เล่ห์มาร (ตีพิมพ์สนพ.สมาร์ทบุ๊ค)

ตอนที่ 16 : ตอน 14 กรุความลับ < Re run 100% ka >

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,233
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 26 ครั้ง
    17 เม.ย. 55

ตอน 14

กรุความลับ

            รอยยิ้มเหยียดระบายเต็มรูปหน้าเรียว ได้เหลี่ยมมุมเหมาะเจาะกับนัยน์ตาสีเทาเข้มเยือกเย็น ที่กำลังรุกพราวกับข่าวของเหยื่อรายใหม่ ข่าวของราเมศที่หัวซุกหัวซุนกลับจากการพักผ่อนสุดหฤหรรษ์กับภรรยาลับๆ อย่างยุวดี ข่าวผู้ถือหุ้นรายใหม่ล้มอำนาจผู้บริหารหนุ่มคงจะร่อนไปถึงประเทศอิตาลี ชายหนุ่มจึงผลุนผลันกลับเมืองไทยเช่นนี้

หึ! พิรภพแสยะยิ้มสะใจ แน่ล่ะในเมื่อราเมศกำลังจะสูญเสียอย่างแรกที่พิรภพหมายตาคือ ธุรกิจโรงแรมไอยรา เพิร์ล แหล่งทำมาหากินของหนุ่มนักธุรกิจเหยียบขี้ไก่ไม่ฝ่อ ใช่ว่าครอบครัวของราเมศไร้ซึ่งทรัพย์สมบัติเก่า มีมากทว่าผลาญใช้จึงเหลือเพียงแค่หยิบมือ ราเมศเป็นชายหนุ่มนักรักชอบการค้าขายแลกเปลี่ยนเป็นชีวิตจิตใจ แต่แหล่งเงินหมุนเวียนคือ บ่อน มิใช่ตลาดหลักทรัพย์ เมื่อชายหนุ่มหลงเข้ามาในวังวนแห่งการแก้แค้น ตามแผนเจ้าของหลุมพรางจึงพร้อมดำเนินการขั้นต่อไป

จากการศึกษารากเหง้าของคนที่พิรภพคั่งแค้นมามากพอ หลังเบนเป้าหมายพิรภพเริ่มแผนการอย่างรวบรัดจากก่อนหน้าซึ่งล่าช้าไปมากเพราะผิดฝาผิดตัว ฉะนั้นเขาจึงไม่รอช้าที่จะพรากของรักของชายผู้นี้ทีละอย่าง...อย่างเลือดเย็น ห้องทำงานทั้งยังเป็นห้องอ่านหนังสือที่พิรภพชอบหมกตัวในวันว่าง เป็นพื้นที่เหมาะแก่การสนทนา ทั้งเก็บเสียงมิดชิด ทั้งปลอดจากผู้ไม่พึงประสงค์ต้องรู้ โดยเฉพาะหญิงสาวที่เขาพากลับมาที่บ้านด้วยวันนี้ เรื่องนี้ลับเฉพาะอรอินทุ์เท่านั้นที่ไม่มีสิทธิ์รู้

นายราเมศกลับถึงเมืองไทยก็ปรี่เข้าโรงแรมทันที ป่านนี้คงรู้ข่าวร้ายแล้วล่ะครับการประชุมผู้บริหารวันพรุ่งนี้เขาจะต้องเข้ามาแน่” บูชิตรายงานเสียงเรียบ ขณะยืนเบื้องหน้ากดใบหน้าลงเล็กน้อยอย่างสงบรอนาย ผู้เป็นนายเงยใบหน้าพอใจ ประกายตาพราวทว่าแฝงแววเจ้าเล่ห์

ก็ให้มาสิ ฉันจะได้บอกต่อหน้าให้รู้กันไปว่าใครเป็นคนกุมอำนาจที่นั่น ใครเป็นเจ้าของและใครต้องระเห็จออกไปจากห้องผู้บริหาร ไอ้ราเมศเปรียบได้ง่ายๆ ก็แค่พนักงานต๊อกต๋อยคนหนึ่งที่มีหุ้นแค่เศษเสี้ยว บูชิต บอกนายภูมิให้เตรียมเอกสารให้พร้อมฉันต้องการจัดการถอนรากถอนโคนกรรมการบริหารรุ่นเก่าซะ โละทิ้งทั้งชุดนั่นแหละ”

            พิรภพสั่งการฝากไปยังน้องชายที่หายหน้า ตั้งแต่คืนวานวันแต่งงานของเขา ธนภูมิเมามายจนน่าสมเพชเห็นชัดว่ายังงมงายในเจ้าสาวของเขาจนโงหัวไม่ขึ้น และกลับออกไปพร้อมหญิงสาวคนหนึ่งซึ่งพิรภพรู้ว่าเป็นเพื่อนสาวของอรอินทุ์ คงเจ็บแปลบขนาดหนักจนไม่อาจทนอยู่ถึงฤกษ์ส่งตัวเจ้าบ่าวเจ้าสาวกระมัง “ครับคุณภาม”

แล้วเรื่องยัยกานต์ ยังติดต่อไปหาไอ้ราเมศอีกหรือเปล่า?”

ใบหน้าคมเข้มเชิดขึ้นเล็กน้อมขณะถาม คล้ายว่าต้องการสบนัยน์ตาคนสนิทตรงๆ

ไม่แล้วครับ คุณกานต์ดูสบายใจขึ้น ที่เหม่อลอยก็ดูจะสดใสมีกำลังใจในการดูแลตัวเองมากขึ้นครับนาย” คนพูดยิ้มน้อยๆ คล้ายเบาใจในพฤติกรรมของนายสาวด้วยเช่นกัน พิรภพพยักหน้าหงึกๆ นิ้วเรียวยาวเคาะลงยังกระจกราบเรียบของโต๊ะทำงาน

อืม..มม ดีขึ้นเพราะอะไร เพราะนาย...” คำถามนั้นคล้ายลองใจ บูชิตสะดุ้ง ดวงตากระตุกวาบ

ผู้เป็นนายเอ่ยขึ้นเรียบๆ ต่างลิบลับจากนัยน์ตาคมกริบที่คาดคั้น ชายหนุ่มตรงหน้าด้อยซึ่งศักดิ์และศรีกลืนของเหลวเหนียวหนืดให้ผ่านพ้นลำคอหนา เขาควรตอบอย่างไรนายจึงจะพอใจ ตอบรับหรือปฏิเสธ กระนั้นมันมีค่าไม่ต่างกันสำหรับพิรภพ

ผมไม่บังอาจคิดอย่างนั้น คุณกานต์เป็นผู้หญิงที่สูงค่าเกินกว่าที่ผมจะ...ผมแค่ปรารถนาอยากเห็นเธอมีความสุขเท่านั้นครับ ไม่เคยคิดจะ...” เสียงทุ้มแหบแห้งไม่อาจเอ่ยผ่านพ้นริมฝีปากหยักครบถ้วน พิรภพตวัดเรียวตาคมใส่ลูกน้องหนุ่มที่พูดค้านกับใจ ในขณะที่กานต์พิชาเปิดเผยความรู้สึกชัดว่าคิดอย่างไรกับหนุ่มบอดี้การ์ดหน้านิ่งคนนี้ มือหนาโบกขึ้นเบื้องหน้าทำนองให้หยุด

ดีที่นายไม่ได้คิด เพราะถ้าคิดอาจไม่ได้ยืนอยู่ต่อหน้าฉันตรงนี้ บูชิต จำให้ขึ้นใจไม่ว่าน้องสาวฉันจะรู้สึกดีแค่ไหนกับนาย นั่นไม่ใช่เรื่องที่เหมาะ หน้าที่ของนายคือบอดี้การ์ดปกป้องนายตัวเองเท่าชีวิต ไม่มีสิทธิ์คิดอย่างอื่น และอย่าคิดว่าอยู่ห่างหูห่างตาถึงอเมริกาแล้วฉันจะตาบอดหูหนวก จะทำอะไรก็คิดเสียก่อน” พิรภพขู่เสียงเยียบ

            ความหวงห่วงต่อน้องสาวแสนรักมีมากจนทำให้ต้องกีดกันผู้ชายทุกหน้า ก่อนหน้านี้ที่กานต์พิชาพลาดพลั้งต่อราเมศ เพราะเขาละเลยมุทำแต่งานจนน้องสาวไปคบหาคนชั่วจึงเกิดเรื่องเสื่อมทรามขึ้น จากนี้จะไม่มีอีก...ทุกคนที่เข้าใกล้หญิงสาวต้องถูกสกรีนอย่างเข้มข้น บูชิตรับฟังอย่างสงบ

อีกเรื่อง ให้นายเกาะติดยัยกานต์ไว้อย่าให้ใบบัวมีโอกาสรื้อฟื้นเรื่องที่เกิดขึ้น เรื่องของไอ้ราเมศจะต้องถูกกลบมิดเป็นความลับตลอดไป ใบบัวจะต้องเข้าใจอย่างเดิมว่าเป็นเพราะนายอรรถ อีกไม่นานก็จะถึงวันเดินทางแล้วหวังว่านายจะไม่พลาด” “ครับนาย” บูชิตผงกศีรษะรับคำสั่ง

เจ้านายหนุ่มไม่ต้องอธิบายยืดยาว ผู้ร่วมแผนการตั้งแต่ต้นเข้าใจกระจ่าง หากอรอินทุ์ล่วงรู้ตื้นลึกหนาบางของเรื่องนี้ ความจริงที่ถูกขุดคุ้ยหมายถึงทุกอย่างจะพังครืน ทั้งการแต่งงานกำมะลอ การกักกันตัวหญิงสาวเอาไว้คงเป็นไปไม่ได้อีกต่อไป และจากแววตากร้าวของผู้เป็นนายย้ำชัดไม่ยินยอมปล่อยหญิงสาวออกจากชีวิตเป็นแน่

บูชิตเป็นหนึ่งในลูกน้องที่พิรภพชุบเลี้ยงพร้อมกับพ่อแม่วัยชราที่เพิ่งจากโลกนี้ไปเมื่อสองสามปีก่อน พิรภพเป็นหนึ่งเดียวที่มีบุญคุณล้นหัวต่อเด็กหนุ่มกร้านโลกจากนรกของยาเสพติด ชีวิตของบูชิตผกผันเป็นไปในทางดีขึ้นเมื่อเจ้านายหนุ่มพาเด็กหนุ่มวัยอ่อนกว่าไม่กี่ปีกลับเข้าบ้านนฤปนาถ ฝึกฝนจนกลายเป็นลูกน้องที่แข็งแกร่งกับคนสนิทที่ไว้วางใจ เท่านี้ชายหนุ่มจึงไม่มีช่องที่จะอ้างเพื่อเนรคุณ

เรื่องรักใคร่กับนายสาวเป็นเรื่องไม่เหมาะควร มิใช่ไม่รู้ทว่าหัวใจใช่สั่งการแล้วเชื่อฟัง สั่งไม่ให้ห่วงใยอาทร สั่งไม่ให้รักยิ่งทำไม่ได้ แต่ความรักมีหลายรูปแบบแบบที่เขาเลือกเพื่อความสบายใจกับตอบแทนบุญคุณของพิรภพ คือ ผู้ปกป้องคุ้มครองกานต์พิชาตลอดไป

 

โรงแรมไอยรา เพิร์ล

            ห้องประชุมขนาดใหญ่รองรับผู้เข้าร่วมได้สิบห้าคน จัดเโต๊ะแบบตัวยู เก้าอี้ของท่านประธานอยู่กึ่งกลางที่เหลือเป็นบรรดาคณะกรรมการบริหารซึ่งเป็นชุดใหม่ตามที่สั่งให้ธนภูมิหามาแทนที่

การประชุมเริ่มต้นในเช้าตรู่ ราบรื่นจนกระทั่งเกิดเสียงอึกทึกหน้าห้องก่อนที่ใครคนหนึ่งจะบุกรุกเข้ามาในภายใน พิรภพปรายนัยน์ตาสีเข้มมองอดีตเจ้าของโรงแรมคนก่อนเหยียดๆ เมื่อบานประตูเปิดผาง ความเยือกเย็นจากเรียวตาส่งผ่านไปถึงราเมศซึ่งกำลังโกรธหน้าดำหน้าแดงที่โดนกีดกันไม่ได้รับอนุญาตให้เข้าร่วมการประชุม

ไม่มีใครบอกหรือคุณราเมศว่านี่เป็นการประชุมระดับผู้บริหาร” เสียงที่เอ่ยเป็นของทนายความหนุ่ม ตัวแทนของพิรภพที่จัดการกว้านซื้อหุ้นของโรงแรมไอยรา เพิร์ล จนในที่สุดได้ครอบครองกว่าแปดสิบเปอร์เซ็นต์ ด้วยความโลภกับสถานะการเงินง่อนแง่นราเมศรีบตะครุบโดยไม่ได้ระแคะระคายว่าเป็นบุคคลคนเดียวกัน เพื่อจะได้มีสิทธิ์ขาดในอำนาจทั้งหมด กว่าจะรู้ชายหนุ่มก็เพลี่ยงพล้ำไปเสียแล้ว

พวกแกหลอกฉัน หลอกซื้อหุ้นไปเป็นของแก แกไอ้ทนายเจ้าเล่ห์ ส่วนแกไอ้พิรภพยิ่งเลวไม่มีที่ติ พวกแกทำแบบนี้ทำไม?” ตะคอกลั่น

ทุกสายตาของคณะผู้บริหารชุดใหม่ซึ่งพิรภพจัดตั้ง เป็นนักธุรกิจชั้นแนวหน้าที่ต้องการขยายสายงานเข้ามาลองจับธุรกิจโรงแรมต่างมองราเมศราวตัวประหลาด อดีตผู้บริหารหนุ่มขาดภาพลักษณ์น่าเชื่อถือ ท่าทีลนลานปากคอสั่น กายสูงโปร่งใต้สูทสากลสีเข้มสั่นเทิ้ม ต่างจากพิรภพกับธนภูมิซึ่งเยือกเย็น ทนายความหนุ่มก้าวออกมาเผชิญหน้ากับราเมศ ยิ้มบางอย่างใจเย็นต่อข้อกล่าวหานั้น

คุณขาย ผมซื้อ ตรงไหนที่ชี้นำให้คุณเห็นว่าผมหลอก ที่คุณกำลังกล่าวหานั่นร้ายแรง อย่าพูดอะไรพล่อยๆ แบบมัดตัวเองเลยคุณราเมศ ดีไม่ดีอาจโดนโทษหมิ่นประมาทนะครับ” ธนภูมิสยบอีกฝ่ายด้วยคำพูดเรียบๆ ทว่ากัดกินคนฟังจนเต้นผาง สั่นเป็นเจ้าเข้าในเวลาต่อมา

ราเมศขบเม้มเรียวปากหนาจนขาวซีด รูปหน้าด้านข้างผิดรูปเมื่อกัดกรามกรอดจนโปนปูดยามจ้องมองต้นตอ นายใหญ่ที่ธนภูมิรับใช้ชื่อของพิรภพถูกคำรามเหี้ยมเขากลายเป็นศัตรูตัวฉกาจหนึ่งเดียวในที่นั้น รองลงมาคือไอ้ทนายหัวหมอที่ยืนคุ้มกัน

คนโกงต่างหากต้องถูกจับเข้าตะราง แกใช้เล่ห์เหลี่ยม แกหลอกล่อฉัน ไอ้ชั่วชาติ” ความอดทนของพิรภพพุ่งมาถึงขีดหนึ่ง ขีดที่เรียกได้ว่าเกือบสิ้นสุดแล้ว ร่างสูงใหญ่ที่นั่งเอนกายรับฟังบทสนทนาระหว่างหนึ่งคนพาลกับธนภูมิเป็นนานขยับร่างหนาในชุดสูทสีเทาเข้ม ผุดลุกก้าวมาหาราเมศ ใบหน้าคมดุดันกดลงมองอีกฝ่ายเพราะสูงสง่ากว่ามาก เรียวตาพิฆาตจ้องติดพลางเอ่ยเสียงเยียบเค้นไรฟันช้าๆ ชัดๆ

กลับไปนอนกอดเงินหลายร้อยล้านนั่นอย่างสงบปากสงบคำซะ เพราะถ้า ไม่ เงินทั้งหมดนั่นจะถูกเรียกคืนทุกบาททุกสตางค์”

กะแกหมายความว่าอะไร แกมีสิทธิ์อะไรมายึดเงินพวกนั้น”!!

ดูท่าจะโง่กว่าที่คิด สัญญาระบุชัดแต่นายคงจะตาลุกวาวกับเงินมหาศาลจนลืมอ่านมันให้ครบถ้วน เสียใจด้วยราเมศ นายโง่เอง” เยาะหยัน ไอ้สัญญาบ้าๆ ที่ราเมศปรามาสเต็มไปด้วยกลโกง ด้วยความฉลาดล้ำเชี่ยวชาญของธนภูมิสามารถต้อนคนหละหลวมที่พ่วงพาความโลภได้จนมุม ราเมศหวนไปถึงกระดาษที่เขาจรดปากกาเซ็นอย่างลิงโลดโดยไม่ได้อ่านอย่างละเอียด หรือว่าครั้งนี้จะเสียท่าซะแล้ว

ปัดโธ่เว้ย!’

ไอ้...” เขาตวัดนัยน์ตาเกรี้ยวกราดใส่ชายหนุ่มที่ยืนสง่า เชิดใบหน้าหล่อคมเย้ยหยันเหยียดยิ้มตรงหน้า ชื่อพิรภพยังไม่ทันพรั่งพรูก็ต้องชะงักกึกเมื่อเสียงกร้าวแข็งออกคำสั่ง ความอดทนสิ้นสุดลงไยพิรภพต้องทนต่อคนโฉดชั่ว ผิดที่กระทำต่อกานต์พิชามาหลอมรวมเป็นความคั่งแค้นในนัยน์ตาคมวับ “เรียกรปภ.มาลากตัวออกไปเดี๋ยวนี้”

คำสั่งถูกตอบรับทันที รวดเร็วประหนึ่งว่าชายร่างกำยำในชุดพนักงานรักษาความปลอดภัยสองนายที่เดิมทีกินเงินเดือนของราเมศรอท่าอยู่ก่อนแล้ว จึงกรูเข้ามาจับกุมชายหนุ่มหลังสิ้นเสียงสั่ง จับท่อนแขนกำยำของผู้บุกรุกไพล่หลังแล้วลากออกไปจากห้องโดยเร็ว

ปล่อยกูนะ ปล่อยสิวะ” สบถ “พาออกไป...” สำทับโดยธนภูมิ

พวกมึงรวมหัวกันโกงกู ไอ้พิรภพมึงอย่าหวังจะได้โรงแรมไปง่ายๆ กูจะเอาคืน จะเอาคืนมึงให้ถึงที่สุด”

ราเมศดิ้นรนอย่างหนัก ทว่าไม่เป็นผลเมื่อรปภ.สองนายจับกุมท่อนแขนทั้งสองล็อกไว้แน่นหนา พลางรุนหลังชายหนุ่มออกไปยังลานจอดรถ ใบหน้าดุดันขบกรามแน่น ดวงตาเหลือกโปนแค้นเคืองต่อการหยามเหยียด ฮึ่ม..มม

เริ่มประชุมกันต่อเถิด เสียเวลาไปกับเรื่องไร้สาระมากพอแล้ว” พิรภพปรับสีหน้านิ่งขรึม กล่าวต่อกรรมการทุกคน

ร่างสูงโปร่งเป็นอิสระเมื่อถึงที่หมาย ประตูกระจกเลื่อนเปิดออกเพื่อส่งผู้รุกรานออกไป รปภ.สองนายค้อมศีรษะน้อยๆ ให้อดีตเจ้านายก่อนผละไป ราเมศปัดเสื้อสูทกับกางเกงสแลกที่ยับย่นให้เข้าที่ รอยตาข้นแค้นฉายวาบ หมายมุ่งไปให้ถึงชายหนุ่มในห้องประชุมซึ่งเขาไม่คิดยอมแพ้ ดวงตาแดงก่ำวาวโรจน์ แม้ว่าครั้งนี้ต้องเป็นผู้แพ้ แต่ครั้งหน้าไม่ใช่!!

ที่แล้วมาทั้งผู้หญิง ทั้งโรงแรมของเขาต้องเปลี่ยนมือ แต่อย่าคิดว่าคนอย่างนายราเมศจะศิโรราบ ไม่หรอก...เขาพร้อมจะเอาคืนชนิดที่ทำให้พิรภพต้องร้องครวญคราง เจ็บปวดเจียนตายยิ่งกว่า ความเคียดแค้นที่ประทุในอกใกล้ระเบิดตูม แสงวาบในดวงตาเรื่อเรืองมุ่งมั่นผันเป็นภาพของอรอินทุ์ อดีตคู่หมั้นสาวที่ถูกฉกฉวยไปราวข้าวของ นั่นล่ะ เป้าหมาย

คอยดูกูบ้างก็แล้วกันไอ้พิรภพ ถ้ากูต้องพินาศมึงก็ต้องพินาศไปพร้อมๆ กัน ถ้ากูตกต่ำก็อย่าหวังจะเสวยสุข เมียมึงจะต้องกลายเป็นผู้หญิงของกูในเร็วๆ วันนี้ หึๆ” สบถพร้อมยิ้มเหยียด หัวเราะอย่างคนบ้าคลั่ง

จากเจ้าของหลุมพราง กำลังสลับกลับกลายเป็นเป้าหมายเมื่อราเมศหมายมาด ขุดคุ้ยเรื่องของ พิรภพ นฤปนาถ ขึ้นแท่นให้เป็นศัตรูหมายเลขหนึ่ง หากว่าพิรภพไม่มีชนักปักหลังจึงมิอาจต้องประหวั่นพรั่นพรึงไปกับความอาฆาตมาดร้าย ทว่ามันไม่ใช่...

 

ราเมศหมกตัวอยู่ภายในที่พักอย่างเงียบเชียบ ตลอดสามวันมานี้ภายในห้องทำงานของเขาเต็มไปด้วยภาพข่าวทางหน้าหนังสือพิมพ์ทั้งจากหน้าหนึ่ง บทสัมภาษณ์ลงแมกกาซีนหัวไทยและต่างประเทศของพิรภพ จั่วหัวนักธุรกิจหนุ่มมือทองแห่งปี ซ้ำยังหล่อคมเสียยิ่งกว่าดาราหน้ากล้องถือเป็นชายหนุ่มผู้เพียบพร้อมซึ่งไม่มีเรื่องไหนเป็นรองใคร

ชายหนุ่มผู้เพียบพร้อมงั้นรึ ระยำ!’ คิดค้านหัวชนฝา

แววตาพยาบาทกราดเกรี้ยวเมื่อคิดถึงเรื่องที่พิรภพกระทำ ดวงตาคู่คมเต็มไปด้วยแรงริษยาที่โชคเข้าข้างอีกฝ่ายซึ่งได้ทั้งผู้หญิง เงินตราเกียรติยศ ทั้งมีมากจนล้นในขณะที่เขาขาดและไขว่คว้า เจ้าของเรียวตาสีเข้มเหยียดยิ้มกับประวัติที่จ้างนักสืบสืบค้นเท้าความไปถึงครอบครัวนฤปนาถละเอียดยิบ รูปภาพแอบถ่ายปึกหนึ่งถูกเทพรวดจากซองสีน้ำตาล รูปในมือถูกคลี่ออกผลักให้ดวงตาของราเมศแทบโปนถลนเมื่อหลายรูปนั้นเป็นพิรภพตระคองกอดหญิงสาวผู้หนึ่ง เขาขยี้ดวงตาซ้ำๆ มองอย่างไรก็ปฏิเสธไม่ได้ว่านั่นคือ กานต์พิชา

หญิงสาววัยใสที่เขาเคยควงด้วยไม่นานแล้วโละทิ้งอย่างไม่ไยดี ครั้งสุดท้ายที่พบเป็นการขายขาดกานต์พิชาให้แก่นักค้ามนุษย์รายหนึ่งที่ประเทศฮ่องกง มือหนาสั่นเทิ้มเริ่มปะติดปะต่อ...

เรื่องนี้ใช่ไหม แกต้องการแก้แค้นเรื่องน้องสาว” ราเมศพึมพำ ค้นพบชนวนเหตุลึกๆ ในการจองล้างจองผลาญจากพิรภพ

นัยน์ตาคมเบิกโพลงหน้าซีดลงถนัดใจ กานต์พิชาไม่ใช่หญิงสาวข้างถนนแต่เป็นถึงน้องสาวเพียงคนเดียวของนายพิรภพ นฤปนาถ นักธุรกิจรวยล้นฟ้า ราเมศพ่นลมหายใจเฮือกใหญ่เพราะพลาดไปอย่างมหาศาล ทั้งเรื่องที่ไม่รู้ประวัติความร่ำรวยของหญิงสาวที่เขาฉกฉวยความสาวเพียงข้ามคืนแล้วทิ้งขว้าง เขาโง่เอง โง่บรมที่ปล่อยหญิงสาวไป หากรู้...ทุกอย่างจะไม่มีทางเป็นอย่างนี้ กานต์พิชาจะเป็นเงินถุงเงินถังที่เขาจะปอกลอกได้อีกมากและคงไม่จบความสัมพันธ์ง่ายๆ เช่นนี้

รูปภาพเหล่านั้นถูกโยนลงบนโต๊ะอย่างแรงจนกระจัดกระจาย คิดสมเพชในความโง่งมของตนนัก ร่างสูงโปร่งลุกพรวดอย่างร้อนรน จำต้องหาสุรามาดื่มเพื่อดับความพลุ่งพล่านในอก ในมือหนามีแก้ววาวใสบรรจุของเหลวสีอำพันพร้อมกระดกผ่านลำคอ ราเมศเหยียดกายสูงเอนพิงกรอบกระจกหน้าต่างครุ่นคิด หากจะต่อกรกับพิรภพต้องเหนือชั้นกว่ามาก จึงต้องคิดให้ถ้วนถี่...

แผนการที่กำลังพรั่งพรูกลั่นจากความคิดแยบยล เฟ้นหาจุดอ่อนซึ่งทุกคนต้องมี พิรภพก็เป็นแค่ปุถุชนแล้วเหตุใดจะไม่มีช่องให้เขาทะลวงทำร้ายได้บ้าง ความคิดอาฆาตที่มีท่วมท้นไม่นานราเมศก็ประมวลหาจับจุดเพื่อเอาคืนได้ เขาล้วงหยิบโทรศัพท์มือถือต่อสายถึงผู้หญิงของพิรภพ หวังอีกฝ่ายคงดิ้นพร่านๆ เป็นเจ้าเข้าถ้ารู้...

ใบบัว ผมเองครับราม”

ราม...”!!

สุ้มเสียงเอ่ยทักโหวงเหวง ต่างกันลิบลับกับอารมณ์ดุกร้าวเมื่อครู่ ราเมศหวังแสดงละครฉากใหญ่ดึงความเห็นใจจากอรอินทุ์ แล้วก็ได้...

            อรอินทุ์เดินกลับไปกลับมาภายในห้องนอนหลังราเมศวางสายไป ประหลาดใจที่เขาติดต่อมาเพราะหลังจากหักหาญน้ำใจชายหนุ่มด้วยการขอถอนหมั้นเขาโกรธเธอมาก แต่แล้วกลับมาขอคืนซึ่งมิตรภาพแบบใดก็ได้ที่หญิงสาวพอจะเอื้อเฟื้อ ด้วยรู้สึกผิดที่เคยทำร้ายน้ำใจเขาตามคำสั่งของบิดาทำให้หญิงสาวตอบรับ ร่างบอบบางทรุดลงนั่งบนเตียงไม่มีเรื่องใดต้องคิดมากแค่การออกไปพบคนรักเก่า ที่หล่อนตีค่าว่าเป็นเพื่อน

                พรุ่งนี้...

 

                นายหญิงคนใหม่แห่งบ้านนฤปนาถใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับการปล่อยลมหายใจทิ้งๆ ขว้างๆ ต้องอยู่เฉยๆ โดยปราศจากกิจกรรมใดและถูกคำสั่งห้ามออกไปปรากฏตัวที่ไหนโดยไร้เงาของสามี อรอินทุ์ทำได้เพียงนั่งๆ นอนๆ อ่านแมกกาซีน จิบน้ำชา ยามบ่ายออกมาเดินชมนกชมไม้ในสวน ยังดีที่มีกานต์พิชาเป็นเพื่อนคุยซึ่งมีบูชิตขนาบข้างเป็นเงาตามตัวทำให้อรอินทุ์ไม่มีช่อง เสาะหาความจริง

ช่วงเวลากลางวันหญิงสาวสบายใจก็จริงที่พิรภพไปทำงานเช้าจรดค่ำ กลับดึกดื่นเมื่อหล่อนหลับไปแล้ว อรอินทุ์จึงว่างเว้นจากสายตาดุกราดที่จ้องจับผิด แต่ความว่างเปล่านั้นกลับสร้างความเหงาหงอยแก่หล่อนนัก แต่ก็หลีกเลี่ยงไม่พ้น น่าแปลกที่อาการเบื่อหน่ายเพิ่มปริมาณเป็นเท่าตัวหลังจากพิรภพหายหน้าไป สัปดาห์แรกของการกลับไปทำงานหลังแต่งงานหมาดๆ โดยไม่มีคืนฮันนิมูนหวานหยดอย่างคู่อื่นๆ ชายหนุ่มหายตัวไปค้างคืนที่อื่นเป็นวันที่ห้าแล้วโดยที่อรอินทุ์เองก็ไม่รู้ว่าเป็นที่ใด เสียงพ่นลมหายใจเนือยๆ ของพี่สะใภ้ทำให้กานต์พิชาก้าวมานั่งลงข้างๆ ชวนคุย หล่อนเปิดยิ้มอ่อนหวานยามทักทาย สีหน้าแจ่มชื่น

เบื่อหรือคะพี่บัว ก็น่าอยู่หรอกค่ะแรกๆ กานต์ก็คิดเหมือนกันหลังจากออกจากโรงพยาบาลใหม่ๆ เซ็งน่าดูเลยเพราะพี่ภามห้ามออกไปไหน กานต์เลยหาเมนูของว่างอย่างอาหารบ้าง ขนมเค้กบ้างหัดทำไปเรื่อยๆ ฆ่าเวลาค่ะ พี่บัวสนใจไหมคะ?” คนอ่อนกว่าเอ่ยถาม

ค่ะแต่พี่ไม่ถนัดทำอาหารหรือขนมเลย ถ้าจะให้เป็นลูกมือก็พอไหว” อรอินทุ์ตอบยิ้มๆ หล่อนไม่ขัดศรัทธา แค่หวังว่ากิจกรรมนี้จะชวนให้หล่อนกระตือรือร้นขึ้นมาบ้าง ก็ตอนนี้เบื่อเหลือเกินกับการอยู่ตามลำพัง แม้แต่เพื่อนอย่างไปรยาหล่อนก็ออกไปพบไม่ได้

แววตาของพี่สะใภ้วาวขึ้นยามตกลงตามคำชวนนั้น กานต์พิชายิ้มสวยคิดเห็นใจอรอินทุ์ที่คงเหงา เพราะบ่อยครั้งที่หญิงสาวเผลอมองไปยังประตูรั้วเพื่อรอใครสักคน ก็คงไม่พ้นพี่ชายของเธอนั่นแหละ กานต์พิชาระบายยิ้มบาง

            คิดถึงพี่ภามใช่ไหมคะ พี่ชายตัวดีของกานต์ไม่กลับบ้านกี่วันแล้วคะเนี่ย” ตัวการของการรอคอยถูกเจาะประเด็นขึ้นมาถามไถ่ อีกฝ่ายสะดุดลมหายใจก่อนตอบ “ห้าวันค่ะ”

ทว่าเป็นห้าวันที่เนิ่นนานสำหรับอรอินทุ์ มีเขาก็รำคาญเพราะคอยแต่จะทำร้ายไม่ด้วยกำลังก็วาจาส่อเสียด เมื่อไม่มีก็โหยหาเจ้าหัวใจอ่อนบางสิ้นคิดสิ้นดีที่เฝ้านึกถึงคนป่าเถื่อนคนนั้น หล่อนตำหนิตัวเองเงียบๆ พี่สะใภ้สาวรู้สึกแสลงใจไม่น้อยคงเพราะไม่มีเจ้าสาวคนไหนถูกเมินหมางทันทีหลังเข้าหอเพียงคืนเดียว กานต์พิชาส่ายหน้าไปมานึกค่อนพิรภพ ที่น่าเห็นใจคือภรรยาสาวที่นั่งหงอยเหงาราวตุ๊กตาแต่งบ้านที่ไร้คนเหลียวแล

เหตุใดพี่ชายของเธอจึงทิ้งๆ ขว้างๆ ภรรยาแบบนี้ ทั้งที่หญิงสาวตรงหน้าทั้งงดงาม ดวงหน้าคมหวานน่าหลงใหล ไยทอดทิ้งภรรยาไว้ลำพัง ฝ่ายน้องสาวขบเขี้ยวเคี้ยวฟันกับการกระทำของพี่ชาย

พี่ภามเป็นอย่างนี้บ่อยๆ ค่ะทำงานหนักไม่ค่อยกลับบ้าน แต่นั่นมันก่อนแต่งงานตอนนี้มีพี่บัวอยู่ด้วยพี่ภามไม่น่าเกเรเลยนะคะ” บ่นอุบ

คำพูดของหญิงสาวหน้าหวานสะกิดใจ อรอินทุ์ยิ้มเจื่อนไม่อาจเอ่ยตามจริง เพราะไม่ใช่การแต่งงานด้วยความรักอย่างที่คู่สามีภรรยาควรจะมี จึงไม่มีอะไรฉุดรั้งพิรภพเอาไว้ได้ แต่แล้วหญิงสาวก็หยุดทุกความคิดเสีย นี่หล่อนกำลังน้อยใจงั้นหรือ...น้อยใจที่ถูกละเลย ซ้ำยังเผลอรอคอยผู้ชายร้ายๆ คนนั้น

ไม่ได้นะใบบัว หยุดอ่อนไหวได้แล้ว’ สั่งห้ามตัวเองอย่างเด็ดขาด ไม่ให้หลงไปกับฐานะเปลือกนอกที่เขามอบให้ คำว่า ภรรยา กับทะเบียนสมรสไม่ได้มีความหมายแก่พิรภพ เพราะนี่คือการแก้แค้นบิดาของเธอ เมื่อถอดหัวโขนออกหล่อนก็เป็นแค่เหยื่อล้างแค้นเท่านั้น 

ไปทำขนมกันดีกว่าค่ะ น้องกานต์จะทำอะไรคะวันนี้” เปลี่ยนเรื่องเพื่อยุติเหตุแห่งความร้อนรุ่มหัวใจ จะเรียกว่าเจ็บก็ไม่ผิดนัก

ช็อคโกแล็ตมูสค่ะ กานต์ได้สูตรมาหมาดๆ หน้าตาก็น่าทานค่ะ” กานต์พิชาพยักพเยิด ยินดีตัดบทสนทนากระอักกระอ่วนออกไปเสีย

สองสาวก้าวเข้าครัว ช่วยการเตรียมส่วนผสมของอาหารว่างชื่อเก๋โดยมีลูกมือที่ไม่เชี่ยวชาญเอาเสียเลย อรอินทุ์แทบไม่เคยหยิบจับเรื่องเข้าครัวด้วยมีพี่เลี้ยงคอยดูแลอาหารการกิน หล่อนยืนเก้ๆ กังๆ มองท่าทางชำนิชำนาญแล้วทำตามที่กานต์พิชาบอกอย่างตั้งใจ สนุกจนลืมเวลาไปเลยซึ่งก็เป็นผลดีต่อหัวใจในยามนี้ “เอ่อ น้องกานต์คะแล้วที่ป่วยอยู่ดีขึ้นมากแล้วใช่ไหมคะ ช่วงนี้หน้าตาสดใสเชียวค่ะ”

อรอินทุ์เหลียวซ้ายแลขวาเมื่อไม่เห็นบอดี้การ์ดหน้าหยกของกานต์พิชา จึงเป็นโอกาสให้ถามไถ่เรื่องอาการ แล้วโยงไปถึง...

ค่ะตอนที่กานต์เจ็บหนักพี่ภามทำทุกอย่างให้กานต์ดีขึ้นจนต้องกลับมานึกทบทวนว่าควรรักตัวเองให้มากๆ เพื่อคนที่รักเรา ไม่ใช่...คนอื่น กานต์สงสารพี่ภามค่ะที่เป็นเดือดเป็นร้อนแทนน้องสาวอย่างกานต์ ตอนนี้กานต์ดีขึ้นมากแล้วค่ะเพราะพี่ภาม แล้วก็พี่ภูมิอีกคน” หล่อนยิ้มอ่อนหวาน ดวงตาวาวใสพร่างพรายพร้อมคำพูดจริงใจ น้องสาวรักเทิดทูนพี่ชายอย่างมากโดยที่ไม่ระแคะระคายว่าพิรภพทำอย่างไรกับผู้หญิงอีกคนที่เขาเกลียด อรอินทุ์กลืนก้อนแข็งๆ ให้ผ่านพ้น พิรภพทำทั้งหมดเพื่อกานต์พิชา

ใช่แล้ว...ทุกอย่าง แม้กระทั่งทำร้ายหล่อนให้ทุกข์ทนก็ตาม

            เรื่องไม่สบาย เอ่อ เกิดอะไรขึ้นกับน้องกานต์คะเขาถึงได้ดูเครียดนัก พี่ไม่แน่ใจว่าถามเรื่องนี้ได้หรือเปล่าถ้าไม่ควรพี่ขอโทษนะคะ”

อรอินทุ์เปิดปากอย่างระมัดระวัง เพราะรู้มันจะกระทบบาดแผลเก่าจนกลัดหนอง ร่างเล็กบอบบางข้างๆ หยุดมือจากการหยิบจับอุปกรณ์ทำขนมจนอรอินทุ์นึกอยากตบปากตัวเองนัก หล่อนล้ำเส้นแต่เมื่อกำลังจะเอ่ยปากขอโทษหลังทอดถอนใจซ้ำๆ กานต์พิชากลับเอื้อมมือเล็กไปหยิบส่วนผสมผงโกโก้เทลงในอ่างแก้วคล้ายว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น แววตาคมสวยแลเยือกเย็น

รอยบากลากยาวตรงข้อมือเล็กเกิดเป็นแผลเป็นปูดโปน ตอกย้ำภาพเหตุการณ์เลวร้ายชัดต่อสายตาอรอินทุ์ยามที่กานต์พิชาไม่ได้สวมเสื้อแขนยาวปกปิด เจ้าของแขนเรียวบอบบางเหลือบมองรอยเก่าแล้วหยุดนิ่ง เพื่อจะไม่คิดถึงภาพเก่าที่เป็นดั่งฝันร้ายนั่นอีก

น้องกานต์คะ พี่ขอโทษ” อรอินทุ์เอ่ยเสียงแผ่ว “ไม่เป็นไรหรอกค่ะพี่บัว เรื่องมันผ่านไปแล้วมันเป็นความผิดพลาดของกานต์เอง กานต์โง่เองค่ะที่เชื่อคนง่าย ไว้ใจคนคนหนึ่งจนกลายเป็นหนามแหลมย้อนมาทิ่มแทงเรา เกือบต้องตายเพราะคิดสั้นๆ ทั้งที่จริงๆ แล้วคนที่ควรต้องแคร์คือพี่ภามกับพี่ภูมิที่ห่วงใยกานต์ ทุกวันนี้กานต์ทำใจได้แล้วค่ะเขาคนนั้นตายไปจากใจกานต์แล้ว” กานต์พิชาเอ่ยเบา รอยตาช้ำๆ บ่งบอกหญิงสาวรักผู้ชายคนนั้น คนเลวๆ คนนั้น อีกฝ่ายพยักหน้าแววตาเอ่อไปด้วยรอยสงสาร

เขา...” อรอินทุ์ขยับปากช้าๆ “เป็นใคร...” คำนั้นเลือนหายไปในลำคอระหง

คุณพ่อของพี่บัว...” กานต์พิชาเอ่ยขึ้น ทิ้งให้อรอินทุ์ใจหายวาบ “ทำธุรกิจกับพี่ภามใช่ไหมคะ วันงานกานต์ไม่ได้ไปเลยไม่มีโอกาสสวัสดีท่านเลย” หญิงสาวเอ่ยขึ้นตาใส ปรับสุ้มเสียงให้สดชื่นดังเดิม ใบหน้าเนียนเหลอหลาไม่คาดคิดว่ากานต์พิชาจะเอ่ยถึงบิดาของเธอด้วยสุ้มเสียงราบเรียบเช่นนั้น แถมยังพาดพิงถึงวันวิวาห์ แล้วไยพูดราวกับว่าไม่เคยรู้จักกับ...กับคนที่หลอกทำร้ายจนแสนสาหัส นี่มันอะไรกัน...

น้องกานต์เคยพบคุณพ่อของพี่มาก่อนไหมคะ?”

 

แสงเรืองวาบจากไฟหน้ารูปทรงโฉบเฉี่ยวของรถสปอร์ตดับวูบ เสียงกระหึ่มจากเครื่องยนต์ค่อยๆ ครางเบาหลังระบบไฟฟ้ายุติการทำงาน ภายในห้องโดยสารมีเพียงบุรุษหนึ่งเดียวนั่งเอนแผ่นหลังกว้างสะสมความอ่อนล้าที่เบาะหน้า พิรภพไม่ได้ก้าวลงจากพาหนะคู่ใจในทันที กลับปิดเปลือกตาลงพักสายตาเกือบนาที ปล่อยใจที่ว้าวุ่นให้ผ่อนคลาย อีกสองวันจะครบหนึ่งสัปดาห์ที่พาตัวเองอันตรธานไปจากบ้านนฤปนาถซึ่งไม่ต่างไปจากการหนีหน้า เพราะความผิดติดตัวมีมากจนเกิดเป็นความละอายใจ

ส่วนคืนนี้สุดวิสัย หลังนักธุรกิจหนุ่มออกจากเลี้ยงสังสรรค์กับลูกค้ารายใหญ่เขากลับบึ่งรถกลับบ้านแทนที่จะเป็นห้องพักในโรงแรมเดอร์ทรินิตี้อย่างลืมตัว ชายหนุ่มแหงนเงยใบหน้ามองตามแสงสลัวของดวงจันทร์ กับโคมส่องสว่างรายทางจากโรงรถไปสู่เรือนหลังใหญ่ จากตรงนี้มองเห็นบานหน้าต่างของห้องนอน อรอินทุ์คงจะหลับแล้ว เวลาเที่ยงคืนกว่าๆ ใครเล่าจะคิดว่าพิรภพจะกลับมาร่างระหงในชุดนอนสีขาวบางพลิ้วนอนเหยียด ดวงหน้าซบอยู่กับหมอนของเขา พิรภพพ่นลมหายใจยาวๆ ยามหยุดมองร่างอรชรพริ้มหลับเกิดแววเอ็นดู แล้วถอยห่างหมุนตัวก้าวเข้าห้องน้ำไป

ผมขอโทษนะใบบัว ที่ทิ้งคุณไว้แบบนี้” คำขอลุแก่โทษเบานัก ทว่าอ่อนโยนยิ่งยามที่ชายหนุ่มก้มลงกระซิบข้างแก้มเนียน

ความอ่อนใสจากผิวหน้ากับกลิ่นหอมอ่อนๆ ของแป้งเด็กจูงใจให้เขาใกล้ ปลายจมูกจรดชิดได้กลิ่นอวลนั้นเต็มปอด เรียวปากหยักสวยเม้มนิดๆ ยามแตะตามผิวนุ่มๆ เบาราวผิวสำลี กลุ่มผมสีน้ำตาลไหม้นุ่มนิ่มยามปัดผ่านใบหน้าคร้าม พิรภพสะกดหัวใจยากเย็นยั้งไว้เพียงแค่นั้น

อืม..มม” อรอินทุ์พึมพำ ขยับตัว ร่างนุ่มพลิกตัวมาคิดว่าปะทะเข้ากับหมอนข้างที่หล่อนวางไว้รอบข้างก่อนเข้านอน

ทว่ายามนี้ที่ของหมอนข้างกลายเป็นร่างแกร่งเย็นชืดที่เพิ่งผ่านสายน้ำเย็นเฉียบหมาดๆ ร่างบอบบางสะท้านขนลุกทุกรูขุมขน เรียวแขนกลมกลึงพาดทับไปบนเอวหนาจนพิรภพจำต้องนอนนิ่ง ไม่กล้ากระทั่งหายใจเข้าออก อรอินทุ์กำลังรังแกเขาโดยการสร้างความหวั่นไหวในกายให้กระพือ ทรวงอกนุ่มใต้ชุดนอนเนื้อบางส่งกระแสวาบหวามแก่คนถูกกอด พิรภพข่มใจอย่างหนักไม่ให้อารมณ์เป็นนาย

คุณแกล้งผมนะใบบัว ที่รักจะไม่ลืมตาดูสิ่งที่คุณทำหน่อยหรือ...” ตัดพ้อ ใบหน้าแดงก่ำกดลงยังเรือนผมนุ่ม หาทางออกให้ตัวเองด้วยการกอดกระชับร่างอ้อนแอ้นรั้งมาแนบอก ปลายจมูกโด่งชิดเรียวปากอิ่ม เลื่อนลงต่ำมอบจุมพิตร้อนระอุดังเปลวไฟ อรอินทุ์ปรือตาขึ้นท่ามกลางความมืดเมื่อโดนสัมผัสรุกราน ดวงตากลมโตตระหนกแต่กว่าจะทันตั้งตัวร่างกายก็ตกอยู่ในวงแขนกว้างจนดิ้นไม่หลุด

คุณ...” “ผมเองที่รัก” เขาเอ่ยเรียกเสียงหวานไม่อายปาก อีกฝ่ายหน้าแดงก่ำ ‘คนบ้า!’

ปล่อยฉันนะ” สั่งเสียงเครือ ดวงตากลมโตพริบพราวในความมืด

โอเค ไม่จูบแต่จะกอด ขอเท่านี้นะ” เขาเอ่ยปากแล้วถอนใบหน้าออกห่างแต่ยังคงกอดร่างนุ่มไว้แน่น กดศีรษะเล็กยังแผ่นอกกว้าง

นะนาย...” จะค้าน ‘ชู่ว์’ เขาปราม

อรอินทุ์จำต้องหุบปากสนิทเมื่อเห็นใบหน้าคมปิดเปลือกตาลงแต่เลิกแถบคิ้วคล้ายขัดใจ หล่อนไม่อยากเสี่ยงเกิดเขาบ้าขึ้นมากลางดึกหล่อนจะเดือดร้อน จึงจำยอมตกอยู่ในอ้อมกอดนี้ ถึงเช้าทุกอย่างจะจบลง

พิรภพมีคำถามที่ต้องตอบแก่เธอ ต้องมี...

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 26 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

588 ความคิดเห็น

  1. #575 ภัท (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2555 / 14:07
    ผู้หญิงส่วนใหญ่ใช้ใจมากกว่าเหตุผลในความรักทำให้ผู้หญิงถูกผู้ชายเอาเปรียบตลอดมา

    การให้อภัยเป็นสิ่งดีแต่การให้อภัยนั้นต้องอยู่บนพื้นฐานของมั่นใจ เชื่อใจ และจริงใจที่พิสูจน์ได้และเป็นรูปธรรมของผู้ชาย ไม่ใช่ใช้แค่ความรู้สึกรักอย่างเดียวของฝ่ายหญิงเป็นตัวตัดสิน

    ยิ่งถ้ามีลูกถ้าได้หัวหน้าครอบครัวที่ไม่ดีจริง ปัญหาไม่ใช่เกิดแค่ตัวผู้หญิงเองคุณยังทำให้ลูกมีปัญหาเพิ่มไปด้วย



    ผู้ชายใช้คำรักแลกเซ็กซ์ ส่วนผู้หญิงใช้เซ็กซ์แลกความรัก
    #575
    0
  2. #255 **~Mink~** (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 14 มกราคม 2553 / 10:06
    มันอยู่ที่ว่าใบบัวเกลียดภามจริงๆ หรือเปล่าต่างหากคะ
    ถ้าเกลียดจริง ทำยังไงภามก็คงไม่ได้หัวใจใบบัวหรอก
    แต่ผู้หญิงสักกี่คนจะอดใจแข็งกับสามี ที่แม้ว่าอาจจะร้ายมาก่อน
    แต่ว่าถ้าเขากลับตัวได้แล้วมาทำดีกับเรา มิ้งว่าร้อยละเก้าสิบกว่าๆ
    ถ้าหัวใจไม่เกลียดจริง สุดท้ายก็ใจอ่อนอ่ะ
    เหมือนที่คนโบราณว่าไว้ อยู่ๆไปก็รักกันไปเอง
    ถ้าฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งไม่ได้แสดงธาตุแท้ว่าแย่จนสุดทนนะคะ
    ยิ่งนานไปถ้าความแค้นจืดจางแล้วด้านดีของแต่ละฝ่ายยิ่งปรากฏ
    มันก็จะทำให้เข้าใจและยอมรับกันได้มากขึ้นด้วยอะค่ะ
    #255
    0
  3. #224 พี่หริ (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 10 มกราคม 2553 / 23:21
    ตอนนี้ก็เริ่มเอาใจช่วยภามด้วยเหมือนกัน รับรองเจอศึกหนักแน่นอน ใบบัวคงไม่ให้อภัยง่ายๆ แน่นอน....จะสงสารหรือสมน้ำหน้าดีเนี่ย ตอนนี้ภามก็รู้แล้วว่าผลสรุปของความจริงที่จะเปิดเผยเป็นยังไง ทุรนทุราย ต้องการยึดใบบัวไว้กับตัวกับใจตัวเอง ก็รักซะขนาดนี้ ยอมรับสภาพเถอะ.....ภามเอ๋ย
    #224
    0
  4. #208 minmin25 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 9 มกราคม 2553 / 19:24
     ตอนนี้กลายเป็นว่าคนอ่านใจสั่นหวั่นไหว สงสารคุณภาม สุดๆๆ
    หนูใบบัวคงใจแข็งน่าดูเลยนะค่ะ  คงโกหกใจตัวเองแน่ๆๆ
    คงไม่ยอมรับว่าตัวเองได้รักคุณภามแล้ว
    ต่อไปนี้คงตองเป็นกำลังในให้คุณภามแล้วล่ะค่ะ
    #208
    0
  5. #198 kaaka (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 7 มกราคม 2553 / 21:01
    อิอิ แก้ไขสิ่งที่ทำกับเค้าไว้ดีดีหล่ะ
    หลงรักเค้าจะแย่ แล้วอย่าปล่อยให้
    อ้ายตัวต้นเหตุไว้หล่ะ เหมือนหนอนไชอยู่นะ
    #198
    0
  6. #197 NmL (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 7 มกราคม 2553 / 19:43
    วิธีแก้ไขคือคุณภามต้องรีบทำการบ้านทุกวันสิคะ ใบบัวคงไม่ใจร้ายใจดำขนาดทำให้ลูกไม่มีพ่อหรอกน่า อีกอย่างก้อทำตัวน่ารักเข้าไว้นะคะ ในเมื่อเรากลับไปแก้ไขอะไรไม่ได้แล้ว ก้อทำให้วันพรุ่งนี้และวันต่อๆไปให้เป็นวันที่ดีที่สุดสิคะ สู้ๆค่ะคุณภาม
    #197
    0
  7. #196 yuechan (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 7 มกราคม 2553 / 15:58
    หึ คิดหรือว่าเขาจะอภัยให้ ในเมื่อรู้ว่าผิด แทนที่จะแก้ไข กลับยังคิดหลอกลวงเขา ทำให้เขาเจ็บฃ้ำยิ่งกว่าเก่า  แบบนี้น่ะรึสมควรได้รับการให้อภัย ถามจริง นายอภัยให้ตัวเองได้หรือเปล่า อภัยให้คนที่ทำกับน้องสาวนายได้หรือเปล่า ถ้ายังไม่ได้แล้วคิดหรือว่าการกระทำแบบเดียวกันจะได้รับการให้อภัย หนูบัวก้อย่าเพลิดหลงไปกับความใคร่นักเลย เดี๋ยวมันจะสายเกินแก้ แค่นี้ก็ยุ่งยากพออยู่แล้ว ถ้าให้ดีอย่าได้ใจอ่อนอีกเด็ดขาด จะตัดบัวอย่าได้เหลือใย จะตัดใจต้องตัดทั้งดวง
    #196
    0
  8. #195 hygiene (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 7 มกราคม 2553 / 13:26
    มาอัฟต่อน้าค่ะ


    #195
    0
  9. #194 โอเล่รสส้ม (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 7 มกราคม 2553 / 12:59
    อืมม..นั่นซิถ้าใบบัวรู้ความจริงแล้วจะเป็นยังไง
    คุณภามต้องรีบทำตัวให้น่ารักแล้วใบบัวจะได้รักซักที
    #194
    0
  10. #193 sarapan (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 7 มกราคม 2553 / 12:24
    ก็นั่นน่ะซิ ถ้ารู้แล้วจะเป็นยังไง สงสัยคุณภามจะหาวิธีไหนมากักไว้ได้อีก
    #193
    0
  11. #192 mydei (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 7 มกราคม 2553 / 11:38
    #192
    0
  12. #191 sarapan (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 6 มกราคม 2553 / 11:26
    แวะมาดูว่าคุณภามจะทำตัวดียังไง แต่ยังไม่ได้ทำดีเพิ่ม ไว้แวะมาใหม่ค่ะ



    #191
    0
  13. #190 เจเดย์ (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 6 มกราคม 2553 / 00:35
    ราเมศกับยุวดีเหมาะกันจิงๆเลวเหมือนกัน
    #190
    0
  14. #189 yuechan (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 6 มกราคม 2553 / 00:29

    บีบคั้นเขา ทำลายเขาจนหมดสิ้นทุกอย่าง แล้วคิดหรือว่ากดารเอาเขามาอยู่ใกล้แล้วทำดีด้วยมันจะชดใช้ได้ สายไปเสียแล้ว บางครั้งบางอย่างที่สูญเสียไปก็ยากเกินกว่าจะกลับมาดีดังเดิม

    #189
    0
  15. #188 แป๊ด (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 5 มกราคม 2553 / 21:22
    ราเมศทำนิสัยได้น่าเกลียดมาก แต่ยุวดีก็สมควรโดนไปกันได้คู่นี้พอกัน
    นายภามแก้แค้นผิดคนแล้วเงียบเชียว
    #188
    0
  16. #187 mydei (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 5 มกราคม 2553 / 20:15
    #187
    0
  17. #185 ★ [ Im Team Vampire ] (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 5 มกราคม 2553 / 16:18

    งืมๆๆๆ

    งงตรงอ้วนตุ๊เหมือนกันอ่ะ

    ^^

    #185
    0
  18. #184 โอเล่รสส้ม (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 5 มกราคม 2553 / 16:08
    คุณภามจะดีได้ตลอดรึเปล่าคะ
    แหม...ใบบัวจะเข้าใจมั้ยเนี่ย เดี๋ยวดี เดี๋ยวร้าย เป็นผู้ชายวัยทองเลย
    #184
    0
  19. #182 เป้ด (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 5 มกราคม 2553 / 15:34
    ขอให้ดีตลอด
    #182
    0
  20. #181 พีพี (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 5 มกราคม 2553 / 13:37
    ขอให้ดีจริง ๆ นะคะ สงสารใบบัวค่ะ
    #181
    0
  21. #180 แอมพี (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 5 มกราคม 2553 / 11:47
    หนุกมากๆค่ะ
    #180
    0
  22. #179 sarapan (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 5 มกราคม 2553 / 11:42
    คุณภามจะดีได้แค่ไหนเนี่ย แบบนี้ขี้หึงชัวร์



    ทำไมถึงบรรยายนางเอกตอนลุกจากเตียงว่า "พาร่างอ้วนตุ๊" ล่ะคะ หมายถึงพันผ้าห่มจนพอง ก็ไม่น่าใช่ เห็นพาร่างอ้วนตุ๊ออกจากผ้าห่ม หรือนางเอกอวบก็ไม่น่าใช่



    #179
    0