พรางภุมริน (ตีพิมพ์สนพ.สมาร์ทบุ๊ค)

ตอนที่ 2 : บทนำ < Re run 100% ka >

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,848
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 19 ครั้ง
    20 พ.ค. 55


รีรัน พ.ค. 55 ค่ะ 
พรางภุมริน 
บทนำ

              หลายชั่วโมงก่อนหน้านี้ ชญาดา ยังพำนักอยู่ในอพาร์ทเม้นต์ ใจกลางเมืองใหญ่ของประเทศออสเตรเลีย

              ต่างจากชั่วโมงนี้ ที่หญิงสาวเชื้อสายไทยแท้ เจ้าของดีกรีปริญญาโทจากมหาวิทยาลัยมีชื่อด้านบริหารจัดการ อาศัยเที่ยวบินของสายการบินไทยแอร์เวย์จากเมืองเมลเบิร์นสู่กรุงเทพมหานคร ดินแดนบ้านเกิดที่จากมาร่วมเจ็ดปี

              เหตุผลจูงใจอยู่ที่ ชลชิณี น้องสาวเพียงคนเดียวซึ่งห่างจากชญาดาสามปี จะเข้าพิธีรับพระราชทานปริญญาบัตร เป็นโอกาสที่ชญาดาจะมาร่วมแสดงความยินดี อีกทั้งกลับมาเยี่ยมมารดาที่บ้านในเขตชานเมืองตามคำวอนขอของคนในครอบครัว

              บ้านจัดสรรสองชั้นปลูกสร้างมากว่ายี่สิบปีที่ครอบครัวเหมรัตน์พำนัก เป็นความทรงจำเลือนรางของลูกสาวคนโตอย่างชญาดา นับตั้งแต่วันที่บุรุษที่หล่อนเรียกว่า พ่อ ก้าวออกจากบ้านไปตัวเปล่า และไม่เคยย่างกรายกลับมา สิบสี่ปีแล้ว...ช่างเนิ่นนานจนความสัมพันธ์ฉันบิดากับบุตรีถูกกลืนหายไป

              น้ำผึ้งหลับหรือเปล่าครับ น้ำผึ้ง”

              ผู้ซึ่งปรายเรียวตาคมเข้มมองหญิงสาวข้างกายอยู่เป็นนานตัดสินใจเอ่ยเรียก เมื่อเดาว่าชญาดาเพียงพักสายตา หญิงสาวผ่อนลมหายใจสม่ำเสมอจนร่างแบบบางภายใต้เสื้อแจ็คเก็ตสีน้ำเงินกระเพื่อมน้อยๆ เจ้าหล่อนไม่ได้หลับในขณะที่ผู้โดยสารค่อนลำหลับใหล โดยมี ตรีทัช อีกคนที่ตื่นตัวกับการเดินทางกลับเมืองไทยครั้งนี้

              น้ำผึ้ง ชื่อเรียกแสนหวานที่ชายหนุ่มใช้ปลุก ฉุดให้ชญาดาโคลงตัวเล็กน้อยจากพนักเก้าอี้ที่ปรับเอน ปรือเปลือกตาสีชมพูอ่อนขึ้นตอบรับ นัยน์ตาคมหวานซึ้งแน่วแน่ยิ่งตอกย้ำว่าหล่อนตื่นอยู่เสมอ ทั้งที่เจ้านกเหล็กยักษ์ลำนี้เหินเวหามากว่าหกชั่วโมงเต็ม แต่มิใช่เพราะอาการตื่นเต้นแต่อย่างใด กลับเป็นความกังวลใจในการกลับไปเยือนบ้านเกิดเสียมากกว่า เพราะเป็นเสมือนการเปิดหีบซึ่งบรรจุความทรงจำอันเจ็บช้ำ

              หืม..มม ยังไม่ถึงเสียหน่อยนะตรี อย่าบอกว่าตื่นเต้นจนหลับไม่ลง คิดถึงบ้านขนาดนั้นเชียวเหรอ” ชญาดาเย้า

              แพขนตาหนางอนกระพือตามเปลือกตาพริบไหว อวดเรียวตาคมเฉี่ยวระยับด้วยสีน้ำตาลเข้มแวววาว ขอบตาตวัดโค้งลากด้วยเส้นมาสคาร่าสีดำสนิทจนแลคมกริบอย่างสาวมั่น ผิวสีน้ำผึ้งเนียนสม่ำเสมออวดผิวพรรณที่ได้รับการดูแลอย่างดีจนน่าไล้เล่น

              แล้วน้ำผึ้งล่ะหลับลงเหรอ ก็ ไม่ ใช่ไหม นั่งเฉยๆ น่าเบื่อออก พอถึงกรุงเทพฯ แล้วก็ต้องแยกกัน แล้วเมื่อไหร่ตรีจะได้เจอน้ำผึ้งอีกล่ะครับ” ตรีทัช นักศึกษาไทย เพื่อนหนุ่มวัยยี่สิบสี่ปี นักศึกษาปริญญาโทคณะเดียวกันเอ่ยด้วยแววตาเว้าวอน ตลอดเวลาสองปีในต่างแดนถือว่าเขาเป็นคนไทยที่ชญาดาสนิทด้วยมากที่สุด

              หลังรับปริญญาบัตรระดับบัณฑิตศึกษาแล้ว ตรีทัชในฐานะลูกชายคนรองของ ตระกูลบรรณวัชร ถูกเรียกตัวกลับไปช่วยดูแลธุรกิจของครอบครัวประเภทส่งออกเฟอร์นิเจอร์ ซึ่งเป็นจังหวะเดียวกับที่ชญาดาต้องกลับไปร่วมงานรับปริญญาของชลชิณี ทั้งสองจึงออกเดินทางพร้อมกัน

              เบอร์ผึ้งก็มีแล้ว ตรีจะห่วงอะไรล่ะจ๊ะ” ชญาดาท้วงเสียงหวาน เมื่อเพื่อนหนุ่มออกอาการแง่งอนใส่

              งั้นพอไปถึงให้ตรีไปส่งน้ำผึ้งที่บ้านนะครับ จะได้รู้จักบ้านช่องไว้ก่อน” เขาเสนอด้วยรอยยิ้มเอาใจ

              ตรีทัชคิดไว้เสร็จสรรพ หลังเครื่องบินโดยสารร่อนลงถึงภาคพื้นดิน ชายหนุ่มนัดแนะคนรถของบ้านบรรณวัตรมารับที่สนามบินสุวรรณภูมิ ตั้งใจชวนชญาดากลับด้วยกัน หญิงสาวจำต้องปฏิเสธเมื่อภารกิจของเธอยังไม่เสร็จสิ้น ทันทีที่ลงจากเครื่องหล่อนจะต้องตรงดิ่งไปมหาวิทยาลัยของชลชิณี ซึ่งจะมีพิธีเข้ารับปริญญาบัตรในภาคบ่ายของวัน

              แต่ผึ้งต้องรีบไปงานรับปริญญาของน้องสาว ไม่ใช่กลับบ้านน่ะสิ เอาไว้วันหลังได้ไหมแล้วเราค่อยนัดพบกันก็ได้ นะตรี”

              เอาอย่างนั้นเหรอครับ แย่จัง! งั้นให้ตรีไปส่งที่มหาวิทยาลัยน้องสาวผึ้งก็แล้วกันนะครับ” อาสา

              “ก็ได้จ๊ะ”
              


              ชญาดากวาดเรียวตาคมเฉี่ยวมองหาชลชิณี เมื่อก้าวเข้ามาถึงบริเวณมหาวิทยาลัยที่ขวักไขว่ไปด้วยผู้คน จับสายตามองหาเจ้าของเรือนร่างเล็กอ้อนแอ้นคล้ายเด็กมัธยมปลายของน้องสาว ดวงหน้าอ่อนหวานกับนัยน์ตาสดใสแวววาวเป็นจุดเด่นที่ชลชิณีมี คนเป็นพี่สาวเดาเอาว่าเวลาเจ็ดปีจะไม่ทำให้น้องสาวเปลี่ยนแปลงไปมากนัก ทว่าไม่ใช่...

              ท่ามกลางบรรดานักศึกษาในชุดครุยทรงเกียรติของบัณฑิตจบใหม่ละลานตา นักศึกษาเดินกันขวักไขว่ทำให้นัยน์ตาสีเข้มประดุจอัญมณีพร่าลาย ชญาดาพ่นลมหายใจเบาบางแล้วหยิบโทรศัพท์มือถือมาเป็นตัวช่วย ต่อสายหาชลชิณีทันที

              พี่ผึ้งมาถึงแล้วเหรอคะ ตอนนี้อยู่ตรงไหนคะ”

              ชลชิณีจำต้องฝากดอกไม้ช่อใหญ่ในอ้อมแขนกับเพื่อนสาว เพื่อใช้มือเรียวบางที่ว่างล้วงมือถือขึ้นมากดรับ เจ้าของเสียงหวานเจือความตื่นเต้นยินดีนัก ดวงตาสีเดียวกับชญาดาสุกสกาวยามกวาดสายตามองหาพี่สาว คนถูกถามผุดยิ้มแข่งกับหยดเหงื่อที่เริ่มผุดซึมตรงขมับกับต้นคอระหงเพราะอากาศอบอ้าว เจ้าหล่อนมองหาจุดเด่นที่ใช้บอกตำแหน่งแก่น้องสาวแล้วก้าวไวๆ ไปถึง ชลชิณีตะโกนแข่งกับเสียงเซ็งแซ่รอบตัวพร้อมใช้มือเล็กป้องปากยามกรอกเสียงหวานค่อนข้างดังลงไป

              ได้ยินตาลไหมคะพี่ผึ้ง ตรงนี้เสียงดังสุดๆ เลย พี่ผึ้งอยู่ตรงไหนคะ?”

              หน้าคณะอักษรฯ จ๊ะ น้ำตาลอยู่ตรงไหนล่ะเดี๋ยวพี่ไปหา”

              งั้นเจอกันที่หน้าโดมนะคะ” ชลชิณี หรือ น้ำตาล นัดแนะ

              ชั่วเวลาอึดใจสองพี่น้องก็ได้พบกัน ชลชิณีเป็นคนโผเข้าหาร่างโปร่งเพรียวของพี่สาวด้วยความคิดถึง เพราะห่างกันนานถึงเจ็ดปีจึงก่อเกิดกระแสตื้นตันที่พี่สาวยอมกลับมาเมืองไทยอีกครั้ง เพื่อร่วมยินดีในวันแห่งความสำเร็จของเธอ

              ยัยน้ำตาล สวยขึ้นเป็นกองจนพี่จำไม่ได้เลยนะ” ชญาดาเย้าน้องสาว อีกฝ่ายยิ้มขัดเขินจนแก้มนุ่มบุ๋มลง เธอถอยห่างจากอกพลางพนมมือไหว้ชญาดาอ่อนน้อม ย่อตัวนิดๆ ด้วยความเคารพพี่สาวที่ส่งเสียจนชลชิณีเรียนจบ ที่สุด...มีวันนี้

              พี่ผึ้งเองก็สวย ตาลพาพี่ผึ้งไปอวดเพื่อนๆ ดีกว่า มาค่ะพวกเขากำลังถ่ายรูปกันอยู่เลย” ว่าแล้วมือเล็กก็จับจูงมือเรียวบางไปอีกทาง ขณะก้าวตามกันไป ฝ่าฝูงชนที่เป็นทั้งเพื่อน ทั้งญาติของบัณฑิตจบใหม่ มีบางอย่างฉุดรั้งดวงตากลมโตของชญาดาตรึงไว้ แม้เรียวขาเพรียวยาวภายใต้กางเกงผ้าสีดำสนิทเข้ารูปจะก้าวตามชลชิณี

              ชายสูงวัยอายุเกินหกสิบปีกับทรงผมตัดสั้นสีดอกเลาบ่งบอกอายุอานาม รูปร่างผ่ายผอมแลโปร่งชะลูดภายใต้ชุดสุภาพสีเทาเข้ม รูปลักษณ์คุ้นตานั้นอาศัยรถเข็นในการเคลื่อนไหว รั้งฝีเท้าของชญาดาให้หยุดชะงัก แม้สมองจะปฏิเสธอย่างหนักหน่วงว่า ไม่ใช่ แต่หัวใจค้านลั่นเมื่อพบกับผู้ที่ไม่ต้องการพบอีกครั้ง...พ่อ

              ชิตชัย เหมรัตน์’

              โครงหน้าผอมตอบเกลื่อนริ้วรอยกร้านหยาบ กับเรียวตาคู่นั้นคงเดิมแค่โรยราตามวัย แวบหนึ่งแค่เพียงปราดมองหัวใจเฉยชาของชญาดาแทบปริแตก ถูกกัดเซาะด้วยภาพทรงจำเก่าก่อน ชายผู้นั้นกับครอบครัวใหม่พร้อมหน้า เขาถูกห้อมล้อมด้วยหญิงสูงวัยอายุรุ่นเดียวกับมารดาของเธอ ข้างๆ เป็นลูกชายหญิงอย่างละคน

              หญิงสาวร่างเล็กบอบบางในชุดครุยต่างคณะกับชลชิณีก้มลงมาพูดคุยกับชิตชัยใกล้ชิด มือเหี่ยวย่นเอื้อมขึ้นลูบศีรษะเล็กอ่อนโยนผลักให้ความเจ็บปวดปนริษยาแวบขึ้นจนหัวใจกระตุกแรง ชญาดายิ้มเหยียดต่อภาพความอบอุ่นนั้น แบบที่เธอกับน้องสาวไม่เคยได้รับ...แม้สักครั้งในชีวิต

              มีอะไรหรือเปล่าคะพี่ผึ้ง?”

              ชลชิณีหันมาถาม เมื่อคนถูกจูงชะงักไปเสียเฉยๆ ชญาดาส่ายหน้าน้อยๆ ละสายตาที่สะสมความปวดปร่ากลับมา ลบทิ้งเสียซึ่งภาพความสุขของคนตรงหน้า ที่กรีดลงบนหัวใจชาด้านของเธอ ชายคนนั้นไม่ใช่บิดาของเธออีกต่อไป หากจะเป็น...ก็เป็นได้แค่ผู้ชายใจร้ายที่ละทิ้งครอบครัวไปเสวยสุขกับหญิงอื่นจนมารดาของเธอระทมทุกข์ เจียนขาดใจ

              ไม่มีอะไรหรอกจ๊ะ ไปกันเถอะ” ปฏิเสธทั้งที่หัวใจเจ็บชาจนยากบรรยาย


              ขอประเดิมด้วยการลงบทนำให้อ่านกันก่อนค่ะ
              พอหอมปากหอมคอเน้อคนอ่านทำความรู้จักกับหนูน้ำผึ้ง นางเอกกันสักหน่อย 
  หวังว่าจะถูกใจและเข้ามาติดตามอ่าน เหมือนเรื่องอื่นๆ ของดาลันนะคะ 
              คิดเห็นอย่างไรทิ้งเม้นต์ได้ค่ะ คิดถึงคนอ่านเสมอ 
                                                                                       ดาลัน  
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 19 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

681 ความคิดเห็น

  1. #680 nunpanu (@nuntapun) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 4 กันยายน 2555 / 10:02
    นางเอก สาวสู้ชีวิต ปากกัดถีบเมื่อพ่อไม่เป็นพ่อ 
    #680
    0
  2. #550 baitorng (@satarng) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2553 / 13:33
    เพิ่งได้เข้ามาอ่าน น่าสนใจดี

    จะลบไหมคะนี่
    #550
    0
  3. #417 aoistar (@pharahoo) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2553 / 14:57
    เอ้ แล้วน้องสาวไม่เห็นพ่อหรอ หรือว่าจำไม่ได้
    #417
    0
  4. #367 somoo (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2553 / 11:10
    ท่าจะมันส์หยดติ๋งคะ
    #367
    0
  5. #106 mommam_d (@mommam_d) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2553 / 13:27
    ตอบเม้นต์จากตอน 2 ค่ะ 
    ความคิดเห็นที่ 5
    ขอบคุณค่ะคุณช่อชะเอม 
    ขอกำลังใจให้น้ำผึ้งด้วยค่ะ ^ ^

    ความคิดเห็นที่ 9 
    อ่านแล้วบอกด้วยนะคะ ว่าชอบอันไหนมากกว่า 

    ความคิดเห็นที่ 10 
    แรงเลยล่ะค่ะพี่แป๊ด รับรองความเข้มข้นที่เพิ่มขึ้นค่ะ
    #106
    0
  6. #10 พี่แป๊ด (@naowarat_epp) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 23 กันยายน 2553 / 21:50
    ชอบมากที่นางเอกมีแนวโน้มว่าจะแรงพอควรสำหรับเรื่องนี้
    ไม่แน่ใจว่ากระชับขึ้นหรือเปล่า ในเมื่อดาลันมาอัพใหม่ ขออ่านใหม่เลยดีกว่า
    #10
    0
  7. #9 คุณเจ้ (@koonja-jaa) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 23 กันยายน 2553 / 14:52
    กำลังแอบเปรียบเทียบอยู่ว่าแบบเดิมกับแบบนี้ อย่างไหนหนุกกว่า อิอิ
    #9
    0
  8. #5 ช่อชะเอม (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 21 กันยายน 2553 / 16:05
    น่าติดตามค่ะ



    อ่านแล้วน่าเห็นใจน้ำผึ้งนะ แอบเข้าใจเธออยู่ลึกๆเหมือนกันแหะ



    เป็นกำลังใจให้คุณแหม่มค่ะ : )
    #5
    0