เล่ห์มาร (ตีพิมพ์สนพ.สมาร์ทบุ๊ค)

ตอนที่ 32 :

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,780
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    5 มี.ค. 55

...

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

588 ความคิดเห็น

  1. #557 jeabarpa (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 6 มีนาคม 2553 / 00:09

    โห้ .....น้องแต่ละคน เขียนคำตอบได้สุดยอดเลยคะ 

    พี่ขอแค่ส่งกำลังใจให้ไรเตอร์และขอให้น้องๆโชคดีนะคะ

    #557
    0
  2. #556 pisinee (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 5 มีนาคม 2553 / 23:44
     ง่า... ตัวอักษรเยอะเกินค่ะ ขอแยกโพลสเป็น 2 ข้อความก็แล้วกันนะคะ

    คือ ข้อ 1 กะ ข้อ 2 อยู่ในความคิดเห็นที่ 556 และ ข้อ 3 อยู่ในความคิดเห็นที่ 557 นะคะ

     3. ตอนที่ประทับใจที่สุด 1 ตอน กับ ตอนที่สุดแสนจะขัดใจที่สุด 1 ตอน พร้อมเหตุผลประกอบ

    ตอนที่ประทับใจที่สุด คงเป็นตอน “ของขวัญจากฟากฟ้าค่ะ” เหตุผลที่ชอบ แพราะว่า ตอนนี้เป็นตอนที่คุณภามสารภาพผิดกะหนูใบบัวค่ะ ที่ว่าตนเองเข้าใจผิดจนถึงขั้นทำร้ายหนูใบบัว อ่านแล้วรู้สึกว่า การที่คน ๆ หนึ่งที่มีแต่ความเจ้าคิดเจ้าแค้น ทนงตัว แสนจะเหย่อหยิ่งนั้น พอรู้สึกตัวว่าผิด และสำนึกผิด ก็สามารถที่จะยอมทำทุกอย่างเพื่อรั้งให้คนที่เรารักและเผลอทำร้ายนั้นอยู่กับเรา ไม่จากเราไป และอีกอย่างที่ชอบตอนนี้ก็คงจะเป็นสำนวณนี้ค่ะ “พิรภพเจ้าชายผู้เย่อหยิ่ง วางอำนาจอย่างบ้าคลั่งแห่งบ้านนฤปนาถพร้อมถอดเขี้ยวเล็บ ยอมตกเป็นทาสเสน่หาของอรอินทุ์เพียงผู้เดียว” อ่านแล้วรู้สึกว่าความรักทำให้คนเปลี่ยนไปค่ะ จากหน้ามือเป็นหลังมือ จากสีดำเป็นสีขาว

                    ตอนที่สุดแสนจะขัดใจ คงเป็นตอน “เล่นไม่ซื่อค่ะ” เหตุผลที่ขัดใจไม่ใช่ว่า ขัดใจนิยายว่าเขียนได้ไม่ดีนะคะ แค่แอบขัดใจคุณภามนิดหน่อยค่ะ เอาแต่ใจเหลือเกินค่ะ ที่ให้ลูกน้องไปจับตัวหนูใบบัวมา แถมยังทำร้ายคุณภูมิอีก สงสารหนูใบบัวค่ะ (แอบสารภาพนะคะ ว่าที่จริงไม่มีตอนขัดใจเลยค่ะ เพียงแต่ถ้าจะตอบว่าไม่ขัดใจตอนไหนเลยก็อาจจะเหมือนกับว่าคำถามข้อนี้ไม่ได้คำตอบที่แท้จริง อย่างที่ไรเตอร์หวังไว้ว่าอาจได้คำตอบที่สามารถนำไปปรับปรุงในการเขียนนิยายเรื่องใหม่ แต่พอตอบแบบนี้ มันก็ยังไม่ได้คำตอบที่แท้จริงอยู่ดีค่ะ แหะๆๆ....ก็ม่ายรู้จะบอกยังไง ก็มันไม่ขัดใจเลยซักตอน เลยขอตอบว่าแอบขัดใจคุณภามก็แล้วกันค่ะ)

    #556
    0
  3. #555 pisinee (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 5 มีนาคม 2553 / 23:42

    ขอร่วมตอบคำถามด้วยคนค่ะ (ยังทันอยู่ใช่มั้ยค่ะ)

    1. ลงชื่อ หรือนามแฝง พร้อมกับทิ้ง e-mail ค่ะ

    ชื่อ : ฟอร์จูน (fortune) ค่ะ

    อีเมลล์ : Sukunya_th233@hotmail.com ค่ะ

    2. "เล่ห์มาร" เป็นงานเขียนที่มีพล็อตแบบที่ท่านหาอ่านได้ทั่วไป เมื่ออ่านจบแล้วมีมุมมองอย่างไร และมีข้อเสนอแนะอย่างไร

    "เล่ห์มาร" ถึงแม้ว่าจะมีพล็อตที่สามารถหาอ่านได้ง่าย หรือเรียกง่าย ๆ ว่าพล็อตตลาดนั้น แต่ว่าในนิยายเรื่องนี้มีความแตกต่างอยู่ค่ะ ความต่างที่ว่านั้นก็คือ “ความเป็นคุณดาลันค่ะ” ขอขยายความนะคะ คือว่า นิยายทุก ๆ เรื่องที่คุณดาลันเขียนนั้นมีเอกลักษณ์เฉพาะตัวค่ะ ไม่ว่าจะเป็นลักษณะการเขียน การบรรยาย สำนวณ หรือว่าอะไรต่าง ๆ ที่พออ่านแล้วต้องรู้เลยค่ะ ว่าเป็นคุณดาลันเขียนแน่นอน อันนี้ฟอร์จูนพูดจริง ๆ นะคะ ขอยกตัวอย่างค่ะ อย่างเช่น เรื่อง “เปลวไฟในรัตติกาล” ที่คุณดาลันเขียน แต่ใช้นามปากกา ว่า “วิพัฌภา” นั้น ตอนนั้นพอฟอร์จูนเริ่มอ่านยังรู้สึกว่าทำไมสำนวณการเขียนมันคุ้นจัง ยังเคยแอบคิดว่าเป็นคนเดียวกับคุณดาลันเลยค่ะ (อันนี้ใช้ประสบการณ์อันแกร่งกล้าจากที่ได้อ่านงานของคุณดาลันมาเดาเอาค่ะ อิอิ) แต่พอเปิดไปดูแล้วรู้ว่าถูก รู้สึกว่าตัวเองโคตรเจ๋งเลยค่ะ สามารถเดาถูกด้วย ยังคิดเลยค่ะ ว่าถ้าซื้อหวยแล้วถูกอย่างนี้ คงได้เป็นเศรษฐีนีไปนานแล้ว

    (หุหุ...ตอบแบบวนอยู่ในอ่างใหญ่เลยค่ะ) ขอเข้าเรื่องเลยก็แล้วกันค่ะ เมื่ออ่าน"เล่ห์มาร" จบแล้ว ฟอร์จูน รู้สึกว่า เป็นนิยายที่มีเสน่ห์มาก เสน่ห์ที่ว่านั้น คือ ตัวละคร และการบรรยายค่ะ ถึงแม้ว่าจะเป็นพล็อตตลาด แต่ว่าตัวละครนั้นมีความลงตัวมากค่ะ เป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัวที่ไม่มีเหมือนใคร และไม่มีใครเหมือนค่ะ (อันนี้ไม่ได้ยอนะคะ) จากที่อ่านนิยายของคุณดาลันมาหลายเรื่องเลยทำให้ฟอร์จูนรู้สึกอย่างนั้นจริง ๆค่ะ ส่วนการบรรยายนั้นมีทั้งสุข ซึ้ง เศร้า เคล้าน้ำตา ปะปนกันไปค่ะ ฟอร์จูนไม่รู้ว่าคนอื่นเป็นเหมือนฟอร์จูนรึเปล่านะคะ แต่อยากบอกว่า พออ่านนิยายของคุณดาลันแล้ว เป็นได้บ่อน้ำตาแตกตามไปทุกเรื่องเลยค่ะ บรรยายได้เข้าถึงอารมณ์มาก ยังกะดูละครทีวีเลยค่ะ

    สุดท้ายนะคะ ขอบอกอีกอย่างหนึ่งว่า ฟอร์จูนรู้สึกว่า งานเขียนของคุณดาลันมีการพัฒนาขึ้นค่ะ (ไม่ใช่ว่าเรื่องก่อน ๆ ไม่ดี ไม่มีการพัฒนา และไม่สนุกนะคะ) เพียงแต่รู้สึกว่าพออ่านเล่ห์มารทำไมสำนวณดีจัง เหมือนว่าสามารถใช้ประสบการณ์ จากการเขียนนิยายหลายเรื่อง มาคลุกเคล้าให้เข้ากัน (Mix) แล้วออกว่าเป็นเล่ห์มารที่แสนจะลงตัวอะค่ะ (อันนี้เป็นความรู้สึกและคววามคิดเห็นโดยส่วนตัวนะคะ ทุกเรื่องที่คุณดาลันเขียนสนุก และดีหมดค่ะ เพียงแต่ฟอร์จูนอาจเห่อของใหม่อะค่ะ (คุณดาลันอาจบอกว่า “คราวก่อนเรื่องพี่นนท์กะหนูใบตอง แกก็บอกอย่างงี้ พอมาเรื่องนี้ แกก็บอกว่าดีกว่าอีก ทำไมแกใจโลเลจังฟะ ใจง่ายจิงๆ” ) แอบคิดในใจใช่มั้ยคะ หุหุ... ฟอร์จูนรู้ทันน้า)

    #555
    0
  4. #554 ตุ้ม (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 5 มีนาคม 2553 / 19:19
    1.ชื่อสุกัญญา ขุนเทพ อีเมลล์ ice-aok30@hotmail.com



    2.เมื่ออ่านเล่ห์มารจบแล้ว คุณดาลันเขียนได้สนุกมากค่ะ ถึงแม้ว่าพล็อตเรื่องจะเป็นแนวที่มีคนแต่งกันแยะ แต่อ่านแล้วก็แตกต่างค่ะ แม้ว่าตอนแรกอ่านแล้วจะเกลียดพี่ภามมากๆ เพราะใจร้ายกับ ใบบัวมากๆ แต่เริ่มชอบพี่ภามเมื่อพี่ภามยอมสารภาพความจริง แต่กลับมาติดลบอีกเมื่อหึงใบบัวมากจนทำร้ายใบบัวและลูก ยังดีที่ใบบัวไม่แท้งลูก มิฉะนั้นใบบัวอาจโกรธจนไม่ยอมคืนดีทั้งที่ยังรักพี่ภามอยู่ แล้วคุณดาลันก็ไม่ได้บรรยายฉากเลิฟซีนมากเกินไป



    3.ตอนที่ประทับใจ 1 ตอน และตอนที่ขัดใจที่สุด 1 ตอน พร้อมเหตุผลประกอบ

    ตอบ ตอนที่ประทับใจ คือ ตอนของขวัญจากฟากฟ้าค่ะ เป็นตอนที่ใบบัวถามว่าที่ทำทุกอย่างเป็นเพราะต้องการแก้แค้นพ่อรึเปล่า แต่พี่ภามกลับสารภาพว่าเป็นการเข้าใจผิดและแก้แค้นผิดคน

    พร้อมกับขอโทษใบบัว ขอโอกาสเริ่มต้นใหม่ และบอกว่าไม่อยากให้ใบบัวเกลียดเขา ซึ่งแสดงให้เห็นว่าพี่ภามเป็นลูกผู้ชายมากๆ ที่ทำผิดแล้วยอมรับผิดทุกอย่าง และขอร้องให้ใบบัวลืมอดีตเพื่อเริ่มต้นชีวิตครอบครัวกันใหม่

    ตอนที่ขัดใจ คือ ตอนแค้นกลบรักค่ะ พี่ภามไม่หน้าหึงจนหน้ามืดจนทำร้ายใบบัวเลย ทั้งๆที่ทั้งคู่ต่างรักกัน พี่ภามควรให้ธนภูมิไปสืบก่อนว่าเป็นภาพตัดต่อหรือเปล่า เพราะเมื่อเข้าใจผิดกันแล้วทำร้ายอีกฝ่ายทั้งการกระทำและคำพูด เมื่อทำและพูดออกไปแล้วเรียกกลับคืนมาไม่ได้ ทำให้ทั้งคู่ต่างรู้สึกเจ็บปวดและเสียใจ ซึ่งเมื่อรักกันมากและไม่อาจตัดใจให้เลิกรักได้ยิ่งรู้สึกเจ็บปวดมากขึ้น ทำให้ใบบัวตัดสินใจหนีอีกครั้ง ซึ่งกว่าจะได้อยู่ด้วยกันอีกครั้งก็ต้องผ่านด่านพ่อตาสุดโหดก่อน

    #554
    0
  5. #553 akira (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 5 มีนาคม 2553 / 17:59
    akira ขอตอบข้อ 3 ต่อค่ะ



    3. ตอนที่ชอบที่สุด คงจะเป็นตอนที่ 31 หัวใจคืนรัง ซึ่งเป็นตอนจบ หลังจากที่ตามลุ้นมานานว่าเรื่องราวความรักของทั้งคู่จะจบอย่างไร และความสัมพันธ์ระหว่างลูกเขยกับพ่อตาที่กำลังโกรธการกระทำของพระเอกเป็นอย่างมากจะคลี่คลายอย่างไร่ ซึ่งก็เฉลยกันในตอนนี้

    ซึ่งก็ไม่ทำให้ผิดหวัง เพราะนอกจากจะจบอย่าง Happy Ending แล้ว ยังแสดงถึงความรักของพระเอกที่มีต่อนางเอก ที่มาตามหานางเอก ถึงแม้ว่าสังขารจะไม่อำนวยก็ตาม โดยส่วนตัวแล้วรู้สึกว่าการที่พระเอกบาดเจ็บหนักจนเดินไม่ได้ ก็เหมือนกับเป็นกรรมที่พระเอกเคยกระทำกับนางเอกในตอนแรก และยังแสดงให้เห็นถึงความรักของพระเอกที่มีต่อนางเอก (ซึ่งถึงแม้ว่าที่ผ่าน ๆ มาจะแสดงว่ารักก็เหอะ แต่ครั้งนี้เป็นการเสียสละชีวิตของตัวเองเพื่อปกป้องคนที่รักถึง 2 คน ทำให้คะแนนความเห็นใจเพิ่มขึ้นเลยค่ะ)



    นอกจากนี้ในตอนนี้ยังชอบการเอาคืนของพ่อตาที่มีต่อลูกเขย ซึ่งนอกจากจะเจ็บทั้งกาย ยังปวดทั้งใจอีกด้วย คิดว่าเป็นการเอาคืนที่สมน้ำสมเนื้อกันดีนะค่ะ



    และเหตุการณ์ที่ชอบมากที่สุดในตอนนี้คงหนีไม่พ้น การที่พระเอกลุกขึ้นยืนจากรถเข็นก้าวเดินไปหานางเอก เพื่อขอให้นางเอกให้อภัยที่กลับมาอยู่ด้วยกัน อ่านตอนนี้แล้วปลื้มสุด ๆ นึกว่าตัวเองเป็นนางเอกไปเลยค่ะ และตอนท้ายเรื่องยังกล่าวถึงความรักของน้องกานต์กับบูชิตอีกด้วย ซึ่งทั้งคู่ก็มีทางเดินของตัวเองเช่นกัน สรุปว่าตอนนี้ได้ครบทุกรสชาดค่ะ ทั้งบู๊ เศร้า รัก หวาน



    ตอนที่ไม่ชอบที่สุด คงเป็นตอนที่ 3 รอยเสน่หา เหตุผลที่ไม่ชอบ ไม่ได้หมายความว่าผู้แต่งแต่งตอนนี้ไม่ดี แต่เป็นเพราะว่า เป็นตอนนี้ตัวเองอ่านแล้วกดดันมาก ๆ รู้สึกสงสารนางเอกมาก ที่ตัวเองเป็นผู้รับกรรมทั้ง ๆ ที่ไม่ได้เป็นคนกระทำ และอดรู้สึกหมั่นไส้พระเอกไม่ได้ ที่เป็นคนเก่งแสนเก่งแต่ทำไม ถึงพลาดข้อมูลที่จะรู้ว่าใครเป็นคนทำร้ายน้องสาวของตัวเองกันแน่ จนคิดว่าพ่อของนางเอกเป็นคนกระทำ และนำไปสู่การจับนางเอกมาลงโทษ ซึ๋งอ่านแล้วกดดันมาก เหตุผลที่กดดัน เพราะความรู้สึกของนางเอกที่ต้องเผชิญกับการกระทำอันป่าเถื่อนของพระเอก โดยที่ตัวเองไม่รู้สาเหตุ และกดดันในแง่ของพระเอกที่ต้องรับรู้สภาพของน้องสาวของตัวเอง จนทำให้เกิดกระทำที่ขาดสติ สงสารนางเอกจริง ๆ ค่ะ



    **ตอบยาวไปนิดหนึ่งขออภัยด้วยค่ะ
    #553
    0
  6. #552 akira (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 5 มีนาคม 2553 / 17:58
    ก่อนอื่นขอบคุณมาก ๆ นะค่ะสำหรับนิยายสนุก ๆ ที่มีให้อ่านสม่ำเสมอ



    1. ชื่อ akira

    akira984@hotmail.com



    2. จากที่อ่านเรื่องนี้ จริงอยู่ว่าเรื่องนี้มีพล๊อตเรื่องประมาณการแก้แค้นของพระเอกที่มีต่อนางเอก แต่ในที่สุด พระเอกกับนางเอกก็รักกัน ซึ่งที่จริงแล้วสามารถเดาได้ว่าเรื่องนี้ย่อมต้องจบแบบ happy ending แน่นอน ที่สิ่งที่เรื่องนี้แตกต่างจากเรื่องอื่น ๆ ที่เคยอ่านมา อยู่ที่นำเสนอมุมมองความรักภายในครอบครัวของทั้งสองครอบครัว คือครอบครัวของพระเอก และครอบครัวของนางเอก



    ครอบครัวของพระเอกแสดงให้เห็นถึงความรักของพี่ที่มีต่อน้อง ที่ยอมทำทุกสิ่งทุกอย่างเพื่อน้องของตัว จนดูเหมือนปกป้องน้องมากเกินไป แต่ถึงแม้ว่าน้องจะพบกับเรื่องเลวร้ายมา พระเอกในฐานะที่เป็นพี่ก็ให้อภัย ไม่โกรธน้องตัวเอง



    ครอบครัวของนางเอก แสดงให้เห็นถึงความสัมพันธ์ที่ไม่ค่อยดีเท่าไหร่ระหว่างนางเอกและพ่อของตัวเอง เนื่องจากพ่อของตัวเองมีนิสัยเจ้าชู้ ทำให้ช่องว่างระหว่างทั้งสองห่างกัน จนทำให้นางเอกรู้สึกว่าพ่อไม่สนใจ ทั้งที่ความจริงแล้วพ่อย่อมสนใจลูกตัวเองเสมอ และพร้อมจะปกป้องคุ้มครอง โดยจะเห็นได้จากตอนที่เมื่อพ่อของนางเอกทราบเรื่องราวที่เกิดขึ้นระหว่างพระเอกกับนางเอก ก็พร้อมที่จะจัดการพระเอก



    ซึ่งในจุดนี้ทำให้ตัวเองรู้สึกประทับใจในนิยายเรื่องนี้ แต่จากที่ตามอ่านงานของคุณดาลันมาตลอดรู้สึกเหมือนกับว่าเรื่องนี้จะเป็นเรื่องที่ค่อนข้างฉีกแนวจากเรื่องอื่น ๆ ที่นำเสนอด้านร้าย ๆ ของสังคม ทั้งของพระเอก ของอดีตคนรัก เพียงแต่ว่า บางเหตุการณ์ยังขาดความมีเหตุมีผล และน้ำหนักที่ก่อให้เกิดการกระทำ



    จากการที่ตามอ่านงานของคุณดาลันมาตลอด ขอบอกว่าคุณดาลันแต่งนิยายได้เก่ง มีอัพเดทที่สม่ำเสมอ นอกจากนี้แต่ละตอนที่มีให้อ่านก็ยาวสมใจเลยค่ะ ซึ่งตรงจุดนี้ขอปรบมือให้นะค่ะ เพราะมีนิยายหลายเรื่องที่ตัวเองตามอ่านอยู่ แต่กว่าผู้เขียนจะอัพเดทก็ใช้เวลาพอสมควร แถมบางทีก็อัพเพียงไม่เท่าไหร่ บางครั้งเคยรอให้จบเรื่องแล้วมาตามอ่านใหม่ที่หลัง (แต่ตรงจุดนี้ก็เข้าใจนะค่ะ ว่าการแต่งนิยายตอนหนึ่ง ๆ ต้องใช้เวลา และจินตนาการ แถมผู้แต่งบางคนยังมีงานอื่นที่ต้องทำอีกด้วย ดังนั้นเพื่อเจอผู้แต่งที่แต่งยาว ๆ ก็ดีใจค่ะ)



    **ข้อ 3 ขอยกเป็นอีก comment หนึ่งนะค่ะ เพราะว่าระบบไม่ยอมให้โพสต์ยาวค่ะ
    #552
    0
  7. #551 pisinee (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 5 มีนาคม 2553 / 11:53
    แวะมาจองพื้นที่ไว้ด้วยคนค่ะ อย่าเพิ่งปิดรับคำตอบเลยนะคะ 
    เดี๋ยวเย็น ๆ แวะมาตอบค่ะ ตอนนี้ขอตัวไปส่งรายงานให้อาจารย์ก่อนนะคะ
    หมดเขตส่งรายงานวันนี้เหมือนกันค่ะ 
    แอบไปเที่ยวมา 4 วันค่ะ ก็เลยยังไม่ได้มาตอบคำถาม
    ได้โปรดรอคำตอบหน่อยนะคะ อยากตอบคำถามสุด ๆ ค่ะ
    #551
    0
  8. #549 loginbung (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 5 มีนาคม 2553 / 11:28

     ขอร่วมสนุกด้วย คนจ้า
    1. Fog line 
      js_bung@hotmail.com
    2. เรื่อง เล่ห์มาร ใช่ที่เนื้อเรื่องหาอ่านได้ทั่วไป ก็จริง แต่ลักษณะ การบรรยาย สามารถ บรรยายให้รู้สึกถึงอารมณ์ของตัวละคร พร้อมเนื้อหาบางตอนที่ เป็นฉาก N18+ สามารถบรรยายให้ทราบและรู้สึกได้ โดยที่ไม่ได้ บรรยายให้ลึกจนเห็นภาพ แต่ก้ทำให้เป็นฉากที่น่าประทับใจ 
     3. ตอนที่ประทับใจ ขอเป็นตอน (หัวใจคืนรัง)ค่ะ เพราะคู่น้องพระเอก กะบอดี้การ์ด สมหวัง ทั้งคู่สามารถเปิดใจของทั้ง 2 ได้ 
     น้องกานต์ กะบูชิต กว่าจะแอบคบกันได้ เกือบโดนภาม ขัดขวาง และแล้วตอนจบก็สมหวัง
    และ คู่พระนางของเราก็สมหวังกันสักที ไม่มีมารมาขวางคออีกแล้ว
     ส่วนตอนที่ ขัดใจ ขอเป็นตอน (รักกลบแค้น) แหล่ะกันค่ะ เนื่องจากพระเอกปากไม่ตรงกะใจ แถมทำร้ายใบบัวของฉันอีก 
    ป.ล. สุดท้าย ต้องขอบคุณ คุณดาลัน น่ะค่ะ ที่คิดแต่ง นิยายแนวตลาดๆๆ ที่หาอ่านได้ทั่วไป แต่สามารถ ถ่ายทอดบรรยายเป็นตัวหนังสือมาให้ ผู้อ่าน อย่างเราได้มี รู้สึกดี และอยากติดตาม ลุ้นจนตัวโกงว่าจะเป็นอย่างไร จะจบแบบไหน  ยังงัยก็สู้ๆๆ น่ะค่ะ จนรอติดตามผลงานเรื่องต่อไป 

    #549
    0
  9. #547 porcupine (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 5 มีนาคม 2553 / 01:19
    ..พล็อตที่หาได้โดยทั่วไป แต่ไม่ว่ายังไงก็มีเสน่ห์ของตัวเองจะซ้ำแค่ไหนมันก็ขึ้นอยู่กับการสื่อออกมา ที่พล็อตซ้ำแล้วน่าเบื่อ อาจจะเป็นเพราะอารมณ์มันไม่เต็มที่ เหมือนกับว่าไม่มีชีวิต เรื่องนี้แต่งออกมาเป็นเอกลักษณ์ พระเอกนางเอกตัวประกอบตัวร้าย ดูสมจริง สมเหตุสมผล(จิต อารมณ์ ก็เป็นเหตุผลใช่ไหมล่ะ??หรือว่าเป็นแรงจูงใจให้กระทำ ..) เรื่องนี้บ่งชี้ให้เห็นว่า ผู้ชายเป็นสายพันธุ์ที่โบราณและเก่าแก่ที่สุดในโลก ส่วนใหญ่ก็จะเน้นถึงความรักรูปแบบต่างๆ ทั้งความรักของพ่อที่แสดงออกมาแบบหนึ่งความรักแกรงที่หวังครอบครองราม ครอบครองนางเอก ความรักที่ไม่หวังสิ่งใดของบูชิต และอีกหลายๆอย่าง

    ให้เลือกตอนที่ประทับใจและขัดใจ ก็ยากอยู่ดี ดูเหมือนว่าทุกตอนจะผสมให้มีทั้งดีและไม่ดี ก็กลมกล่อมอยู่แล้วนี่นา

    ..เลือกตอนที่ประทับใจเป็น ตอน27 ดวงใจที่หล่นหาย
    ตอนที่ภามฟื้นแล้วถามหาใบบัวทุกวัน เศร้าซึม ไม่ทำอะไร ไม่ต้องการให้ใครช่วย ดูจะทรมานมาก(แอบสะใจ) ช่วงประทับใจตรงที่พระเอกเริ่มโหยหานางเอก แล้วคนที่พอกำราบได้คือแม่นุ่ม แม่นุ่มก็เตือนสติ ทำให้ภามคิดได้ มีแรงใจอีกครั้ง(บวกความประทับใจ) วกกลับมาที่ฝั่งนางเอก ก็ประทับใจไปรยากับธนภูมิ กำลังไปได้สวย ช่วยให้พิรภพกับใบบัวมาเข้าใจกัน ตอนที่ใบบัวมาเจอ ก็เหมือนสายใยที่ลูกในท้องรับรู้ ภามก็อ้อน สารภาพ หวานซะหยดย้อยแบบเถื่อนๆ คุณอรรถนี่ไม่ค่อยประทับใจเท่าไหร่ในตอนนี้ แต่ดูเหมือนว่าพยายามเป็นพ่อที่ดี ไม่เคยโผล่มาเลยเหมือนไม่สำคัญ มาช่วงหลังเป็นอีกหนึ่งอุปสรรคดัดนิสัยลูกเขย แต่ก็ชอบที่เขารักลูกขนาดนี้นะ แต่อะไรมันจะแสดงออกไม่เก่งขนาดนั้น จบตอนยังให้ค้างที่คุณอรรถยิงปืนใส่ภาม แต่ตอนต่อมาก็บอกว่ายิงไปทางอื่น (สงสารลูกสงสารหลานอะเด้ ลูกเขยหล่อน่ารักแบบต้มไม่สุกก็ยอมๆไปเถ๊อะ) ก็มีทั้งดีทั้งทั้งร้ายล่ะ ประทับที่คนแบบคุณพระเอกยอมทำขนาดนี้เท่านั้นเอง

    ..ตอนที่ขัดใจ มอบให้ ตอนกรุความลับ ตอนที่14
    ก็มีความประทับใจที่บูชิตบอกความรู้สึกที่มีต่อกาต์ให้ภามรู้ ถึงจะไม่ได้บอกแบบเด็ดขาดตรงๆก็เหอะ แต่แหม ขัดใจที่ภามให้บูชิตถอย แถมยังขัดใจภามที่ดูร้าย ร้ายแบบใส่อารมณ์ยังไงก็ไม่รู้ รามก็โวยวายทำอะไรไม่คิด ไม่สมกับเป็นตัวร้ายกลักของเรื่องเลย ขัดใจใบบัวที่รอภาม หวั่นไหว ตอนนั้นภามก็ใช่ว่าจะดี แรงใส่อยู่นั่นแหละ แต่ภามก็อ่อนลงมากแล้วนี่ ขัดใจคุณพระเอกที่ทำตัวเป็นใหญ่ สอบตกเรื่องเรื่องความรู้สึก หล่อสัญชาติญาณดิบ(ใช้คำเวอร์ไปแล้วล่ะมั้ง)

    มาเล่นสนุกแบบโค้งสุดท้ายอีกแล้ว วันที่หกไปกระบี่กลับมาวันที่สิบ วันที่สิบกว่าๆไปสุรินทร์ โปรแกรมเที่ยวเพียบ ดึกมากแล้ว(วันใหม่แล้วล่ะ) อากาศร้อน เดี๋ยวไปอาบน้ำแล้วนอนล่ะนะ ราตรีสวัสดิ์ค่ะ ดาลัน .. Sleep tight
    #547
    0
  10. #546 sarin0325 (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 4 มีนาคม 2553 / 23:30
    1.  รินค่ะ  sarin_ki@hotmail.com
    2.  นิยายหลายเรื่องอาจจะมีพล็อตที่คล้ายกันได้  แต่สิ่งที่แตกต่างคือเสน่ห์ในงานเขียนของนักเขียนแต่ละคน สำนวน ภาษา และรายละเอียดของนิยายแต่ละเรื่อง เหตุผลของตัวละคร  โอย อีกมากมายหลายอย่างค่ะ  สำหรับเล่ห์มาร  เป็นนิยายที่รินชอบมากเรื่องหนึ่ง  ชอบเพราะสำนวน ภาษาของคุณดาลันที่ละมุนละไมอ่านแล้ว 'อิน' ไปกับเหตุการณ์และความรู้สึกของตัวละคร  ซึ่งมีทั้งความรักความแค้น ความเศร้า และจบลงด้วยความสุขในที่สุด....^^
    3. ตอนทื่ชอบที่สุดคือตอนแลกด้วยชีวิต  เพราะมีเหตุการณ์ที่คุณภามได้แสดงให้ใบบัวเห็นว่าพร้อมที่จะปกป้องใบบัวกับลูก ด้วยชีวิตจริงๆ มันไม่ใช่แค่คำสัญญา แต่เป็นการกระทำที่แสดงให้เห็นได้จริงๆ แมนมั่กๆค่ะ
    ตอนที่ไม่ชอบที่สุดก็คือตอนแลกด้วยชีวิตเหมือนกัน ไม่ชอบตอนที่คุณอรรถขอให้ใบบัวหย่ากับคุณภาม  รู้สึกว่าคุณอรรถเนี่ยประหลาด  น่าจะรู้แล้วว่าคนเขารักกันยังจะแกล้งอยู่ได้(ยอมยกโทษให้ค่ะแต่ก็ยังเค่ืองอยู่ดี....^^")
    .
    .
    .
    ขอบคุณที่เขียนนิยายสนุกๆให้พวกเราได้อ่านกันนะคะ  จุ๊บ..จุ๊บบบบบ
    #546
    0
  11. #544 catty_call (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 4 มีนาคม 2553 / 14:05

    1. catty_call
       
    cattycall@gmail.com

    2. เนื้อเรื่องนี้เป็นแนวชีวิตที่เข็มข้นออกแนวชีวิตเศร้าๆๆมากเป็นหน่อยนะ เป็นแนวที่พระเอกเข้าใจผิดว่าพ่อนางเอกทำให้น้องของพระเอกเสียใจจนดิดฆ่าตัวตายจนจับนางเอกมามรมาณ พอรู้ความจริงก็รู้สึกรักแล้วจึงแต่งงานกันนางเอก เรื่องนี้ผู้แต่งบรรยายเนื้อเรื่องได้อย่างละเอียดมากๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ เข้าถึงตัวละครทุกตัวได้เป็นอย่างดี อ่านแล้วรู้สึกอีนมากๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆตัวละครแต่ละตัวก็เด่นไม่แพ้กันและนะ ไม่ว่าจะเป็น พระเอก นางเอก น้องพระเอก ตัวร้าย ทำให้เรื่องดำเนินไปอย่างสนุก เป็นกำลังใจให้นะอยากใด้แต่งให้พระเอกกับนางเอกหวานกันมากกว่านี้นะ เพราะว่าอ่านแล้วยังไม่รู้ว่ารักกันตอนไหนนะ

    3. ตอนที่ชอบ เป็นตอน ที่ 25 น้ำเซาะฝั่งทราย เพราะเป็นตอนที่ พระเอกตามหานางเอกเจอ และได้มีการสารภาพความจริงของเรื่องราวทั้งหมดให้นางเอกได้รับฟัง ทำให้รับรู้ถึงความรู้สึกของตัวเอกในเรื่องได้เป็นอย่างดีไม่ว่าจะเป็นฉากการขอโทษของพระเอกอ่านแล้วซึ้งจังเลย แล้วก็ในตอนนี้ก็มีฉากน่ารักหลายๆฉากอยู่ด้วย อ่านแล้วรู้สึกมีความสุขของตัวละครอยู่ด้วย

         ตอนที่ไม่คอ่ยขอบ เป็นตอนที่ 31 หัวใจคืนรัง อ่านแล้วยังงงอยู่บ้างนะว่าคืนดีกันได้อย่างไร แล้วอมให้อภัยกับพระเอกของเราอย่างไรนะ อ่านแล้วรู้สึกตัดบทให้จบรวบรัดไปหน่อยนะ

    #544
    0
  12. #542 kaew (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 4 มีนาคม 2553 / 11:23
    Kaew

    pkk_kaew@hotmail.com



    2 ถึงแม้พล็อตเรื่องนี้จะไม่ต่างจากเรื่องอื่น แต่การแสดงอารมณ์ของตัวละครสามารถดึงดูดความสนใจผู้อ่านได้เป็นอย่างดี

    พระเอกร้ายไดน่าตีจริงๆ ไม่สงสารนางเอกเลย แต่ถึงร้ายก็โดนใจนะตังเอง



    3 ตอนที่ประทับใจที่สุด คือ ดวงใจที่หล่นหาย เพราะเป็นตอนที่พระเอกไม่เหลือฟอร์มเลย อ้อนวอนให้นางเอกกลับมาอยู่

    ด้วย อย่าทิ้งเขาไป แล้วทั้งคู่ก็ปรับความเข้าใจกันได้ แฮปปี้สุดๆ รอคอยฉากนี้มานาน ลุ้นซะเหนื่อยเลย



    ตอนที่ไม่ชอบ คือ เทพบุตรซาตาน เพราะพระเอกปากร้ายมาก เหตุผลในการกระทำก็ยังไม่เข้มข้นพอ มันต้องมีน้ำหนัก

    มากกว่านี้ หรือว่า พระเอกหาเรื่องกอดจูบนางเอกไปงั้นเอง ก็สวยซะขนาดนี้ ใครจะไปทนไหว อิอิ
    #542
    0
  13. #540 ละคอน (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 3 มีนาคม 2553 / 01:41
    1.poopippo

    poopippoo@hotmail.com

    2.พล็อตของคุณดาลันหาอ่านได้ทั่วไปก็จริง เเต่ทั่วไปเนี่ยมันไม่โดนใจเหมือนของคุณดาลันไงค่ะ ของคุณอ่านแล้วมันให้ความรู้สึกร่วมไปกับตัวละครที่คุณสร้าง สำนวนดูลื่นไหลมีเอกลักษณ์เเล้วก็ไม่เคยอ่านนิยายที่มีพระเอกเป็นตัวร้าย 555 สรุปก็คือ โดนใจ!!!!!!

    3.ชอบตอนหัวใจคืนรังที่สุด เพราะนางเอกมีความสุขที่สุดในตอนนี้ค่ะ เเล้วพระเอกก็ทำตัวสมกับเป็นพระเอกหลังจากเป็นตัว(โค-ตะ-ระ)ร้ายมานาน 555

    ส่วนตอนที่ขัดใจมากก็ทุกตอนที่มีพระเอก ถ้าขัดใจมากถึงมากที่สุดก็ตอนรอยมาร เพราะคุณภามบีบคอน้องใบบัว ยอมรับเลยว่าอ่านตอนนี้เเล้วอยากกระทืบพระเอกให้จมดินเลย คนอะไรเลวได้ใจจริงๆ(อินสุดๆ) เเล้วก็ขัดใจที่นางเอกใจอ่อนให้อภัยพระเอกเนี่ยเเหละ สรุปแล้วทั้งเกลียดทั้งรักพิรภพในเวลาเดียวกัน
    #540
    0
  14. #537 tariako (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2553 / 21:14

    1.Tariako

    puwatsa_tuang@hotmail.com

    2."เล่ห์มาร" เป็นงานเขียนที่มีพล็อตเรื่องที่ท่านหาอ่านได้ทั่วไป เมื่ออ่านจบแล้วผู้อ่านคิดว่ามีมุมมองอย่างไรและมีข้อเสนอแนะอย่างไรต่องานเขียน

    สำหรับมุมมองต่อเรื่องนี้นะคะ คิดว่าถึงแม้พล็อตเรื่องอาจจะดูเหมือนหาอ่านได้ทั่วไป

    แต่สำหรับสำนวนแล้ว ชอบแบบนี้ของคุณดาลันมากกว่าค่ะ

    คืออ่านแล้วมันไม่ได้เยิ่นเย้อหรือว่าดูใช้คำซ้ำๆ

    แต่มีการเล่นคำ สำนวนอะไร ให้มันดูเร้าอารมณ์แล้วก็สละสลวยมากกว่า

    คือ ประมาณว่า ถึงแม้ว่าเนื้อเรื่องอาจจะดูคล้ายเรื่องอื่น

    แต่อารมณ์และอรรถรสในการอ่านมันต่างกัน

    เรื่องนี้รู้สึกว่าอ่านแล้วได้อารมณ์ เข้าถึงตัวละครมากกว่า

    อ่านแล้วทำให้เห็นภาพชัดเจนและมีอารมณ์ร่วมไปกับตัวละคร

    ตัวอย่างเช่น

    "ถ้อยคำปรามาสดูถูกหล่อนอย่างไม่เหลือดีถูกตะคอกใส่หน้า"

    "หยาดน้ำตาพรั่งพรูเต็มดวงหน้าซีดเผือดแต่ไม่ปริปากขอความช่วยเหลือจากมนุษย์หน้าไหน"

    "แม้จะร้องไห้อย่างหนักผ่านวัน ผันเป็นคืน"

    "การจากลาที่กำลังใกล้เข้ามาสร้างลางสังหรณ์แปลกปร่า ที่ไม่มีใครบอกได้ว่าจะเป็นการลาจากชั่วคราวหรือนิจนิรันดร์"

    ประมาณนี้อะค่ะ ^^

    3.เลือกตอนที่ประทับใจที่สุด 1 ตอนและตอนที่ขัดใจที่สุด 1 ตอน พร้อมเหตุผลประกอบ

    ตอนที่ประทับใี่สุด ความจริงก็มีหลายตอนนะคะ

    เพราะแต่ละตอนนี่ซึ้งๆได้อารมณ์ทั้งงั้นเลย

    แต่ถ้าให้เลือกแค่ตอนเดียว ก็เลือก ตอน "ดวงใจที่หล่นหาย"

    ที่นายภามกับใบบัวเจอกัน

    มันรู้สึกจินตนาการได้ถึงอารมณ์ที่โหยหาความรักของกันและกัน

    เพราะทั้งคู่เปิดใจ คุยกันด้วยความเข้าใจ

    โดยไม่มีทิฐิหรือความแค้นใดใดมาบดบังความรู้สึกดีดีที่มีให้กัน

    เพราะความรักกับการใช้ชีวิตคู่ ควรจะมีสิ่งที่สำคัญที่สุด

    นั่นก็คือ ความเข้าใจ เอาใจใส่ และเห็นอกเห็นใจกัน

    มันจะทำให้พวกเขาใช้ชีวิตคู่ไปพร้อมกับความรักที่มีความสุข ^^

    แถมยังมีตอนน่ารักๆนิดๆของธนภูมิกับต้นอ้อ ก็ดูน่ารักดีค่ะ ^^

    ส่วนตอนที่ขัดใจที่สุด คือ ตอน "แค้นกลบรัก" ค่ะ

    สำหรับตอนนี้ พูดตรงๆ ยอมรับว่าอ่านแล้วโกรธพระเอกมากกกกกถึงมากที่สุด

    เพราะว่าไม่ชอบผู้ชายที่ทำร้ายร่างกายหรือทำรุนแรงกับผู้หญิงโดยไม่มีเหตุผล

    นั่นเป็นสิ่งที่ไม่สมควรทำอย่างที่สุด ถึงแม้จะอยู่ในอารมณ์โกรธแค่ไหนก็ตาม

    โดยเฉพาะเมื่อเธอเป็นคนที่เขารัก เป็นภรรยา และกำลังตั้งท้องลูกของเขา

    แล้วอีกอย่างมันก็ไม่ใช่เรื่องจริง เป็นเรื่องที่เข้าใจผิดไปเอง

    เพราะในตอนนี้นอกจากพีรภพจะแสดงออกถึงการไม่ให้เกียรติใบบัวแล้ว

    เขายังดูถูกเหยียดยาม ซึ่งเป็นการกรีดหัวใจของเธอ ให้ตายทั้งเป็นด้วยมือของคนที่เธอก

    โอ้โห่ ประมาณว่าเกลียดพระเอกที่สุดก็ตอนนี้นี่แหละ

    ลองคิดกลับกันดูว่า ถ้าอารมณ์เพียงชั่ววูบของเขานั้น ทำให้ใบบัวบาดเจ็บจนต้องเสียลูกไป

    แล้วเขามารู้ทีหลังว่า เขาเข้าใจผิดไป อะไรมันจะเกิดขึ้น

    สิ่งที่เสียไป เราจะไม่สามารถเรียกร้องมันกลับมาได้อีก

    อะฮือ พูดแล้วก็เศร้าแทนนางเอกเหมือนกันนะเนี่ย T^T (แหม่ พอนึกแล้วก็ชักมีน้ำโห 555+)

    สุดท้ายนี้หวังว่าคุณดาลันคงไม่โกรธนะคะที่แอบวิจารณ์นายภามอย่างร้ายกาจ 555+

    แต่ก็พอเข้าใจอารมณ์ของนายภามเค้าค่ะ ไม่ได้ซีเรียสอะไร

    บางฉากน่ารักๆของเค้าก็มีอยู่ และนายภามก็ได้แสดงความรักความจริงใจให้น้องใบบัวเห็นแล้วนี่เนอะ ^^

    ก็ขอให้คุณดาลันผลิตผลงานดีดีอย่างนี้ออกมาอีกนะคะ จะรอติดตามค่ะ ^^

    #537
    0
  15. #533 supame (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2553 / 02:16
    1. Supame
    supame@hotmail.com

    2. มุมมอง นิยายเรื่องนี้แสดงให้เห็นจุดเริ่มและจุดจบของตัวละครแต่ละตัว ที่เป็นข้อคิดที่ดีนะคะ เหมือนที่เขาว่ากรรมคือการกระทำ ทำสิ่งใดย่อมได้สิ่งนั้น ภามทำสิ่งที่ผิดต่อใบบัวมากมายหลายอย่างและเป็นการกระทำผิดที่ผิดซ้ำผิดซาก สุดท้ายกว่าเขาจะสมหวังเขาต้องเจ็บปวดกับผลของการกระทำของตน ทั้งรามและยุก็ได้รับผลจากความผิดของตนเอง

    3. ตอนที่ประทับใจ ชอบทุกตอนนะ แต่ที่ประทับใจที่สุดคงเป็นตอนดวงใจที่หล่นหาย ความเจ็บปวดรวดร้าวที่ภามได้รับอันเกิดจากการกระทำของตนเอง การที่เขาอ้อนวอนขอให้ใบบัวกลับมาก็แสดงถึงความรักที่เขามีต่อใบัวได้เป็นอย่างดี ไม่เท่านั้นการที่เขากล้าเผชิญหน้ากับอรรถยอมรับผลของการกระทำทุกอย่างของตนนับว่าเหมาะสมและถูกต้องค่ะ ตอนนี้แสดงให้เห็นความรักของคนสองคนที่มีต่อคนเพียงคนเดียวนั่นคือใบบัว ภามรักแม้ว่าจะทำผิดก็พร้อมยอมรับผิดและพร้อมขอโทษในการกระทำของตน อรรถ เขารักลูกโดยไม่ได้แสดงออก ความรักของเขาเป็นรักของพ่อที่ไม่อยากเห็นลูกเจ็บ เขาไม่ไว้ใจที่จะฝากลูกไว้กับภามเพราะความผิดของเขา การเผชิญหน้ากันทั้งสองฝ่ายย่อมดีกว่า เพราะเรื่องราวจะได้จบในคราวเดียว

    ตอนที่ขัดใจ ไม่มีนะคะ เพราะว่าเรื่องราวดำเนินมาอย่างลงตัวแล้ว มีเหตุมีผลของตัวมันเอง แต่ละตัวละครดำเนินไปในทิศทางที่ควรจะเป็นไม่ใช่อยู่ดีก็เกิดขึ้นมาอย่างไม่มีที่มาที่ไป นับว่าสมบูรณ์ด้วยตัวมันเองแล้วค่ะ
    #533
    0
  16. #531 calculus2 (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2553 / 10:34
    1. ฝน Rainy jchoe26@gmail.com

    2. เป็นแนวเนื้อเรื่องที่สะท้อนถึงบุคลิกลักณะของคนทั่วไป ที่ใจร้อน ไม่คิดก่อนทำ
    ใจเร็วด่วนได้ ทำอะไรขาดการทบทวนและยั้งคิด ของคนทั่วๆไปในโลกใบนี้ เมื่อทำเสร็จแล้ว
    ค่อยย้อนกลับมาแก้ไข แทนที่จะคิดก่อนทำ ซึ่งค่อนข้างตรงกับความเป็นจริงของสังคมปัจจุบัน
    แต่หากมองกลับอีกมุมถ้าหากนี่ไม่ไช่นิยายและ2คนนั้นไม่ไช่พระเอกและนางเอกบทสรุปของ
    ชีวิตที่เกิดจากความผิดพลาดที่ได้ข้อมูลไม่ถูกต้อง อาจไม่สวยหรูเหมือนอย่างในเรื่องนี้

    3.ชอบทุกบทค่ะ หากให้เลือกคงเลือกไม่ได้ เพราะหากขาดบางบทบางตอน
    อาจทำให้นิยายเรื่องนี้ขาดรสชาตบางอย่างไป *-*
    #531
    0
  17. #530 loginbung (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2553 / 15:52

    ขออ่านก่อนล่ะกัน พึ่งจะเจอ
    55+ ขอแจ่มด้วยคนจ้า

    #530
    0
  18. #529 lightwars (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2553 / 21:05
    ขอร่วมสนุกด้วยนะค่า~ ^^

    1.เราชื่อ lightwars เมลล์ vampire-bloodthirsty@hotmail.com ค่ะ

    2. เรามีข้อเสนอนะคะ ถึงเนื้อหาจะหาได้ตามเรื่องปกติทั่วไป แต่เรื่องนี้สามารถใส่อารมณ์ของตัวละครได้อย่างดีเยี่ยม
    เราไม่รู้ว่าคนอื่นจะว่าไงบ้าง แต่เราคิดว่า เวลาอ่านเราจะรู้สึกและรับรู้ไปถึงอารมณ์ตามเนื้อเรื่อง ประสบการณ์ เหตุที่ตัวละครแต่ละตัวต้องประสบ เราชื่อชอบชื่อเรื่องมากเลยค่ะ พอมีใครพูดถึงชื่อนี้ทีไรเรารู้สึกหัวใจมันเต้นดังขึ้นมาชอบกล มีการเล่นสำนวนของไทยเดิม ทำให้คนที่อ่านได้รู้จักสำนวนใหม่ๆที่รู้จักและไม่รู้จักและยิ่งดีสำหีับเรา ที่กำลังสอบเกี่ยวกับเรื่องสำนวน สุภาษิต คำพังเพย ฮ่าๆๆ สุดท้ายนี้ คุณดาลันได้พยายามและทำให้ผลงานเรื่อง 'เล่ห์มาร' ได้ออกมาเยี่ยมมากๆเลย เราพูดออกมาจากใจจริงนะคะ

    3. ตอนที่เราชอบมากที่สุดนะเหรอ...อืม...ความจริงเราก็ชอบทุกตอนละน้า แต่ให้เลือกแค่ตอนเดียว งั้นเราก็ขอตอนนี้ละกัน
    ผู้หญิงต้องห้าม ขอพูดคำเดิม ไม่ว่าใครจะบอกว่าอะไร หนุกไม่หนุก เราอากแปลกหรือไม่แปลก แต่เราชอบตอนนี้อ่ะ!!!
    เหตุผลก็ มันๆได้ใจมาก! ฮ่าๆๆ ไม่มีอะไรมากมายหรอกเพราะมันเป็นความชอบส่วนตัว

    ตอนที่เราไม่ชอบคือ ก่อกบฎ เหตุผลสั้นๆนะ พระเอกเลวไม่พอ หุหุหุ =..=

    ขอความกรุณาด้วยนะคะ ^___^
    #529
    0
  19. #526 จิรารัตน์ (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2553 / 12:02
    ขอบคุณสำหรับนิยายสนุกๆนะคะ ดาลัน



    ร่วมสนุกตอบคำถามด้วยคนค่ะ

    1.จิรารัตน์ Jira.Rutn@gmail.com



    2.นิยายเรื่องนี้มีพล็อตเรื่องที่หาอ่านได้ทั่วไป แต่ว่าสำนวนการเขียนกับรายละเอียดของแต่ละตัวละครต่างออกไปนะคะ และสำนวนการเขียนเป็นส่วนสำคัญในการทำให้นิยายน่าสนใจ น่าอ่านมากขึ้นไปอีกนะคะ เพราะว่าถ้าเนื่อเรื่องน่าสนใจ หรือมีความต่างออกไปแต่ว่าสำนวนการเขียนไม่ดีพอหรือตัวหนังสือที่ใช้ในการลงให้อ่านไม่มีความน่าอ่าน (ตัวหนังสือใหญ่ไปเล็กไป มีคำผิดมากหรือมีสำนวนภาษาที่ไม่สละสลวย) ก็ทำให้การน่าอ่านหรือความน่าสนใจหมดไปได้เช่นกัน (แต่เรื่องนี้เราอ่านตั้งแต่ต้นจนจบนะ)



    3.ตอนที่ชอบ "หัวใจคืนรัง" เพราะคุณภามลุกขึ้นยืนและเดินไปหาใบบัวได้ด้วยตัวเอง ความรักทำให้คนเดินได้ค่ะ

    ตอนที่ไม่ชอบ "เทพบุตรซาตาน" เพราะทำน้องใบบัวหัวแตกเลย โกรธคุณภามค่ะ





    #526
    0
  20. #525 green44 (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2553 / 11:27

    ขอร่วมสนุกเล่นเกมส์ด้วยคะ 1.เบญ  beedevil11@hotmail.com                      2"เลห์มารเมื่ออ่านจบแล้วก็เหมือนลักษณะงานเขียนทีเป็นอยู่มากในปัจจุบัน พระเอกแค้นนางเอก นางเอกแค้นพระเอก แต่ที่แตกต่างคือการนำเสนอที่จะดึงความสนใจทำให้ผู้อ่านเริ่มติดตามแล้วต้องติดตามให้จบ ซึ่งคิดว่าผลงานของคุณผู้แต่งก็เป็นเช่นนั้น ถึงเค้าโครงจะซ้ำซ้อนหรือเกือบเหมือนกับเรื่องของผู้แต่งคนอื่น ผู้แต่งดำเนินเรื่องได้น่าติดตามถึงอ่านแล้วบางช่วงจะแปลกๆๆแต่ก็ไม่ทำให้เนื้อเรื่องเสียอรรถรสไปการวางตัวละคร บุคลิคหรือลักษณะ อารมณ์ของตัวละครจะแต่งแบบเชื่อมโยงกันไปมาอย่างลงตัว         3.ตอนที่ประทับใจที่สุดชอบตอน"แลกด้วยชิวิต"อ่านแล้วประทับใจณุ้สึกลุ้นไปกับพระเอกกับนางเอกที่จะหลุดจากสถานการณ์ความเป็นความตายณ ตรงนั้นได้อย่างไร แต่พออ่านแล้วนางเอกรอดจากากรถูกผู้ร้ายข่มเหงแต่พระเอกมาเดี้ยงแทน รู้สึกทึ่งในตัวผู้แต่งเพราะตอนแรกเดาใจว่าผู้แต่งพระเอกก็คือพระเอกเป็นฮีโร่ ส่วนนางเอกรอดชัวร์แต่กลับเป็นรอดทั้งคูก็จริงแต่พระเอกปางตายแถมพอพระเอกฟื้นขึ้นมาต้องกายภาพอีก อ่านแล้วอึ้งคะ   ส่วนตอนที่ไม่ชอบ"รักกลบแค้น" อ่านแล้วรู้สึกเป็นแนวพระเอกซาดิส์ ปากแข็ง พอนางเอกจากไปแล้วมาทำเสียใจ อ่านแล้วรู้สึกว่าพระเอกในเรื่องช่างเป็นพระเอกบ้านๆๆๆเหลือเกินคะ   คงไม่โกรธนะคะที่เขียนตอบอย่างงี้

    #525
    0
  21. #524 mydei (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2553 / 16:20
    จบไปแล้วนะค่ะ

    ดีใจด้วยค่ะ
    #524
    0
  22. #520 Tikky (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2553 / 15:28
    ตอนที่ไม่ชอบคือ แค้นกลบรัก คะ เำพราะรู้สึกว่าคุณภามไม่มีเหตุผลมาก แค่ได้เห็นรูป (เข้าใจว่าเป็นการพบปะพูดคุยกันทั้ง 2 คน ซึ่งอาจดูสนิทสนมกันมาก)ก็ไม่น่าจะโกรธถึงขั้นทำร้ายจิตใจคนที่ตัวเองรักรวมไปถึงไม่ห่วงลูกเลยตอนที่นางเอกล้มลง ถึงแม้จะโกรธและหึงมากก็เถอะ แต่มันดูแล้วเหมือนคนที่ขาดวุฒิภาวะทางอารมณ์ เดี๋ยวดีเดี่ยวร้าย ทั้งๆที่ความผิดติดตัวของตัวเองนั้นยังไม่ได้ชดใช้ให้ใบบัวเสียด้วยซ้ำ มันเลยรู้สึกแย่นะค่ะ ทำให้คนท้องต้องมารองรับอารมณ์แบบนี้ อีกตอนที่ไม่ชอบก็คือหลังจากที่พระเอกโดนยิงแล้วนางเอกก็ทิ้งไปเลย มันไม่ค่อยสมเหตุสมผลเท่าไหร่ เพราะก่อนหน้านี้ก็ดูเข้าใจกัน แล้วหลังจากที่ปรับคามเข้าใจกับพ่อ นางเอกตัดพระเอกไปได้เลย ซึ่งมันดูขัดๆ กันยังไงก็ไม่รู้ คือก็เห็นว่าพระเอกถูกยิงสาหัส และเพื่อความสบายใจของพ่อก็เลยตัดสินใจขอหย่า ซึ่งเมื่อตอนปรับความเข้าใจกับพ่อก็ไม่มีรายละเอียดว่าคุยกันอย่างไรถึงทำให้นางเอกยอมตัดใจได้่้



    ตอนที่ชอบที่สุดก็ตอนที่พระนางมาพบกันที่โรงพยาบาล เขียนได้ความรู้สึกว่าพระเอกหมดสภาพจริงๆค่ะ หมายถึงว่าขาดใบบัวไป คุณภามก็เหมือนตายท้งเป็นนั่นแหละค่ะ



    สำหรับพล็อตเรื่อง จริงๆแล้วก็ไม่ชอบที่พระเอกคิดแก้แค้นพ่อนางเอกโดยการจับตัวนางเอกมากักขังและก็ล่วงเกินนางเอกแบบนี้ค่ะ คือมันเหมือนไม่ค่อยฉลาดเท่าไหร่กับการปัญหาแบบตาต่อตา ฟันต่อฟัน หนำซ้ำมาทราบทีหลังว่าผิดคน มันดูเหมือนนางเอกเป็นเหยื่อที่ถูกทำร้ายมากที่สุด ถ้าแค้นพ่อ (ในตอนแรก) น่าจะเอาชนะในทางธุรกิจก่อนแล้วอาจจะทำตัวใกล้ชิดนางเอก คิดหลอกนางเอกให้เข้าใจผิดว่ารักอะไรประมาณนี้ดูแล้วพระเอกจะมีความฉลาดและสุขุมเหมาะกับบุคลิกนักธุรกิจผู้ประสบความสำเร็จมากกว่า แต่จะว่าไปบุคลิกของพระเอกก็เหมาะสมกับชื่อเรื่องนะค่ะ



    สุดท้ายนี้ก็ขอบคุณ คุณดาลันที่แต่งนิยายสนุกๆมาให้อ่าน ติดตามอ่านมาตั้งหลายเรื่อง แต่ครั้งนี้ดูแล้วตะเขียนเม้นท์ยาวที่สุดค่ะ เป็นกำลังใจให้ผลิตงานเขียนดีๆต่อไปในอนาคตนะค่ะ
    #520
    0
  23. #519 piercensean (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2553 / 10:27

     See you again naka

    #519
    0
  24. #517 koffee (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2553 / 00:38
    ชอบตอนที่นางเอกเจอพระเอกนั่งรถเข็น ฉากนั้นเขียนได้ประทับใจมาก อ่านแล้วเห็นภาพได้อารมณ์ลูกผู้ชายร้องไห้เลยล่ะ
    #517
    0
  25. #516 koonja-jaa (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2553 / 14:12

    เล่นด้วย..เล่นด้วยเผื่อได้555
    1.คุณเจ้ n.yokluan@yahoo.co.th
    2.เล่ห์มาร เป็นงานเขียนที่มีพล็อตเรื่องแบบที่หาอ่านได้ทั่วไปก็จริง แต่ขอย้ำว่าเฉพาะพล็อตน่ะ แต่เนื้อหาสาระ+รายละเอียดมันไม่ใช่อ่ะ เรียกว่าเป็นสไตล์คุณดาลันเฉพาะ ภาพรวมของเรื่องด้วยเนื้อหาที่ค่อนข้างยาว เรียกได้ว่าจุใจจริงๆทำให้คนอ่านเห็นภาพหมดทุกซอกทุกมุมและก็ได้อารมณ์ด้วย บางตอนเรียกน้ำตาได้จริงๆ มุมมองส่วนตัว ชอบเพราะเป็นการเขียนที่ไม่ใช่เอาใจตลาดจนเกินไป เข้าใจว่านิยายมันก็คือนิยาย แต่เรื่องนี้อยู่บนพื้นฐานความเป็นจริงค่อนข้างเยอะ ก็เลยชอบ
    3.ตอนแลกด้วยชีวิตก็ชอบน่ะ ชอบหลายอย่างทั้งการที่ราเมศตาย นายภามปกป้องลูกเมีย แต่ชอบตอนดวงใจที่หล่นหาย ซึ้งมาก มากถึงมากที่สุด ที่นายภามเจอกับหนูใบบัว แล้วพูดตัดพ้อด้วยความน้อยใจ ในขณะที่ใบบัวเองจุกจนพูดไม่ออก เขียนได้ดี ถ่ายทอดได้เศร้ามาก น้ำตาไหล อินจัด สรุปชอบตอนดวงใจที่หล่นหายมากที่สุด
    ส่วนตอนที่ขัดใจที่สุดคือตอนจบ(หัวใจคืนรัง) เรื่องราวของนายภามกับใบบัวก็โอเคน่ะ แต่เรื่องของหนูกานต์กับบูชิต ยังคาใจอยู่ แบบว่าคู่นี้ก็น่ารักไง แต่ว่าเรื่องราวมันน้อยเหลือเกิน โผล่ออกมาตอนท้ายเรื่องนิดนึงเอง ก็เลยค่อนข้างค้างๆยังไงไม่รุ แต่ถ้าเขียนต่อภาคสองก็โอน่ะ
    ปล.ได้หรือไม่ได้ ไม่ซีเรียสค่ะ แค่อยากมีส่วนร่วมบ้างเล็กๆน้อยๆ เพื่อตอบแทนที่คุณดาลัน เขียนนิยายดีๆให้อ่าน

    #516
    0