่ะค่ะแม่ ว่าความรักทำให้เราเบิกบานจนอยากมีชีวิตยืนนาน อยู่เคียงข้างเขา

ขณะเดียวกันเมื่อทุกอย่างพลิกผันกลับทำให้เราเศร้าหมอง ไร้ทางออกจนไม่อยากหยัดยืนบนโลกนี้ต่อไปอีก ผึ้งเข้าใจมันอย่างถ่องแท้แล้ว...

            ความรักก็เป็นดั่งเงาลวง เป็นหุบเหวลึกที่หากก้าวพลาดนั่นหมายถึงหล่นฮวบสู่พื้นราบ แหลกเละยากที่จะฟื้นฟูแล้วกลับมาเป็นดังเดิม ดังเช่นหัวใจที่คล้ายตายด้านของเธอ แตกสลายลงในพริบตาจากฝีมือของคนที่รักสุดหัวใจ

 

            กระเช้าดอกลิลลี่สีขาวบริสุทธิ์ แซมกุหลาบขาวดอกโตจัดช่อเป็นพิเศษเพื่อนำไปเยี่ยมไข้ เจ้าหล่อนเป็นคนพิเศษที่เตชิษฏ์ให้ความสำคัญถึงขั้นไปกำกับที่ร้าน แล้วจัดแจงหอบไปใส่รถอย่างทะนุถนอมด้วยตนเอง ชญาดาทำตนเป็นผู้ร่วมทางที่ดีไม่สนใจแล้วยืนเตร่ เสมองแจกันประดับประดากับดอกไม้นานาชนิดฆ่าเวลา แต่ความสวยงาม สีสันตระการตาไม่ได้ช่วยให้จิตใจเบิกบานขึ้นเลย ในใจของหญิงสาวเศร้าหมองลงทุกขณะเมื่อจำต้องฝืนใจไปเยี่ยมปวริศาพร้อมเตชิษฏ์

ห้องโดยสารของรถซีดานตกอยู่ในความเงียบงัน ฝ่ายสารถีหนุ่มจ่อมจมในภวังค์ ไม่พูดไม่จาเสมือนว่ายืนยันความเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้น เรียวตาคมเข้มที่เปี่ยมไปด้วยรอยรักและเสน่หาจืดจางเพียงข้ามวัน กลายเป็นปั้นปึ่ง เฉยชาจนแสลงใจ คนข้างกายเจ็บแปลบเมื่อเกิดเป็นสงครามอารมณ์ และแล้วการเดินทางไกลที่แสนกระอักกระอ่วนก็จบลงเสียที ชญาดาลอบถอนใจ ทว่ากลับมีบางอย่างที่ร้ายแรงกว่ารออยู่ พร้อมๆ กับการเปิดประตูรับของคุณสิรินทิพย์

อุ้ย! ตาต้นน่ะเอง มากันแล้วหรือจ๊ะเชิญๆ เข้ามากันก่อนสิ” นางต้อนรับขับสู้อย่างยิ้มแย้ม

สวัสดีครับคุณป้า” เตชิษฏ์สาวเท้าตามคุณสิรินทิพย์โดยมีภรรยาสาวก้าวตามเสมือนเงาตามตัว

แม่เลี้ยงของชญาดารอรับหน้า หลังได้รับการบอกกล่าวจากคุณมยุรินนางลิงโลด ดวงตาเป็นประกายระยับเมื่อรู้ว่าเตชิษฏ์จะมาเยี่ยมปวริศา ทั้งที่ก่อนหน้านี้แม้แต่วันถอนหมั้นชายหนุ่มยังหนีหน้า ธุระทุกอย่างอาศัยบุพการีจัดการรวมไปถึงการลงข่าวขอโทษทางหนังสือพิมพ์ แต่วันนี้กลับแสดงน้ำใจมหาศาล นัยว่าปวริศามีน้ำหนักมากกว่าภรรยาเสียอย่างนั้น

จะไม่ให้นางยิ้มออกได้อย่างไรเมื่อกลับตาลปัตรเป็นผู้ชนะในเกมแย่งชิงชายหนุ่ม หน้ากากอารีถูกงัดมาสวมเป็นแม่ของเด็กสาวผู้อาภัพที่แอบซ่อนรอยยิ้มเยาะไว้ใต้รอยสลดหดหู่ แต่น้ำผึ้งมองเห็นก็แค่หญิงเจ้ามายา และหนีไม่พ้นต้องอยู่ร่วมในละครน้ำเน่าที่คุณสิรินทิพย์จัดฉากขึ้น

ยัยรศาดูสิจ๊ะว่าใครมาเยี่ยม รศาคนดีของแม่ตื่นเถอะจ๊ะ พี่ต้นเขามาเยี่ยมหนูแหน่ะ” มารดาปลุกเรียกบุตรสาว ซึ่งกำลังพักผ่อน

ใคร! ใครนะคะคุณแม่” ริมฝีปากจิ้มลิ้มค่อนข้างแห้งผากเอ่ยถาม ปวริศากลอกดวงตาไปมาตามทิศทางที่มารดาบุ้ยใบ้ แล้วก็พบว่าเป็น...

พี่ต้น!”

เด็กสาวผงกศีรษะมองผู้มาเยี่ยมไข้แต่เช้าตรู่ ชายหนุ่มผู้นั้นกลายเป็นกำลังใจอันแรงกล้าฉุดรอยยิ้มโรยราจากดวงหน้าหวาน

ปวริศาคลี่ยิ้มเมื่อมองหน้าอดีตคนรู้ใจ ยามนี้เห็นก็แต่เตชิษฏ์ ไม่มีใครสนใจส่วนเกินอย่างชญาดาที่มาในฐานะภรรยา ร่างเพรียวประดุจนางแบบแทบทรุดเมื่อร่างเล็กบอบบางในชุดคนไข้โผเข้ากอดร่างสูงใหญ่ ซึ่งถูกคะยั้นคะยอให้ไปยืนข้างเตียง ให้ใกล้พอที่เธอจะซุกซบแล้วกอดเอวสอบไว้ ชญาดากลืนก้อนแข็งขืนที่ขมขื่นลงคอไปเสีย ปัดหน้าหนีไปอีกทางขณะหัวใจถูกบีบรัดรุนแรง

พี่ต้นมาหารศาจริงๆ ใช่ไหมคะ พี่ต้นคะรศาคิดถึงพี่เหลือเกิน ทำไมพี่ต้นทิ้งรศาไปล่ะคะ” หล่อนรำพี้รำพัน สลับสะอื้นไห้

พี่จริงๆ สิครับ พี่มาแล้วครับรศา”

หึ!

ชญาดาเหยียดริมฝีปากอย่างสมเพช กายหนาที่เจ้าหล่อนกกกอดแน่นนั่นก็น่าจะยืนยันได้แล้วมิใช่หรือว่าไม่ใช่ฝัน ยามนี้เธอกลายเป็นนางร้ายนอกจอที่ไม่คิดสงสารเด็กสาวตรงหน้าสักนิด ปวริศายังสะอื้นไห้กับอกแกร่ง ตอนแรกชายหนุ่มยืนเก้ๆ กังๆ ก่อนจะวางมือลงลูบบ่าไหล่บางปลุกปลอบ

รศาเชื่อได้เลยครับว่าพี่กลับมาแล้ว และพี่จะไม่ทิ้งรศาไปอีก”

รอยยิ้มบางจุดบนดวงหน้าขาวโพลน ปวริศารู้แล้วว่าเธอได้เตชิษฏ์คนเดิมกลับคืนมาแล้ว แต่สำหรับชญาดามองอย่างไรก็เห็นว่าเป็นแค่หน้ากากมายา ทั้งท่าทีอิดโรย รอยตาเอ่อช้ำ เด็กสาวอิงตัวแล้วกอดเอวเขาแน่นก่อนจะเหลือบมองไปเบื้องหลัง แล้วผละห่างจากเตชิษฏ์เพื่อมองบุคคลที่สามชัดๆ

อุ้ย! ขอโทษค่ะ รศาไม่ทันเห็นว่ามีคนอื่นอยู่ด้วย รศาไม่ได้ตั้งใจ ขอโทษทีนะคะพี่น้ำผึ้ง”

คนอื่น หน้าชาหนึบ แต่เชิดใบหน้าไร้วี่แววสั่นคลอนจากภาพที่เห็น ที่เจ็บกว่าคือการที่สามีหนุ่มปล่อยเนื้อปล่อยตัว ยอมให้ปวริศาซบอิงอยู่เช่นนั้น หากเขาพอใจหล่อนจะไปว่าอะไรได้ ชญาดาเหยียดยิ้มใส่ภาพนั้น

ไม่เป็นไรหรอกค่ะน้องรศา ถ้าคุณต้นไม่ถือ พี่ก็ไม่ถือ” ตอบกลับเสียงเรียบ ทั้งที่หัวใจมีรูพรุน

ยามนี้เจ้าหล่อนปรารถนาให้หัวใจถูกสาปเป็นก้อนหิน จะได้ไม่รู้สึกรู้สา ปราศจากหนาวร้อนไปกับภาพบาดตาเสียดแทงหัวใจครั้งนี้

คุณป้าครับผมต้องขอโทษที่มาเยี่ยมรศาช้าไป เพราะติดสะสางธุระหลายเรื่อง แต่ตอนนี้ผมก็มาแล้วและอยากบอกว่าผมจะมาดูแลรศาด้วยตัวเองจนกว่าการผ่าตัดจะผ่านไปครับ” ชญาดาหันขวับ เขาจะทำอย่างนี้เพื่ออะไร?

อนุญาตให้ผมได้ทำอะไรเพื่อรศาบ้างนะครับ”

เตชิษฏ์หวังจะชดเชย ชดใช้ให้กับความเจ็บปวดที่ปวริศาได้รับ คิดไปว่าเพราะเขาหลงเสน่ห์ของชญาดา หลงเดินมาติดกับจนกลายเป็นหมากตัวหนึ่งในเกมแก้แค้น ส่วนปวริศานั้นโดนหางเลข และที่เขาจะทำให้เวลานี้คือคืนความยุติธรรมให้แก่ปวริศา ส่วนภรรยาในนามยังยืนคอตั้งหน้าเชิด หล่อนคงจะไม่รู้สึกอะไรถ้าเขาจะทุ่มเทเวลามาดูแลผู้หญิงอีกคน

คุณสิรินทิพย์หูผึ่ง ยิ้มในตา

อ่า จริงหรือจ๊ะตาต้น แล้วภรรยาต้นเขาจะไม่เข้าใจผิดเอาหรือ ถ้าจะมาอยู่ดูแลน้องทั้งวันทั้งคืนอย่างนี้”

แสร้งว่าเกรงอกเกรงใจแต่ภายในกระหยิ่มยิ้มเยาะ เตชิษฏ์ขบกรามแน่น พลางปรายตามองภรรยาสาวที่ยังคงยืนนิ่งเป็นแท่นศิลา

ไม่หรอกครับ น้ำผึ้งเขาเข้าใจดีว่าผมกำลังทำอะไร เขาจะต้องเต็มใจในเรื่องที่ผมตัดสินใจไปแล้ว เราตกลงกันแล้วครับว่าจะชดเชยให้รศา เพราะรศาไม่ใช่คนผิด”

หมายความว่าอะไรเหรอจ๊ะ ป้าไม่เข้าใจ”

ไม่มีอะไรหรอกครับ เอาเป็นว่าผมจะมาเยี่ยมน้องรศาทุกวันก็แล้วกันครับ ส่วนเรื่องถอนหมั้นผมต้องขอโทษจริงๆ ที่ทำอะไรบุ่มบ่ามลงไป ในบางครั้งผมยอมรับว่าคิดอะไรโง่ๆ ไปบ้าง แต่ตอนนี้ผมรู้แล้วล่ะครับว่า อะไรคือ เพชร อะไรคือ เศษดิน ขอโอกาสให้ผมได้ดูแลรศานะครับคุณป้า” ร้องขอ แล้วมีหรืออีกฝ่ายจะปฏิเสธ

โอว ทำไมจะไม่ได้ล่ะจ๊ะ ดีเลยจะได้ช่วยป้าอีกแรงไงล่ะขอบใจมากนะต้น อย่างนี้ยัยรศาจะได้มีกำลังใจมากขึ้นอีกเยอะจริงไหมลูก”

คุณสิรินทิพย์ยิ้มระรื่นหันไปพยักพเยิดกับลูกสาว เหลือบมองหญิงสาวที่เป็นได้แค่ เศษดิน จากคำพูดเย็นชา ส่วนชญาดายืนนิ่งงันกับการกระทำของเตชิษฏ์

อ้อ! ขอบใจเธอด้วยนะน้ำผึ้งที่ใจกว้างประดุจแม่น้ำ เข้าอกเข้าใจสามีเป็นอย่างดี ขอบใจที่เธอไม่กีดกันสองคนนี้นะจ๊ะ”

นางบ่ายหน้าไปหาชญาดาพร้อมรอยยิ้มเชือดเฉือน

คำว่า สามีภรรยา ที่ถูกต้องตามกฎหมายไม่ได้มีน้ำหนักมากพอที่จะหยุดคนอย่างคุณสิรินทิพย์ ก่อนหน้านี้นางเคยมองข้ามศีลธรรมฉกฉวยสามีคนอื่นมาเป็นของตนโดยไม่แยแส ครั้งนี้จึงไม่ยากเย็นที่จะยุยงให้ปวริศาได้ในสิ่งที่ต้องการ ต้องได้เตชิษฏ์คืนมาไม่ว่าจะด้วยชั้นเชิงมารยาหญิง ความสงสารเวทนาหรืออะไรก็ตาม

 

แค่...ก้อนกรวด

หนึ่งก้อนดินที่เขาเผลอคิดว่ามีค่า เก็บมาเชิดชู แล้ววันหนึ่งก็พบว่า ไม่ใช่!

ชญาดาจำไม่ได้ว่ามีคำใดสร้างความปวดปร่า แสบสันยิ่งกว่าคำปรามาสนี้ จำไม่ได้เลยว่าออกมาจากห้องนั้นตั้งแต่ตอนไหน รู้ตัวอีกครั้งก็ตอนยืนนิ่งตรงระเบียง เกาะราวเหล็กประทังตัวหยัดยืนราวร่างไร้วิญญาณ ก้อนเนื้อในอกรวดร้าวราวถูกกรีดเฉือนเป็นริ้วๆ เมื่อทั้งสามคนวางตนอยู่ฝ่ายตรงข้าม แม้แต่เตชิษฏ์

ร่างประเปรียวนิ่งงันลืมกระทั่งวิธีหายใจ มาสะดุ้งสุดตัวก็ตอนที่ถูกมือหนึ่งเอื้อมแตะบ่าบางแล้วกดแน่น

อุ้ย!”

น้ำผึ้ง! มาอยู่ที่นี่ได้ยังไง รู้ไหมว่าฉันกำลังตามหาแล้วก็เป็นห่วงแกมากๆ ด้วย นี่ดูสิ โทรไปหาเท่าไหร่แกก็ไม่รับ”

ปรียานุชรัวคำถามใส่ เป็นโชคดีที่พบชญาดาที่โรงพยาบาลเสียก่อน หล่อนตั้งใจไว้แล้วว่าจะไปตามถึงบ้านบรรณวัตรเพราะคำขู่ของธวัธกระชั้นเข้ามา ชญาดากะพริบตาปริบๆ ตั้งสติแล้วยิ้มเฝื่อนฝืน

อ่ะอืม ติดต่อไม่ได้เหรอโทษทีนะ ว่าแต่นุชมาทำอะไรที่นี่?”

คำตอบกำกวมเพราะถ้าเล่าคงยาวยืด ปรียานุชจ้องมองท่าทางเลื่อนลอย นัยน์ตาเศร้าหมองของน้ำผึ้งอย่างนึกสงสัย

ฉันก็มาพบคุณชิตชัยน่ะสิ มีเรื่องด่วนต้องบอกท่านก็ดันเข้าโรงพยาบาลเสียหลายวัน แล้วแกล่ะ อย่าบอกนะว่ามาเยี่ยมท่านเหมือนกัน”

คุณชิตชัยน่ะหรือ...ล้มป่วย

คนเป็นลูกใจหายวาบเพราะไม่รู้เรื่องนี้มาก่อน หัวอกไหวโยนทั้งที่คิดว่าตัดญาติขาดมิตรกันแล้ว หรือว่าแท้จริงแล้วมันเป็นสายสัมพันธ์ที่ตัดเยื่อยังเหลือใย ไม่มีวันขาดสะบั้น

เปล่า ฉันมาเยี่ยมคุณปวริศากับคุณเตชิษฏ์” ตอบเสียงขม นัยน์ตาขื่น

หา! ยัยคุณหนูไฮโซที่เป็นคู่หมั้นคุณเตชิษฏ์น่ะเหรอ แกกินอะไรผิดสำแดงหรือเปล่าถึงมาเยี่ยมคนพวกนี้ นี่มันลูกหลานเจ้าสัวสินคนที่แกแค้นไม่ใช่เหรอ มาๆ ฉันมีเรื่องต้องคุยกับแกเยอะเลย รู้ไหมว่าตอนที่แกหายไปเรื่องบานปลายไปใหญ่แล้ว ไปกับฉันเถอะ”

ชญาดายังงงงัน ก้าวตามเมื่อถูกจูงกึ่งลากไปอีกทางจนพ้นจากระเบียง เข้าสู่โถงกว้างทรงกลมของล็อบบี้ สองสาวหาที่นั่งเหมาะๆ ในร้านคอฟฟี่ช้อป ปรียานุชถือโอกาสระบายแบบรวดเดียวจบแล้วดูดน้ำผลไม้ปั่นจนแห้งขอด มาจบที่คำถามทำพิษจนเพื่อนสาวแทบสำลักกาแฟกรุ่น

แกนึกอุตริอะไรไปแต่งงานกับคุณเตชิษฏ์ แกคิดจะแก้แค้นพ่อแกกับแม่เลี้ยงด้วยวิธีนี้เหรอ เสี่ยงมากนะน้ำผึ้งฉันไม่เห็นด้วยกับแกเลยจริงๆ แต่ละเรื่องที่แกคิดเนี่ยพิสดาร ไม่ห่วงตัวเองเลยหรือไง” บ่นยืดยาว

            “มันเป็นเรื่องที่ช่วยไม่ได้น่ะนุช ฉันจำเป็น” ไม่เถียงเรื่องอัตราเสี่ยง เพราะเลยเถิดยิ่งกว่านั้นเสียแล้ว

ชญาดาปรายดวงตาหม่นผ่านม่านวัตถุตรงหน้า ผงกศีรษะเล็กอย่างเลื่อนลอย หล่อนลงทุนหมดเนื้อหมดตัวเพื่อแก้แค้นคนเหล่านั้น ทว่ารอยเจ็บกลับไม่ได้รางเลือนซ้ำชัดเจน และย้อนรอยมากรีดทับแผลเก่าจนกลัดหนอง เมื่อหล่อนหลงรักสามีกำมะลอเข้าจริงๆ แต่เมื่อแผนพลิกผันคนที่เจ็บที่สุดมิใช่ใคร แต่จะโทษใครกันเล่า...

ฉันถอยไม่ได้แล้วล่ะเรื่องจดทะเบียนน่ะจดได้ก็หย่าได้ ขอแค่ทำให้คนพวกนั้นลิ้มรสความปวดปร่า ให้รู้จักความผิดหวังซะบ้าง ฉันไม่เสียใจหรอกถึงแม้ตอนนี้ฉันจะไม่ได้คุมเกมแล้ว เรื่องฉันช่างมันเถอะเล่าเรื่องที่แกมาหาคุณชิตชัยสิ มีเรื่องอะไร?”

คุณพีไงบ้าบอไปแล้ว บอสกลายเป็นคนน่ากลัวไปตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ สั่งธวัชกับผู้ชายชุดดำตามฉันตลอดเวลาแล้วยังขู่ ฉันมาที่นี่เพื่อบอกท่านให้รู้ไว้ เพราะจะเข้าไปบอกคุณสิรินทิพย์คงยากกว่า แม่ลูกกันด้วยก็คงจะเข้าข้างกันเป็นปี่เป็นขลุ่ย ฉันเลยรู้ว่าท่านไม่สบายไง บางทีถ้าท่านรู้อาจจะหยุดคุณพีได้ก็ได้”

ขู่! คุณพีเนี่ยนะ” ไม่อยากเชื่อแต่เพื่อนสาวพยักหน้าหงึกหงัก

เขาต้องการพบแก ถ้าฉันไม่ทำตามก็จะโดนเด้งออกจากงาน แต่สำหรับฉันน่ะนะออกก็ออก แต่จะมาข่มขู่กันอย่างนี้ไม่มีทางยอม”

คุณพีต้องการพบฉันทำไม?”

ไม่รู้สิ แต่เกี่ยวกับยัยปวริศากับคุณเตชิษฏ์ของแกแน่ๆ ระวังตัวบ้างนะฉันว่ามันทะแม่งๆ ทั้งแม่ทั้งลูก คนพวกนี้มีอิทธิพลมืดมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว ตั้งแต่สมัยที่เจ้าสัวสินยังอยู่ ตอนนี้คุณสิรินทิพย์ก็เหมือนทายาทที่กุมอำนาจทั้งหมด ฉันรู้สึกว่ามันลึกลับซับซ้อน อันตรายเข้าไปทุกที”

ทางที่ดีแกต้องบอกคุณต้นนะ เขาจะได้ปกป้องแกไง” ชญาดายิ้มขื่น รำพันในใจ...บอกไปก็เท่านั้น

ทำไมแกทำหน้าอย่างนั้นล่ะ มีปัญหาอะไรกับเขาหรือเปล่า?”

ไม่มีอะไรหรอก แค่ตอนนี้เขาหันเหไปสนใจอดีตคู่หมั้นแล้วทำราวกับฉันไม่มีตัวตน ผู้ชายก็อย่างนี้แหละโลเลเห็นแก่ตัว ฉันวิ่งหนีความรักกับการมีชีวิตคู่มาตลอดชีวิต ในยามจนตรอกจริงๆ ฉันก็หนีมันไม่พ้น ในที่สุดฉันก็เป็นเหมือนแม่” เอ่ยแล้งไร้

โถ ยัยน้ำผึ้งเอ้ย”

รู้ตัวป่ะผึ้ง พูดอย่างกับแก...รักคุณเตชิษฏ์เข้าแล้วอย่างนั้นแหละ” ปรียานุชรู้สึกว่าตัวเองกำลังชนกับความรู้สึกลึกๆ ของชญาดาอย่างจัง ที่เข้าใจได้เพราะเพื่อนสาวของเธอก็แค่ลูกผู้หญิงคนหนึ่งที่มีหัวใจธรรมดาๆ ร้อนหนาว เจ็บปวดและรักเป็น ชญาดารับฟังแล้วเงียบกริบ

ไม่รู้จะเรียกอย่างนั้นได้หรือเปล่า ฉันค่อยๆ ถลำลึก รู้สึกตัวอีกทีว่าเหมือนตกนรกทั้งเป็นก็ตอนที่เห็นเขากับปวริศา พวกเขากลับไปรักกันแล้ว ฉันก็เป็นแค่ส่วนเกินที่นอนกอดใบทะเบียนสมรสเอาไว้ เหมือนกับวันที่พ่อทิ้งแม่ไปไม่มีผิด” ปลายเสียงสั่นเครือ เจ็บจนใจเจียนขาดวิ่น

คนพูดเก็บกลั้นเต็มที่ ฝืนสยบรอยน้ำตามิให้ไหลบ่ากลางฝูงชน มือเรียวบางที่กำแน่นบนตักนุ่มบ่งบอกอารมณ์ที่บีบอัดตัวจนใกล้ระเบิด ลมหายใจสะท้อนไหวจนอกยวบ คนตรงหน้ากลืนก้อนแข็ง สนิทสนมกันมานานพอที่จะซึมซาบอดีตร้าวรานของเพื่อนสาวจนเข้าใจ มือเล็กวางลงแล้วบีบเบาๆ อย่างเห็นใจ

เรื่องคุณพีกับนายธวัชไม่ต้องสนใจหรอก หลบไปไกลๆ อยู่ให้ห่างเป็นพอเพื่อความปลอดภัย เรื่องของฉันยิ่งไม่ต้องห่วงฉันจะลาออกจากโรงแรมเฮงซวยนั่น กำลังเบื่ออยู่พอดีว่าจะกลับไปทำธุรกิจเล็กๆ ที่ต่างจังหวัดน่าจะสบายใจกว่า” ปรียานุชมาเพื่อเตือน ไม่ใช่มาพาชญาดาเข้าหาตัวอันตรายอย่างพีรยุทธ ไม่มีทางเสียล่ะ!

ขอบใจนะนุช”

อดทนหน่อยนะผึ้ง แกก็รู้ถึงไม่มีใครก็ยังมีเพื่อนคนนี้ น้ำตาล ป้ามาลาหรือแม้แต่คุณตรีก็ยังอยู่ พวกเราอยู่ข้างๆ เป็นกำลังใจให้แกเสมอ ส่วนนายเตชิษฏ์จะโง่เง่าเต่าตุ่นแค่ไหนก็อย่าไปสนใจเลย ฉันเชื่อว่าแกจะทำใจได้ เพื่อนของฉันคนนี้เข้มแข็งเสมอแล้วเราจะผ่านมันไปด้วยกันนะ”

            คำปลอบโยนเจือจารโอบล้อมร่างสั่นเทาที่เปล่าเปลี่ยว เพื่อนแท้มีไว้เพื่ออะไรตอนนี้ชญาดาซึ้งซาบ ปรียานุชโอบบ่าบางโยกเบาๆ มีค่าเป็นร้อยเท่าพันเท่าของคำปลอบ

น้ำผึ้ง วันนี้แกวางทิฐิลงสักวันแล้วไปเยี่ยมคุณชิตชัยกับฉันนะ แกจะได้ไปเห็นเขาใกล้ๆ บางทีเวลาของคนที่แกอยากแก้แค้นที่สุดคงจะใกล้เข้ามาแล้วก็ได้ แกเคยได้ยินไหมสวรรค์ในอก นรกในใจน่ะ” บอกพลางจับจูงข้อมือเล็ก ก้าวย่างนั้นนำพาไปยังห้องนั้นโดยไม่รอให้เพื่อนสาวปฏิเสธ

เดี๋ยวนุช! เดี๋ยวๆ ฉันยังไม่พร้อม”

 

ห้องสี่เหลี่ยมสีขาวโพลนมีจุดสนใจเดียวที่กึ่งกลางห้อง ที่ตั้งของเตียงเหล็กรองรับร่างผ่ายผอมของชายสูงวัย เจ้าของผมสีดอกเลา แขนยาวเก้งก้างหุ้มผิวหนังย่นยับวางแนบลำตัวระโยงระยางด้วยท่อพลาสติกเพื่อส่งน้ำเกลือ ยา สู่ร่างกายอ่อนล้า

นั่นเป็นภาพที่ชญาดาไม่คาดคิดว่าจะมีโอกาสได้เห็นเขาในสภาพนี้ นี่หรือ...คุณชิตชัย เหมรัตน์ ผู้ชายที่มารดาหล่อนรัก โหยหาจนวันสุดท้ายของชีวิต

นับจากวันแรกที่เธอเดินทางกลับถึงเมืองไทย พบคุณชิตชัยโดยบังเอิญในวันรับพระราชทานปริญญาบัตรของชลชิณี กับหลายครั้งถัดมาที่ไม่น่าประทับใจจนถึงขั้นแตกหัก และครั้งสุดท้ายที่เห็นเขานอนราบ ใบหน้าซูบซีดไร้เรี่ยวแรง แล้วไหนล่ะภรรยาแสนรัก ไหนล่ะลูกๆ ที่เขารักไม่มีสักคนเหลียวแล เห็นจะมีก็แต่นางพยาบาลเฝ้าไข้ ปรียานุชกับเธอที่ถือว่าเป็นคนนอกมาเยี่ยมเยียน ดวงตาคมวับเปี่ยมไปด้วยรอยแค้นหม่นลงราวดับแสง อาจเพราะสมเพชเวทนาบิดาผู้หลงผิด

สวัสดีค่ะท่าน”

ชายสูงวัยไม่มีเรี่ยวแรงพอจะลุกขึ้นนั่งในยามที่มีคนมาเยี่ยมไข้ เขาตระหนกแต่ทำได้แค่เบิกเปลือกตาคล้ำกร้านกว้างขึ้น เรียวตาสีเทาหม่นระยับเมื่อเห็นชญาดายืนเยื้องเบื้องหลังหญิงสาวร่างสะโอดสะอง สุ้มเสียงแหบแห้งพยายามเปล่งออกมาเป็นคำ กระนั้นก็ยังเหือดหายไปกับลำคอแห้งผาก

ใคร? น้ำผึ้ง...” คนถูกเรียกทำแค่ปรายตา

ชญาดาอาศัยแผ่นหลังของปรียานุชซ่อนตัว ถ้าไม่ถูกฉุดรั้งแล้วยึดข้อมือไว้หล่อนคงไม่ยืนอยู่ตรงนี้ให้เขาจับจ้อง แววตาเทาหม่นเปี่ยมไปด้วยกระแสเต็มตื้น ประหลาดใจผสมผเสเมื่อพบหน้าลูกสาว ใบหน้าตอบซีดคลี่ยิ้มจางๆ นึกไปถึงความฝันเมื่อค่ำคืนที่ได้พบคุณชุติมน แล้วรุ่งเช้าก็เกิดเป็นปาฏิหาริย์นำพาชญาดามาที่นี่ ชายชราตื้นตันในอกเกินจะเอ่ย แล้วบรรยากาศอึดอัดก็คลายตัวลงเมื่อมีใครสักคนทำลายความเงียบ...

ท่านคะดิฉันชื่อปรียานุช เป็นพนักงานในโรงแรมของท่านค่ะ ส่วนนี่ก็น้ำผึ้ง”

แปลกดีเหมือนกันที่หล่อนต้องเป็นคนแนะนำตัวแทนพ่อลูกคู่นี้

ดิฉันมีเรื่องด่วนที่ต้องเรียนท่าน เรื่องคุณพีรยุทธ ที่ให้น้ำผึ้งมาที่นี่ด้วยก็เพราะเรื่องมันเกี่ยวกับเธอโดยตรง ท่านคงจะทราบแล้วว่าน้ำผึ้งแต่งงานกับคุณเตชิษฏ์ แต่คุณพียังไม่เลิกระราน เขาส่งคนติดตามดิฉันและบังคับให้พาน้ำผึ้งไปพบ ดิฉันเกรงว่าคุณพีจะขาดสติ คิดทำเรื่องร้ายๆ เลยตัดสินใจมาบอกท่านค่ะ”

อะไรนะ ตาพีน่ะรึ” คนฟังดูท่าทางไม่เชื่อนัก แววตาหม่นเอาแต่จับจ้องร่างเพรียว ที่ยืนห่างออกไป

น้ำผึ้ง...หนูเข้ามาใกล้ๆ ฉันได้ไหม เล่ามาสิว่ามันเกิดอะไรขึ้น ทำไมตาพีถึงได้ต้องการตัวหนู”

ไปสิผึ้ง เล่าให้ท่านฟังสิ”

ปรียานุชคะยั้นคะยอ ลึกๆ เธอหวังจะให้พ่อลูกปรับความเข้าใจ ชญาดายิ้มเหยียดยอมก้าวเข้าไปชิดข้างเตียง แต่มองเขาอย่างหยิ่งยโส

จะเพราะอะไรดิฉันไม่ทราบหรอกค่ะ ที่จริงมาบอกท่านคงไม่ถูกนัก แม่ที่ดีน่าจะสั่งสอนลูกให้เข้าใจได้แต่แม่คนนั้นอาจจะเอาเวลาไปเสี้ยมสอนลูกสาวให้หาสามีเสียมากกว่า ส่วนลูกชายนอกไส้เลยต้องร้อนหูมาถึงท่าน”

ดิฉันไม่หวังว่าท่านจะจัดการได้หรอกนะคะ เพราะที่ผ่านมาท่านเชื่อคนในครอบครัวท่านมากกว่า ส่วนดิฉันน่ะคนนอก ยัยนุชเพียงแต่หวังดีและเป็นห่วงดิฉันมากไปหน่อยเท่านั้น พวกเราไม่น่ามาที่นี่เลยต่างหาก”

ตาพีจะทำอะไร?”

คุณพีคงจะโกรธน้ำผึ้งกับคุณเตชิษฏ์มาก เรื่องที่คุณเตชิษฏ์ถอนหมั้นจากคุณปวริศา ส่วนคุณพีก็พลาดหวังจากยัยน้ำผึ้งค่ะท่าน”

เรื่องนั้น...มันจบแล้วนี่” เขาเข้าใจอย่างนั้นมาตลอด ไม่คิดว่าแม่ลูกจะมีลับลมคมในแล้วฝังใจเจ็บเพียงนี้

ครอบครัวของท่านไม่คุ้นชินกับความผิดหวัง ไม่เคยลิ้มรสความเจ็บปวดกระมังคะถึงได้ทุรนทุรายอย่างนี้” ประชดประชัน

น้ำผึ้ง...” เขาครางแผ่ว

ความเจ็บปวดที่ชญาดาสั่งสม พอกพูนท่วมท้นหัวใจกลายเป็นฝังในสายเลือด ดวงตากลมวาววับแซมความผิดหวังแต่หนหลังที่บิดาก่อไว้ จะโทษใครได้เล่าในเมื่อต้นตอคือเขาที่เจ้าชู้ หลายรัก ทำลายครอบครัวจนพังพินาศ คุณชิตชัยกลืนก้อนแข็งแล้วเบือนหน้าไปหาประชาสัมพันธ์สาว

หนูปรียานุช ขอฉันอยู่กับน้ำผึ้งตามลำพังได้ไหม” เมื่อเสียงฝีเท้าห่างออกไป ชายชราจึงบ่ายหน้ามาหาชญาดา

หนู...เรื่องมันบานปลายเหลือเกินแล้ว ทั้งที่ต้นเหตุทั้งหมดมาจากฉันคนเดียวเท่านั้น ไม่ใช่ว่าฉันไม่รู้”

รู้แล้วแก้ไขอะไรได้หรือคะ คุณแม่ของดิฉันตายไปแล้วเพราะความรักโง่ๆ ที่ทุ่มเทให้กับผู้ชายคนหนึ่ง แล้วตอนนี้ผู้ชายคนนั้นก็ตายไปจากโลกนี้แล้วเหมือนกัน ป่วยการที่ท่านจะมาพูดเรื่องนี้ ตอนนี้” เสียงกร้าว ดวงตาสีน้ำผึ้งเต้นวาบ

ฉัน เอ่อ พ่อเข้าใจความรู้สึกของลูกกับแม่เขาดี พ่ออยากขอโทษและขอขมาหน้าศพแม่ของหนูในวันสุดท้ายแต่พ่อไม่อาจทำดั่งใจได้ หนูก็รู้ว่าคุณสิรินทิพย์เป็นคนแบบไหน เธอหวงพ่อมากและไม่ยอมให้พ่อทำอย่างนั้น พ่อต้องทอดทิ้งครอบครัว เลิกติดต่อเพราะไม่อยากให้ทุกคนตกอยู่ในอันตราย พ่อยอมเฝ้าดูอยู่ห่างๆ เรื่องนี้หนูถามมาลาดูก็ได้” เขาเอ่ยขาดห้วงคล้ายหายใจไม่ทัน แต่ทุกคำนั้นดังซ้ำไปซ้ำมาจนหญิงสาวหูอื้อ

ไม่จริง!”

คุณจะรู้อะไร คุณไม่ได้ตกระกำลำบากเหมือนกับเรา ไม่เคยกลับมาในเวลาที่เราเดือดร้อน ไม่เคยเห็นตอนที่แม่ล้มป่วยแล้วเด็กๆ อย่างดิฉันช่วยอะไรไม่ได้ บ้านที่ไม่มีพ่อ คุณเข้าใจไหมว่ามันเป็นยังไง”

ทุกคำตัดพ้อที่เคยอัดอั้นพลันพรั่งพรู เกินจะกลั้นน้ำตา หญิงสาวปล่อยมันอาบแก้มใส

พ่อไปพบไม่ได้แต่ก็ถามข่าวคราวจากมาลาเป็นประจำ ข้าวของกับเงินทองที่ฝากไปให้แม่ของลูกทุกเดือนเขาไม่ยอมใช้เป็นค่ารักษาตัวสักบาทเดียว บอกว่าจะเก็บไว้ในบัญชี จะมอบให้น้ำผึ้งกับน้ำตาลเมื่อโตขึ้น แต่ที่แม่เขาต้องการไม่ใช่เงินทองแต่เป็นตัวพ่อ ต่อมาถึงได้อาการหนักขึ้น พ่อขอโทษที่ไม่อาจกลับไปดูแลแม่ได้ ขอโทษนะลูก”

น้ำผึ้งเอ้ย เวลาที่ผ่านไปไม่ได้ช่วยให้พ่อรู้สึกผิดน้อยลงเลย พ่อต้องตกนรกทั้งที่ยังมีลมหายใจอยู่ทุกวันนี้”

......” แรงกดดันเพิ่มขึ้นจนหญิงสาวกำมือแน่น ริมฝีปากซีดสั่น

พ่อเป็นมนุษย์คนหนึ่งที่ทำผิด ตัดสินใจพลาด ทำไม่ดีกับแม่ของลูกมามากโดยไม่มีโอกาสกลับไปแก้ไขอีกแล้ว แล้วกรรมก็ตามทันให้พ่อรู้ว่าไม่มีความสุขเลยไม่ว่าจะมั่งมีเงินทอง มีครอบครัวที่สมบูรณ์แบบสักแค่ไหน พ่อเห็นรสาเติบโตแต่ไม่ได้เลี้ยงดูลูกกับน้ำตาล พ่อขอโทษ...”

ยกโทษให้พ่อเถิดนะน้ำผึ้ง”

สายน้ำเอ่อขอบนัยน์ตาคล้ำ มือเหี่ยวย่นเอื้อมมาหาร่างแบบบางที่ยืนนิ่ง ทว่าหัวใจสั่นคลอนจนกายไหวตาม เมื่อบิดายอมรับและสำนึกผิด ชญาดาสับสนอย่างหนัก ในห้วงหัวใจประกาศความแค้นตรึงแน่น ไม่มีวันยกโทษให้ชายคนนี้ อีกใจกลับสั่นไหวเมื่อสภาพของเขาสิ้นแสงแห่งความสุข และยอมรับผิดทั้งหมด

ทรวงอกของเธอเพยิบไหว เลือดในกายพุ่งพล่านแล้วลดฮวบลงสู่เบื้องล่าง ชญาดาหน้าซีดเผือดก่อนจะล้มทั้งยืน

น้ำผึ้ง! เป็นอะไรไปลูก”

คนเจ็บลุกพรวด ทั้งที่ยังมีสายระโยงระยางตรึงไว้ ปฏิกิริยาของพ่อไวพอที่จะเอื้อมรั้งหญิงสาวที่กำลังจะทรุดระทวย คุณชิตชัยเองก็พยุงตัวไม่ไหวสองร่างร่วงลงไปข้างเตียงดังตุ้บ นอนลงกลางพื้นพรม ชายสูงวัยขยับตัวไปเอื้อมกดสัญญาณเรียกนางพยาบาลด้วยความตกใจ

น้ำผึ้ง น้ำผึ้งลูกพ่อ!” 



อ่านกันให้จุใจเลยจ้า ครบร้อยสักทีค่ะ 
ตอนนี้ส่งอาหารพื้นๆ ให้เตชิษฏ์กินจนอิ่มหนำไปล่ะ กินหญ้าแทนข้าวซะงั้น หุหุ
หนูน้ำผึ้งเป็นอะไรไปล่ะนี่ (ความลับ!)
คิดถึงคนอ่านเสมอ ช่วงนี้อาจอัพช้าไปบ้างนะคะ งานเข้า หัวปั่นเชียวล่ะ
                                                                             ดาลัน   

 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 28 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

681 ความคิดเห็น

  1. #673 Palmy (@respiration) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2555 / 00:22
    เป็นไรไปเนี้ยยยยย!!!!!
    #673
    0
  2. #632 flower (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2555 / 07:09
    สนุกอ่ะ
    #632
    0
  3. #631 สแตมป์ (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2555 / 22:26
    ขอบคุณที่อัพนะคะ รออ่านค่ะ สนุกมาก
    #631
    0
  4. #600 keepwalkinggirl (@keepwalkinggirl) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 10 มกราคม 2554 / 11:51
    ขอบคุณค่ะ สนุกมาก *_____*
    #600
    0
  5. #434 aoistar (@pharahoo) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2553 / 20:49
    ผมมาทวงความยุติธรรมให้รสา ชิ แล้วความยุติธรรมของน้ำผึ้งและครอบครัวละมีใครคิดจะทวงให้บ้าง

    เป็นไงละลูกที่รักพ่อป่วยจะเป็นจะตายไม่เห็นมาดูแล มั่วแต่หาวิธีไล่จับผู้ชาย
    #434
    0
  6. #305 พี่แป๊ด (@naowarat_epp) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2553 / 22:35
    ก็เพราะความมักมาก ของชิตชัย
    #305
    0
  7. #302 โอเล่รสส้ม (@prarotna) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2553 / 10:29
    น้ำผึ้งเป็นอะไร คงไม่ท้องนะ

    #302
    0
  8. #301 porb (@porb) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2553 / 10:08
    ต่ออีกไวไวน๊า
    #301
    0
  9. #300 สมพิศ (@9647) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2553 / 10:00
    รีบมาต่อนะคะลุ้นๆๆค่ะ
    #300
    0
  10. #299 nidaming (@nidaming) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2553 / 09:49
    ท้องชัวร์ ทิ้งต้นไปเลย เอาให้เจ็บปวดไปเลย
    #299
    0
  11. #298 tulip (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2553 / 02:01
    อย่าบอกว่าท้องนะคะ ตอนนี้พระเอกติดลบไปเต็ม ๆ คิดได้ไงว่านางเอกแก้แค้นเลยมาแต่งงานกับตัวเอง เพราะตัวเองก็ไม่เคยมองนางเอกในแง่ดีอยู่แล้ว นางเอกไม่เคยให้ท่าด้วยซ้ำ ช่วงนี้คงต้องหาฟางให้กินเยอะ ๆ หน่อยนะคะ
    #298
    0
  12. #297 p-nam (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2553 / 00:50
    Ja roo aan ja!!
    #297
    0
  13. #296 vivii_89 (@vivii89) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2553 / 22:46
    มาอัพไวๆนะคะ...สนุกค่ะ...........
    #296
    0
  14. #295 AbaHa (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2553 / 21:22
    อัพต่อนะค่ะ อยากอ่านมากๆๆเลย อย่าหายไปนานนะค่ะ

    จะลงแดงแล้วค่ะ
    #295
    0
  15. #293 mo2may (@mo2may) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2553 / 20:20
    อันนี้ช็อกหรือท้องเนี่ย
    ตอนหลังอ่านแร้วซึ้ง สงสารชิตชัยด้วยล่ะ
    แต่ยังแอบเคืองแทนน้ำผึ้งยุน้า
    ส่วนคุณพี่ต้นนะติดลบไปเรียบร้อยแร้ว เหอๆ

    ไรเตอร์อัพช้าก้ไม่เปนไร รอได้คร่า ^_______________^
    #293
    0
  16. #292 PNN (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2553 / 18:46
    หือ...เจ็บปวด
    #292
    0
  17. #290 สมพิศ (@9647) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2553 / 08:55
    รออ่านค่ะ
    #290
    0
  18. #289 porb (@porb) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2553 / 01:31
     รอต่อจร้า
    #289
    0
  19. #288 lala (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2553 / 01:04
    สงสารน้ำผึ้งมาก



    ต้นก็แย่มาก แทนที่จะเข้าน้ำผึ้ง กลับไปเห็นคนอื่นดีกว่า



    ให้น้ำผึ้งเข้มแข็ง และ ใจแข็งให้มากๆ



    #288
    0
  20. #287 หนุงหนิง (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2553 / 23:20
    อ่านแล้วเศร้าจัง สงสารน้ำผึ้ง

    ไม่น่าจะมาข้องเกี่ยวกับคนพวกนี้เรย

    คิดแค้นจะเอาคืน แต่ตัวเองก็เจ็บ คุ้มไหมนะ
    #287
    0
  21. #284 LittleNan (@nan-chalunda) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2553 / 20:56
    เกลียดคุณหญิงสิรินทิพย์จัง
    ถ้าเป็นแม่หรือคนรู้จักนิสัยอย่างนี้นะ
    แม่ด่าเปิงจนกลับบ้านไม่เป็นแน่
    #284
    0
  22. #283 p-nam (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2553 / 15:34
    Oh! song-san Honey.
    #283
    0
  23. #282 PingPing (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2553 / 15:33
    สงสารน้ำผึ้งค่ะ ทำไม คุณต้นทำอย่างนี้ ทำไมใครๆ ก็รุมกันทำร้ายจิตใจน้ำผึ้งกันขนาดนี้ ชีวิตน้ำผึ้งจะเหมือนกับแม่น้ำผึ้งหรือเปล่าเนี่ย แต่น้ำผึ้งคงเข้มแข็งกว่าแม่เยอะนะคะ
    #282
    0
  24. #281 สมพิศ (@9647) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2553 / 10:41
    รออ่านค่ะ
    #281
    0
  25. #280 εїз Ju_Jool3..? (@420432) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2553 / 07:59

    แรงอ่ะ เศษดินเลยหรอ

    #280
    0