เล่ห์มาร (ตีพิมพ์สนพ.สมาร์ทบุ๊ค)

ตอนที่ 3 : ตอน 2 เทพบุตรซาตาน < Re run 100% ka >

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,389
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 14 ครั้ง
    10 มี.ค. 55

ตอน 2

เทพบุตรซาตาน

เรียวปากบางเฉียบราวเส้นสายวาดพลิ้ว ตวัดด้วยปลายพู่กันหยักยกขึ้นตรงมุมส่งให้รูปหน้าคมคายแลเยาะหยัน พิรภพใช้มันกดประกบ ปิดแนบริมฝีปากฉ่ำนุ่มราวเนื้อเดียว

พริบตา! ความร้อนผ่าวโลมเลีย ประหนึ่งไฟลามทุ่งที่พุ่งจากดวงหน้าเล็กสู่ลำคอระหง เสียงฮึดฮัดพร้อมลมหายใจอุ่นร้อนติดๆ ขัดๆ ดังขลุกขลักในลำคอแต่มิอาจปัดป้อง ดวงหน้างดงามถูกตรึงไว้ด้วยฤทธิ์เดชของจุมพิตร้อนผ่าว ราวสลักที่ยากถอดถอน

ไม่!’

อรอินทุ์กรีดร้องได้เพียงในใจต่อการกระทำป่าเถื่อนล่วงล้ำ เรือนร่างสาวสวยสั่นสะท้าน ต่อต้านการุกรานทุกวิถีทางได้เพียงไม่นานก็อ่อนระทวย เพราะฤทธิ์สัมผัสอย่างมีชั้นเชิง พิรภพแสยะยิ้มกร้าว นัยน์ตาพราววับอย่างย่ามใจ

            เจ้าของใบหน้าหล่อเหลาปานเทพบุตร ไม่เว้นโอกาสให้อรอินทุ์ได้หายใจ อุ้งมือหนาตะปบปลายคางมนให้อยู่นิ่งเพื่อรองรับเรียวปากหยักร้อน เมื่อหล่อนดิ้น สะบัดหน้าไปมาพัลวันเขาออกแรงบีบหนักๆ หากดวงหน้าเป็นแผ่นกระดาษคงยับเยิน อรอินทุ์ยังดิ้นเร่า พาร่างแบบบางกระถดออกห่าง มือเล็กยันอกพิรภพให้พ้นผิวเนื้อนุ่มหยุ่นที่เริ่มเกิดอาการร้อนๆ หนาวๆ สร้างความหงุดหงิดใจแก่ชายหนุ่มอย่างมาก ทั้งที่น่าจะหยุดการต่อต้านได้แล้ว หรือเจ้าหล่อนจะเรียกราคาให้ตนเอง

น่ารำคาญ! ผู้หญิงนี่เรื่องมากชะมัด’ สบถหงุดหงิด ทั้งที่เรียวปากยังครอบครอง

พิรภพตัดรำคาญด้วยการกระชากร่างบางเข้าสู่อ้อมกอด ฉุดหญิงสาวเข้าชิดจนกายบางระบม มือหนาคว้าจับข้อมือเรียวบางยึดไว้เหนือศีรษะ ร่างอ้อนแอ้นหงายราบไปบนฟูกหนาตามแรงโถมดังตุ้บ ถูกกดทับโดยร่างแข็งๆ กับน้ำหนักมหาศาลจนเตียงยวบยุบ เมื่อสาแก่ใจพิรภพใช้ท่อนแขนแกร่งค้ำยันตัวเองไว้แค่คืบพอเห็นหน้าอรอินทุ์ชัด

ชายหนุ่มต้องการมองหญิงสาวเต็มตา ต่อทุกอิริยาบท ไม่ว่าเจ็บปวดหรือสุขสม แววตาเหยียดหยามปราดมองริมฝีปากบอบบางอิ่มฉ่ำ เจ่อแดง ผิวหน้าอ่อนบางข้างเคียงร้อนลามจนแดงซ่าน ‘หึ!’

นัยน์ตาคมวับเชือดเฉือนมอบแก่ศัตรูที่นอนหายใจรวยรินเพราะขาดอากาศหายใจเมื่อครู่ ปลายลิ้นร้อนๆ ตวัดเลียริมฝีปาก ยกมุมนิดๆ เป็นการเย้ยหยันต่อสิ่งที่ได้มาง่ายๆ อย่างจูบรุกราน สร้างความขยะแขยงแก่อรอินทุ์จนพลิกหน้าหนี ยามนี้เจ้าหล่อนคล้ายเชลยที่ถูกกักกันด้วยวงแขนกว้างจนไม่อาจกระดิกกระเดี้ย ซ้ำยังมีแผ่นอกหนักแข็งประหนึ่งแผ่นศิลาทาบทับ

ปล่อย! ออกไปให้พ้น ไอ้ๆ คนเลว ไอ้เดนสังคม...ไอ้ๆ” คำด่าทอติดตรงกลีบปากนุ่มนิ่ม สรรหามาได้ไม่หมดเมื่อถูกรอยสะอื้นเข้าแทนที่ พิรภพแสยะยิ้มเจ้าเล่ห์ร้าย แค่คำพูดมิอาจเสียดแทงความรู้สึกของเขา นัยน์ตาดุกราดเป็นคำตอบว่า ‘ไม่ปล่อย’ พร้อมโน้มกายเข้าหา กดทับร่างที่ดิ้นหนีอุตลุด

หึๆ ไม่มีทาง ปากด่าทอผมบอกให้ปล่อย แล้วทำไมเมื่อกี้ถึงได้...จูบตอบดูดดื่ม ต้องการก็บอกผมตรงๆ สิคุณอรอินทุ์ ผมจะได้สนองให้”

พิรภพเหยียดยิ้มกับอาการผวากอดที่อรอินทุ์เป็นเมื่อครู่ เพราะไม่เชี่ยวชาญจึงถูกชักจูง ลวงล่อให้ตอบรับอาการทางกายที่พิรภพมอบให้ทั้งที่แสนขยะแขยง ดวงหน้าหญิงสาวเห่อแดงเมื่อเขามอบสัมผัสเรียกร้อง แล้วหล่อนก็เผลอไผลจิกปลายเล็บลงบนผิวขาวๆ ที่ต้นคอของเขา เต็มใจรับ ทุกสิ่งที่เขามอบให้ ช่างน่าละอาย...

หยาบคาย! ใครกันต้องการ แกข่มขืนฉัน แกทำลายฉัน”

หล่อนกดกลืนเสียงสะอื้นฮักทั้งใบหน้าแดงก่ำ นัยน์ตาคมสวยแค้นเคือง กลับกันมิได้สะเทือนต่อพิรภพ เขาหัวเราะกร้าว

            แน่ใจว่าไม่ได้เต็มใจ เคยได้ยินไหมว่าเซ็กส์ทำคนเดียวไม่ได้ เมื่อกี้คุณยังตอบสนองผมอยู่เลย ทั้งจูบเร่าร้อน ทั้งมืออุ่นๆ ที่ควานสะเปะสะปะแต่ก็พอจะเร้าใจผมได้ เอ อะไรอีกนะ อ้อ รูปร่างเล็กๆ นี่ซ่อนรูปตอนอยู่ในชุดราตรีวับๆ แวมๆ นั่นจะว่าไปแล้วคุณทำให้ผมพอใจมากเลยล่ะถ้าเทียบกับบรรดาผู้หญิงชั่วคราวที่ผมใช้อยู่ถือว่าผ่าน เราต่างร่วมด้วยช่วยกันแล้วจะหาว่าผมข่มขืนได้ยังไงล่ะ หืม..มม คุณหนูใบบัว”

            เสียงห้าวกระด้างทอดหวานยั่วยวน ขยับใบหน้ากดชิดหมายจะดอมดมกลิ่นหอมจากแก้วนวลอีกครา อรอินทุ์เม้มเรียวปากอดกลั้น สะบัดหน้าหนี

นั่นอย่างไรไอ้โจรร้ายในคราบเทพบุตรรู้จักหล่อนดี รู้ลึกว่าเป็นใคร และกระทั่งชื่อเรียกที่คนในบ้านกุลพิธาน์เรียก ‘คุณหนูใบบัว’ เขาทำให้หญิงสาวเกิดความระแวงแคลงใจ ต้องมีต้นสายปลายเหตุของการฉุดคร่าครั้งนี้แน่ๆ แล้วมันคืออะไร?

แกเป็นใครกันแน่ ทำไมถึงรู้จักฉัน แกต้องการอะไร?” ถามรัว

ความเงียบคือคำตอบ พร้อมรอยตาก้าวร้าวที่อรอินทุ์ขยาดนัก คนคนนี้น่าสะพรึงกลัวเพียงแค่จ้องมอง แววตาคมปลาบกัดกินอีกฝ่ายให้กร่อนได้ด้วยอานุภาพมืดดำ ดุจอาวุธทำลายล้าง

ตอบมาสิ ฉันต้องการพบเจ้าของเกาะแสงจันทร์ ถ้าท่านรู้ว่ามีลูกน้องเลวๆ เยี่ยงโจรอย่างแกคงไม่เลี้ยงไว้แน่” ดวงตาคมสวยหมายมาดข่มขู่โจร คนฟังเกิดอาการยิ้มหยัน ชื่อนั้นไม่ได้ทรงอิทธิพลให้เขาเกรงกลัวแม้แต่น้อย กลับกันกลับยิ่งอุกอาจ

แกมันคนเลว!” พิรภพกดปลายจมูกโด่งชิดผิวแก้มแดงระเรื่ออย่างถือสิทธิ์ จนได้หอมฟอดใหญ่ ข้างใบหน้าเรียวเกิดรอยนูนเป็นสันเมื่อขบเค้นกรามแน่น คำว่า ‘เลว’ สะท้อนไปมาจนแววตาวาววับ

ผมเป็นใครงั้นรึ หึ! ก็สามีคุณอย่างไรล่ะคุณใบบัว ต่อจากนี้ร่างกายทุกอณู อิสรภาพทั้งหมดของคุณเป็นของผม เกาะแสงจันทร์ของผมยินดีต้อนรับลูกสาวคนเดียวของนายอรรถ กุลพิธาน์ แล้วผมจะเลวให้สมคำที่คุณยัดเยียดให้ เตรียมตัวเตรียมใจรับมันไว้ก็แล้วกันคุณอรอินทุ์”

            พิรภพเอ่ยเสียงเยียบ ต่อให้ยกหน้าอินทร์หน้าพรหมมาข่มขู่ ไม่เข้าหู เพราะเขาเท่านั้นคือผู้มีสิทธิ์ขาด พื้นที่ตลอดหย่อมหญ้า ทุกตารางนิ้วบนเกาะแห่งนี้เป็นของเขา อรอินทุ์ตะลึงลานกับคำข่มขู่เต็มไปด้วยรอยอาฆาต มาดร้ายของเขา

หรือนี่คือ...ท่านเจ้าของเกาะแสงจันทร์ ที่ธนภูมิเคยเอ่ยอ้าง’

อรอินทุ์นิ่วหน้าชั่วขณะยามเรียบเรียง หล่อนตามหาตัวเขาจนพบ แต่เมื่อพบแล้วกลับไม่เป็นอย่างที่คิด ทั้งที่บุคคลที่ธนภูมิกล่าวถึงน่าจะมีอายุมากกว่านี้อีกสักสองเท่า ทุกอย่างผิดคาด! นอกจากเดาผิดแล้วเขาผู้นี้ยังกลายเป็นโจรปล้นคร่าความสาวบริสุทธิ์ของเธออีก อรอินทุ์สะบัดใบหน้าเล็กไปมา ยอมรับได้ยากเหลือเกิน

ไม่! แกไม่มีสิทธิ์ ที่แท้ก็เป็นแค่โจรกระจอกๆ มีเกาะไว้ลักลอบทำความผิด ฉันต้องการกลับบ้านจะมากักขังฉันไว้แบบนี้ไม่ได้”

เสียงกร้าวโต้ตอบเชิดใบหน้าหยิ่งทะนงขึ้นอย่างถือดี อรอินทุ์จะไม่ยอมให้ความอ่อนแอเล็ดลอดมาให้ถูกเย้ยหยัน ทั้งที่ที่จริงหัวใจบอบช้ำต่อการถูกรุกราน ข่มเหงจนไม่เหลือดี ร่างบางผงกศีรษะเล็กต่อต้าน นัยน์ตาคมกร้าวแกร่งเกินหญิงสาวคนไหนที่พิรภพเคยพบส่งให้ทึ่ง กล้าหาญ แต่เป็นผิดที่ ผิดเวลา!

ผมไม่ได้อนุญาตให้คุณแสดงความคิดเห็น เก็บแรงของคุณไว้ทำกิจกรรมอย่างอื่นดีกว่านะคุณหนู นอนลงซะอย่าคิดลุกจากเตียง และห้ามออกไปจากห้องนี้เด็ดขาด”

ทำไมฉันต้องฟังแกด้วย ไอ้โจรโรคจิต” หล่อนพยศ พิรภพขบกรามแน่น มือหนากดแรงจนจมข้อมือเล็กโน้มใบหน้าคร้ามกระซิบชิดข้างหู แววตารุกฆาต

ฟังนะ ที่นี่เป็นสมบัติของผม ทรายทุกเม็ดที่คุณเหยียบ น้ำทะเลสีน้ำเงินครามทุกหยด แม้กระทั่งอากาศที่คุณกำลังหายใจ ทุกชีวิตบนเกาะนี้เป็นของผม รวมถึงร่างล่อนจ้อนของคุณด้วย” เสียงกร้าวเขย่าขวัญ สะกดอรอินทุ์จนนิ่งงัน ดวงตาคมปลาบเหลือกโปน ดุดันสำทับ

แต่ฉันแค่หลงมาติดเกาะของแกเท่านั้น” ประท้วงเสียงสั่น

ขอโทษนะคุณหนูใบบัว ไม่มีข้อยกเว้น แล้วแน่ใจรึว่าแค่หลงมา?” พูดกึ่งเยาะ

อรอินทุ์สะดุ้งเฮือกกับถ้อยคำลิดรอนอิสรภาพ แสดงความเป็นเจ้าของตัวหล่อนโดยมิได้ถามหาความสมัครใจ แววตาเกรี้ยวกราดดั่งม่านเพลิงแผดเผาหมายมุ่งทำร้าย คำพูดเย็นชาเป็นดั่งความเยียบเย็นราวขั้วน้ำแข็งที่แล่นปราดเข้าเกาะกุมหัวใจสาวน้อย ผู้ชายคนนี้อันตรายเหลือเกิน ไม่ว่าจะเป็นแววตา ความคิดมุทะลุไร้ซึ่งเหตุผล หัวใจเถื่อนๆ ดวงนั้นปราศจากความรู้สึกเมตตาหรืออย่างไร

หลายเรื่องที่ประดังประเดเข้ามา ทำให้อรอินทุ์ฉุกคิด หากนี่ไม่ใช่ความบังเอิญเล่า!

หล่อนไม่ได้โดนคลื่นซัดมาติดที่เกาะแสงจันทร์ หากแต่เป็นถูกลักพาตัวมาที่นี่ จงใจเพื่อเหตุผลบางอย่าง ส่วนผู้ชายร้ายกาจคนนี้ก็คือ ตัวการ ทั้งหมด แต่หล่อนไม่ได้มีศัตรูที่ไหน แม้แต่หน้าของคนตรงหน้าก็ไม่เคยคุ้นมาก่อน แล้วเหตุใดต้องทำร้ายกันด้วยเล่า...

แกต้องการอะไรบอกฉันมาสิ ถ้าต้องการเงินบอกมาว่าเท่าไหร่” อรอินทุ์ต่อรองทั้งที่ประหวั่นพรั่นพรึง แต่แววตากร้าวว่างเปล่า พิรภพไม่สนใจตอบคำถามใดๆ ของเชลยสาว การลุกขึ้นมานั่งเจรจาดีๆ ไม่ใช่สิ่งที่อยู่ในหัวของชายหนุ่ม ไม่เลย!

เงินงั้นรึคุณหนู หึๆ ผมไม่ต้องการมันสักแดง” เขาเยาะ ปากว่าขณะนัยน์ตาพราววับขณะชำเลืองร่างบางขึ้นๆ ลงๆ

กรี๊ด..ดด ปละปล่อยฉันนะ อ่ะฮึก...”

พิรภพกดบ่าบอบบางด้วยมือเดียว คิดว่าเพียงพอแล้วต่อบทสนทนาของคนช่างซัก ช่างไร้ประโยชน์ ไม่ว่าอรอินทุ์จะได้รู้ต้นสายปลายเหตุหรือไม่อย่างไรซะเจ้าหล่อนก็ไม่มีโอกาสได้ออกไปจากเกาะแสงจันทร์

ไม่...จนกว่าบูชิตจะตามหาตัวกานต์พิชาพบ ไม่...จนกว่าหล่อนจะหมดความหมาย

ร่างบอบบางที่พันกายด้วยผ้าห่มจนหนาดิ้นขลุกขลักสุดแรง หลบเลี่ยงใบหน้าที่ก้มลงมาบดจูบเอาเปรียบ ต่อให้ตายก็ไม่ยอมเป็นเหยื่อกามารมณ์แก่เขา อารามหวาดกลัวจึงหลบเลี่ยงดิ้นกายไปมาทำให้ศีรษะเล็กฟาดแรงไปที่ขอบเตียงซึ่งเป็นไม้เนื้อแข็งดังสนั่น

            ปึ่ก!

เรือนร่างงดงามแน่นิ่งในวินาทีต่อมา ไร้ซึ่งการขัดขืนเป็นผลให้ใบหน้าที่ซุกยังซอกคอขาวผ่องเงยขึ้นสงสัย แถบคิ้วหนาเข้มเป็นปื้นขมวดเป็นปม พิรภพพบว่าคนใต้ร่างหยุดการเคลื่อนไหว ฝ่ามือของเขาขยุ้มไปใต้กลุ่มผมสีน้ำตาลไหม้รู้สึกได้ถึงของเหลวที่ผุดซึม ชายหนุ่มผงกศีรษะทุยขึ้น ดวงตาคมกริบเบิกโพลงเมื่อเหยื่อสาวสลบไปก่อนที่เขาจะทันได้แสดงบทตอกย้ำภาพซาตานอย่างที่หล่อนเข้าใจ

ปัดโธ่โว้ย!’

ร่างอ่อนปวกเปียกถูกเขย่าเรียกสติจนศีรษะเล็กคลอนไปมาจนแน่ใจว่าไม่ใช่มารยาหญิง อุบัติเหตุไม่คาดคิดพาให้พิรภพหมดอารมณ์จะสานต่อ ความสงสารแวบเข้ามาดั่งเส้นแสงเล็กๆ วูบเดียวแล้วหายวับ ร่างสูงในชุดคลุมอาบน้ำผละออกห่างอย่างหงุดหงิด สงบสติอารมณ์ที่พลุ่งพล่านด้วยการเดินวนไปมาก่อนก้าวอาดๆ ออกไปจากห้องนอน

แม่นุ่ม! มีใครอยู่แถวนี้บ้าง แม่นุ่มครับ” พิรภพตะโกนเรียกไปทั่วอย่างร้อนใจ

คะคุณภาม มีอะไรคะแม่นุ่มตกใจหมด” เสียงนุ่มนวลปนตระหนกของสตรีสูงวัยเอ่ยถาม

ร่างท้วมของแม่นมนามว่า ‘แม่นุ่ม’ ที่เป็นคนเลี้ยงดูฟูมฟัก นางเป็นเสมือนมารดาคนที่สองของพิรภพปรากฏตัวด้วยท่าทางตื่นๆ เพราะตกใจที่คุณหนูของนางร้องตะโกนโหวกเหวกลั่นบ้านราวกับไฟไหม้ ยิ่งเห็นสภาพของชายหนุ่มก็ตกใจเพราะชุดคลุมสีขาวที่สวมอยู่เปื้อนเลือดเกรอะกรัง ดวงตาของแม่นุ่มจึงเบิกกว้าง

คุณภามเป็นอะไรไปคะ แล้วนั่นเลือด!” ละล่ำละลักถาม อีกฝ่ายโบกมือปราม

            ไม่ใช่ผมหรอกครับแม่นุ่ม มานี่หน่อยสิครับ มาดูผู้หญิงคนนี้หน่อย” พิรภพบอกพลางจูงมือหญิงวัยห้าสิบต้นๆ เข้าไปในห้องนอนส่วนตัว นางจึงพบร่างอ้อนแอ้นที่พันไว้ด้วยผ้านวมจนกลมดิก ที่ตกใจจนแม่นุ่มต้องยกมือขึ้นทาบอกคือรอยเลือดแดงฉานที่ผุดซึมบนหมอนใบที่อรอินทุ์หนุนอยู่ นางหันขวับมาหาตัวการ

            “คุณภาม เกิดอะไรขึ้นคะทำไม?” เสียงหลง

พิรภพดื้อแพ่งไม่ตอบ แต่ส่งแววตาบางอย่างไปยังร่างของหญิงสาวผู้เคราะห์ร้ายซึ่งนอนนิ่งบนเตียงของเขา แปลเจตนาไม่ออกว่า...มีความเวทนา สงสารเจืออยู่เพียงนิดหรือไม่ แม่นุ่มพ่นลมหายใจหนักๆ นึกห่วงใยเธอคนนั้น

แม่นุ่มทำแผลให้เธอที ผมจะออกไปรอข้างนอก” จบคำก็ก้าวอาดๆ หลบเลี่ยงการถูกซักไซ้

นี่ไม่ใช่เวลาจะถามเอาความ นางตัดสินใจช่วยหญิงสาวเคราะห์ร้ายผู้นี้ก่อน เรื่องอื่นจะไปถามไถ่เอาความทีหลัง แต่อย่างไรแม่นุ่มก็ไม่เชื่อว่าพิรภพจะใจร้อน ขาดสติขนาดใช้ความรุนแรงทำใครบาดเจ็บได้ โดยเฉพาะที่เป็นผู้หญิงเพศเดียวกับมารดา ซึ่งต่างจากอีกคนที่เชื่อสนิท...


นายภูมิโผล่มาที่นี่อีกทำไม? เดี๋ยวแม่นั่นมาเห็นจะเสียแผนหมด”

เสียงห้าวติดจะหงุดหงิด หาที่ระบายได้เป็นชายหนุ่มร่างโปร่งที่นั่งในท่าสบายตรงโซฟา คล้ายรอใครสักคนที่กลางห้องรับแขก

คนถูกทักหันขวับ ส่งยิ้มไปยังร่างสูงใหญ่ของพิรภพ เจ้าของใบหน้าขาวสะอาดยิ้มเย็นก่อนกวาดมองสภาพของพิรภพขึ้นๆ ลงๆ แล้วเบิกดวงตากว้างขึ้น เลือดแดงฉานเปรอะเต็มแผ่นอกที่มีชุดคลุมอาบน้ำล่อแหลมหุ้มอยู่ มือเขาชี้ไปเป็นเชิงถาม

นั่นมันเลือด!” พิรภพไม่เถียงแต่ไม่ใส่ใจ เพราะพาร่างสูงไปทรุดนั่งตรงข้าม เรียวขาเพรียวยาวยกขึ้นไขว่ห้าง

เออ ไม่ใช่น้ำแดงแบบในหนังแน่ ว่าแต่นายทำไมไม่กลับขึ้นฝั่งซะทีล่ะนายภูมิ หรือว่าห่วงใคร?” ยอกย้อน

ห่วงสิครับ คุณอรอินทุ์เธอดูบอบบางจะตาย พี่ภามเล่นแรงไปหรือเปล่าครับ ไหนว่าแค่ขู่แล้วทำไม...” ธนภูมิเอ่ยถาม ไม่สบายใจนัก

นายคิดว่าฉันป่าเถื่อนขนาดทำร้ายจนเลือดตกยางออกรึไง หล่อนรนหาที่เองต่างหาก ผู้หญิงอะไรไม่รู้พยศเป็นบ้า”

พิรภพสบถ พลางเหลือบมองธนภูมิ สงสัยในท่าทีที่มีเยื่อใยต่อเหยื่อสาวมากมายนัก

ก็พี่ภามทำอะไรเธอล่ะครับเธอถึงได้พยศ พี่ควรต้องถนอมคุณอรอินทุ์เอาไว้ไม่ใช่เหรอครับเพื่อแลกตัวกับน้องกานต์ ยังไงก็เบามือหน่อยเถอะครับ เธอน่าสงสารออก” ธนภูมิออกปากขอร้อง

ชายหนุ่มซึ่งอ่อนวัยกว่าพิรภพเกือบสามปีเต็มเอ่ยเบา หลุบเปลือกตาลงต่ำปัดพิรุธ ทันได้ยินอีกฝ่ายส่งเสียงเยาะ ใช่ว่าจะเข้าหูพิรภพ!

แม้ว่าธนภูมิจะเป็นส่วนหนึ่งในการสร้างแผนการเอาคืนนี้ขึ้นมา ในตอนแรกชายหนุ่มไม่เห็นด้วยนักแต่ในเมื่อขัดขวางพิรภพไม่ได้ ด้วยความจงรักภักดีที่มีทำให้เขาร่วมมือ เพราะนอกจากพิรภพจะเป็นคุณหนูที่แม่นุ่ม มารดาของเขาเลี้ยงดูประดุจลูกชายคนโต พิรภพยังเป็นเสมือนพี่ชายที่เอ็นดูธนภูมิ ส่งเสริมเรื่องเรียนและการงานมาตลอด บุญคุณจึงต้องตอบแทน

หึ! น่าสงสารหรือ แล้วที่ไอ้อรรถมันทำกับยัยกานต์ล่ะ ความสูญเสียก็ต้องแลกมาแบบเดียวกัน คนต้องแลกด้วยคน และอาจมากกว่าถ้ามันไม่คืนตัวยัยกานต์ ห้ามใจอ่อนกับคนเลวๆ อย่างนั้นเด็ดขาด หรือว่านายหลงเสน่ห์ผู้หญิงคนนั้น ไม่ใช่ ใช่ไหม?” กรามขบกรอดเข้าหากันรุนแรง มือหนากำแน่นแค้นเคือง

ธนภูมิรู้แก่ใจ ยากนักที่จะเปลี่ยนความตั้งใจที่แผดเผาด้วยเพลิงแค้นของพิรภพ ชายหนุ่มผู้น้องส่ายหน้าเป็นคำตอบก่อนที่แววตาสุมด้วยไฟบรรลัยกัลป์จะโชติช่วง พิรภพปรายดวงตาดุเข้มมาสบ เป็นความหมายให้ธนภูมิหยุดทุกคำพูดเห็นใจ ก่อนที่อะไรๆ จะลุกลามเพราะไปเข้าข้างอรอินทุ์เข้า คนรู้ใจจึงหุบปากฉับก่อนจะกลายเป็นคนจุดชนวนวิวาท เป็นจังหวะที่ร่างท้วมมาสมทบ แม่นุ่มดึงสายตาของชายหนุ่มรุ่นลูกกลับมา ดวงตาของผู้สูงวัยเจือแววกังวล พิรภพเมินไปทางอื่นอย่างไม่รู้ร้อนรู้หนาว ส่วนธนภูมิหลบตามารดาวูบ เพราะรู้ตัวว่าสมรู้ร่วมคิด ผิดเต็มประตู

มีใครอธิบายให้แม่นุ่มฟังได้ไหมคะว่าเกิดอะไรขึ้น คุณหนูคนนั้นเป็นใครแล้วทำไมถึงมาอยู่ที่เกาะแสงจันทร์ ว่ายังไงคะคุณภาม ตาภูมิล่ะลูกมีอะไรจะบอกแม่ไหม?” สองหนุ่มนั่งแข็งทื่อ ไม่มีใครปริปากสักแอะ

เมื่อพิรภพนิ่งเงียบ นางจึงหันไปหาลูกชายที่ควบคุมง่ายกว่า แต่ทั้งคู่ยังทำเฉย แม่นุ่มทอดถอนใจรู้ว่าคนหนุ่มใจร้อน มุทะลุอย่างพิรภพนั้นดื้อเงียบคงยากที่จะง้างปาก ส่วนธนภูมิว่าง่าย แต่คงจะโดนพี่ชายกำชับมาดิบดี

ทำอะไรกันอยู่แม่นุ่มไม่ยื่นมือเข้าไปเกี่ยวหรอกค่ะ รู้ว่าถึงขอร้องก็คงไม่มีผล คุณภามเองก็คงมีเหตุผลในใจ แต่การกระทำแบบนี้ดีแล้วหรือคะอยากให้คิดให้รอบคอบเพราะทุกอย่างจะมีผลตามมา ไม่ว่าช้าหรือเร็ว” คำพูดนุ่มนวลดุจปลอบประโลมรั้งพิรภพเบือนใบหน้ากลับมา แม่นุ่มเป็นญาติอาวุโสเพียงคนเดียวที่เขาหลงเหลือ ชายหนุ่มให้ความเคารพนบนอบรักดุจมารดา แต่ไม่อาจอธิบายเรื่องนี้ ตอนนี้ได้

อรอินทุ์จะต้องถูกจองจำ ชดใช้ในสิ่งที่บุพการีก่อ ถือเสียว่าเป็นเคราะห์ร้ายที่เกิดมาเป็นลูกสาวของนายอรรถ พ่อค้าอัญมณีใจคดเสียก็แล้วกัน พิรภพยื่นมือหนาไปกุมมือแม่นมบีบเบาๆ นัยน์ตาคมกริบอ่อนลงยามมองทอดราวคนละคน

มันต้องจบลงแน่ๆ ครับ ผมไม่ปล่อยให้ยืดเยื้อนาน แต่...ผู้หญิงคนนี้ต้องอยู่กับเราที่นี่จนกว่าผมจะได้ยัยกานต์คืนมา และไม่ว่ามันทำอะไรกับกานต์พิชาบ้าง อรอินทุ์จะได้รับเช่นนั้นจนสาสม ผมยุติธรรมต่อคนเลวๆ อย่างไอ้อรรถแน่” ในตอนท้ายน้ำเสียงกร้าวกระด้าง น่าหวาดกลัว

อำนาจด้านมืดครอบครองดวงตาสีเทาเข้มจนแม่นุ่มอดอกสั่นขวัญแขวนไม่ได้ เพราะพิรภพกำลังเอาคืนศัตรูด้วยวิธีตาต่อตา ฟันต่อฟัน

หากกานต์พิชาย่อยยับ ทั้งร่างกายกับหัวใจ อรอินทุ์จะไม่ต่าง...

โถ...อย่าทำอย่างนั้นเลยค่ะคุณหนู อย่าปล่อยให้ความอาฆาตนำทาง อย่าทำร้ายคนบริสุทธิ์ คุณหนูคนนั้นเธอน่าสงสารออก’

ถ้อยคำคร่ำครวญในใจไม่อาจเปิดเผยแก่ชายหนุ่ม ยามนี้น้ำเชี่ยวอย่าเอาเรือขวาง แม่นุ่มทำแค่นิ่งฟังแล้วหันไปสบตาธนภูมิลูกชาย เห็นทีจะต้องกักตัวไว้สืบสาวราวเรื่องทั้งหมดเสียแล้ว ธนภูมิหน้าเจื่อนเมื่อถูกมารดาคาดโทษทางแววตา

ห้ามใครเห็นใจผู้หญิงคนนั้น ห้ามหล่อนออกมาเดินเพ่นพ่านนอกห้อง ไม่อย่างนั้นผมจะปล่อยให้คนงานฉุดไปข่มขืนซะ ถ้าแม่นุ่มอยากให้หล่อนปลอดภัยก็ต้องดูแลอย่าให้คลาดสายตาก็แล้วกัน พลาดพลั้งโดนลากเข้าป่าไปจะหาว่าผมใจร้ายไมได้”

แววตาพิฆาตพาให้สองแม่ลูกขวัญผวาไม่น้อย พิรภพขึ้นชื่อเรื่องดุดัน อารมณ์แปรปรวนยิ่งกว่ากระแสน้ำในมหาสมุทร ใจร้อนมุทะลุและเป็นมากเมื่อคราวสูญเสียบิดามารดาไปกับอุบัติเหตุ ซ้ำร้ายน้องสาวที่รักดั่งดวงใจกลับโดนฉุดคร่า หายตัวไปขณะไปท่องเที่ยวตามลำพังที่ประเทศฮ่องกง แม่นุ่มคิดเห็นใจชายหนุ่มที่จมอยู่กับความสูญเสีย อาฆาต ซึ่งแท้จริงแล้วอาจเป็นเพราะหัวใจเปราะบางเกินกว่าจะรับเรื่องร้ายๆ เช่นนี้ไหว แต่นางเห็นผิดเป็นชอบไม่ได้ เมื่อพิรภพเลือกเอาคืนกับผู้บริสุทธิ์อย่างลูกสาวของนายอรรถ นางไม่เห็นด้วยและไม่อยากให้ชายหนุ่มเดินผิดทาง

แม่นุ่มจะดูแลเธอเอง เธอชื่ออะไรคะ?”

คุณใบบัวครับแม่” ธนภูมิบอก

ถ้าอย่างนั้นแม่จะสั่งให้เด็กจัดห้องให้คุณใบบัวอีกห้องนะคะ อยู่ห้องคุณภามคงจะไม่เหมาะ”

ไม่เหมาะตรงไหนล่ะครับแม่นุ่ม ผมต้องการให้อยู่ห้องผมห้ามย้ายออกไปไหนเด็ดขาด ตอนกลางวันแม่นุ่มจะจัดการชีวิตเขาอย่างไรก็ได้ แต่ตอนกลางคืนชีวิตผู้หญิงคนนี้เป็นของผม” พิรภพประกาศกร้าว พาให้ธนภูมิสะดุ้งโหยงเหลือบมองมารดาอย่างตระหนก

เขาฉุกคิด...แท้จริงแล้วพิรภพต้องการอะไรกันแน่ แค่ข่มขู่หรือจะเป็น...พร่าผลาญ ครอบครองเจ้าหล่อนเยี่ยงโจร

ก็ได้ค่ะ แต่คุณภามต้องสัญญากับแม่นุ่มนะคะว่าจะไม่ เอ่อ ไม่ทำอะไรที่ไม่สมควร คุณใบบัวเธอเป็นผู้หญิงแล้วคุณภามก็ต้องปล่อยเธอไปในไม่ช้า อย่าสร้างบาดแผลให้ผู้หญิงตัวเล็กๆ เลยค่ะ” ขอร้อง แต่ปราศจากคำตอบ...

ความเงียบเข้าปกคลุมพื้นที่ห้องรับแขกเมื่อพิรภพผุดลุก สะบัดชายเสื้อคลุมอาบน้ำก้าวอาดๆ พ้นสายตาไป ธนภูมิพ่นลมหายใจ

ภูมิว่ายังไง? เล่ามาทั้งหมดนั่นแหละแล้วนี่ทำไมไม่ห้ามคุณภาม ปล่อยให้ทำอะไรตามใจไปได้” มารดาเอ็ด

โธ่! แม่ครับผมจะเอาอะไรไปห้ามคุณหนูของแม่ล่ะครับ พี่ภามเชื่อใครที่ไหน ผมไม่รู้จริงๆ ครับว่าพี่ภามทำอะไรคุณใบบัวบ้าง แต่เชื่อว่าเธอน่าจะยังปลอดภัยจาก...อะไรๆ ที่แม่กลัวนั่นแหละครับ แต่หลังจากวันนี้ผมไม่รู้ว่าพี่ภามตั้งใจจะทำอะไรต่อ จริงๆ นะครับแม่” ธนภูมิรีบออกตัว แก่มารดา หรือถึงจะล่วงรู้ก็ไม่อาจปริปาก

โธ่! คุณพระคุณเจ้าช่วย” อุทานเสียงเบาหวิว มือเล็กทาบอกที่ยังสั่นเทา

ธนภูมิทำได้แค่เดาจากคำพูดของพิรภพ ว่ายังไม่มีอะไรเกิดขึ้นกับอรอินทุ์ แต่ค่ำคืนต่อจากนี้ที่กำลังมาเยือนเล่า จากหนึ่งเป็นสอง สามเป็นสี่นั่น เจ้าหล่อนจะยังปลอดภัยไหม...ไม่รู้


ห้องทำงานกว้างสีครีมถูกใช้พื้นที่เกือบทุกตารางนิ้วเมื่อ ราเมศ เดินควัก ร้อนใจนักหนาเมื่ออรอินทุ์ หญิงสาวคนรักทั้งคนหายตัวไปในขณะที่อยู่ในโรงแรมซึ่งเป็นถิ่นของเขา นับจากคืนนั้นร่วมสามวันแล้ว คู่หมั้นหนุ่มร้อนใจแต่ไม่เท่าร้อนตัวว่าจะเสื่อมเสียชื่อเสียงว่าถูกลูบคม

            เรื่องคนหายพาให้เสียหน้า ซ้ำยังเป็นภายในโรงแรมชื่อดังระดับห้าดาวที่อวดอ้างสรรพคุณความปลอดภัย จากนี้ธุรกิจจะดำรงต่อโดยปราศจากคำครหาได้อย่างไร เป็นเหตุให้ราเมศปิดข่าวการหายตัวไปของอรอินทุ์ โชคดีเป็นของเขาที่บิดาของแฟนสาวยังอยู่ต่างประเทศ เป็นเวลาอีกนับสิบวัน รายนั้นหากเดินทางไปด้วยเรื่องธุรกิจจะไม่สามารถติดต่อได้ เป็นช่องให้ราเมศมีเวลาตามหาตัวอรอินทุ์ทุกทาง แต่ผลที่ได้ คือ คว้าน้ำเหลว

โธ่บัว ป่านนี้คุณจะเป็นอย่างไรบ้าง ไปอยู่ที่ไหนของคุณนะบัว” รำพึงรำพัน

            เท่าที่ราเมศรู้ ความสัมพันธ์ระหว่างอรอินทุ์กับอรรถผู้เป็นบิดาไม่ราบรื่นนัก นับตั้งแต่มารดาของหญิงสาวเสียไปเมื่อสิบปีก่อน ขณะนั้นอรอินทุ์อายุเพียงสิบสี่ปี บิดาซึ่งอ้างเหตุว่าเหงาพาผู้หญิงเข้าบ้านไม่ซ้ำหน้า ความเจ็บช้ำน้ำใจแทนมารดาที่เพิ่งเสียไปหมาดๆ ทำให้เกิดความห่างเหินระหว่างพ่อลูก ลูกอยู่ส่วนลูก ส่วนพ่อมีชีวิตของพ่อจนแยกห่าง

อรอินทุ์เลือกไปศึกษาต่อที่ต่างประเทศตั้งแต่อายุย่างเข้าสิบห้าปี เพื่อหนีจากสภาพครอบครัวที่คล้ายคนแปลกหน้า หนีจากพฤติกรรมมักมากของบิดาที่หักหาญความรู้สึกของเธอ จึงไม่แปลกหากอรรถจะไม่ได้ห่วงใยลูกสาวคนนี้มากนัก ราเมศจึงโล่งใจคงอีกนานกว่าที่อรรถจะรู้ ป่านนั้นเขาอาจตามหาหญิงสาวพบแล้ว

พบในสภาพไหนน่ะรึ หากย่อยยับไปแล้วเขาจะยังยอมรับ และแต่งงานกับเจ้าหล่อนได้ไหม?’

            นานนักกว่าที่ราเมศจะตอบคำถามนี้ได้


ก๊อกๆๆ / ปึงๆๆ

บานประตูไม้สักถูกระดมเคาะแรง ตามด้วยการกระแทกสันมือลงไปไม่ยั้ง ทว่ายังไร้การตอบรับ พิรภพขบกรามกรอดเมื่อถูกปล่อยเกาะอยู่นอกห้อง หลังจากผละจากแม่นุ่มกับธนภูมิ กลับพบว่าประตูห้องนอนของเขาถูกล็อกแน่นหนา ในลำคอหนาครางฮึ่ม...มม

เปิดประตูเดี๋ยวนี้นะอรอินทุ์ บอกให้เปิดไงเล่า โธ่เว้ย!”

คิดจะเล่นไม้นี้เรอะ แค่ประตูกั้นคิดว่าผมพังเข้าไปไม่ได้หรือไง” ชายหนุ่มคำรามเหี้ยม ง้างมือทุบรัวหมายจะให้อีกฝ่ายขวัญกระเจิง ร้อนให้ผู้ที่ผ่านมาเห็นเหตุการณ์อย่างธนภูมิรีบคว้าตัวพิรภพไว้ ดึงออกมาห่างจากประตูบานนั้น

พี่ภามใจเย็นๆ ก่อน อะไรกันครับจะพังประตูเลยหรือไง” ข้อมือแข็งแรงตรงเข้าล็อกร่างหนาแกร่งจากทางข้างหลัง ดึงกึ่งลาก

แม่นั่นล็อกประตูใส่ฉัน คิดจะเล่นแง่กับฉัน ปล่อยพี่สินายภูมิ”

ผมว่าแม่ต่างหากล่ะครับที่ล็อก คุณใบบัวเธอคงไม่มีหัวมาคิดเรื่องพวกนี้หรอกไหนว่าเธอบาดเจ็บ สลบไปแล้วไม่ใช่เหรอครับ”

เออ ก็ใช่ งั้นนายไปเอากุญแจสำรองมาให้ฉัน ที่แม่นุ่มน่ะ” พิรภพสั่งเสียงเข้ม

หากเขาไปเองล่ะก็ นางจะต้องบ่ายเบี่ยง ขอร้องให้ละเว้นอรอินทุ์อีกแน่

            ครับๆ รอเดี๋ยวเดียว ไม่รู้จะใจร้อนไปไหนสิน่า นี่ถ้าแม่เห็นมือพี่ภามแดงเถือกอย่างนี้คงเอ็ดผมอีก ว่าไม่ดูแลคุณหนูสุดที่รักของแก เฮ้อ” ธนภูมิค่อนยิ้มๆ อีกฝ่ายสะบัดตัวออกจากชายหนุ่มผู้น้องไปยืนเต็มฝ่าเท้าที่หน้าประตู ส่งสายตาสำทับว่าต้องการ กุญแจ เดี๋ยวนี้!

นี่ครับพี่ภาม แม่ฝากบอกว่า...” กำลังจะอ้าปากเอ่ย มือหนาก็ยกขึ้นห้าม แววตาดุขึ้ง

พอๆ เสร็จธุระของนายแล้ว ไปพักผ่อนซะสิ พรุ่งนี้เจอกัน”

เสียงบานประตูปิดปังใส่หน้าจนธนภูมิผงะ แทบจะเป็นวินาทีเดียวกันกับที่พูดจบประโยค ร่างสูงใหญ่ก้าวอาดๆ ไปหยุดกึ่งกลางห้องนอน

บนเตียงมีร่างอรชรนอนหงายผึ่งอยู่มุมหนึ่งจนชิดขอบเตียง ที่ศีรษะเล็กพันไว้ด้วยผ้าพันแผลสีขาวฝีมือแม่นุ่ม ชายหนุ่มพ่นลมหายใจแรงๆ ต่อภาพของร่างอ้อนแอ้นใต้ผ้าห่มที่ถูกบรรจงวางทับ พิรภพเขม้นมองเพียงกระตุกทีเดียวผ้าผืนนั้นก็ปลิวหลุดติดมือเผยให้เห็นร่างขาวโพลนปานหยวก สวมใส่เสื้อเชิ้ตสีขาวของเขาอยู่ เนื้อในปราศจากปราการรัดกุมเพราะแม่นุ่มนำไปทำความสะอาดพร้อมชุดเดิมที่ถูกมือดีฉีกทึ้งให้สมบทบาท ‘โจรคร่าข่มขืน’

ดวงตาคมกริบเหลียวหาชุดขาดวิ่นของหล่อนแต่อันตรธานหายไปแล้ว เรียวขาเพรียวยาวประดุจนางแบบแถวหน้าโผล่พ้นชายเสื้อเชิ้ต หากมองใกล้ยิ่งคว้านลึกอวดผิวพรรณขาวผ่องของเจ้าหล่อน ยากนักที่จะละสายตาไปง่ายๆ พิรภพกลืนน้ำลายผ่านลูกกระเดือกดังเอื้อก บังคับลมหายใจที่เต้นผิดระบบลงเสีย

ภายในร้อนเสียเหลือเกิน!

ชายหนุ่มกระตุกชายเชือกที่พันรอบเอวหลวมๆ ออก สะบัดพรืดเดียวเสื้อคลุมอาบน้ำฝังคราบเลือดเกรอะกรังก็ร่วงลงสู่พื้นล่าง เผยให้เห็นร่างหนาแกร่งสมชาย อวดแผ่นอก กล้ามหนั่นแน่นเป็นมัดแสดงความสมบูรณ์ของคนออกกำลังกายสม่ำเสมอ นัยน์ตาคมวับกดลงต่ำไม่มองไปยังร่างบอบบางนั่นอีกเพราะรบกวนจิตใจ อรอินทุ์ขยับกายบิดไปมาจนชายเสื้อแทนชุดนอนเลิกขึ้น

พิรภพรีบก้าวอาดๆ เข้าห้องน้ำไป ก่อนที่เขาจะควบคุมอะไรไม่ได้อีก 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 14 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

588 ความคิดเห็น

  1. #215 mangosteen (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 10 มกราคม 2553 / 20:18
    สงสารน้องใบบัวด้วยคนจ้ะ คุณภามก็ไร้เหตุผลเหลือเกินนะคะ ซักวันจะรู้สึก อิอิ แอบแช่งพระเอกจ้ะ
    #215
    0
  2. #151 minmin_atom25 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 1 มกราคม 2553 / 13:15
     ว้่า  หนูใบบัวน่าสงสารนะค่ะ ครอบครัวขาดความอบอุ่น ไหนจะมาโดนพระเอกของเรารังแกอีก
    ถนอมหนูใบบัวหน่อยนะคุ่ะ  ไรท์เตอร์
    #151
    0
  3. #54 blueberrylove (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2552 / 12:24
    รอดไป

    *0*

    #54
    0
  4. #25 naowarat_epp (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2552 / 23:06
    นายภามร้ายมากๆ ใช้อารมณ์ไม่ฟังใครเลย
    หนูบัวรับไปเต็มๆเลยเรื่องนี้
    #25
    0
  5. #24 kasinee2526 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2552 / 18:40
    หุหุ น่ารักค่ะ
    #24
    0
  6. #21 yuechan (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2552 / 18:54

    หึ หนอ ต่างคนต่างคิด ต่างมองในมุมของตัวเองเท่านั้น ทำไมไม่เปิดใจให้กว้างแล้วใคร่ครวญดูบ้างเล่า

    #21
    0
  7. #17 minkkiez (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2552 / 08:15
    อ่านตอนนี้แล้วสงสัยจังเลยค่ะคุณดาลัน
    มิ้งอ่านแล้วมิ้งว่าคุณภามแกแค่จูบใช่ป่ะคะ
    แต่ทำไมคุณหนูใบบัวถึงนึกว่าโดนข่มขืนล่ะคะ
    คือสภาพจากคืนก่อนน่ะอาจจะใช่ เพราะไม่มีเสื้อผ้าอยู่เลย
    แต่ว่าตอนนี้มิ้งว่าคุณภามแกไม่ได้ทำอะไรมากมายไม่ใช่เหรอคะ
    อ่านกลับไปกลับมาสองสามเที่ยวแล้ว
    ก็ยังจับไม่ได้ซักทีว่าตรงไหนที่ทำให้คุณหนูใบบัวคิดว่าโดนไปแล้ว
    จากเมือคืน หรือจากเหตุการณ์ปัจจุบัน แล้วทำไมคุณภามแกถึงกล้าบอกว่า
    มีความสุขร่วมกันไม่ใช่จากคนใดคนหนึ่งฝ่ายเดียวหรือว่าแกล้งหลอกคุณหนูใบบัวเล่นเฉยๆ ง่ะ
    #17
    0
  8. #14 yuechan (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2552 / 13:24

    งั้นไปลอยคอตายในทะเลดีกว่าน้อง ดีกว่าอยู่กับพวกใช้กำลัง มีปัญญาก็คิดได้แต่แบบนี้ ชิงหมาเกิดจริงๆ

    #14
    0
  9. #13 kasinee2526 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2552 / 11:26
    สนุกค่ะ จะรอที่เหลือน่ะค่ะ
    #13
    0