เล่ห์มาร (ตีพิมพ์สนพ.สมาร์ทบุ๊ค)

ตอนที่ 7 : ตอน 6 เล่นไม่ซื่อ < Re run 100% ka >

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,434
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 14 ครั้ง
    15 มี.ค. 55

ตอน 6

เล่นไม่ซื่อ

ฉันต้องการตัวอรอินทุ์”!!

ความปรารถนาแรงกล้าของพิรภพวาบพราวในดวงตาสีสนิม หลังเอ่ยวาจากร้าวว่าต้องการตัวลูกสาวของนายอรรถ

ธนภูมิ ผู้ซึ่งเพิ่งรู้ตัวรู้ใจว่าเพรี่ยงพร้ำมอบมิตรภาพลึกซึ้งแก่อรอินทุ์ร้อนวาบในอก ไม่มีทางออกอื่นนอกจากตอบรับด้วยแววตาขื่นกึ่งเหม่อลอย คล้อยหลังพิรภพชายหนุ่มผู้น้องจึงนั่งครุ่นคิด ฝังตัวอยู่ในห้องหนังสือภายในบ้านพักของตน

จะให้หักใจง่ายๆ ได้หรือ...ในเมื่อภาพของหญิงสาวที่ปรากฏชัดเต็มห้วงดวงใจ ยากจะปัดทิ้งง่ายเสมือนการเขี่ยฝุ่นผงในตา ละอองฝุ่นซึ่งกลั้วน้ำอาจล้างออกได้แต่ไม่ใช่กับหัวใจอ่อนบางของหนุ่มเจ้าสำอางอารมณ์ดีคนนี้ เขายิ่งคร่ำเครียดเมื่อการกระทำของพิรภพประกาศชัด อรอินทุ์เป็นผู้หญิงของพี่ชายอย่างไร้ข้อสงสัย ธนภูมิพ่นลมหายใจครั้งแล้วครั้งเล่า...คิดไม่ตก

โทรศัพท์มือถือเครื่องบางที่วางทิ้งบนโต๊ะทำงานสีโอ๊กสั่นครึ่ก แต่ไร้เสียงเรียกเข้า เขาต้องการความสงบเงียบในการระงับอารมณ์ที่พลุ่งพล่านจึงปิดไว้ กวาดนัยน์ตาแข็งๆ มองหมายเลขไม่คุ้นที่วิ่งวาบๆ บนหน้าจอ เป็นใครกันอีกที่ต่อสายมาผิดเวลาในขณะที่ชายหนุ่มไม่มีแก่ใจจะกรอกเสียงสุภาพลงไปนัก เขากดรับอย่างเสียไม่ได้

สวัสดีครับ” ตอบรับเสียงเรียบ

ต่างจากจิตใจที่กำลังวิตกในอก อีกฝ่ายหนึ่งยิ้มบางกับน้ำเสียงคุ้นหู ใช่เขาคนที่เธอต้องการเจรจาแน่แล้ว อรอินทุ์วางนามบัตรลงบนโต๊ะ ตามด้วยท้าวแขนเรียวบางไปบนระนาบกระจกก่อนทักทายออกไป “ใช่คุณภูมิหรือเปล่าคะ นี่อร อรอินทุ์นะคะ”

คำแนะนำตัวสั้นๆ จากเสียงกังวานใสดึงเรียวคิ้วหนาเข้มเลิกขึ้น เร่งจังหวะในใจให้กระชั้นถี่ หญิงสาวที่เขาคิดถึงติดต่อมาหลังจากจากกันเพียงสองวัน รอยยิ้มบางเจือขึ้นจนนัยน์ตาสีเข้มสดใสในบัดดล

ครับคุณอร ไม่สิผมน่าจะเรียกคุณว่า...คุณใบบัวมากกว่า” ธนภูมิยิ้มบางกับตนเอง

ค่ะได้สิคะ บัวโทรมากวนคุณภูมิหรือเปล่าคะ” เสียงหวานเอื้อนเอ่ย ไม่เลย...ธนภูมิคิด ชายหนุ่มเลือกลืมเรื่องของพิรภพไปชั่วคราวแล้วเก็บเกี่ยวความสุขเล็กๆ น้อยๆ โดยการสนทนากับคนปลายสายเป็นนานสองนาน เขาเพิ่งรู้ซึ้งว่าเวลาแค่หนึ่งนาทีกลับมีค่า หล่อเลี้ยงหัวใจคนรักเขาข้างเดียวให้ชุ่มชื่นได้ดั่งสายน้ำฉ่ำชุ่มปอด

อรอินทุ์ทำได้ แม้ว่าเดิมทีธนภูมิจะเป็นหนุ่มเนื้อหอมขี้อายที่ไม่ค่อยถูกตาต้องใจหญิงสาวคนไหนง่ายๆ ตั้งแต่สมัยเรียนมหาวิทยาลัย ชายหนุ่มคบหากับหญิงสาวแค่คนเดียว ต่างจากพิรภพที่เข้าข่ายเนื้อหอมชนิดคาสโนว่า ผลัดเปลี่ยนคู่ควงนับสิบในเวลาไม่ถึงปี จนกระทั่งธนภูมิได้พบอรอินทุ์บนเรือตามแผนการของพิรภพ หัวใจจึงถูกปลุกปั่นให้ตื่น แต่การเริ่มต้นรักใครอีกครั้งกลับใกล้จะจบลงโดยที่ยังไม่ได้ย่างก้าว เมื่อผู้หญิงคนนี้เป็น ของต้องห้าม ของพี่ชาย

ไม่ว่าสิ่งของ หรืออะไรก็ตามที่พิรภพต้องการ มารดาของเขาพร่ำสอนต้องเสียสละให้คุณหนูของบ้านนฤปนาถก่อนอื่นใด ธนภูมิจำขึ้นใจ ฉะนั้นอรอินทุ์จึงไม่ใช่กรณียกเว้น นอกเสียจากว่า...เขาจะลุกขึ้นมาปฏิวัติความจงรักภักดีที่มีต่อตระกูลนฤปนาถ ไม่มีทางเป็นไปได้เลยสำหรับเขากับแม่ที่อาศัยใบบุญของบิดามารดาของพิรภพมาจนทุกวันนี้ ความสำนึกในบุญคุณล้นปรี่ยากลบเลือน ความรักจึงไม่ใช่เหตุผลที่ธนภูมิจะหยิบยกมาอ้างให้อกตัญญู

คำสั่งของพิรภพยังกึกก้อง ชายหนุ่มต้องการตัวอรอินทุ์ แต่ ณ เวลานี้ธนภูมิขอทำตามใจตนเองด้วยการสานสัมพันธ์แก่หญิงสาว ก่อร่างมันทีละน้อยก่อนที่จะปฏิบัติตามความปรารถนาของพิรภพในภายหลัง หากเป็นคนรักไม่ได้ แค่เพื่อนก็ยังดี

หัวใจหนุ่มโสดเต้นไม่เป็นส่ำเมื่อหญิงสาวเอ่ยชวนเขาทานกลางวันด้วยกัน หล่อนบอกอยากพบเพื่อปรึกษาบางเรื่อง ธนภูมิตอบตกลงโดยไม่ต้องคิด แต่ความคืบหน้านี้จะยังไม่ถึงหูของพิรภพแน่ ขอเขาเก็บความหอมหวานระหว่างกันเอาไว้เพียงคนเดียวสักนิดเถิด หัวใจอ่อนโยนปรารถนาเพียงชื่นชมหญิงสาวเพียงไกลๆ จากนั้นเมื่อถึงเวลาที่ทำใจได้แล้ว อรอินทุ์จะต้องตกอยู่ในเงื้อมือของพิรภพอย่างแน่นอน

พรุ่งนี้ให้ผมไปรับคุณใบบัวที่ไหนดีครับ?” คนถามยิ้มกว้าง ซ่อนรอยความทุกข์ไว้บนความสุขไม่จีรัง

 

            “บัว ห้องน้ำว่างแล้วล่ะ” ต้นอ้อบอกใบบัวเสียงแจ้วๆ

            ดวงหน้ารูปไข่เอียงเล็กน้อย เมื่อไปรยาก้าวออกมาจากห้องน้ำแบบเอนกประสงค์ที่รวมไว้ด้วยห้องแต่งตัวขนาดย่อมซึ่งอยู่ติดกับห้องนอนบนชั้นสามของทาวน์โฮมในย่านใจกลางเมือง เจ้าหล่อนอยู่ในชุดนอนสบายตัวด้วยกางเกงผ้ายืดขายาวกับเสื้อกล้ามสีขาว หยุดสะบัดผมเผ้าเปียกหมาดแล้วขยี้เบาๆ ด้วยผ้าขนหนูสีอ่อนตั้งแต่ปลายผมยาวเหยียด ไล่ไปจนถึงปอยผมด้านหน้าแบบไม่พิถีพิถันนัก

            กลางห้องเป็นที่ตั้งของเตียงขนาดคิงไซส์ที่จัดสรรพื้นที่สำหรับไปรยากับอรอินทุ์ดั่งเช่นคืนก่อน ตั้งแต่เพื่อนสาวขอมาพักด้วยห้องนอนโทนสีอุ่น จัดแบบเรียบง่ายของไปรยาก็ไม่เงียบเหงาอีก

นักออกแบบอัญมณีสาวนอนดึก สองสาวเพื่อนซี้จึงนั่งคุย นอนคุยกันจวบเช้าวันใหม่ก็มี คุณครูสาวก้าวไปหยุดใกล้แผ่นหลังบอบบางของอรอินทุ์ที่กำลังจดจ่อกับจอสี่เหลี่ยมขนาดสิบสามนิ้วเบื้องหน้า เพื่อนสาวกำลังงมหาข้อมูลบางอย่างผ่านอินเทอร์เน็ต

ยังไม่ง่วงเหรอบัว” ไปรยาเอ่ยถาม จับสายตาไล่ไปตามบรรทัดข้อมูลยุ่บยั่บที่กำลังประมวลผลบนหน้าจอโน้ตบุ๊ค

ฮื่อ อยากลองค้นหาอะไรหน่อย ...อย่างที่ตั้งของเกาะแสงจันทร์” แววตามาดมั่นเบือนกลับไปจับจ้องที่หน้าจออีกครั้ง Google น่าจะช่วยได้ ในเมื่ออะไรต่อมิอะไรทั่วโลกถูกรวบรวมอยู่ ผ่านแค่คลิกเดียว บางที...หล่อนอาจพบที่ที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นนรกโลกันต์กับชื่อของผู้ชายคนนั้น ไปรยายื่นมือไปแตะบ่าบางอย่างเข้าใจ เป็นใครก็ลืมไม่ได้ง่ายๆ เพราะเหตุการณ์นั้นพลิกผันชีวิตคนทั้งคนให้ต้องเปลี่ยนจากล่องลอยบน สรวงสวรรค์ ร่วงลงยัง หุบเหวนรก

เจอแล้วจะทำยังไงต่อล่ะ แจ้งจับไอ้หมอนั่นเลยไหม คนเลวๆ อย่างนั้นต้องจัดการให้สาสม” ไปรยาเอ่ยอย่างข้นแค้นแทนเพื่อน

นั่นสินะเอาอย่างไรต่อ...’

ในใจของอรอินทุ์ว่างเปล่า อยากทำเช่นนั้นใจจะขาด แต่...เมื่อคืนวานที่ได้พบหน้าราเมศ หล่อนกลับชะงักความคิดที่จะเปิดโปงคนชั่วต่อผู้รักษากฎหมายด้วยแคร์ต่อความรู้สึกของคนรัก หากชายหนุ่มรู้ว่าหล่อนถูกล่วงเกิน อะไรจะเกิดขึ้นต่อจากนี้?

ราเมศเป็นชายหนุ่มหัวสมัยใหม่ แต่เรื่องนี้เปราะบางจนไม่อาจเดาได้ การดำเนินชีวิตในต่างแดนแบบอิสระนานนับสิบปีอาจทำให้เขาคุ้นชินกับผู้หญิงมักง่าย แต่จะมีใครบ้างต้องการเธอเหล่านั้นเป็นคู่ชีวิต คนรักย่อมปรารถนาจะครอบครองหญิงสาวหนึ่งเดียว แต่อรอินทุ์ไม่มีสิ่งนั้นให้ภาคภูมิใจอีก ความบริสุทธิ์ทั้งเรือนกายกับหัวใจถูกทำลายลงแล้ว หญิงสาวจึงไม่อาจบอกแก่ราเมศว่าเกิดอะไรขึ้นบ้างซึ่งเหมือนแฟนหนุ่มเลี่ยงที่จะเอ่ยถึงเช่นกัน

อรอินทุ์ไม่คิดห่วงตัวเองแต่ห่วงใยในความรู้สึกของเขา เรียวคิ้วสีเดียวกับดวงตาคมสวยขดเข้าหากัน เม้มเรียวปากอ่อนบางครุ่นคิด ไปรยาบีบมือเบาๆ ลงที่เดิม ไม่คิดคาดคั้นต่อเพราะเป็นเรื่องยากที่อรอินทุ์จะตอบอย่างฉะฉานในทันที

ช่างมันเถอะบัว ฉันก็ถามไปอย่างนั้นแหละ เจอไม่เจอก็อีกเรื่องส่วนเจอแล้วจะเอายังไงต่อก็เหมือนกัน ตอนนี้ที่บัวต้องทำให้ได้คือปัดมันทิ้งแล้วเริ่มต้นใหม่ ยังไงก็ต้องเดินหน้านะบัว” ไปรยาเอ่ยเอาใจ ฝืนยิ้มบางทั้งที่รู้ดูจืดชืด อรอินทุ์พยักหน้าน้อยๆ ยิ้มบางตอบ

ชีวิตต้องเดินหน้า อดีตบางเรื่องราวต้องลบกลบทิ้งเสียไม่เช่นนั้นหล่อนอาจจมปลักกับความผิดพลาดที่ตัวเองไม่ได้ก่อ เฝ้าปลอบประโลมใจถือเสียว่าเป็นเคราะห์ซ้ำกระหน่ำซัดที่เป็นโชคชะตา หล่อนผงกศีรษะแรงๆ กับคำปลอบนั้น ภาวนาให้ฝันร้ายผ่านพ้นไปเสีย

วันพรุ่ง...คงสดใสกว่าสำหรับอรอินทุ์

 

เช้าวันใหม่...

แล้วนายภูมิล่ะ หายไปไหนแต่เช้า?” พิรภพเอ่ยถาม แปลกใจเมื่อธนภูมิยังไม่มาที่โต๊ะอาหารของคฤหาสน์หลังใหญ่เช่นทุกวัน

สาวรับใช้ประจำบ้านนฤปนาถบรรจงรินกาแฟพลางเงยหน้าขึ้นสบแต่นบนอบ เสิร์ฟกาแฟดำหอมกรุ่นแก่ผู้เป็นนายแล้วยอบตัวหลบให้หญิงแม่บ้านวัยกลางคนตอบคำถามนั้น ชายหนุ่มจึงลดสายตาจากหน้าหนังสือพิมพ์เศรษฐกิจประจำวัน

คุณภูมิออกไปตั้งแต่เช้าแล้วค่ะ ฝากเรียนคุณภามว่ามีธุระ” ตอบอย่างสุภาพแล้วถอยออกห่าง

ธุระ!” พึมพำ

พิรภพเลิกแถบคิ้วคมเข้มขึ้น พยักพเยิดเป็นการรับรู้แล้วจรดริมฝีปากบางเฉียบยังขอบแก้วเซรามิกที่อุ่นร้อน จิบกาแฟอย่างใจเย็น หากได้รู้ว่าน้องชายต่างสายเลือดดอดไปหาผู้หญิงที่เขากำลังต้องการตัวแล้วล่ะก็ อากัปกิริยานี้คงไม่มีให้เห็น!

 

โรงแรมไอยรา เพิร์ล

ก๊อกๆๆ

เลขานุการสาวหน้าห้องปราศจากซึ่งการรายงานผู้เป็นนายว่าใครมาขอพบ เมื่อยุวดีถือสิทธิ์กับคนรักของเพื่อนด้วยการเข้ามาหาราเมศที่โรงแรมไอยราบ่อยครั้ง เกินกว่าอรอินทุ์ซึ่งเป็นคู่หมั้นกระทำ พิมพิศ เลขาฯ ส่วนตัวของราเมศจึงคุ้นชิน พอจะเดาออกรางๆ ถึงความสัมพันธ์ลับๆ ของคนทั้งสอง

แต่นั่นเป็นเรื่องของผู้เป็นนายที่หล่อนไม่กล้าเผยอปากบอกความจริงแก่อรอินทุ์ แค่คิดสงสารหญิงสาวในฐานะผู้หญิงด้วยกันกับสมเพชยุวดีที่แทงข้างหลังเพื่อนสนิทอย่างเลือดเย็น ผู้ซึ่งมาเยือนยังห้องทำงานของผู้บริหารหนุ่มตั้งแต่ตอนสายดึงราเมศออกจากภวังค์ เรือนร่างอ้อนแอ้นยั่วยวนด้วยการแต่งกายซึ่งตัดเย็บด้วยผ้าซาตินสีแดงเพลิง ก้าวนวยนาดผ่านประตูเข้ามาหยุดตรงหน้าเขา

ยุ!” ถ้อยคำของอรรถย้อนมาเสียดแทงโสตประสาทชายหนุ่มอีกครั้ง ให้เลิกหาเศษหาเลยกับผู้หญิงทุกหน้าเพื่อพิสูจน์ตนเองเรื่องอรอินทุ์ แต่ยากชะมัดสำหรับเสือผู้หญิงอย่างเขา นอกจากจะมียุวดีแล้วชายหนุ่มยังมีดอกหญ้าเรี่ยดินอีกหลายดอกที่เก็บไว้ชื่นชมยามเหงา

รามคะยุมารับแล้ว ไปกันได้หรือยังคะ?” หญิงสาวมุ่ยหน้าใส่เมื่อชายหนุ่มยังไม่วางมือจากงาน เขาเงยใบหน้าขรึมๆ ขึ้นสบ

            คุณมาเร็วไปนะยุ ผมยังไม่ว่าง” น้ำเสียงรำคาญเอ่ยขัด แทนที่ความพอใจในแววตากับการปรากฏตัวของยุวดี

ใบหน้างดงามปั้นปึ่งทันที ใช่ว่าคนอย่างยุวดีจะสนหล่อนเดินกระแทกเรียวเท้าโครมๆ เหยียบย่างไปบนพรมเนื้อดีเข้ามาใกล้ร่างสูงที่เอนพิงบ่ากว้างกับเก้าอี้บุหนังสีดำ ทิฐิกับแววตาเอาแต่ใจไหลล้น ราเมศพ่นลมหายใจยาวๆ เบือนใบหน้าคมคร้ามไปอีกทาง ผู้หญิงบางทีก็น่ารักยามแสนงอน แต่บางทีก็น่ารำคาญอย่าให้เอ่ย เฮ้อ!

ก็คุณนัดยุเอง เดี๋ยวกลับมาทำงานต่อก็ได้นี่คะออกไปกับยุก่อน วันนี้ยุนัดไปรับชุดที่ตัดไว้ ลืมไปหรือเปล่าคะว่าคืนพรุ่งนี้เรามีนัดไปงานแต่งงานของคุณสราลีลูกสาวเพื่อนคุณพ่อยุไง” หญิงสาวทวงถาม ไม่ซ่อนรอยตาแง่งอนสักนิด เรื่องความเอาแต่ใจหล่อนไม่ยิ่งหย่อน จึงต่างจากอรอินทุ์อย่างสิ้นเชิง รายนั้นแม้จะเด็ดเดี่ยวไปบ้างแต่ก็อ่อนโยนและรักษาจริตกิริยามารยาทสมลูกผู้ดีมีตระกูล นั่นเป็นความแตกต่างที่ราเมศคิดเปรียบอยู่เสมอในใจ

สีหน้าของราเมศเซ็งไปจริงๆ เขาลืมและไม่เคยอยู่ในหัวเลย อีกอย่างชายหนุ่มไม่ต้องการไปเปิดตัวคู่กับยุวดีต่อสายตาแขกกับนักข่าวนับร้อย คิดคำนวณถ้วนถี่ มีแต่เสียกับเสียเท่านั้น

ผมจะพาคุณไปเอาชุด วันนี้จะตามใจยุทุกอย่างเลย แต่ผมไม่ไปงานนี้นะไม่อย่างนั้นเรื่องของเราคง...” ถูกเปิดโปง เขาละไว้

หญิงสาวเบ้หน้า ยิ้มเหยียดจนความงดงามที่ฉาบเคลือบปลาสนาการในพริบตา

กลัวใครมาเห็นหรือไงคะราม คิดว่ายังต้องปิดใครอีก ยุกับรามเป็นอะไรกันคนเดียวที่ไม่รู้ก็คือยัยบัวที่ทั้งซื่อทั้งโง่ ยุไม่คิดใช้ผู้ชายร่วมกับเพื่อนหรอกนะคะถึงเวลาแล้วที่รามต้องเลือก แล้วก็ช่วยเลือกให้มันถูกๆ ด้วย เพราะยุไม่ยอมเสียคุณให้เพื่อนรักแสนซื่อนั่นเด็ดขาด”

โธ่ยุ ใจเย็นๆ หน่อยสิครับ ยังไม่ถึงเวลาที่ผมจะทำอย่างนั้น คุณเองก็รู้ว่าเพราะอะไร” เสียงอ่อนออดอ้อน

ยุไม่สนใจหรอกค่ะยุทนมามากแล้ว จู่ๆ ยัยบัวก็หายตัวไปยุคิดว่าดีแล้วซะอีกที่เราจะได้ไม่ต้องหลบๆ ซ่อนๆ สุดท้ายมันก็กลับมาจนได้ ทำไมตายยากตายเย็นนักนะ” คนพูดสั่นเครือในน้ำเสียง มิใช่จะร้องไห้แต่เพราะเกลียดโกรธจนแทบขยี้หญิงสาวที่ตนพูดถึงได้คามือ

ราเมศผ่อนลมหายใจ ความจริงเป็นสิ่งไม่ตาย แม้รู้แก่ใจแต่เขาพร้อมแล้วหรือที่จะตัดอรอินทุ์ออกจากชีวิต ในเมื่อตัวแปรอื่นยังมี โรงแรมไอยรา เพิร์ลกับธุรกิจของเขากำลังย่ำแย่ การแต่งงานกับอรอินทุ์ช่วยได้ เงินถุงเงินถังของตระกูลกุลพิธาน์มากพอที่จะให้เขาใช้สอยกอบกู้วิกฤต อยู่อย่างสบายไปทั้งชาติ ส่วนหญิงสาวตรงหน้าด้อยกว่าเรื่องฐานะจึงไม่ใช่ตัวช่วย มือหนายื่นออกไปบีบบ่าบอบบางกำกับอย่างใจเย็น

แต่ผมยังไม่พร้อม ยุก็รู้ว่าผมต้องการแต่งงานกับใบบัวเพราะอะไร ส่วนคุณต้องรอก่อนรู้ไหมครับ เมื่อไหร่ก็ตามที่ผมได้อย่างที่ผมตั้งใจความรักของเราจะเปิดเผยอย่างที่ยุต้องการ ผมสัญญา” “ก็ได้ค่ะ ขอให้สัญญาเป็นสัญญาก็แล้วกัน ไม่งั้นน่าดู”

เหตุผลหลักที่รู้แก่ใจกดให้ยุวดีต้องยอมรับ ยิ่งส่งให้หญิงสาวเกลียดชังอรอินทุ์มากขึ้นเป็นทวีคูณ

หล่อนผงกศีรษะเมื่อทำใจให้เย็นลงตามที่ชายหนุ่มต้องการ เขาจุดยิ้มที่มุมปาก ปราบพยศด้วยมือร้อนวาบที่เคลื่อนเข้าเกาะกุมร่างอ้อนแอ้น ไล่จากเอวคอดสู่แผ่นหลังบาง โน้มใบหน้าไปกดจูบที่ข้างแก้มเอาใจ ใบหน้าเล็กแดงเถือกในเวลาไม่นาน รอยตาเชื่อมหวานส่งมาปะทะตามด้วยจูบเร่าร้อนที่หนุ่มสาวไม่แคร์ว่าสถานที่กับเวลาอำนวยไหม

ราเมศกับยุวดีเป็นดั่งเปลวไฟร้อน ที่พร้อมเผาไหม้ซึ่งกันและกันตามกระแสพิศวาสที่หลั่งไหล กระนั้นเพลิงร้อนแรงเผาผลาญลามไปสู่ผู้หญิงอีกคนที่แสนโง่งมอย่างอรอินทุ์ ยุวดียิ้มหยัน วันหนึ่งหล่อนจะต้องครอบครองราเมศอย่างเปิดเผย และวันนั้นต้องมาถึงในไม่ช้า

 

สถานที่นัดพบครั้งแรกของธนภูมิกับอรอินทุ์เป็นร้านอาหารริมแม่น้ำเจ้าพระยาแห่งหนึ่ง ถือเป็นการเริ่มต้นที่ดีทีเดียวสำหรับมิตรภาพอย่าง เพื่อน ที่เขาไขว่คว้าไว้กับตัว

จะว่าไปชีวิตของธนภูมิเรียบง่ายกว่าพิรภพมาก ทั้งที่มีศักดิ์เป็นเจ้านายอีกคนในบ้านนฤปนาถด้อยกว่าก็เพียงพี่ชาย แต่กลับเจียมตนที่เป็นเพียงลูกชายของคนเก่าคนแก่ในบ้าน ชายหนุ่มคนน้องมีอุปนิสัยอ่อนน้อมถ่อมตน สุภาพเป็นกันเอง ความจริงใจเป็นอย่างแรกๆ ที่หญิงสาวสัมผัสได้ ที่เกาะแห่งนั้นธนภูมิช่วยเหลืออรอินทุ์ในตอนที่ถูกคลื่นซัดมาติดเกาะ แม้ท้ายที่สุดหล่อนจะตกอยู่ในเงื้อมือ มาร ก็ตาม

ความอาทรอ่อนโยนของชายหนุ่มแปลกหน้าจึงแทรกซึมยังหัวใจอ่อนบางของอรอินทุ์ได้โดยไม่ต้องพยายาม หญิงสาวให้ความไว้วางใจธนภูมิค่อนข้างมาก ทั้งที่เพิ่งพบพานแต่ต้องร่วมชะตากรรมบนเกาะแสงจันทร์

“............”!! นัยน์ตาคมเข้มของธนภูมิสะดุดห้วงหายใจ เหลือบแลไปเห็นนิ้วนางเรียวบางข้างซ้ายของหญิงสาวประดับด้วยแหวนหมั้นที่ส่งประกายของเพชรน้ำงามระยับยามที่อรอินทุ์วางมือเล็กบนผ้าปูโต๊ะสีครีม แววตาสลดวูบเมื่อคิดได้ว่าหัวใจของหญิงสาวไม่ว่างพอที่จะรับความรู้สึกของเขาแล้ว เท่าที่ชายหนุ่มทำได้คือ...ปลง แล้วยิ้มบางออกมาในที่สุด

อรอินทุ์มองสบฉงนนิดๆ ไม่อาจเดาว่าคนร่วมโต๊ะกำลังคิดสิ่งใดจึงเกิดแววท้อแท้ แล้วแปรวูบเป็นปกติ เพื่อนใหม่เปลี่ยนหัวข้อสนทนาไปเรื่อยๆ จนสร้างความคุ้นชิน แต่ไม่อาจหลบเลี่ยงที่จะพูดถึงเกาะแห่งนั้น ที่ที่พาเขากับเธอไปพบกัน แต่มโนนึกตามมาตอกย้ำให้ใบหน้าสวยหวานหม่นลง ภาพความโหดร้ายแทรกแซงจนอรอินทุ์นิ่งงันไปชั่วขณะ คิดกี่ทีก็ยังเจ็บ...

คุณดูเศร้า...” เขาเอ่ยแผ่วเบา ในใจร้อนรนตาม เมื่อรู้แก่ใจว่าเรื่องใดทำร้ายหญิงสาวและเขาช่วยบรรเทาไม่ได้ ใบบัวช้อนดวงตาสวยซึ้งพราวแสงระยับขึ้นสบ

ค่ะ บัวรู้สึกราวกับว่าตัวเองตายแล้วฟื้นขึ้นมาใหม่ มีลมหายใจแต่ภาพเลวร้ายพวกนั้นเกาะติดเป็นฝันร้ายที่น่ากลัวเหลือเกินค่ะ” ตอบตามตรง ลมหายใจสะท้อนสะท้าน

หัวใจสาวรุ่นหวาดกลัวจนยากระงับใจที่สั่นระรัว เกลียดกลัวมารสังคมคนนั้นเข้าสายเลือด ตราบาปที่เขาสร้างเกาะติดเป็นสนิมด่างพร้อยแก่ร่างงดงาม แต่เจ็บนั้นไม่เท่าก้อนเนื้อที่ดิ้นทุรนทุรายภายในอก ธนภูมิผ่อนลมหายใจเบาบางอัดอั้นเหลือหลายกับคำนั้น ความรู้สึกผิดบาปก่อตัวจนล้นแววตาคมเข้ม แต่หญิงสาวเข้าใจว่าเป็นความสงสาร เวทนาผู้หญิงตัวเล็กๆ คนหนึ่ง

คุณใบบัวอย่าคิดมากนะครับ เราย้อนกลับไปแก้ไขอดีตไม่ได้และผมเชื่อว่าอะไรก็ตามที่เกิดกับคุณไม่ได้เปลี่ยนตัวคุณไปเลย ผมอาจจะพูดเกินจริงไปสักหน่อยเพราะไม่เคยรู้จักคุณมาก่อน แต่สำหรับผมคุณค่าของคนเราอยู่ที่ใจนี่ต่างหาก เชื่อผมเถิดครับว่าคุณไม่เคยด่างพร้อย”

            ถ้อยคำประโลมใจจากเพื่อนใหม่ผลักให้ก้อนสะอื้นเคลื่อนมาจุก

อรอินทุ์ปิดกั้นไม่ร้องไห้อีกตั้งแต่ไปค้างกับไปรยา แต่ค่ำคืนนี้ที่มีรอยตาอ่อนโยนของธนภูมิมองมาอย่างเข้าใจ หล่อนจึงไม่อาจกลั้นไหว  หยดใสไหลรื้นอาบแก้มนวลเป็นทางหยดแรก ชายหนุ่มพูดแผ่วเบาราวกับล่วงรู้เหตุการณ์ทุกฉากตอนที่เกิดขึ้นที่นั่น บนเกาะสวรรค์ในคราบนรกอเวจีที่ฝังรากหยั่งลึกกัดแทะจนใจร้าวรวด มือหนาเอื้อมมากุมทับมือเล็กบอบบางอีกชั้นหนึ่ง ปลอบโยน

ขอบคุณค่ะคุณภูมิ คงมีผู้ชายที่คิดอย่างคุณน้อยมาก บัวไม่คิดอายเลยที่ต้องไปแจ้งความกับตำรวจ แต่บัวไม่หลงเหลือหลักฐานอะไรไปเอาผิดผู้ชายคนนั้น มันหายเข้ากลีบเมฆแล้วอะไรที่บัวสูญเสียก็เป็นแค่ นามธรรม” เอ่ยแล้งไร้

รอยตาเลื่อนลอยคลอน้ำตาอุ่น ไหลรินช้าเบาแต่ไม่ขาดสาย ที่ธนภูมิกำลังรู้สึกคืออึดอัดจนหายใจไม่ออก คิดเห็นใจอรอินทุ์ที่ต้องตกที่นั่งลำบาก รับบาปกรรมสาหัสสากรรจ์แทนบิดา แต่...อรอินทุ์กลับทำให้รู้ว่าภายนอกซึ่งบอบบางนั้น แท้จริงจิตใจเข้มแข็งกว่าที่เขาคาดคิดไว้มาก

ผู้หญิงรายแล้วรายเล่าถูกฉุดคร่าไปล่วงละเมิดทางเพศต่างเก็บตัวเงียบ บ้างเกรงสายตาสังคม อัปยศอดสูจนไม่กล้าเอาผิดโจรชั่วช้าทำให้คนผิดหลงระเริงคิดจะทำสิ่งใดก็ได้โดยละเมิดกฎหมายแสดงตนว่าเป็นกฎหมู่ ผู้หญิงเหล่านั้นต่างจากอรอินทุ์อย่างสิ้นเชิง เมื่อหล่อนคิดจะลุกขึ้นมาหาความยุติธรรม และนั่นไม่ใช่ความคิดที่ดีนักสำหรับธนภูมิ เขาจึงค้านเสียงอ่อน

ผมว่าคงไม่ง่ายเท่าไหร่หรอกครับ ผมรู้จากคนที่เกาะแสงจันทร์ทุกคนพูดเป็นเสียงเดียวกันว่า เขามีอิทธิพลมากยากที่คุณหรือใครจะทำอะไรได้ง่ายๆ ผมเองกลับขึ้นฝั่งได้อย่างไรยังไม่รู้ตัวเลยครับ จู่ๆ ก็โดนดักทำร้ายคืนสุดท้ายที่กลับไปหาคุณนั่นแหละ ผมว่าคุณควรระวังตัวให้มากถึงแม้ว่าจะได้กลับบ้านแล้วก็ตาม” เตือนด้วยรอยตาห่วงใยอย่าง (เกินกว่า) เพื่อน รอยหวานฉ่ำในนัยน์ตาคู่คมจุดความอบอุ่นใจแก่อรอินทุ์

เหมือนบัวเลยค่ะที่รู้สึกตัวอีกทีก็กลับมาอยู่ที่บ้านแล้ว เขาเป็นใครกันแน่คะ?”

ดวงตาสีกระจ่างจับจ้อง คำถามของหญิงสาวส่งให้ใบหน้าขาวสะอาดกระตุก เรียวตาสีเข้มกว่าเบือนลงต่ำเล็กน้อยก่อนตอบ

เขา เอ่อ ท่านเจ้าของเกาะแสงจันทร์น่ะเหรอครับ ผมไม่รู้อะไรมากหรอกเพราะเขาเป็นคนเก็บตัว ผมว่าคุณใบบัวอย่าพาตัวเองเข้าไปเสี่ยงดีกว่า ไม่ใช่ไม่อยากให้คนร้ายถูกจับตัวมาลงโทษหรอกนะครับ แต่ผมเป็นห่วงคุณ...” ทอดเสียงอ่อนหวานจับใจ

แน่นอนธนภูมิห่วงอย่างมากหากหญิงสาวจะขุดคุ้ยหาประวัติของพิรภพ นั่นมีแต่จะดึงความเดือดร้อนให้มาเยือนเร็ววันขึ้นเท่านั้น ความหวานยังไม่ทันจางจากใบหน้าหล่อคมกับแววตา บางอย่างที่เรียกว่า คน กำลังคืบคลานเข้าใกล้

โต๊ะอาหารท่ามกลางแสงเทียนกับบรรยากาศยามค่ำคืน มีสายลมเย็นโชยพัด สายน้ำสีเข้มระยับตาเมื่อกระทบแสงไฟสีเหลืองนวลสลับส้มแสดจนละลานตา จุดที่ทั้งสองนั่งอยู่จัดเป็นสัดส่วนห่างจากลูกค้าโต๊ะอื่นซึ่งกลายเป็นจุดบอด!

ดวงหน้าเล็กเชยขึ้นมองสบเจ้าของใบหน้ากับสุ้มเสียงอ่อนโยนนั่น แล้วนัยน์ตาคู่นั้นก็เบิกโพลงเมื่อเบื้องหลังของธนภูมิปรากฏร่างใหญ่ยักษ์ที่ยืนจังก้าสองคน ชายเหล่านั้นอยู่ในชุดสูทสากลสีดำสนิท เรียวปากบอบบางเผยอค้างเป็นผลให้ธนภูมิกระตุกคิ้ว พลันปกเสื้อเชิ้ตสีอ่อนที่เรียบแปร้อยู่เดิมก็ถูกกระชากทีเดียวจนยู่ แรงพอจะทำให้ร่างหนาเอนมาติดพนักเก้าอี้ ดังอั้ก!

โอ้ย!’

            คุณภูมิระวัง กรี๊ด..ดด”

อรอินทุ์ส่งเสียงเตือนได้เท่านั้น ร่างแบบบางผุดลุกจึงถูกกักกันโดยชายร่างสันทัด ใบหน้าคมเหลาหลอ ตกใจกับการกระทำอุกอาจของชายร่างโต พิรภพส่งนายชาติบอดี้การ์ดร่างยักษ์ พละกำลังราวช้างสารมารังควานงานเลี้ยงให้เลิกรา ร่างสูงถูกกระตุกรั้งให้ลุกขึ้นขณะถูกล็อกคอ แม้อรอินทุ์ดิ้นเร่าๆ จะเข้าไปช่วยก็ไม่อาจปลดพันธนาการจากวงแขนแกร่งราวปลอกเหล็กได้

คุณใบบัว! อย่าทำอะไรเธอ” ธนภูมิเอ่ยเสียงกร้าว ส่งอาการฮึดฮัดไปกำราบชาติกับพวก แต่ไม่เป็นผลเมื่อร่างสูงใหญ่กว่าที่เบื้องหลังปล่อยสันมือหนักแข็งราวแผ่นศิลายังท้ายทอย ชายหนุ่มก็ทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นในวินาทีนั้น “คุณภูมิ!”

เมื่ออีกฝ่ายแน่นิ่งไร้พิษสง บั่นทอนจนอรอินทุ์แทบล้มทั้งยืน หล่อนห่วงเขาไม่น้อยไปกว่าความปลอดภัยของตัวเอง พลางเหลียวหาใครสักคนเข้าช่วย พื้นที่โดยรอบกลับว่างเปล่าจากแขกที่คลาคล่ำเมื่อหัวค่ำ บริกรชายหญิงก็อันตรธานหายราวกับถูกเคลียร์พื้นที่ไว้แล้วอย่างไรอย่างนั้น

เสียงกรีดร้องดังแว่วแต่ไปไม่ถึงเหล่าบริกรที่เดินขวักไขว่ที่ริมแม่น้ำซึ่งชุกไปด้วยลูกค้า บริเวณนี้ไกลเกินไปที่จะมีใครได้ยินและตรงเข้าช่วยหล่อนกับธนภูมิได้ นายชาติเบือนใบหน้าครึ้มหนวดเครามาใกล้รูปหน้าเล็กที่สะบัดออกห่าง

กลัวน่ะใช่! หัวหดเชียวล่ะ แต่ครั้งนี้อรอินทุ์ปณิธานจะไม่ยอมง่ายๆ หล่อนไม่ใช่ตุ๊กตาที่จะถูกลากไปวางที่ใดก็ได้ แล้วใครกันเล่าที่อุกอาจทำร้ายคนกลางที่สาธารณะเช่นนี้ ใครกันที่ไม่เกรงกลัวกฎหมายบ้านเมือง ใบหน้าคมคาย นัยน์ตาไร้แววปรานีฉายวาบในนัยน์ตา

แผ่นหลังบอบบางใต้เสื้อยืดพอดีตัวสีขาว พลันเย็นวาบ!

ไปสิวะพาผู้ชายไป ส่วนผู้หญิงเดี๋ยวฉันจัดการเอง” เสียงเหี้ยมออกคำสั่งสวนคำของธนภูมิตามบทบาทที่ต้องแสดงให้แนบเนียน ก่อนหันกลับมาถลึงตาดุกราดใส่อรอินทุ์ ขู่เข็ญ “ไป เดินไปทางนั้น”

ไม่! ฉันไม่ไป ปล่อยฉันนะพวกแกเป็นใคร ปล่อยเซ่” ร้องลั่นจนร้อนให้มือหยาบตะครุบปิดปากอิ่มทันที

ปล่อยก็โง่ซีคุณผู้หญิง อย่าดีดดิ้นให้เหนื่อยเปล่าๆ เลย เจ้านายของผมต้องการพบตัวคุณ เดี๋ยวนี้”!!

บอดี้การ์ดในคราบโจรเอ่ยลอดไรฟัน ขยิบตาเป็นสัญญาณให้ลูกน้องพาธนภูมิแยกไปอีกทาง ส่วนเขาตรงเข้ารับร่างบางที่ยังดิ้นขลุกขลักมาจับกุมเสียเอง

ร่างบอบบางสั่นระริก ความหวาดกลัวเกิดแก่หญิงสาวเต็มพิกัดอีกทั้งห่วงใยธนภูมิ ผลักให้น้ำตาหลั่งริน แต่ไม่อยู่ในวิสัยที่ต้องสงสารนายชาติจึงมองข้าม ลูกน้องอย่างเขามีหน้าที่ทำตามนายสั่งเท่านั้น อรอินทุ์ที่ยืนอึ้งจึงถูกรวบเอวคอดบางยกจนตัวลอยพาไปอีกทาง ทางที่มีบุรุษหัวใจซาตานสิงสถิต...รออยู่อย่างใจจดจ่อ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 14 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

588 ความคิดเห็น

  1. #528 Sweet (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2553 / 14:38
    หนุกอ่ะ ^^
    #528
    0
  2. #405 eieeei (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 31 มกราคม 2553 / 19:52
     อ่านัยตอนแรกก้อนึกว่าพ่อไม่รักบัว ที่หนัยก้อรักแต่ไม่แสดงออก ฮ่าๆๆ
    สงสัยจังภูมิคงด้ายคู่กะอ้อ ? ^^

    ส่วนเรื่องอรรถกะน้องกาน๖์คงเข้าจัยผิดละ มั้ง!!??

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 31 มกราคม 2553 / 19:59
    #405
    0
  3. #287 จินกะ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 18 มกราคม 2553 / 13:08




    ตลกดีนะ
    #287
    0
  4. #154 minmin_atom25 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 1 มกราคม 2553 / 14:13
     ไรท์เตอร์ค่ะ  คนอ่านจะบ้าตายแล้วนะค่ะ
    สงสารหนูใบบัวจังค่ัะ
    #154
    0
  5. #79 yuechan (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2552 / 23:55
    เห้อ น่าสงสารหนูอร ไม่ได้รู้เรื่องสักนิดกลับต้องรับกรรม
    #79
    0
  6. #75 naowarat_epp (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2552 / 09:54
    รออ่านต่อว่านายภูมิจะเอาตัวใบบัวออกมาจากบ้านนายทหารยังไง
    แถมมีคุณคูรต้นอ้อเป็นกันชนอีก
    #75
    0
  7. #71 chirara (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2552 / 07:29
    งานนี้สงสัยคุณภูมิจะได้คู่กับคุณครูหรือเปล่าค่ะ  ถ้าคู่ได้น่ารักดีค่ะ
    #71
    0
  8. #68 kasinee2526 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2552 / 18:12
    ภูมิ แห้ว ไปก่อนน่ะ แต่ คนอ่าน ว่างน้า หุๆๆ
    #68
    0
  9. #67 เป็ด (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2552 / 15:45
    ช้าไปเเล้วละภูมิ
    #67
    0
  10. #65 naowarat_epp (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2552 / 12:13
    คิดจะรักก็หมดสิทธิ์ไปแล้วนายภูมิ...........
    #65
    0
  11. #64 yuechan (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2552 / 10:16

    ถ้าคิดว่ารักก็จงปกป้อองเขาให้ได้ด้วย

    #64
    0
  12. #63 prarotna (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2552 / 01:11
    โชคดีที่ใบบัวยังมีต้นอ้อเป็นเพื่อน ไม่งั้นจะโกรธดาลัน เพราะใจร้ายเหลือเกิน ไหนจะ คิดว่าพ่อไม่รัก แฟนทรยศมีอะไรกับเพื่อน โดนลักพาตัวไปข่มขืน ชีวิตจะเจออะไรอีกมั้ย
    #63
    0