เล่ห์มาร (ตีพิมพ์สนพ.สมาร์ทบุ๊ค)

ตอนที่ 14 : ตอน 12 เจ้าสาวซาตาน < Re run 100% ka >

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,139
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 19 ครั้ง
    9 เม.ย. 55

ตอน 12

เจ้าสาวซาตาน

            บัดซบเอ้ย!”

            เก้าอี้บุหนังสีดำมันปลาบถูกหมุนไปมาโดยเจ้าของร่างสูงโปร่งที่กระแทกตัวลงนั่ง ความหงุดหงิดแผ่เต็มดวงตาสีเข้ม แผ่นหลังของเขาร้อนวูบเมื่อไม่ได้ดังใจอีกทั้งไม่อาจแก้ปัญหาที่สุมหัวอยู่ในขณะนี้ หลังหัวหน้าฝ่ายบัญชีเข้ายื่นผลประกอบการประจำปีของโรงแรมไอยรา เพิร์ล ราเมศต้องกุมขมับคร่ำเครียด ธุรกิจหลักของตระกูลยังอยู่ในสถานการณ์ง่อนแง่นอีกทั้งตัวช่วยที่พอมีหดหาย อรอินทุ์ขอถอนหมั้นจากเขาไปเสียแล้ว เมื่อมองไปรอบด้านจึงมืดมน

            กระนั้นชายหนุ่มยังฮึดสู้มองหาหนทางต่อไป แต่ใครกันเล่าที่รวยล้นฟ้าพร้อมโดนหลอกล่อให้ช่วยเหลือธุรกิจที่ใกล้ล้มละลายของเขา รอบตัวเห็นจะมีก็แต่พวกผู้หญิงหน้าโง่ สิ้นไร้ไม้ตอกอย่างยุวดี หล่อนไม่ใช่ทายาทลูกผู้ดีมีเงิน เป็นเพียงผู้หญิงที่ยอมพลีกายให้เขาได้เท่านั้น ราเมศหวลคิดถึงอรอินทุ์ หญิงสาวที่เขาหมายปอง หล่อนมีพร้อมทุกอย่าง นั่นต่างหากล่ะที่คู่ควรและเหมาะสมอย่างยิ่ง ร่างสูงลุกขึ้นเดินวนในห้องทำงานเป็นหนูติดจั่น กดโทรศัพท์มือถือถึงอดีตคู่หมั้นสาวหวังสานสัมพันธ์อีกครั้ง

            ไม่มีสัญญาณตอบรับจากหมายเลขที่ท่านเรียก...’

            เสียงตอบรับแบบอัตโนมัติจากระบบเครือข่ายยิ่งทำให้เขาฉุนเฉียว อรอินทุ์ปิดมือถือจนกระทั่งตอนนี้ยังติดต่อไม่ได้ ที่พึ่งอื่นหรือก็ไม่มี อารมณ์เครียดพุ่งขึ้นสูงจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน พลันเสียงดังเข้าแทรกภวังค์ราเมศตวัดเรียวตาขุ่นข้องไปที่บานประตู เลขาฯ หน้าห้องเยี่ยมหน้าเข้ามา เดาว่าผิดเวลาเพราะราเมศกำลังหงุดหงิด งุ่นง่านและใช้แววตากำราบผู้มารบกวน

            คุณรามคะมีคนมาขอเข้าพบค่ะบอกว่าเป็นตัวแทนจากคุณพิรภพ นฤปนาถ”

            ผมไม่ได้นัด” ค้านเสียงห้วน พิมพิศผงกศีรษะเตรียมออกไปปฏิเสธแขกแปลกหน้าแทนเจ้านาย ราเมศนิ่งคิดครู่หนึ่งแล้วโบกมือเรียกไว้

            เดี๋ยว! บอกหรือเปล่าว่ามาพบผมเรื่องอะไร”

            เรื่องหุ้นของโรงแรมไอยราค่ะ” คำตอบของเธอทำให้เจ้านายหนุ่มนัยน์ตาลุกวาว

            ราเมศโบกมือแทนคำสั่งว่าอนุญาตให้เขาหรือเธอผู้นั้นเข้าพบได้ บางทีอาจมีเรื่องดีๆ รออยู่ ชายหนุ่มขยับเนกไทกับเสื้อสูทให้เข้าที่เตรียมพบกับคนของพิรภพ นฤปนาถ มหาเศรษฐีระดับต้นๆ เจ้าของธุรกิจด้านอสังหาริมทรัพย์ที่เขาพอได้ยินชื่อบ่อยๆ ทางหน้าหนังสือพิมพ์ อีกทั้งยังเป็นเจ้าของโรงแรมระดับเอ๊กครูซีฟย่านใจกลางเมือง ชายหนุ่มกลับไปนั่งรอยังโต๊ะทำงานอย่างใจชื้น จัดฉากเรียบร้อยจึงบอกพิมพิศทางอินเตอร์คอม

            ให้เข้ามาได้”

            สวัสดีครับคุณราเมศ ผมธนภูมิตัวแทนจากคุณพิรภพ” แขกหนุ่มแนะนำตัวด้วยรอยยิ้มบาง ทว่าซ่อนรอยตาเชือดเฉือนด้วยชายหนุ่มตรงหน้าคืออดีตคู่หมั้นของอรอินทุ์ พร้อมกันนั้นจึงส่งนามบัตรให้อีกฝ่าย

            แผนการที่วางไว้ดำเนินไปอย่างเป็นขั้นเป็นตอน ราบรื่นเสียยิ่งกว่าผิวน้ำที่นิ่งสงบยามไร้คลื่นลม ท่ามกลางรอยยิ้มไร้พิษสงของธนภูมิซึ่งกว่าราเมศจะรู้ตัว โรงแรมไอยรา เพิร์ล ก็ตกเป็นกรรมสิทธิ์ขาดของพิรภพไปแล้ว



            หมายความว่ายังไงคะที่คุณบอกว่าแก้ปัญหาได้แล้ว” เสียงหวานค่อนข้างสูงเอ่ยถาม ยามมองใบหน้าคนรักที่เปื้อนยิ้มราวปัญหาหนักใจมลายสิ้น แต่เพียงแค่ข้ามคืนเท่านั้นน่ะหรือ ใครกันที่ยื่นมือเข้าช่วยแก้สถานการณ์ประหนึ่งใกล้จมน้ำของราเมศได้ อย่างไรยุวดีก็คิดไม่ออก

            ผมขายหุ้นโรงแรมส่วนหนึ่งให้นายพิรภพ เคยได้ยินชื่อไหม” คนพูดยิ้มพราย อารมณ์ดีนักหนาหลังได้เงินมหาศาลเพียงตัวแทนมหาเศรษฐีจรดปากกาเซ็นเช็ค ยุวดีขมวดคิ้วมุ่นถ้าเป็นคนเดียวกันก็ต้องพิรภพ นฤปนาถ นักธุรกิจหนุ่มไฟแรงตัวฉกาจแห่งแวดวงธุรกิจโรงแรม พ่วงมาด้วยการออกข่าวว่าลงทุนร่วมกับโมนิกา ไดมอนด์และเคพี เจมส์เมื่อเร็วๆ นี้ หล่อนพยักหน้าหงึกๆ พลางหยิบหนังสือพิมพ์ธุรกิจประจำวันนี้ส่งให้แฟนหนุ่ม

            นี่ใช่ไหมคะพิรภพ นฤปนาถ เขากำลังลงทุนกับคุณพ่อของใบบัวนี่นา”

            อย่างนั้นรึ โลกมันกลมดีนักแต่ช่างเถอะแค่เขาโปรยเศษเงินเป็นค่าหุ้นให้ผมห้าร้อยล้านก็พอ ถึงแม้จะต้องแชร์หุ้นกับคนอื่นแต่อย่างไรซะโรงแรมของผมก็ยังอยู่ ยังเป็นของของผม ยังดีกว่าไม่เหลืออะไรว่าไหมยุ” เขาถามและต้องการให้หญิงเอออวยมากกว่าจะขัด ยุวดีจึงพยักหน้าน้อยๆ เอาใจ ไม่เดือดร้อนในเมื่อราเมศยังปรนเปรอทุกอย่างให้ ไม่ว่าจะเป็นแรงสิเน่หาหรือเงินตราเมื่อหล่อนต้องการ

            เงินจำนวนห้าร้อยล้านบาทกับหุ้นของโรงแรมไอยรา เพิร์ล สี่สิบเปอร์เซ็นต์กลายเป็นของพิรภพ ราเมศไม่เดือดร้อนหากเพราะมิได้ล่วงรู้ว่าหุ้นอีกยี่สิบเปอร์เซ็นต์ที่เขาขายให้กับนักธุรกิจรายหนึ่งก่อนหน้านี้เป็นเจ้าเดียวกับพิรภพล่ะก็ คงไม่มีรอยยิ้มกระหยิ่มใจกับแววตาลิงโลดเช่นนี้เพราะอำนาจในมือของเขาสิ้นสุดลงแล้วตั้งแต่วินาทีที่ธนภูมิก้าวออกไปจากห้องทำงาน

            อยากไปเที่ยวพักผ่อนที่เวนิสกับผมไหม ช่วงนี้อะไรเครียดๆ มาสุมจนปวดประสาทไปหมด ผมกะจะไปพักผ่อนกับใช้เงินเสียหน่อย”

            แน่นอนสิคะถ้าไม่มียุไปด้วยรามต้องนอนหนาวแน่ค่ะ” ออเซาะพร้อมกดจูบที่ปลายคางสากๆ ของชายหนุ่มผู้ซึ่งมีฐานะเป็นสามีทางพฤตินัย แววตายั่วยวนกับสรีระอวบอัดเร่าร้อนในชุดวาบหวิวถูกสลัดออกด้วยมือเดียว ร่างอ้อนแอ้นโอนอ่อนพร้อมมอบให้มากกว่าจุมพิตสร้างความสนิทสิเน่หาแก่คนหนุ่ม



            สามพี่น้องนั่งพร้อมหน้าในห้องรับแขกของบ้านนฤปนาถ คนที่ก้าวเข้ามาหลังสุดเป็นธนภูมิซึ่งไปจัดการเรื่องโรงแรมไอยรา เพิร์ลให้แก่พิรภพ ส่วนกานต์พิชาน้องสาวคนเล็กอยู่บ้านเป็นนิจจึงใช้เวลาว่างฝึกทำอาหารอิตาเลี่ยนกับขนมหลากชนิด ของว่างของวันนี้จึงเป็นช็อคโกแล็ตชิพมัฟฟินหน้าตาน่ารับประทาน หญิงสาวจัดใส่จานแบนสีขาวนวลนำมาเสิร์ฟพี่ชายทั้งสอง

            ฝีมือเข้าขั้นแล้วนะครับน้องกานต์ อร่อยมาก” คนปากหวานหนีไม่พ้นเป็นพี่ชายคนรอง ไม่ว่าของที่ว่าจะออกมาหน้าตาย่ำแย่ รสชาติฝืดเฝื่อนเท่าใดเขารักษาน้ำใจน้องสาวเสมอ พี่ชายคนโตพยักพเยิดแม้ว่าจะต้องดื่มน้ำชาร้อนๆ กลั้วคอตามเข้าไปก็ตามที คนมองหน้ามุ่ย

            อร่อยจริงหรือคะทำไมพี่ภามทำหน้าแหยๆ ล่ะ กานต์ลองให้บูชิตชิมแล้วนะคะเขาบอกโอเค” หล่อนอ้างถึงบอดี้การ์ดหนุ่ม

            เจ้าบูชิตหรือจะกล้าบอกว่าของน้องไม่อร่อย” เสียงพิรภพขึงขังขึ้น คนเป็นพี่รู้แก่ใจสายตาคนสนิทของเขาหวานเชื่อมเกิดเหตุจึงเกิดอาการหวงน้องสาวขึ้นมา ที่ยังไม่ได้จัดการขั้นเด็ดขาดกับลูกน้องที่อาจหาญจะเด็ดดอกฟ้าก็เพราะท่าทีของกานต์พิชาที่ดูมีความสุขเมื่ออยู่ใกล้บูชิต ช่วงนี้ต้องทะนุถนอมจิตใจที่ยังอ่อนบางเขาจึงยั้งไว้ “หมายความว่าทุกคนชมเพราะเอาใจน้องหรือคะ แย่จัง!” น้องสาวหน้าเบ้

            ไม่ใช่ครับน้องกานต์ พี่ชมจากใจจริงๆ นะพี่ทานได้ เห็นไหมหมดไปครึ่งหนึ่งแล้ว” คนใจดีฝืนตักส่วนที่เหลือใส่ปากคำโต กานต์พิชาจึงยิ้มออก พี่ชายทั้งสองซึ่งต่างด้วยบุคลิกราวฝ่ามือคนละด้านของเธอ ที่เหมือนกันคือความเอ็นดูที่มีต่อน้องเล็กคนนี้ท่วมท้น

            แล้วเรื่องที่พี่ภามจะบอกพวกเราล่ะคะ ข่าวดีหรือข่าวร้าย” กานต์พิชาเอ่ยถาม ธุระที่ทำให้พิรภพเรียกตัวทั้งหล่อนกับธนภูมิมาอยู่พร้อมหน้าในวันนี้ เชื่อว่าต้องสำคัญ สายตาของพี่ชายคนโตจับจ้องไปที่ธนภูมิ ผู้ซึ่งน่าจะเกิดปฏิกิริยากับเรื่องนี้มากที่สุด ชายหนุ่มผู้น้องหันกลับมาใส่ใจมองกานต์พิชาที พิรภพที แถบคิ้วคมเข้มขมวดยุกเตรียมตัวรับฟัง

            พี่กำลังจะแต่งงาน เจ้าสาวของพี่คือ คุณอรอินทุ์ กุลพิธาน์ หรือคุณใบบัว”

            ดั่งประกาศิตขาด ฟาดฟันตรงหัวใจของธนภูมิ!!

            ถ้อยคำนั้นเปล่งผ่านเรียวปากหยักสวยช้าชัด มันพุ่งเข้าบาดลึกจนเจ็บแปลบใต้แผ่นอก ฉุดหัวใจของธนภูมิร่วงลู่ลงสู่พื้นล่าง เขาเงยใบหน้าตระหนกขึ้นมองพิรภพพบว่าอีกฝ่ายจ้องมองเขาอยู่ก่อน ชายหนุ่มผู้พี่ยิ้มพรายไม่สะเทือนต่อท่าทีของอีกฝ่าย เขาถือว่าธนภูมิเป็นหนึ่งในศัตรูหัวใจที่เขาต้องเข่นฆ่าท้าประลอง ไม่เว้นว่าเป็นใครน้องชายหรือไม่ใช่ก็ตาม ธนภูมิหาลิ้นไม่เจอส่วนกานต์พิชายิ้มสวยอย่างยินดี พลางเข้าไปเกาะแขนพี่ชายเขย่าอย่างเด็กๆ

            น้องอยากเห็นหน้าพี่สะใภ้จังค่ะ ว่าแต่พี่ภามไปแอบโปรยเสน่ห์กับเธอไว้ตอนไหนคะกานต์เห็นทำแต่งาน จู่ๆ มาบอกจะสละโสดน้องกับพี่ภูมิก็ตกใจแย่สิ” สาวน้อยในสายตาคนเป็นพี่เจื้อยแจ้ว ต่างจากธนภูมิที่นั่งนิ่งจนแทบกลายเป็นหิน

            พี่ไม่ได้หลงลืมชีวิตวัยหนุ่มหรอกนะ พี่ก็มีคนที่พี่ชอบพอ ดูๆ กันอยู่แต่ตอนนี้ใบบัวไม่อยู่กลับมาเมื่อไหร่พี่จะพามาให้รู้จักกับกานต์ไว้”

            ดีค่ะ” กานต์พิชาเปิดยิ้ม ดีใจที่จะมีหญิงสาวสักคนมาดูแลพี่ชายคนโตของเธอ เท่าที่ผ่านมาพิรภพคบผู้หญิงมากหน้าหลายตาทั้งนางแบบ ดาราระดับแถวหน้า แต่ละคนล้วนฉาบฉวยจนยากที่จะปักใจว่าผู้หญิงเหล่านั้นเข้าข่าย ตัวจริง เมื่อชายหนุ่มประกาศโต้งๆ ว่าจะแต่งงาน น้องสาวอยากรู้จนแทบอดใจไม่ไหวว่าเธอคนนั้นเป็นคนอย่างไร

            ฝ่ายธนภูมิตกอยู่ในสภาวะใบ้กิน ก่อนจะรวบรวมสติเอ่ยปากแสดงความยินดีทั้งที่ในหัวใจแห้งผาก พิรภพยิ้มเย็นอย่างผู้ชนะปล่อยให้ผู้แพ้ลดดวงตาลงต่ำ เดินคอตกกลับไปหลังหมดธุระ ร่างสูงเดินลิ่วๆ อย่างไม่เหน็ดเหนื่อยกลับไปยังบ้านพักส่วนตัว แววตาแห่งความเมยเฉยเพราะเก็บอาการเมื่อครู่ถูกเคลือบฉาบด้วยความผิดหวังแสนสาหัส ธนภูมิทรุดลงนั่งอย่างคนหมดแรงทั้งกายและใจ ต้องยอมรับว่าความหวังริบหรี่นัก

            ผมต้องทำอย่างไรจึงจะช่วยคุณได้นะใบบัว” รำพึงรำพัน

            หัวใจชายหนุ่มปวดร้าวดั่งถูกเข็มแหลมนับพันเล่มทิ่มแทง เมื่อไม่อาจปกป้องอรอินทุ์จากเงื้อมือของพิรภพ ชายหนุ่มก้าวออกมายืนรับลมตรงระเบียงทอดสายตาเหม่อลอยไปไกลถึงหญิงสาวที่อยู่ห่างไกลผู้นั้น

            เพราะรักตัวเดียวเท่านั้นที่ทำให้เขาฮึดสู้มาจนถึงบัดนี้ ยังยืนกรานจะเป็นคู่ปรับกับพิรภพแม้ไม่สมน้ำสมเนื้อก็ยังฝืน แล้วครั้งนี้จะให้ยอมแพ้ง่ายๆ หรือ หญิงสาวจะต้องตกนรกทั้งเป็นอย่างแน่นอน ยามนี้เขาอ่านใจพี่ชายไม่ออกว่าต้องการแต่งงานไปเพื่ออะไร ในเมื่อแผนการเอาคืนครอบครัวกุลพิธาน์จบลงแล้ว หรือว่าพิรภพจะ...จะ

            ไม่! เขาส่ายหน้าแรงๆ ไม่ยอมรับเด็ดขาด



            อีกฟากหนึ่งของฝั่งฟ้า จังหวัดเชียงใหม่...

            ใบหน้าอ่อนใสขาวกระจ่างเมื่อปะทะลมหนาวยะเยียบ ขนอ่อนๆ ลุกเรียง กระนั้นอรอินทุ์ยังนั่งนิ่งทอดอาลัยไปยังสายน้ำไหลเอื่อยตรงริมแม่น้ำกก หนี...ต่อให้หนีมาไกลเพียงไหนก็ยังไม่พ้น หญิงสาวกล้ำกลืนเสียงสะอื้นอยู่เพียงลำพัง หลังจากเหตุการณ์เมื่อวานอรอินทุ์ตกอยู่ในอาการเงียบงัน ห่วงใยบุปผาจับใจแต่พี่เลี้ยงสาวย้ำให้เธอซ่อนตัว ซึ่งยากเย็นนักเมื่อเห็นช่อชบาร้องไห้เป็นห่วงพี่สาวในสายเลือด

            เธอกำลังเห็นแก่ตัวนะใบบัว หากไม่ช่วยแล้วใครจะช่วยบุปผาได้’

            หัวใจแบ่งออกเป็นสองซีก ซีกหนึ่งฝืนทำเข้มแข็งเลือกหยัดยืนอยู่ที่นี่ต่อไปโดยไม่สนว่าใครจะเป็นตายร้ายดีอย่างไร กับอีกใจที่กำลังอ่อนยวบอยากกลับไปจบปัญหานี่เสียด้วยตนเอง เขาต้องการตัวเธอเท่านั้น ไม่ว่าจะเอาไปโขกสับ ทำร้ายทารุณ หรือฆ่าให้ตายตก เธอเท่านั้นมิใช่หรือที่ควรกลับไปรับโทษทัณฑ์นั้นแทนบิดา ร่างโปร่งเพรียวใกล้ปลิวลมผุดลุกขึ้นคล้ายว่าได้ตัดสินใจแล้ว

            ร่างแบบบางที่ไร้ซึ่งหัวใจ ความรู้สึกนานัปขาดหายจนดวงตากลมโตว่างเปล่า หล่อนทอดตัวเอนพิงกระจกเล็กๆ ที่อวดก้อนเมฆลอยฟ่องในชั้นบรรยากาศข้างนอกนั่น อรอินทุ์แนบตัวไปกับเบาะของนกเหล็ก ปีกกว้างที่กำลังพุ่งทะยานออกจากสนามบินประจำจังหวัดเชียงใหม่ มุ่งสู่กรุงเทพมหานคร ที่ที่กำลังจะกลายเป็นนรกบนดินอีกครั้ง

            บัวมาถึงสนามบินสุวรรณภูมิแล้วค่ะ คุณภูมิช่วยมารับบัวได้ไหมคะ” คนปลายสายเอ่ยถาม ธนภูมิลนลาน ผุดลุกหลังนอนหมดอาลัยตายอยากให้ห้องนอนตื่นสายกว่าทุกวัน เขารีบร้อนชำระกายแล้วขับรถออกจากบ้านไป ไม่พ้นซึ่งสายตาคมกริบที่คล้ายเรด้าจับตาน้องชายแทบทุกฝีก้าว มือหนาโบกเพียงน้อยๆ ลูกน้องหน้าโหดสองนายก็พร้อมสะกดรอยตามเจ้านายคนรอง

            คุณใบบัว!” สุ้มเสียงอาทรนัก ยามเห็นใบหน้าเซียวกับดวงตาโรยๆ ขอบนัยน์ตาคล้ำบ่งบอกหญิงสาวเพิ่งผ่านพ้นการร้องไห้หนัก ชายหนุ่มตรงเข้าช่วยถือกระเป๋าสัมภาระเพียงใบเดียวที่อรอินทุ์พกมา พร้อมเดินนำหญิงสาวไปที่รถ

            ทำไมคุณใบบัวกลับมาล่ะครับ ที่นี่กำลังวุ่นวายไม่น้อยเรื่อง...” เขาชะงักค้างไว้ หากพูดจบประโยคคำนั้นคงย้อนมาบาดหัวใจจนเกิดแผลลึก อรอินทุ์เบือนไปมองชายหนุ่มใคร่รู้ว่าเขาหมายถึงเรื่องใดทำให้เขาจำใจเอ่ย

            คงไม่มีอะไรร้ายแรงไปกว่าการมองดูคนที่เรารักโดนทำร้ายเฉยๆ หรอกค่ะ เขาขู่จะทำร้ายคนของบัวแล้วก็คุณพ่อ” เสียงสั่นเครือ

            แต่ผมว่าคนที่ควรต้องระวังตัวมากที่สุดคือคุณนะครับ พี่ภามไปขอคุณใบบัวกับคุณอรรถ คุณกลับมาถึงเมื่อไหร่จะมีงานแต่งงานเกิดขึ้นทันที” คนพูดกลืนก้อนแข็งๆ ให้ผ่านพ้นลำคออย่างยากลำบาก รอยตาหวั่นไหวกลบเกลื่อนไม่มิดอีกต่อไป

            อะไรนะคะ!” อรอินทุ์ตกใจ ดวงตาคมสวยเบิกกว้าง

            จริงๆ ครับ พี่ภามตกลงกับคุณอรรถไว้อย่างนั้น” ชายหนุ่มพยักหน้ายืนยัน พลางหลุบเปลือกตาลงต่ำเมื่อพูดจบ เพราะเจ็บแปลบ

            ดวงตาสีน้ำตาลกระจ่างสลดวูบ ใบหน้าเซียวยิ่งซีดกว่าเก่าเป็นเท่าตัว คำที่จะเอื้อนเอ่ยจึงหายไปในลำคอระหง หลังเงียบไปอึดใจเทียบได้นานแสนนานสำหรับธนภูมิ คนข้างกายขยับเบือนซีกหน้าอ่อนหวานที่เต็มไปด้วยแววอ่อนล้ามาสบ เรียกลมหายใจเต้นถี่ของสารถีหนุ่มรอคอยถ้อยคำจากปากหญิงสาว อรอินทุ์จะว่าอย่างไรหากพิรภพต้องการแต่งงานกับเธอ

            ถ้าเป็นจริงอย่างนั้น บัวคงต้องไปตกลงกับเขาค่ะบัวจะไม่ทนอีกต่อไปแล้ว คุณภูมิช่วยพาบัวไปพบเขาได้ไหมคะ”

            สุ้มเสียงหวานหากแต่แฝงความเด็ดขาดเอ่ยขึ้น การตัดสินใจชั่วครู่ทำให้ธนภูมินิ่งค้าง มือหนากุมพวงมาลัยหุ้มหนาปล่อยคว้างเพราะไม่คิดฝันว่าผู้หญิงตัวเล็กๆ ที่ดูบอบบางจะเอ่ยอย่างนั้น อรอินทุ์เลือกที่จะไปพบพิรภพตัวต่อตัว ยอมเผชิญหน้ากับบุรุษไร้หัวใจ

            ใช่สิ! ในเมื่อไม่มีอะไรต้องเสียอีกต่อไปแล้ว ทั้งหัวใจอ่อนบางที่แตกสลาย ทั้งร่างกายที่เปรอะเปื้อนมลทิน ไฉนเลยต้องหวาดกลัวอะไรอีก มากที่สุดก็แค่ตาย อรอินทุ์คิดเยาะตัวเองกับสภาพกลืนไม่เข้า คายไม่ออกนี้

            คุณใบบัวเอาจริงหรือครับ?” “ค่ะ” หล่อนตอบแน่วแน่

            บทจะแข็งหญิงสาวทำได้อย่างน่าทึ่ง คนที่ไม่มั่นใจกลับกลายเป็นธนภูมิเพราะห่วงสวัสดิภาพของหญิงสาวที่เขาหลงรัก ชายหนุ่มพ่นลมหายใจหนักหน่วงก่อนจะทำตามที่อรอินทุ์ขอร้อง บ่ายหน้าเปลี่ยนเส้นทางไปยังที่พำนักของเจ้าชายแห่งตระกูลนฤปนาถด้วยหัวใจแกว่งที่แขวนหมิ่นเหม่อยู่บนด้ายเพียงเส้นเดียว



            ทุกวินาทีที่เข็มยาวกระดิกผ่าน เข้าคู่ไปกับจังหวะของหัวใจอ่อนบาง กระนั้นมันก้าวล้ำไปมากเมื่อความหายนะคืบคลาน พลันหัวใจดวงเดิมแทบหยุดเต้นจังหวะการเคลื่อนขับนิ่งสนิทเมื่อคฤหาสน์หลังใหญ่โตซ่อนตัวหลังกำแพงรั้วยาว สิ้นสุดที่ตรงประตูรั้วแบบรีโมทที่เปิดออกเมื่อรถของผู้เป็นนายมาจ่อรอ

            บรืน เอี๊ยด...ดด

            รถยนต์อีกคันหนึ่งที่ตามติดเสมือนเงาหยุดกึกก่อนจะชนท้าย ใบหน้าของชายฉกรรจ์ภายในห้องโดยสารฉงนนักเมื่อถูกคำสั่งให้ติดตามธนภูมิ แต่จุดหมายหลังชายหนุ่มออกจากสนามบินสุวรรณภูมิกลับเป็นบ้านนฤปนาถ

            ว่าไป...” เสียงห้วนเอ่ยขึ้นขณะชำเลืองมองผู้เป็นนายซึ่งนั่งเอกเขนกในห้องรับแขก

            คุณภูมิกำลังกลับเข้าบ้านครับพี่ พร้อมกับผู้หญิงที่ไปรับจากสนามบิน” หนึ่งในนั้นรีบเร่งโทรศัพท์รายงานชาติ หัวหน้าบอดี้การ์ดเพื่อส่งผ่านข่าวไปยังนายใหญ่ที่กำลังใจจดใจจ่อ แล้วผู้หญิงที่ว่าน่ะใคร?

            สีหน้าของนายชาติทำให้พิรภพแปลกใจ ทว่าใบหน้าหล่อคมยังนิ่งเคียดขึ้ง มีเพียงแถบคิ้วสีเข้มที่เรียงตัวด้วยขนอ่อนๆ ผูกเข้าหากัน

            ร่างสูงสมบูรณ์ไปด้วยมัดกล้ามตรงแผงอกกับต้นแขนอย่างคนดูแลสุขภาพเมื่ออยู่ในชุดลำลองเพราะเป็นวันหยุด เสื้อยืดแขนสั้นยี่ห้อดังพอดีตัวสวมทับเข้าคู่กับกางเกงยีนสีเข้มส่งให้พิรภพแลอ่อนเยาว์กว่าชุดสูทสากลที่สวมอยู่ประจำ แม้ท่านั่งจะยังนิ่งปานรูปปั้นสลักเสลากระนั้นหัวใจเต้นแรง คนสนิทเข้าใจแววตานั้นอย่างยิ่งชาติจึงเป็นผู้ออกไปสังเกตการณ์

            ชายหนุ่มรูปร่างดังยักษ์ปักหลั่นยืนเด่นที่ตรงทางเข้า เสาทรงกลมทั้งสี่ทอดตัวตั้งตระหง่านรับเฉลียงด้านบน จ้องมองผ่านแผงกระจกเพื่อสังเกตสังกา ผู้หญิงอีกคนที่โดยสารยังเบาะหน้าคุ้นตานัก ใบหน้าเรียวรูปไข่ ดวงตาสีอ่อนคู่นั้น ใช่แน่! อรอินทุ์

            เจ้านายครับ คุณภูมิพาคุณใบบัวมาที่นี่” นายชาติพรวดพราดกลับเข้ามารายงาน

            ดวงตาคมดุของผู้เป็นนายกลอกไปมายังความพอใจ ในที่สุดแผนของเขาก็สำเร็จเมื่อหญิงสาวระเห็จจากที่ซ่อนมาหาถึงที่เพียงแค่ขู่ ส่วนผู้เป็นนายอวดนัยน์ตาลึกล้ำจนยากจะเดา ยินดีหรือว่าขัดเคืองใจ คำตอบนั้นคือทั้งสองอย่างที่กำลังรบกวนใจพิรภพ พอใจที่อรอินทุ์มาที่นี่ แต่ขัดเคืองนักเพราะมากับธนภูมิ

            ฉันต้องการอยู่ตามลำพังกับคุณใบบัว อ้อ อย่าลืมเก็บกวาด ลากส่วนเกินออกไปให้พ้นหูพ้นตาด้วย” ส่วนเกิน ที่ว่าคงหนีไม่พ้นผู้เป็นน้องชายนั่นเอง นายชาติผงกศีรษะรับคำสั่งขณะเดินออกมาสวนกับธนภูมิและอรอินทุ์ จึงตรงเข้าขวางพร้อมกับโค้งให้ธนภูมิอย่างสุภาพ แต่ดวงตาโปนนั้นกลอกไปมาไม่น่าไว้ใจ ธนภูมิจึงรั้งให้หญิงสาวไปอยู่ข้างหลังตน

            คุณภามต้องการความเป็นส่วนตัวกับคุณผู้หญิงเท่านั้น เชิญคุณภูมิกลับไปรอที่เรือนเล็กให้สบายใจเถิด” ประโยคบอกเล่ากึ่งขู่กลายๆ ผลักให้เรียวตาของธนภูมิวาวโรจน์ อรอินทุ์หันควับไปหาชายหนุ่มพยักหน้าน้อยๆ ให้เบาใจ แม้หล่อนจะไม่พร้อมนักแต่ยามนี้ต้องกล้าผจญมรสุมร้ายตามลำพัง อีกทั้งไม่ต้องการเป็นชนวนให้ใครบาดเจ็บอีกแล้ว “บัวไม่เป็นไรหรอกค่ะคุณภูมิ ทำตามที่เขาบอกเถิด”

            เชิญทางนี้ครับ” นายชาติโค้งตัวอีกครั้ง แล้วผายมือเป็นการบอกทางแก่หญิงสาวซึ่งจำต้องก้าวตามด้วยอาการตุ้มๆ ต่อมๆ ในหัวใจ

            ทุกฝีเท้าที่ก้าวย่างส่งความเย็นวูบวาบจากปลายเท้าสู่แผ่นหลังบอบบาง ราวกับว่าพื้นหินอ่อนนั้นเกิดกระแสดูดดึงทุกพลังงานจากตัวเธอแล้วถ่ายทอดความเย็นยะเยือกมาสู่เรือนกาย บานประตูเบื้องหน้าเรียกอาการสะท้าน หวาดกลัวทุกขณะของลมหายใจเข้าออก ลูกน้องผู้ซื่อสัตย์ผลักบานไม้สูงเสียดให้เปิดออก อรอินทุ์แทบกลั้นหายใจเมื่อต้องเผชิญหน้ากับ เขา

            พิรภพอยู่ตรงหน้า พร้อมรอยยิ้มแสยะน่ารังเกียจ

            ชายหนุ่มวางตัวเองอยู่ในตำแหน่งเจ้าบ้าน ตรงโซฟายาวเรียบหรูทว่าราคาเหยียบแสนทั้งที่มองจากสายตารูปร่างดูธรรมดานัก ร่างสูงสมส่วนเอนกายแบบสบายๆ พิงพนัก ไขว่ห้างอวดแข้งขาเรียวยาว ใบหน้างดงามดุจบรรจงปั้นเชิดขึ้นเล็กน้อยขณะปรายตามายังทิศทางของผู้มาเยือน ดวงตาคมเข้มแฝงแววพอใจ แสงวาววับปรากฏเมื่อปะทะเข้ากับร่างโปร่งเพรียวที่ยืนทื่อเบื้องหน้า

            เสียงกระแอมเบาๆ ในลำคอของนายชาติเรียกสติให้อรอินทุ์ก้าวเข้าไปภายในห้องนั้น ชายหนุ่มยิ้มนิดๆ คล้ายเยาะพลางผายมือให้หญิงสาวนั่งลง ทว่าที่ที่เขาต้องการคือ ข้างๆ เขา

            ปุๆ มือหนาตบลงที่เบาะนั่งของโซฟาข้างๆ ตัว ตรงกันข้ามอรอินทุ์ชะงักฝีเท้ายืนนิ่ง ส่งแววตาเกลียดกลัวต่อสายตาเหี้ยมกระหาย ยอมก้าวเข้าไปใกล้หากแต่ไม่ใกล้พอที่ชายหนุ่มจะพอใจแล้วเลือกพื้นที่นั่งของตนซึ่งเป็นโซฟาเดี่ยว พิรภพยิ้มเหยียดกักเก็บความอ่อนโยนที่เผลอแสดงชั่วครู่แนบเนียน แน่นอนว่าหล่อนไม่ทันได้เห็นที่ชัดเจนกลับเป็นเพียงภาพมารร้าย โหดเหี้ยมที่รอตัดสินประหารหล่อนเท่านั้น

            คุณใจตรงกับผมเลย เพราะผมกำลัง ต้องการ พบคุณอย่างมาก” เขาเน้นคำด้วยเสียงห้าวแข็ง แกมประชด

            ฉันก็มาแล้วไง อยากจะพูดอะไรต้องการอะไรก็พูดให้กระจ่างเสียวันนี้ ฉันหมดความอดทนกับการกระทำของคุณแล้ว” แหวใส่ด้วยอัดอั้น พิรภพเลิกคิ้วกับอรอินทุ์ในรูปแบบใหม่ที่กล้าขึ้นเสียง ส่งแววตาเป็นปรปักษ์กับเขาทั้งที่ก่อนหน้านี้อ่อนปวกเปียก

            หืม ดูคุณรีบร้อนจัง ต่างจากผมที่อยากคุยนานๆ ข้อตกลงที่ผมจะให้คุณต้องคิดดีๆ คิดนานๆ เพราะมันหมายถึงสวัสดิภาพของใครอีกหลายคนที่มีความหมายกับคุณ แล้วคุณจะรีบร้อนไปทำไมล่ะใบบัว” เขาพูดรวนๆ ทว่าแววตารื่นเริงนัก ต่างจากหญิงสาวที่รุ่มร้อนจนขอบตาร้อนผ่าว

            ดีแต่ข่มขู่ ลิดรอนอิสรภาพ ข่มเหงคนที่ด้อยกว่านั่นคือความภูมิใจของคุณสินะ” ประชดประชัน

            อย่ามาตีฝีปากกับผมนะใบบัว อย่าคิดว่าคุณพิเศษแล้วจะพูดอย่างไรกับผมก็ได้ นั่งลงซะ ตรงนี้” ความอดทนอันน้อยนิดขาดผึงลงง่ายๆ เพียงแค่โดนอีกฝ่ายยอกย้อน เรื่องจริงทั้งนั้นจึงแสลงใจจนทนฟังมิได้ พิรภพขบกรามแน่น

            อรอินทุ์ไม่ยินยอมอยู่ใกล้หล่อนฝังตัวเองที่โซฟาตัวที่ห่างที่สุด พิรภพไม่พอใจระยะกายห่างเหินเขาคว้าข้อมือบางกระชากทีเดียวร่างอ้อนแอ้นก็ถลาเข้าหาตกอยู่ระหว่างอกอุ่น ตักกว้างรองรับสะโพกนุ่มที่ทิ้งน้ำหนักตัวลงแบบกระแทกกระทั้น วงแขนอีกข้างตวัดรัดอัตโนมัติราวปลอกเหล็ก

            เห็นทีจะต้องกำราบเสียบ้าง เจรจาแบบใกล้ๆ คุณจะได้ไม่กล้าพยศกับผมอีก พูดมาสิว่าคุณมาที่นี่ทำไม เพราะไอ้ภูมิหรือว่าผม?” เค้นเสียงเหี้ยมเกรียมถาม อรอินทุ์ไม่ได้ฟังหล่อนกำลังฮึดฮัดกับการโดนกักบริเวณบนตักแข็งๆ กับอกอุ่นร้อน

            ปล่อยฉัน!” อุทธรณ์ “ผมถาม...” เสียงกร้าวข่มขู่

            เห็นอยู่แล้วยังจะถามทำไม ฉันต้องการมาเจรจากับคุณ พอใจหรือยังคนบ้าอำนาจ”

            งั้นก็ว่าไปสิ ผมกำลังฟัง” เขาเอ่ยชิดริมหู เสียงแผ่วติดจะหวานจนอีกฝ่ายขนลุกซู่รีบเบือนหน้าหนี

            ฉัน...ต้องการจบเรื่องนี้ ไม่ว่าพ่อของฉันจะทำอะไรกับคุณไว้มากแค่ไหน ฉันจะชดใช้ให้เองแต่คุณต้องสัญญา เลิกข้องเกี่ยวหรือคิดทำร้ายพ่อของฉันกับทุกคนอีก” เสียงเข้มทว่าสั่นเครือต่อรอง “แน่ใจหรือว่าจะชดใช้แทนไหว มันอาจเป็นทั้งชีวิตของคุณเชียวนะ”

            พิรภพเค้นเสียงคาดคั้น ทั้งที่นัยน์ตาเรืองวาบกับข้อเสนอที่เขาถวิลหา ในที่สุดเขาก็ได้มาซึ่งสิ่งที่ต้องการ อรอินทุ์กลับมาหาเขาวอนขอทั้งที่ไม่มีเรื่องใดที่เขาต้องคิดแค้นนายอรรถอีก ความเห็นแก่ตัววาบพราวในเรียวตาเจ้าเล่ห์ร้าย อรอินทุ์จะไม่มีสิทธิ์ได้รู้ว่าหล่อนกับบิดาบริสุทธิ์ ไร้ซึ่งมลทินเพราะเขาไม่ต้องการปล่อยเธอไปให้ใครหน้าไหน

            แต่งงานกับผม มอบทั้งชีวิตของคุณให้ผมแล้วเรื่องทุกอย่างจะยุติ” เสียงกร้าวประกาศเด็ดขาด

            อรอินทุ์ขบเม้มกลีบปากซีดจางแน่น แม้จะพอรู้ความปรารถนาชั่วร้ายของพิรภพจากธนภูมิแล้ว แต่เมื่อได้ยินจากปากของเขากลับทำให้หล่อนอื้ออึ้งไปหลายนาที ภายใต้อ้อมกอดนั้นหล่อนหยุดดิ้นรนเพราะหมดสิ้นทุกอิสรภาพ สิ้นหวัง เห็นชัดว่าชายหนุ่มต้องการทั้งชีวิต หรือแม้กระทั่งวิญญาณของเธอกระมัง ร่างไร้อารมณ์นิ่งสงบในอ้อมกอดอย่างที่ชายหนุ่มพอใจ กลิ่นหอมอวลจากกายสาวดึงดูดทุกความรู้สึกในกายแกร่งจนสะท้าน

            ว่ายังไงล่ะ” ทวงถาม ปลายคางคมสันวางลงบนบ่าบางคล้ายรอคอย เมื่อดวงหน้าเล็กเบือนมาจึงชนเข้ากับปลายจมูกโด่งเพรียว ใบหน้าอ่อนใสจึงแดงซ่าน

            อากาศรายรอบตัวน่าอึดอัดจนอรอินทุ์อยากตะกายตัวออกไปสูดลมหายใจให้ห่างเขา มัจจุราชในคราบมนุษย์ที่ดูดดึงทุกความปลอดโปร่งให้เลือนราง ลมหายใจยาวเหยียดเฮือกสุดท้ายที่ได้รับเข้าปอดผลักให้ร่างโปร่งบางผละออกยืนขึ้นทั้งที่ในหัวพร่าลาย หมุนตัวกลับมาหาพิรภพทั้งที่ใบหน้าแดงก่ำเพราะถูกกลั่นแกล้ง ฤทธิ์ของการใกล้ชิดเนื้อแนบเนื้อเมื่อครู่ เรียวปากบอบบางยังสั่นจนต้องตำหนิตัวเอง

            ตกลง จากนี้สัญญาระหว่างเรา คือ คุณได้อิสรภาพของฉัน ฉันได้ความปลอดภัยของพ่อกับทุกคนที่ฉันรัก”

            เดี๋ยวสิ” ชายหนุ่มเรียกรั้งเมื่ออรอินทุ์ผลุนผลันจะกลับออกไปเมื่อจบคำ

            ผมต้องการแต่งงานให้เร็วที่สุด ต่อจากวินาทีนี้คุณคือผู้หญิงของผม กรุณาเลิกคบหาผู้ชายหน้าไหนทั้งสิ้นไม่อย่างนั้นผู้ชายพวกนั้นอาจหายตัวไปเฉยๆ แล้วจะหาว่าผมใจร้ายไม่ได้ ไม่เว้นแม้แต่ไอ้ภูมิ จำเอาไว้ใบบัว”

            แต่คุณสัญญาแล้วว่าจะไม่...ทำร้ายใครอีก”

            ผมจะไม่ทำถ้ามันไม่มาใกล้ เมีย ผม กลับไปเตรียมตัวได้แล้วล่ะใบบัว คุณต้องทำหน้าที่เจ้าสาววันพรุ่งนี้ หรือจะเปลี่ยนใจค้างที่นี่ก็ได้นะห้องนอนผมว่างเสมอ หึๆ” พิรภพแสยะยิ้มเยาะยั่วยวนทั้งปากทั้งตา ช่างเป็นรอยยิ้มน่าเกลียดน่ากลัวจนอีกฝ่ายสะอิดสะเอียน

            ทว่าอรอินทุ์ไม่อาจหลีกหนี เขาจะยังคงตามหลอกหลอนหล่อนไปทุกที่ ทุกลมหายใจเข้าออก ในเมื่ออีกไม่ถึงยี่สิบสี่ชั่วโมงข้างหน้าหล่อนกำลังจะกลายเป็น เจ้าสาวซาตาน เจ้าสาวที่ไม่มีโอกาสสัมผัสแสงสว่างแห่งความสุข

            อนิจจา...

            การปรากฏตัวของบุตรสาวไม่ได้ทำให้อรรถซักถามมากความ อรอินทุ์บอกเพียงเพิ่งกลับจากต่างประเทศอย่างที่สั่งความกับบุปผาไว้ หญิงสาวถูกรั้งเอาไว้และเดาได้ว่าบิดาต้องการพูดถึงเรื่องใด เรื่องที่กำลังเกาะกินลมหายใจที่ทุรนทุรายของหล่อน เรื่องเดียวกับที่พิรภพบีบบังคับเพื่อแลกเปลี่ยนเพื่อความปลอดภัยของคนเป็นพ่อ คนเห็นแก่ตัวใช้ความรู้สึกของหล่อนบีบบังคับให้ทำตามที่เขาต้องการ

            ชีวิตผู้อื่นมีค่านักในขณะที่อรอินทุ์เปรียบตัวเองเป็นแค่ผู้หญิงซึ่งมีมลทิน ไร้ค่า ทว่าการได้ช่วยผู้บังเกิดเกล้าลบล้างความบาดหมางนี้ลงได้จึงต้องกระทำ หล่อนไม่เหลือทางเลือกอื่นอีก

            ประมุขของบ้านกุลพิธาน์ปรากฏรอยยินดีเต็มรูปหน้าเรียวประดับริ้วรอย ครานี้อรอินทุ์นิ่งเงียบแต่ก็ไม่ได้ปฏิเสธเต็มปากเต็มคำ บิดาจึงคิดเหมาว่าลูกสาวยินยอมพร้อมใจแต่งงานกับพิรภพ เรียวตาคมหวานรื้นน้ำตาบ่ายหลบยามที่บิดายกหูหาว่าที่เจ้าบ่าวของเธอ การเตรียมงานแต่งงานที่ปกติเป็นเดือนถูกเนรมิตรง่ายดายจะจัดขึ้นอย่างสมเกียรติที่โรงแรมของพิรภพในวันรุ่งขึ้น ห้องจัดเลี้ยงย่อมว่างสำหรับผู้บริหารเจ้าของผู้มีสิทธิ์ขาด ดูจากเวลาไม่กี่ชั่วโมงการ์ดแต่งงานแบบหน้าเดียวสีบรอนซ์เงินร่อนไปถึงมือแขกเหรื่อ รวดเร็วเพียงแค่เป็นความต้องการของเขาราวกับเสกทุกอย่างได้

            บัวขอไปพักผ่อนก่อนนะคะพ่อ รู้สึกเพลียๆ” หญิงสาวปลีกตัวจากความวุ่นวายของการเตรียมงานแบบฉุกละหุกของบิดากับพิรภพ ปล่อยพวกเขาทำตามใจเพราะหล่อนเป็นเพียงหุ่นเชิดที่ไร้ความรู้สึก อรอินทุ์พาร่างอ่อนระโหยกลับเข้าห้องนอนซึ่งมีพี่เลี้ยงสาวรอท่า หญิงสาวโผเข้ากอดบุปผาร้องไห้โฮเมื่อไม่ต้องเก็บกลั้น “กลับมาที่นี่ทำไมคะคุณหนู ทำไมไม่ซ่อนตัวอยู่ที่นั่น ทำไมคะ?” คาดคั้นเสียงเครือ

            บัวปล่อยให้พี่บุปผากับคุณพ่อโดนเขาทำร้ายไม่ได้หรอกค่ะ บัวจะไม่หนีอีกต่อไปแล้ว อะไรจะเกิดก็ให้เกิดไปดูสิว่าเมื่อไหร่เขาจะหยุด”

            ผู้เป็นนายกลั้นสะอื้น หากหยดน้ำตายังปริ่มหางตา ผิวแก้มอ่อนบางระเรื่อจนกลายเป็นสีแดงสุกปลั่ง บุปผาลูบเรือนผมอ่อนนุ่มอย่างปลอบโยน หยดน้ำตาคละเคล้าด้วยความสงสารนายสาวและซึ้งใจนักในความเสียสละแก่คนแบบหล่อนซึ่งเป็นเพียงพี่เลี้ยง

            คนแบบนั้นไม่รู้จักบาปบุญคุณโทษ คุณหนูจะไปอยู่กับเขาได้อย่างไรคะคนใจร้ายอย่างนั้น”

            บัวอยู่ได้สิคะพี่บุปผา บัวจะทนให้ได้วันหนึ่งบัวจะต้องได้อิสระและเอาคืนกับทุกอย่างที่เขาทำกับบัวไว้” หญิงสาวเอ่ยมาดมั่นทั้งน้ำตา ยามนี้พ่ายแพ้ตกเป็นเบี้ยล่างใช่ว่าจะต้องเป็นตลอดไป อรอินทุ์บอกแก่ตัวเองหล่อนจะต้องกลายเป็นผู้อยู่เหนือเขา...

            พิรภพ นฤปนาถ วันหนึ่งผู้ชายเยี่ยงคนโฉดชั่วผู้นี้จะได้รับผลกรรมที่ทำไว้อย่างสาสม ชื่อนี้จะถูกตราไว้ราวสลักลงลึกยังหัวใจกร้าว เขาจะเป็นคนที่หล่อนจงเกลียดจงชังตลอดกาล...



            ณ ห้องสวีท โรงแรมเดอร์ทรินิตี้ แบงค์คอก

            ภายในห้องกว้างสว่างไสวด้วยนีออน เฟอร์นิเจอร์รายรอบครบครัน อีกทั้งยังพลุกพล่านไปด้วยสาวประเภทสอง ซึ่งถูกว่าจ้างมาทำหน้าที่แต่งหน้าทำผมให้เจ้าสาว ทั้งสองเดินขวักไขว่จนร่างบอบบางที่นั่งอยู่เพียงหนึ่งเดียวเริ่มเวียนศีรษะ

            ดวงหน้าของหญิงสาวสวยคมเป็นทุน ใบหน้าเรียวรูปไข่รับเส้นผมยาวหนานุ่มดุจแพรไหม เครื่องหน้าจิ้มลิ้มเหมาะเจาะตั้งแต่ดวงตากลมโตสีน้ำตาลกระจ่าง เรียวจมูกโด่งเล็กรับกลีบปากบอบบางราวดอกไม้แรกแย้ม ยิ่งงดงามเมื่อแตะแต้มสีชมพูวิบวับเพราะทับด้วยลิปกรอส เปลือกตาอ่อนบางถูกกลบปิดรอยช้ำชอกด้วยอายแชโดว์สีชมพูปัดเฉดม่วง แก้มเนียนนุ่มฉาบสีชมพูระเรื่อกลมกลืน ช่างผมจัดแจงรวบเรือนผมเพื่ออวดโครงหน้าสมส่วน พร้อมบรรจงสวมต่างหูเพชรราคาเหยียบสิบล้านเข้าคู่กับสร้อยคอที่ประโคมแสงวาววามระยิบระยับยามต้องไฟ ท้ายสุดเป็นการตกแต่งช่อผมด้านหลังด้วยดอกไม้ดอกใหญ่สีขาวบริสุทธิ์

            ทว่าใบหน้าที่ควรต้องอิ่มเอิบกับวันพิเศษนี้เศร้าสร้อย แววหม่นหมองมาออในนัยน์ตาจนช่างแต่งหน้ามองอย่างแปลกใจ ไม่มีใครกล้าเอ่ยปากแตะต้องเจ้าสาวของพิรภพด้วยเกรงหัวจะขาด เพราะรู้กิตติศัพท์ ก่อนเจ้าบ่าวหน้าดุออกไปจากห้องนี้เขาสั่งเด็ดขาดห้ามเจ้าสาวคลาดสายตา พวกหล่อนจึงมีหน้าที่ ยาม นอกเหนือจากช่างแต่งหน้าทำผมธรรมดา

            แปลกใจ! เหตุใดต้องเฝ้าจับตา หรือว่าห่วงหวงเกินพิกัด แต่ใครเล่ากล้าเผยอปากถาม

            พี่ๆ เสร็จหรือยังคะบัวจะขอตัวไปเข้าห้องน้ำ” หญิงสาวเอ่ยปากเมื่อสองสาวใช้เวลากับหน้าผมของเธอนานพอสมควร

            คืนนี้ไม่จำเป็นต้องสวยเพื่อใคร ไม่มีเหตุผล ไม่เลย...

            อรอินทุ์อยู่ในอาการซังกะตายมากกว่าจะกระตือรือร้น เป็นผลให้อารมณ์ของเจ้าบ่าวขุ่นเคืองยามมองดูตุ๊กตางดงามไร้จิตใจนั่งอยู่หน้าโต๊ะกระจก ต่างจากความตื่นเต้นของเขาที่มีจนล้น นั่นทำให้พิรภพออกไปจากห้องสวีทด้วยอารมณ์ขุ่นข้องราวคลื่นใต้น้ำ

            ได้สิคะ” เสียงห้าวดัดหวานเอ่ยตอบ พลางขยับกายออกห่างให้ร่างระหงผุดยืนแต่สายตายังจับจ้อง อีกฝ่ายพ่นลมหายใจหน่ายๆ

            บัวแค่ไปเข้าห้องน้ำ พี่ๆ นั่งพักเหนื่อยบ้างก็ได้นะคะห้องนี้มีประตูเข้าออกทางเดียว” หล่อนบอก แววตาแล้งไร้

            ค่ะๆ เชิญ” สองสาวหน้าเจื่อนเมื่ออีกฝ่ายรู้ทัน



            น้ำท่วมปาก เป็นอาการที่ไหลบ่ามาท่วมท้นหัวใจรักเขาข้างเดียวของธนภูมิ ชายหนุ่มน้ำใจงามที่เผลอไปหลงรักหญิงสาวมีเจ้าของ ว่าที่เจ้าสาวของพี่ชาย ชายหนุ่มนั่งซบหน้ากับพวงมาลัยหุ้มหนังคอตก ไปรยายื่นหน้ามองแล้วขมวดคิ้วโค้งสวย อีกอย่างที่ฉุดสายตาให้เกิดคำถามคือชุดที่ธนภูมิสวมใส่ เป็นทักซิโด้สีขาวเต็มยศ “กำลังจะไปงานหรือคะนั่น” ต้นอ้อเอ่ยถามงงๆ

            หลังจากชายหนุ่มพาตัวเองเข้ามาเกี่ยวข้อง ช่วยเหลือไปรยาให้พ้นมือลูกน้องของพิรภพ ธนภูมิมาเยี่ยมเยือนบ่อยครั้งด้วยความเป็นห่วงในฐานะที่หล่อนเป็นเพื่อนสนิทของอรอินทุ์ ทั้งสองจึงคุ้นเคยกันมากขึ้นจากศัตรูกลายเป็นเพื่อนแต่ก็แค่ระดับเพื่อนเท่านั้น คุณครูสาวปราดมองทั้งตัว หล่อเนี๊ยบไร้ที่ติกระนั้นที่ติดใจเป็นแววตาล้นความกังวลของชายหนุ่มซึ่งยังนั่งนิ่งที่เบาะหน้า

            มีอะไรหรือเปล่าคะ ทำไมทำหน้าอย่างนั้นคุณอย่าทำให้ฉันหลอนสิ” พูดเย้าๆ ทว่าอีกฝ่ายไม่ขำ ใบหน้าหล่อคมไร้ความสุขเบือนลงต่ำมองตัวเอง ในใจสมเพช เขาต่างหากที่หลอนกับเรื่องที่พิรภพประกาศแต่งงานฉับพลัน

            เมื่ออรอินทุ์กลับออกมาจากการสนทนากับพิรภพ เขาไม่มีโอกาสกระทั่งพบหญิงสาวอีก นายชาติเป็นคนไปส่งอรอินทุ์ที่บ้านกุลพิธาน์ พี่ชายปิดโอกาสของเขาโดยสิ้นเชิง แล้ววันรุ่งขึ้นก็เป็นวันตัดสินประหาร วันแต่งงานของพิรภพกับอรอินทุ์ ทุกอย่างรวดเร็วจนยากปรับหัวใจเขาจึงอยู่ในสภาพนี้

            ผมกำลังจะไปร่วมงานแต่งงานของคุณใบบัวกับพี่ชายผม คุณจะไปด้วยกันไหมครับ” เขาเอ่ยชวนปลายเสียงไหวสั่น “หา! อะไรนะคะ”

            ร่างโปร่งบางที่โผล่หน้าผ่านกรอบกระจกเข้ามาถอยร่น สีหน้าเปลี่ยนเป็นตกใจไม่น้อยพร้อมอุทานในลำคอ เมื่อตั้งสติได้จึงรีบผงกศีรษะแล้วขอเวลาเข้าไปเปลี่ยนชุด ไม่นานไปรยาก็ออกมาในชุดราตรีสั้นสีมรกตงดงามสมตัว แวบหนึ่งสารถีใจลอยยังเผลอมองแล้วชมด้วยความจริงใจ

            คืนนี้คุณต้นอ้อสวยมากครับ”

            ขอบคุณค่ะ ว่าแต่เรื่องเป็นอย่างไรกันแน่คะทำไมจู่ๆ ยัยใบบัวคิดอะไรสั้นๆ อย่างนั้น กับคนที่ทำร้ายตัวเองน่ะหรือ...”

            สำหรับลูกผู้หญิงด้วยกัน ไปรยาไม่อาจเดาว่าเหตุใดอรอินทุ์เลือกที่จะใช้ชีวิตร่วมกับคนที่เคยทำร้ายอย่างแสนสาหัส ใช่! ถ้าไม่ถูกบีบคั้นเพื่อนของเธอจะต้องไม่สิ้นคิดเช่นนี้ ใบหน้าหวานหันไปหาธนภูมิซึ่งเคร่งขรึมกว่าทุกครั้ง

            ไม่ใช่สิ่งที่คุณใบบัวต้องการหรือเต็มใจ น่าจะเป็นเพราะพี่ชายของผมมากกว่า แต่ผมก็ไม่รู้อะไรลึกๆ หรอกครับ”

            ไม่น่าเชื่อเลยนะคะที่เรากำลังจะไปงานแต่งงานของยัยบัวกับ...กับนายพิรภพ เพราะถ้าเป็นฉัน ไม่มีทาง!” เสียงนั้นเข้มขึ้น ชายหนุ่มเบือนสายตาเศร้าสร้อยกลับมาหาไปรยา เจ้าของดวงตาคมเข้มแข็งคู่นั้น เขายิ้มบางแต่เป็นรอยยิ้มแห่งความเจ็บปวด

            ผมอยากให้คุณใบบัวคิดอย่างคุณต้นอ้อจังครับ” “ดูเหมือนคุณภูมิยังไม่พร้อมจะไปร่วมงานนี้นะคะ จะฝืนใจตัวเองทำไมกันในเมื่อคุณเจ็บเสียขนาดนี้” ไปรยาพูดตรง ก็ท่าทีคนอกหักฉายชัดแล้วก็อดเวทนาชายหนุ่มมิได้ แม้ครั้งหนึ่งจะเคยหงุดหงิด เกลียดขี้หน้าที่ธนภูมิมาวนเวียนใกล้ตัวเพื่อนสนิทของเธอ

            ผมไม่ไปไม่ได้หรอกครับ เพราะไม่รู้ว่าผมจะมีโอกาสได้เห็นคุณใบบัวใกล้ๆ แบบนี้อีกเมื่อไหร่ ผมเดาใจพี่ภามไม่ออกแต่เขาจะต้องมีแผนในใจแน่ๆ” ชายหนุ่มเอ่ยเครียดๆ พลางเบือนใบหน้ากลับไปมองตรงยังถนน ไปรยาขบเม้มเรียวปากโดยไม่ได้ตั้งใจแล้วจู่ๆ หัวใจหล่อนก็กระตุกวูบ

            สงสาร หวั่นไหวหรืออะไรกันแน่ที่เธอกำลังรู้สึกกับชายหนุ่มผู้นี้



            ห้องจัดเลี้ยงสำหรับพิธีแต่งงานอยู่ที่ชั้นสองของโรงแรมเดอร์ทรินิตี้ แบงค์คอก ด้านนอกจัดเป็นจุดต้อนรับแขกเหรื่อ ตั้งโต๊ะให้เซ็นคำอวยพรเป็นที่ระลึกและรับของชำร่วย ถัดมาเป็นแผงดอกไม้ห้อยระย้ากับเชิงเทียนสีสวย แสงโทนอบอุ่นอาบไล้สาดจากเบื้องล่างเหมาะแก่การถ่ายรูปคู่กับเจ้าบ่าวเจ้าสาว ทว่าผู้ที่ทยอยเข้ามาในงานจะพบเพียง เจ้าบ่าว ยืนโดดเดี่ยวด้วยใบหน้าดุขรึม

            พิรภพอยู่ในชุดทักซิโด้สีดำสนิท ซึ่งสั่งตัดเย็บโดยห้องเสื้อที่ไว้วางใจทั้งหมดบันดาลได้ด้วยเงินรวมไปถึงงานเลี้ยงเบื้องหลังของเขา ร่างสูงสง่าเหมาะนักเมื่ออยู่ในมาดผึ่งผายประหนึ่งเจ้าชายสูงศักดิ์ ท่าทางไว้ตัวหยิ่งผยองในแววตา ใบหน้าหล่อคมแตะยิ้มนิดๆ เมื่อคนรู้จักอาวุโสกว่าเข้ามาทักทาย แต่คนสนิทจะรู้แววตาคู่คมไม่ได้ยิ้ม เพราะกำลังจ้องมองไปยังทิศทางที่เจ้าสาวควรต้องปรากฏตัว

            ครับนาย” มือหนาโบกขึ้นเพียงนิดนายชาติก็เข้ามาใกล้ โน้มตัวรับคำสั่ง โดยไม่ต้องเอ่ยลูกน้องผู้จงรักภักดีเข้าใจได้ว่าผู้เป็นนายต้องการให้เขาไปที่ห้องสวีทที่จัดไว้สำหรับอรอินทุ์ ตามตัวหล่อนมาที่งานเดี๋ยวนี้ อย่างเดียวที่รบกวนใจชายหนุ่มรูปงามคือการหนี ถ้าอรอินทุ์ไม่ทำตามปากว่า งานแต่งงานครั้งนี้จะร้างเจ้าสาวและมันจะต้องไม่เกิด! “คุณภาม เป็นอย่างไรบ้างแล้วยัยใบบัวล่ะ?”

            ผู้ซึ่งมีฐานะ ว่าที่พ่อตา เอ่ยถาม หลังสอดส่ายสายตาหาบุตรสาวที่ควรต้องยืนเคียงข้างพิรภพ แต่ไม่มี

            กำลังแต่งตัวอยู่ครับ ประเดี๋ยวคงมา” ตอบอย่างใจเย็นทั้งที่ภายในเดือดพล่าน

            เตรียมงานเสร็จรวดเร็วทันใจ ผมเชื่อแล้วว่าถ้าคุณบอกว่า ได้ ทุกอย่างจะเป็นอย่างนั้น ถือเป็นโชคดีมากที่ผมตกลงทำธุรกิจกับคุณ”

            อรรถเอ่ยขึ้นพลางส่งรอยยิ้มให้พิรภพ ไม่วายพูดเรื่องธุรกิจในวันแต่งงานของลูกสาวเพียงคนเดียว ชายหนุ่มโค้งศีรษะลงให้ผู้อาวุโสกว่า ท่าทีนบนอบจะใช้เฉพาะเมื่อจำเป็น แล้วเวลานี้ก็จำเป็นเพราะเขาต้องการได้อรรถเป็นพวก การจะให้อรอินทุ์ตกอยู่ใต้อำนาจ ไม่กล้าคิดหนีเขาอีกเงื่อนไขสำคัญคือชายสูงวัยผู้นี้ ฉะนั้นต้องเอาใจ

            นั่นเจ้าสาวของคุณ วันนี้ใบบัวสวยจริงๆ ลูก” สายตาของอรรถปราดไปเห็นลูกสาวก่อนใคร ฉุดรั้งนัยน์ตาสีสนิทของพิรภพให้มองตาม และไม่อาจปฏิเสธถ้อยคำชื่นชมเพราะสมคำอย่างที่สุด



            เจ้าสาว อยู่ในชุดราตรีสีขาวยาวกรอมเท้า ช่วงบนเป็นเกาะอกเข้ารูปปักเลื่อมแวววาว เปิดเนินไหล่มาถึงต้นแขนเรียวเล็ก ผิวพรรณขาวนวลดังอาบแช่น้ำนมต้องแสงสว่างของดวงไฟ แต่ไม่เท่าจากประกายตาคมที่จ้องราวตะลึง เรียกว่าโดนสะกดก็ไม่ผิดนัก อรอินทุ์ยกชายกระโปรงกรุยกายก้าวมาหาบิดากับชายหนุ่มที่หล่อนอยากหลีกหนีให้ไกล ทว่ากลับถูกจับให้ยืนคู่ เคียงข้างอย่างเลี่ยงไม่ได้

            ใบบัว คุณสวยมากที่สุดเท่าที่ผมเคยเห็นผู้หญิงคนไหนเลยครับ” ถ้อยคำหวานซึ้งออกจากปากเจ้าบ่าว เรียวตาคมพราวระยับจ้องมองใบหน้าที่กำลังแดงก่ำ นี่กระไรคำชมของมารร้ายที่สวมหน้าชากเจ้าชายผู้หล่อเหลา อย่าไปหลงเชื่อเขาเชียวนะใบบัว อรอินทุ์ยิ้มนิดๆ รับคำพร้อมลดดวงตาลงต่ำ แสดงท่าทีเขินอายพอเป็นพิธี ในเมื่อพิรภพกำลังสร้างฉากรักหอมหวานเรียกความอิจฉาจากผู้คน หล่อนก็ต้องแสดงโต้ตอบอย่างแนบเนียน ไม่เช่นนั้นอาจหลอกตาบิดาไม่ได้ แต่แล้วหญิงสาวก็ต้องหน้าเจื่อน มือเรียวบางกำเข้าหากันเจ็บจี๊ดเมื่อปรายตาไปพบธนภูมิที่ก้าวเข้ามาหาพร้อมกับไปรยา

            แววตาเจ็บปวดของธนภูมิเธอเข้าใจ เพียงไม่นานชายหนุ่มเปิดเผยแล้วว่าเขาทำเพื่อเธอได้ทุกอย่าง ทว่าอรอินทุ์ไม่อาจตอบสนองความจริงใจนั้นได้อีกต่อไป

            ยัยบัว ปลอดภัยดีใช่ไหม?” ไปรยาร้องเรียกชื่อเพื่อนด้วยความดีใจ แล้วลดเสียงเป็นเพียงกระซิบเมื่อถามทุกข์สุข ใบบัวพยักหน้าทั้งที่เริ่มปริ่มน้ำตา มือเล็กๆ กุมมือของต้นอ้อไว้บีบแน่น

            ต้นอ้อ ขอโทษนะที่หายไปไม่ได้ติดต่อ...” คล้ายว่าเพียงแค่เอ่ยชื่อจะส่งผ่านความในใจที่อัดอั้นได้ เพราะบริเวณงานไม่เอื้อให้สองสาวพูดคุย สายตาคมกริบของพิรภพยังไม่ยอมเคลื่อนออกห่าง ยิ่งเห็นธนภูมิด้วยแล้วยากที่ชายหนุ่มจะยอมคลาดสายตาจากเจ้าสาวของเขา

            คุณภูมิ บัวขอโทษค่ะที่วันนั้น...” เอ่ยเบาอย่างระอาย “ผมเข้าใจครับว่าเกิดอะไรขึ้น เขาไม่ยอมให้ผมพบคุณอยู่แล้ว”

            เสียงขื่นของน้องชายบาดหูจนพิรภพสะบัดใบหน้าดุดันขึ้นสบ เพราะความผิดหวังทำให้ธนภูมิกล้ากับเขา เจ้าบ่าวหน้าหล่อกำมือหนาเข้าหากัน เค้นแน่นเก็บไว้ภายใต้กระเป๋ากางเกงสีดำสนิท รอยยิ้มเยือกเย็นเช่นเดิมกลับประดับใบหน้าคมคร้าม ไม่บ่งบอกว่ากำลังโกรธชนิดควันออกหู

            คุณใบบัว นี่ครับของขวัญจากผม” ธนภูมิถือโอกาสนั้นหยิบกล่องของขวัญเล็กๆ ออกจากกระเป๋ากางเกงสีขาว ยื่นไปจับมือเรียวบางของอรอินทุ์ให้แบออกแล้ววางของที่เขาหามาด้วยใจบนมือสั่นๆ นั้น ภูเขาไฟกำลังจะระเบิด! ลาวาร้อนเผาผลาญในอกพร้อมพวยพุ่งเมื่อพิรภพเห็นมันเต็มตา เขาคำรามกร้าวในลำคอ ‘ไอ้ภูมิ มึง...’


            ได้เวลาแล้วครับ เชิญเจ้าบ่าวเจ้าสาวขึ้นเวทีครับ” เจ้าหน้าที่จัดงานเข้ามากระซิบเบา ฉุดสายตาดุปลาบตวัดไปมองจนอีกฝ่ายสะดุ้งเฮือกเพราะน่ากลัวหาใดเปรียบ พิรภพสูดลมหายใจลึกๆ กำหนดหัวใจที่กำลังเดือดปุดเพื่อทำหน้าที่ สร้างภาพงานแต่งงานครั้งนี้ให้จบๆ ไปซะ เพื่อจะได้ถึงเวลาสะสาง!

            ไปกันเถิดใบบัว ส่งมือให้ผมสิ” เขาบอกเสียงเข้ม จ้องมองมือเล็กที่ยังกุมของขวัญของธนภูมิเขม็ง อรรถพยักพเยิดพร้อมส่งยิ้มเป็นแรงผลักให้อรอินทุ์ขึ้นเวทีไปพร้อมเจ้าบ่าว

            วินาทีแห่งความเป็นจริงที่โหดร้ายเกิดขึ้นแล้วโดยไม่มีใครฉุดรั้งได้ ทั้งเพื่อนรัก ทั้งบิดาหรือกระทั่งธนภูมิ ร่างโปร่งระหงถูกจูงกึ่งออกแรงลากโดยเจ้าบ่าวซึ่งกำลังสะสมความโกรธไว้เต็มพิกัด เสียงปรบมือที่ดังก้องกับภาพผู้คนล้นหลามที่มาร่วมเป็นสักขีพยานไม่อยู่ในห้วงสติของอรอินทุ์สักน้อย ทุกอย่างพร่าเลือนไร้ซึ่งการจดจำ...

            สติสัมปชัญญะการรับรู้กลับมาสู่ตัวอีกครั้ง พบว่าที่นี่เป็นห้องพักมิใช่ห้องจัดเลี้ยง ไม่มีดอกไม้ตกแต่งอลังการ ไม่มีแขกเหรื่อนับร้อย ไม่มีการเฉลิมฉลองใดๆ อีกหลังจากเวลายี่สิบสองนาฬิกา ฤกษ์ส่งตัวเจ้าบ่าวเจ้าสาวผ่านพ้นอรอินทุ์จึงนั่งแหมะอยู่ภายในห้องสวีทของโรงแรมเดอร์ทรินิตี้ พิรภพต้องการใช้ที่นี่เป็นห้องหอในคืนแรก ไม่ต้องการเสียเวลาเดินทางกลับไปที่บ้านนฤปนาถ

            มันจึงไม่ต่างอะไรสำหรับเธอ ไม่ว่าจะเป็นที่ไหน ที่นั่นก็ไม่ต่างไปจากนรก!!

            หญิงสาวนั่งหอบหายใจหลียวมองไปรอบตัว ตระหนักได้ถึงความไม่ปลอดภัยเมื่อต้องอยู่ตามลำพังกับเขา โล่งอกลงบ้างเมื่อห้องนี้ปราศจากร่างสูงของเจ้าชายในชุดทักซิโด้สีมืดมิด

            ถอดชุดนั่นซะทีสิ”

            จู่ๆ เสียงห้วนก็ออกคำสั่งมาจากเบื้องหลัง พิรภพพาตัวเองออกมาจากห้องน้ำด้วยผ้าเช็ดตัวผืนเดียว พันทบไว้ต่ำๆ อวดสรีระสมชาย ทั้งมัดกล้ามหนั่นแน่นช่วงอกกับกล้ามท้องที่สมส่วน อรอินทุ์เบือนใบหน้าแดงซ่านกลับทันที บ่นอุบอิบในลำคอ บ้าชะมัด!

            นี่คุณไม่ได้ยินรึไง” ถามซ้ำเมื่อไร้ความสนใจจากเจ้าสาวหน้าสวย “เพิ่งรู้ว่าแต่งงานกับคนหูหนวก เป็นใบ้ ผมจำได้ว่าก่อนแต่งคุณมีครบทุกอย่างทั้งแววตาเฉือดเฉือน ช่างพยศกับปากที่ชอบด่าทอผม แล้วนี่ทำไมถึงเงียบ?”

            ความเงียบทำให้เจ้าของใบหน้าชื้นด้วยหยดน้ำขุ่นเคืองอีกครา คนถูกถามกลับนิ่ง เอาแต่นั่งสงบบนเตียงกว้างราวกับทำสมาธิก่อนต่อกรกับหมู่มาร อาการพยศโดยดื้อเงียบทำให้ชายหนุ่มเริ่มขบกรามหงุดหงิด แล้วก้าวอาดๆ เข้าไปหา รั้งต้นแขนบอบบางที่วางไว้บนตัก แรงกระชากทำให้คนที่ไม่ได้ตั้งตัวร้องโอยหันมาเผชิญหน้าอย่างไม่เต็มใจ

            อย่าคิดว่าทำแบบนี้แล้วคุณจะรอด จำเอาไว้คุณไม่มีวันหยุดผมได้ ถ้าไม่พูดก็ไปอาบน้ำซะแต่ต้องมาทำหน้าที่ เมีย ช้าไปกว่านี้ผมจะจัดการตามที่ผมพอใจ ทั้งถอดชุดนั่น ทั้งอาบน้ำทำความสะอาดให้คุณทุกซอกทุกมุมเชียวล่ะ” คนพูดส่งแววตากรุ้มกริ่ม แกล้งเลียริมฝีปากหยักสวยแสดงท่าทีหื่นกระหายยามจ้องมองเรือนร่างใต้ชุดสวยขึ้นๆ ลงๆ จนอรอินทุ์หน้าแดงก่ำ สะบัดร้อนสะบัดหนาวแล้วสลัดตัวออกจากการเกาะกุมอย่างแรง เป็นผลให้ร่างเล็กบอบบางหงายตึงไปบนฟูกหนาผมเรียบตึงกระจุยกระจาย ดอกไม้ประดับหลุดจากพุ่มผม

            ร่างสูงใหญ่โถมทับตามด้วยเสียหลัก งุนงงกันอยู่พักหนึ่งคนเสียเปรียบกว่าก็รู้สึกตัวว่าพิรภพกำลังทาบตัวนอนนิ่งบนร่างงามที่สวมชุดเทอะทะฟูฟ่อง อรอินทุ์กะพริบตาปริบๆ ตกใจ “ถอยออกไปนะคนบ้า!” แหวใส่

            รีบก็ไม่บอก ไม่อาบก็ไม่อาบอย่างไรตัวคุณก็หอมอยู่แล้ว แบบนี้ผมก็เต็มใจ” เขาแสยะยิ้มพร้อมกับโน้มใบหน้าที่ปกคลุมด้วยเส้นผมตัดสั้นเปียกหมาดลงมาหา ที่หมายเป็นลำคอระหงขาวผุดผาดที่เรียกร้องให้ชายหนุ่มฝังใบหน้าลงไป ท่ามกลางเสียงกรีดร้องของอรอินทุ์

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 19 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

588 ความคิดเห็น

  1. #478 boubou77 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2553 / 04:07
    อย่าบอกนะคะว่าการที่ภามเป็นพระเอกโหดๆ แล้วเค้าจะต้องง้อแบบโหดๆอ่ะ!
    #478
    0
  2. #407 eieeei (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 31 มกราคม 2553 / 20:30
     กี้สสสส ภามมัยเปนงี้ ..นายเลวมากนะภาม^^
    #407
    0
  3. #223 mangosteen (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 10 มกราคม 2553 / 22:38
    แหม อยากซัดภามซักเปรี้ยงจัง............ทำท่าเหมือนไม่ค่อยสำนึกเลยนะเนี่ย......หรือสำนึกในใจยะ

    แต่ดีใจที่อรรถ ไม่ได้เป็นคนผิด แถมยังเป็นพ่อที่รักลูกมาก แต่การแสดงออกมันเป็นไปในทางตรงกันข้าม....

    #223
    0
  4. #157 minmin_atom25 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 1 มกราคม 2553 / 16:05
     สู้ๆๆ  ค่ะไรท์เตอร์เป็นกำลังใจให้ค่ะ
    Happy  New  Year  ค่ะ
    มีความสุขมากๆๆ   นะค่ะ
    #157
    0
  5. #150 anata1it (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 1 มกราคม 2553 / 12:52
     วิธีของพระเอกนี้ ผิดคาดค่ะ
    #150
    0
  6. #147 naowarat_epp (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 1 มกราคม 2553 / 08:45
    กลับลำไปผูกมิตรกับพ่อตาซะแล้ว แทนที่จะเข้าไปขอโทษสิ่งที่ทำกับใบบัว
    ไม่มีความสำนึกเลย แถมยังใช้แผนขมขู่ให้ใบบัวออกมาแบบนี้ ( ใบบัวต้องออกมาแน่ๆ )
    ไม่เช่นนั้นจะเป็น เจ้าสาวซาตาน ได้อย่างไร ( เดาอีกแล้วเรา อิอิ )
    รออ่านต่ออยากรู้ๆๆๆๆ
    #147
    0
  7. #146 sweetynt299 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 1 มกราคม 2553 / 01:41

    อืมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมม 
    อาจจะหงุดหงุดหัวใจไปบ้าง  แต่อยากบอกว่าพระเอกน่ารักน่ะ  
    อาจจะแย่ไปบ้าง  แต่เราก้อเชียร์ขาดใจ  
    พวกเดียวกัน  (พวกวิชามารไง)  อิอิออิ
    หวัดดัปีใหม่ค่ะ

    #146
    0
  8. #144 yuechan (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2552 / 15:23
    หึ อยากแต่งงั้นเรอะ ยัยอร หากครั้งนี้กลับไป ก่อนจะลาลับบอกพ่อหน่อยก็ดี เผื่อมันอาจจะดีขึ้นที่มีคนช่วยแก้แค้นให้ 

    หากไร้ซึ่งหนทางนัก ยากลำบากนักที่จะอยู่ บางครั้งการคิดสั้นอาจจะเป็นการแก้แค้นที่ดีที่สุดก็เป็นได้
    #144
    0
  9. #143 annanz (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2552 / 08:14
    ค้างอย่างแรงงงง

    อัพให้ไว ให้ไว

    จารอนะ writer
    #143
    0
  10. #142 yuechan (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2552 / 14:40

    โหช่างกล้า จนถึงตอนนี้แล้วยังคิดว่าตัวเองยังมีเกรียติ มีศักดิ์ศรีเหลืออยู่อีกหรอ แล้วสิ่งที่ทำกับเขาล่ะเรียกว่าอะไร  สิ่งที่เขาเสียไปล่ะ นั่นไม่ใช่เกรียติหรือศักดิ์ศรีเหมือนกับของนายเรอะ 

    อย่าได้หวังเลยว่าทุกอย่างมันจะง่ายไปเสยหมด ถ้าหากยังไม่สำนึก ก็ทระนงตนเอาไว้เถอะ สักวันเจ้าสิ่งที่นายนอนกอดมันไว้จะเผาไหม้ในใจไปจนตาย

    #142
    0
  11. #141 prarotna (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2552 / 11:51
    ทำผิดแล้วไม่ยอมรับผิด น่าเกลียดจริง ๆ
    แล้วยังมีหน้ามาบอกว่าเป็นราชสีห์ ชิ...นายภาม
    #141
    0