เล่ห์มาร (ตีพิมพ์สนพ.สมาร์ทบุ๊ค)

ตอนที่ 13 : ตอน 11 หัวใจราชสีห์ < Re run 100% ka >

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,587
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 17 ครั้ง
    8 เม.ย. 55

ตอน 11

หัวใจราชสีห์

            หญิงสูงวัยตรงเข้าไปลูบหลังลูบไหล่บุตรชาย ธนภูมิพนมมือไหว้มารดาแล้วโผเข้ากอดร่างเล็กด้วยความคิดถึง นางยิ้มพลางจับจูงมือลูกชายเข้าไปพักที่ห้องรับแขกของคฤหาสน์สีหมอกกลางเกาะส่วนตัว สองแม่ลูกถามไถ่สารทุกข์สุกดิบประสาคนอยู่ห่าง ซึ่งนานๆ ครั้งธนภูมิจะทิ้งงานที่โรงแรมมาเยี่ยมเยียนมารดาซึ่งพำนักถาวรที่เกาะแสงจันทร์

            แม่ครับ ผมมีเรื่องไม่สบายใจเลย...” ชายหนุ่มเอ่ย แววตาเจือไปด้วยความสับสน

เรื่องอะไรหรือภูมิ บอกแม่มาเถิดเกี่ยวกับคุณภามใช่ไหม?” ต่อให้เดานางก็พอคลำทางถูก เพราะเหตุการณ์ก่อนที่พิรภพกับธนภูมิจะไปจากเกาะแสงจันทร์ครั้งนั้นยังหลงเหลือหมอกควัน เรื่องของหญิงสาวที่ถูกจับตัวมาที่นี่ด้วยความแค้นที่พิรภพมีต่อบิดาของเธอ และต่อให้นางรักและเอ็นดูชายหนุ่มดั่งเลือดเนื้อเชื้อไขมากเท่าไหร่ครั้งนี้มองว่าถูกมิได้ บุตรชายในสายเลือดพยักหน้าน้อยๆ เงยใบหน้าคมคร้ามขึ้นสบ

ผมขัดคำสั่งพี่ภาม ผมทำเรื่องที่เนรคุณกับครอบครัวคุณท่านเพราะผมช่วยเหลือคุณใบบัว ผมทนดูเฉยๆ ไม่ได้จริงๆ ครับแม่”

ร่างสูงไถลตัวจากเก้าอี้นวมไปนั่งกองกับพื้นพรมตรงหน้ามารดา ก้มหน้านิ่ง แม่นุ่มเงียบไปอึดใจแล้วส่งนัยน์ตาอาทรเช่นเดิม มือเล็กเหี่ยวย่นกร้านหยาบเพราะกรำงานลูบลงบนบ่าหนาแกร่งช้าๆ เผยรอยยิ้มอ่อนโยน

ที่ภูมิทนไม่ได้แม่เข้าใจนะเพราะครั้งนี้คุณภามทำแรงเกินไป ลูกไม่ผิดหรอกที่สงสารเธอแล้วคุณภามว่าอย่างไร ยอมหรือที่ลูกต่อต้าน”

พี่ภามโกรธมาก เพราะเขา...ห้ามหวงทุกคนเข้าใกล้คุณใบบัว ผมไม่เข้าใจเลยครับก็ไหนว่าเกลียดเธอ แต่ทำไม...” ธนภูมิตั้งแง่

แน่ใจหรือว่าลูกไม่เข้าใจเหตุผลของคุณภาม เหตุผลนั้นอาจเป็นเหตุผลเดียวกับลูกก็ได้” “แม่ครับ!”

นั่นล่ะเป็นเรื่องที่ชายหนุ่มปฏิเสธมาตลอด ทั้งที่ที่จริงแล้วเขารู้แก่ใจ มั่นใจเสียด้วยซ้ำว่าพิรภพทั้งหวง ทั้งหึงอรอินทุ์จนปัดชายหนุ่มที่เข้าใกล้หญิงสาวจนกระเจิงไม่เว้นแม้แต่เขา

แม่จะไม่ห้ามที่ภูมิเข้าไปช่วยเหลือคุณใบบัว แต่แม่ขอห้ามลูกกีดกันถ้าคุณภามกลับตัวได้ อย่างไรเสียลูกก็แทรกกลางความสัมพันธ์ของคนทั้งสองไม่ได้ มันบาปนะลูก” มารดาให้สติ ธนภูมิก้มหน้านิ่ง ขบเม้มเรียวปากเข้าหากันแน่น หัวใจเขาต่อต้านเมื่อมารดาห้ามหวง แต่ถ้าอรอินทุ์ไม่ได้ต้องการพี่ชายของเขาล่ะ เขายังมีสิทธิ์ที่จะรักเธอมิใช่หรือ...

มือของแม่เอื้อมมาแตะบ่ากว้างของลูกชาย เข้าใจและเห็นใจ เมื่อใดที่รักหรือต้องการของสิ่งเดียวกับพิรภพนางมักบอกให้ธนภูมิเสียสละเสมอ เพื่อตอบแทนบุญคุณของตระกูลนฤปนาถที่ล้นหัว แต่ครานี้สายตาหม่นด้วยวัยชรามองออก ธนภูมิกำลังประกาศกร้าวเขาไม่อาจทำเช่นนั้นได้อีกแล้ว


            กระโปรงตัวสวยสีฟ้าพาสเทลพลิ้วไหวตามลม กานต์พิชายืนอยู่ท่ามกลางสวนดอกไม้ที่พิรภพเนรมิตรให้น้องสาวเพื่อเพิ่มความสดชื่นให้ผู้ซึ่งกำลังพักฟื้น ด้านหน้าของตัวคฤหาสน์ซึ่งเดิมเป็นสวนหย่อมกว้างสุดลูกหูลูกตากลับกลายเป็นสวนดอกไม้เมืองหนาวดอกใหญ่หลากสีสันซึ่งช่วยให้จิตใจของหญิงสาวเบิกบาน

            ร่างสูงของคนสนิทก้าวตามโดยเว้นระยะห่างอย่างเจียมตน แต่กานต์พิชากลับเรียกหาส่งให้บูชิตตรงเข้าไปใกล้ พร้อมรับคำสั่ง

กานต์อยากเก็บดอกไม้พวกนี้ไปใส่แจกันที่ห้องทำงานของพี่ภามกับพี่ภูมิ” เธอบอก “ได้ครับ”

บูชิตผงกศีรษะหงึกๆ สวมวิญญาณเป็นหนุ่มชาวสวนทันที ชายหนุ่มเตรียมพร้อมด้วยการหยิบกรรไกรตัดดอกมาถือ มือข้างหนึ่งคล้องตะกร้าหวายใบย่อมพร้อมตัดดอกไม้ตามที่นายสาวชี้ไป กานต์พิชาหัวเราะคิกเมื่อเห็นท่าทีของบอดี้การ์ดหนุ่มดูเคอะเขิน ชุดสูทสีดำสนิทกับกระเช้าดอกไม้หลากสีสันของเธอดูไม่เข้ากันเลย

พี่ภามเอาดอกไม้พวกนี้มาปลูกเยอะๆ ก็ดีนะกานต์ชอบ มองลงมาจากห้องนอนสวยมากเลย” “ครับ” ตอบสั้น

เมื่ออีกฝ่ายหันเหไปสนใจดอกกุหลาบสีแดงสด บูชิตส่งเรียวตาคมเข้มตามติดแต่เมื่อเธอหันมาเรียวตาคู่นั้นจึงหลุบลงต่ำเก้อๆ กานต์พิชายิ้มนิดๆ จนผิวแก้มอ่อนใสบุ๋มลง ร่างเล็กบอบบางก้าวไปหยุดตรงหน้าแล้วเงยขึ้นจ้องมองบูชิตจนชายหนุ่มยืนอึ้ง ทำอะไรไม่ถูก

เอ้อ คุณกานต์” พึมพำ

เมื่อกี้บูชิตทำอะไร มองอะไรอยู่เหรอ?” ดวงตาบ้องแบ๊วจ้องไม่กะพริบ “เอ้อ เรื่องนั้น เอ่อๆ ผม” ติดอ่าง คล้ายของแข็งมาขวางกลางไว้

ว่ายังไงล่ะบูชิต ทำไมไม่ตอบเมื่อกี้แอบมองกานต์ทำไมหรือว่าวันนี้กานต์แต่งตัวประหลาด ชุดนี้ไม่สวยใช่ไหม” หญิงสาวพานไม่มั่นใจในตัวเอง ชายหนุ่มสูดลมหายใจเต็มปอดจนเกือบสำลักเมื่อจู่ๆ นายสาวก็เงยใบหน้าประกอบด้วยเครื่องหน้าจิ้มลิ้มขึ้นทำให้เกือบชนปลายคางคมสันของเขา

ปละเปล่าครับ ชุดนี้คุณกานต์ใส่แล้วสวยมาก”

            “ขอบใจจ๊ะ” คนถูกชมยิ้มกว้าง

ดวงตาคมสวยที่เคยหม่นเศร้าเจือรอยยิ้มในตา กี่วันกี่เดือนผ่านที่บูชิตเฝ้าดูแล ทะนุถนอมหล่อนจากอดีตเลวร้าย กานต์พิชาเพิ่งรู้สึกว่าแววตาของผู้อารักขาอบอุ่นนัก ทว่าต่างจากพี่ชายทั้งสอง แต่จะเป็นไปได้หรือที่นายจ้างอย่างหล่อนจะคิดอะไรกับลูกน้องคนสนิทของพี่ชายอย่างน้อยๆ พิรภพก็คงไม่ยอม แต่อะไรก็เกิดขึ้นได้เมื่อความปลอดภัยอบอุ่นที่บูชิตแสดงออกเข้าแทรกซึมหัวใจของหญิงสาวทีละน้อย ในวันที่กานต์พิชาลืมตาขึ้นมองปัจจุบัน เธอจึงรู้ว่าควรลืมอดีตร้ายๆ ที่มีราเมศไปเสีย เพื่อการเริ่มต้นใหม่...

บูชิตจะไปอยู่อเมริกากับกานต์หรือเปล่า พี่ภามคุยเรื่องนี้หรือยัง?”

เรื่องนั้นคุณภามบอกผมแล้วครับ แต่ผมยังไม่ได้ตอบนาย” ชายหนุ่มก้มหน้าลงเล็กน้อย ร่างเล็กกว่าขยับออกห่างดวงตาพราวแสงเมื่อครู่หม่นลง บูชิตอาจไม่อยากต้องจากคนรักไปอยู่ไกลอย่างที่พิรภพบอกเธอ

ยังไม่ได้ตอบ นายคงหนักใจสินะกานต์เข้าใจเพราะหลายปีกว่าจะได้กลับมา นายคงจะคิดถึง...” หยุดไว้แค่นั้นเมื่อก้อนแข็งๆ เคลื่อนมาจุกที่ลำคอระหง

ใบหน้าของกานต์พิชาแดงระเรื่อ ริ้วน้ำตาเอ่อคลอเมื่อคิดน้อยใจ หล่อนเป็นน้องสาวคนเล็กที่ถูกเลี้ยงดูแบบประคบประหงม ตามใจมาตลอดโดยพี่ชายทั้งสองจึงมีอุปนิสัยแสนงอน เอาแต่ใจตั้งแต่วัยเด็ก หญิงสาวเบือนใบหน้าหนีซ่อนรอยน้ำตา

ใครหรือครับ?” แถบคิ้วหนาเข้มขมวดเข้าหากัน

ไม่รู้สิ แฟนมั้ง บูชิตคงจะมีคนรัก พี่ภามบอกกานต์” กานต์พิชาหน้าตูมเมื่อเอ่ยอย่างนั้น

เสียงพ่นลมหายใจหนักหน่วงที่ดังขึ้นเบื้องหลังทอดยาว รอยตาของบอดี้การ์ดหนุ่มพร่างพราวยามที่ชำเลืองมองนายสาวของตน กานต์พิชายืนนิ่งหันหลังให้เขาเสมองดอกไม้ให้สบายใจ ชายหนุ่มก้าวเข้าใกล้อีกก้าวก้มตัวลงไปใกล้ๆ

ผมไม่มีคนให้ต้องคิดถึงหรอกครับ ผมจะตามไปปกป้องคุณกานต์ ยินดีจะไปทุกที่ที่คุณหนูอยู่ครับ” สาบานเสียงหนักแน่น

เรือนผมสยายพลิ้วตามแรงลม ปัดปลิวมาปรกดวงหน้าเนียนใสช่วยบดบังสีระเรื่อที่แย่งกันแตะแต้มใบหน้า รอยยิ้มสวยที่ผุดขึ้นฉาบทั่วกับคำตอบชัดถ้อยชัดคำของบูชิต

            “ขอบใจจ๊ะ” กานต์พิชาตอบรับด้วยรอยยิ้มเอียงอาย


            อาการเดินวนเป็น หนูติดจั่น เป็นภาพที่บูชิตเห็นจนเจนตาตั้งแต่ก้าวเข้ามาในห้องนี้ เจ้านายหนุ่มเรียกเขากับธนภูมิเข้ามาปรึกษาแบบลับๆ เรื่องราเมศ ภายในห้องทำงานกึ่งห้องหนังสือของพิรภพจึงถูกปิดล็อกแน่นหนาจากภายใน แผนการเอาคืนครั้งใหญ่ที่ต้องปรับเปลี่ยนเบนเข็มจากอรรถไปหาราเมศ หนุ่มนักธุรกิจมากรักจอมเจ้าชู้ทั้งที่มีคู่หมั้นเป็นตัวเป็นตนอยู่แล้ว

ประวัติของชายหนุ่มถูกนำมาตีแผ่ พร้อมกับภาพถ่ายคู่กับยุวดี หญิงสาวที่ได้ชื่อว่าเป็นภรรยาลับๆ มาร่วมปี คนที่ขบเขี้ยวไม่แพ้กันเป็นสองหนุ่มพี่น้อง พิรภพกัดฟันกรอดต่อพฤติกรรมชั่วที่หลอกผู้หญิงมากหน้าของราเมศ หนึ่งในนั้นคือน้องสาวที่เป็นดั่งดวงใจของเขา และอีกหนึ่งที่โดนหลอกจนโง่งมคือ อรอินทุ์ ที่ไม่รู้เลยว่าคู่หมั้นทำตัวเหลวแหลกแค่ไหน

พิรภพหยุดตัวเองที่โซฟานวมกลางห้อง ชายหนุ่มกระแทกตัวนั่งลงจนเบาะยวบตามอารมณ์ ธนภูมินั่งลงตรงข้ามกับพี่ชาย และตรงโซฟาเดี่ยวข้างๆ เป็นบูชิต เลขาฯ คนสนิท

โรงแรมของมันกำลังแย่ครับนาย การเงินติดขัดอย่างหนักจนต้องบอกขายหุ้นยี่สิบเปอร์เซ็นต์ นายราเมศต้องการแต่งงานกับคุณอรอินทุ์เพราะหวังกอบกู้ธุรกิจที่กำลังขาดทุนด้วยเงินของนายอรรถแต่มาโดนยกเลิกงานหมั้นเสียก่อน ตอนนี้กำลังวิ่งวุ่นที่จะกู้เงินจากธนาคารหลายแห่งมากู้สถานการณ์ ผมว่าเหมาะแล้วที่เราจะยื่นมือเข้าช่วย” บูชิตเอ่ยเสียงเยียบ พิรภพทอดเรียวตาคมวับมองเหยียดกับภาพถ่ายมั่วสุมที่มีราเมศกับหญิงสาวอีกสามคนกลางสระน้ำ ณ โรงแรมหรูแห่งหนึ่งในประเทศแถบทะเลทราย

ใช่ ต้องช่วยมันจากวิกฤต ภูมิ นายเข้าไปเจรจาขอซื้อหุ้นอีกสี่สิบเปอร์เซ็นต์ของมัน ฉันทุ่มไม่อั้น” พิรภพหันมาทางธนภูมิ

ชายหนุ่มผู้น้องซึ่งมีตำแหน่งเป็นทนายความประจำตระกูลรับคำสั่ง ฝ่ายบูชิตส่งสำเนาเอกสารอีกหลายฉบับที่ค้นมาได้ว่าราเมศเป็นหนี้ธนาคารอีกหลายแห่งรวมหลายร้อยล้าน วิกฤตของศัตรูคือโอกาสที่พิรภพจะเข้าครอบครองโรงแรมไอยรา เพิร์ล กับธุรกิจในมือของราเมศทุกอย่าง หมายมาดคนเลวจะต้องสิ้นเนื้อประดาตัวในเร็ววัน

กริ๊งๆๆ

เสียงโทรศัพท์ตั้งโต๊ะบนโต๊ะทำงานดังขัด พิรภพปรายนัยน์ตาคมก่อนจะรับสายเป็นโมนิกาหญิงสาวทราบข่าวว่าแผนการที่วางไว้กำลังเปลี่ยนแปลงด้วยพบตัวการร้ายที่ไม่ใช่อรรถ

ครับมาร์กี้ ผมกำลังจะโทรหาคุณอยู่เชียว”

นึกว่าพอหมดประโยชน์ไม่ต้องใช้มาร์กี้ ภามก็ลืมเพื่อนคนนี้เสียแล้ว มาร์กี้โทรมาถามความคืบหน้าค่ะได้ข่าวว่าเป็นคนอื่นที่ทำร้ายน้องสาวภาม” หญิงสาวแสร้งแง่งอนตอนแรกแล้วหัวเราะเสียงใสตามสไตล์สาวอารมณ์ดีในตอนท้าย “ครับ”

พิรภพยิ้มน้อยๆ กับกระบอกโทรศัพท์เพราะคนปลายสายอยู่ไกลถึงประเทศฮ่องกง ชายหนุ่มเริ่มเล่าเรื่องราวของราเมศที่เป็นต้นเหตุของเรื่องทั้งหมด เรียวตาของโมนิกาหรี่ลงหล่อนกังวลแทนเสียแล้ว แล้วเรื่องต่างๆ ที่ดำเนินการไปแล้วล่ะ

แล้วคุณอรรถกับคุณใบบัวล่ะคะ ภามจะทำอย่างไรต่อ”

เรื่องลงทุนกับนายอรรถผมคิดว่าไม่มีปัญหาหรอก เราจะทำธุรกิจร่วมกันจริงๆ ก็ได้ ส่วนที่จะถ่ายเทเงินของเขามาลงทุนจนหมดเนื้อหมดตัวนั้นก็ยกเลิกเปลี่ยนเป็นเป็นหุ้นส่วนอย่างยุติธรรม แต่เรื่องอื่นผมยังไม่ได้คิด...” เขาละไว้เพียงเท่านั้น

อรอินทุ์จัดอยู่ในจำพวกเรื่องอื่นที่คล้ายว่าชายหนุ่มไม่ใส่ใจ เพื่อนสาวเลิกเรียวคิ้วโค้งสวย ประหลาดคนเสียจริง! ทั้งที่นี่เป็นเรื่องแรกๆ ด้วยซ้ำที่พิรภพต้องจัดการ หรือที่ผ่านมาโมนิกาจะมองผิดว่าเพื่อนหนุ่มคิดลึกซึ้งกับอรอินทุ์ ความรู้สึกในอกที่มีมากกว่าการแก้แค้น

แต่ถ้ามาร์กี้เป็นภามจะรีบจัดการ เรื่องอื่น ที่ว่านี่ก่อนเลยล่ะค่ะ ไม่อย่างนั้นคงคาใจ ขอโทษนะคะที่พูดตรงไปหน่อยแต่เพราะมาร์กี้เป็นผู้หญิงก็ต้องเห็นใจเพศเดียวกัน คุณใบบัวควรได้รับความยุติธรรมบ้าง” หล่อนเอ่ยฉะฉาน

โมนิกาเน้นคำว่า เรื่องอื่น จนพิรภพแทบสะอึก พูดจาอีกสองสามคำจึงวางสายไป ชายหนุ่มทั้งสามนั่งปรึกษาหารือกันต่อ พิรภพสั่งการบูชิตกับธนภูมิเริ่มดำเนินการตามแผนที่วางไว้ คล้อยหลังชายหนุ่มทั้งสองพิรภพพาตัวเองไปยืนที่มุมห้องเอนกายสูงใหญ่พิงพนักเก้าอี้ ทอดสายตาลอยๆ ผ่านกระจกทรงสูงที่แทนที่ผนังห้อง

            คำพูดของโมนิกาจุดชนวนเรื่องที่นอนนิ่งในใจกระด้าง ไม่ใช่ว่าไม่คิดแต่พิรภพเสลืมเรื่องของอรอินทุ์ไปชั่วขณะ เพราะเขายังไม่รู้จะเริ่มต้นที่ใด ชายหนุ่มผู้ซึ่งทระนงตนประหนึ่งราชสีห์กำลังชั่งใจอย่างหนักหากต้องไร้ซึ่งเกียรติ ศักดิ์ศรีเอ่ยคำขอโทษต่อความผิดทั้งมวล

ที่ร้ายกว่าคือการต้องสารภาพว่าตกหลุมหลงรักเจ้าหนูตัวเล็กๆ อย่างหญิงสาวผู้นั้น พิรภพทอดถอนใจยาวกับขวากหนามมากมายเบื้องหน้า สำนึกรู้ช่วงที่ผ่านมาเขากระทำการป่าเถื่อนมิใช่น้อยกับหญิงสาว แล้วเพียงแค่คำพูดจะลบล้างได้ง่ายๆ หรือ...

ชายหนุ่มกระดกแก้ววาวใส กลืนของเหลวสีเหลืองอำพันรวดเดียวลงคอหนาปล่อยให้บาดลึกแต่ไม่แยแส เห็นทีเรื่องอื่นๆ ที่แกล้งละเลยจะต้องถูกจัดการให้เป็นเรื่องเป็นราวเสียก่อนก่อนที่จะหมดโอกาส คิดได้อย่างนั้นจึงโทรศัพท์หาอรรถและขอเข้าพบที่บ้านกุลพิธาน์ด้วยความร้อนใจ


นั่นมัน...”!!

เสียงอุทานลอดผ่านจากร่างเล็กในชุดสุภาพ เป็นกระโปรงทรงสอบสีกรมท่ายาวแค่เข่ากับเสื้อคอบัวสีขาวติดกระดุมเรียงเม็ดด้านหน้าซึ่งเป็นแบบฟอร์มประจำของพี่เลี้ยงสาว หล่อนชะเง้อมองให้แน่ใจก่อนจะหลบเลี่ยงเข้ามาด้านใน ยืนหายใจหายคอไม่สะดวกเมื่อเห็นรถลิมูซีนสีดำปลาบติดฟิล์มมืดสนิททั้งคันเลี้ยวปราดเข้ามาจอดหน้าคฤหาสน์อย่างชำนาญทาง

ประมุขของบ้านกุลพิธาน์ชำเลืองไปยังประตู ฟังเสียงรถที่จอดสนิทแล้วโบกมือให้ศักดิ์สิทธิ์ คนสนิทพ่วงตำแหน่งบอดี้การ์ดออกไปรับรองพิรภพหุ้นส่วนคนใหม่ของธุรกิจอัญมณี ร่างสูงสง่าปรากฏตัวพร้อมบุรุษคู่ใจอย่างนายชาติซึ่งหลบฉากไปยืนคู่กับศักดิ์สิทธิ์ที่มุมห้องอย่างรู้งาน ปล่อยให้บรรดาเจ้านายได้สนทนา

            บุปผาข่มอาการหวาดกลัวจับใจลงเพราะรู้ฤทธิ์ชายหนุ่มผู้นี้กับลูกน้องของเขาดี ย่างก้าวเข้าครัวไปจัดเตรียมเครื่องดื่มออกไปรับรอง ถาดกลมเงาวับถูกวางแก้วเซรามิกสีขาวเหลือบมุก รินกาแฟร้อนหอมกรุ่นสำหรับสองที่ หญิงสาวก้าวช้าเนิบเข้าไปในห้องรับแขก

ขอบใจ” พิรภพปรายนัยน์ตาคมวับมายังบุปผา ไม่ต่างไปจากนายชาติที่จ้องเขม็งจนหญิงสาวรู้สึกเกร็ง กายบางลีบเล็กลงไปถนัดใจ

มาแต่เช้าเชียว ท่าทางคุณภามจะมีธุระด่วนมาก ว่ามาเลยนะเราคนกันเอง” อรรถเปิดประเด็น

แววตาผู้อาวุโสกว่าเป็นมิตรก็จริงแต่ไม่ทิ้งเขี้ยวเล็บ เสมือนเสือพบสิงห์ที่อย่างไรก็ยังไว้เชิง พิรภพเงยใบหน้าหล่อคมขึ้นสบพลางวางแก้วกาแฟที่ยกขึ้นจิบด้วยท่วงท่าสง่า มาดนุ่มๆ แต่แววตาคมวับนั่นเอาจริง อรรถจึงใคร่รู้ธุระของชายหนุ่มคราวลูก ดูเหมือนเรื่องเดียวที่เขากังวลจะเป็นเรื่องของโมนิกาหุ้นส่วนสาวที่เขาหมายปองมากกว่าอื่นใด

ผมอยากปรึกษาคุณอรรถเรื่องคุณอรอินทุ์ครับ”

ยัยใบบัวน่ะรึ หรือคุณโกรธที่แกไม่ไปทำงาน ถ้าเรื่องนั้นผมต้องขอโทษนะลูกสาวคนนี้ติดจะดื้อกับผมอยู่” เขาออกตัว คนฟังยิ้มนิดๆ ตรงมุมปาก ส่ายหน้าน้อยๆ นั่นน่ะเรื่องเล็กน้อย

ไม่ถึงขนาดต้องโกรธกันหรอกครับ ผมแค่เสียดายมากกว่าที่จะไม่ได้ร่วมงานกับเธอ ทั้งที่ผมหวังไว้มาก...”

พิรภพทิ้งประโยคนั้นไว้จนเป็นที่น่าสงสัย เสียดายเรื่องอะไรกันเล่า!!

คุณหมายถึง...กับลูกสาวผมน่ะรึ” ชายสูงวัยกว่าเลิกแถบคิ้วนิ่วหน้าสงสัย เรียวตาสีเข้มส่งไปยังพิรภพมองนิ่งอย่างประเมิน มัวแต่หวั่นใจว่าชายหนุ่มจะสนใจโมนิกากลับกลายเป็นอรอินทุ์ไปได้อย่างไร แววฉงนเกิดเพียงครู่ ชายผู้ซึ่งอยู่ในฐานะบิดาอรอินทุ์นิ่งไปอึดใจ ยกกาแฟขึ้นจิบเพื่อเบรกการสนทนา ใบหน้าคมเข้มแม้วัยล่วงเลยไปมากเบือนกลับมาสบตาคนหนุ่มกว่าจริงจัง

คุณหวัง...ในกรณีไหนกันล่ะ ผมจะได้ให้คำปรึกษาได้ถูก” เอ่ยเรียบเรื่อย ดูใจเย็นนัก

สำหรับผู้หญิงเก่ง งดงามทุกกระเบียดนิ้วอย่างคุณอรอินทุ์ผมคงไม่หวังเพียงแค่ทำงานร่วมกันเท่านั้นหรอกครับ ความต้องการสูงสุดคือการได้แต่งงานกับเธอ คุณอรรถอาจคิดว่าเร็วไปแต่สำหรับผมแล้วหากพบผู้หญิงที่ใช่ อาจเป็นแค่วันเดียวผมก็ตัดสินใจได้ เพียงแต่คุณอรรถจะกรุณาผมไหมเท่านั้น” พิรภพเอ่ยนอบน้อม ผงกศีรษะได้รูปให้อรรถ

อีกฝ่ายนิ่งคิดพลางมองหน้าพิรภพแล้วใคร่ครวญ อรอินทุ์เป็นลูกสาวหนึ่งเดียวของเขา ภายใต้ความเฉยชาของบิดาหากถูกตีแผ่กลับเต็มไปด้วยความห่วงใย อาทรที่ไม่อาจแสดงออก เพราะความหมางเมินเนิ่นนานสะสม

จะว่าเร็วไปก็ใช่ ผมคิดว่าคุณควรมีเวลาศึกษาใบบัวอีกสักหน่อย เรื่องแต่งงานคงไม่หนีไปไหนถ้าแกเห็นพ้องด้วย”

คุณอรรถอย่าลืมว่านายราเมศยังอยู่ ผมเชื่อว่าเขาจะไม่หยุดเพราะผลประโยชน์ที่จะได้หลังจากได้แต่งงานกับคุณอรอินทุ์ คุณเองก็คงทราบดีจึงได้กีดกันใช่ไหมครับ” ชายหนุ่มเอ่ยฉะฉาน ทุกคำนั้นถูกเผง

ผลจากการศึกษาศัตรูอย่างราเมศจนทะลุปรุโปร่ง กับอดีตศัตรูอย่างอรรถทำให้พิรภพเป็นต่อ จุดอ่อนของพ่อค้าอัญมณีผู้นี้มิใช่แค่เพียงหลงใหลผู้หญิงสวย แท้จริงแล้วเป็นพ่อที่รักและห่วงลูกสาวประดุจจงอางหวงไข่ แต่ภายนอกแสดงออกเย็นชาจนกลายเป็นไม้เบื่อไม้เมา นัยน์ตาของอรรถวับขึ้นเมื่อเอ่ยถึงราเมศ อดีตว่าที่ลูกเขยที่หักหลังลูกสาวของเขาอย่างเลือดเย็น

ใช่ ไอ้ราเมศมันเป็นเดนมนุษย์ มันกำลังหลอกลวงลูกสาวผม เมื่อผมพบหลักฐานว่ามันซุกผู้หญิงไว้ซ้ำยังใช้เซฟเฮ้าส์ของผมที่ฮ่องกงแลกเปลี่ยนผู้หญิง ผมจึงต้องตัดขาดแต่มันก็ยังไม่วายตอแยกับใบบัว”

            ปลายเสียงเค้นแค้นๆ คงยากที่ราเมศจะปล่อยมือจากบ่อเงินบ่อทอง อีกทั้งอรอินทุ์ยังเป็นสาวสวยสะพรั่งซึ่งฝ่ายชายมีแต่ได้กับได้เท่านั้น รอยตาดุขึ้งนั้นไม่ต่างไปจากคนฟังที่เผลอขบกรามแน่น เมื่อเรื่องราวนั้นพาดพิงมาถึงกานต์พิชา

นั่นหล่ะครับที่ผมกังวล หากปล่อยเอาไว้คุณอรอินทุ์คงใจอ่อนกับมัน ผมจึงคิดว่าเพื่อความปลอดภัยและไม่ให้นายราเมศเข้ามายุ่มย่ามได้อีกคือการที่คุณอรรถอนุญาตให้ผมแต่งงานกับเธอโดยเร็ว” พิรภพหว่านล้อม

อรรถเงียบไปอึดใจ ไม่ปฏิเสธว่าอยากกีดกันลูกสาวจากชายโฉด แต่กับพิรภพเขาก็ยังไม่มั่นใจนักชายสูงวัยจึงไม่คิดผลีผลาม

ผมไม่ขัดเรื่องที่คุณชอบพอใบบัว แต่ตอนนี้แกไม่อยู่ไปต่างประเทศ หากกลับมาเราจะมาคุยเรื่องนี้กันอีกครั้ง สำหรับความจริงใจของคุณภามผมรับไว้และยินดียกลูกสาวให้คุณ คุณจะรอแกได้ไหมล่ะ” “เธอไปต่างประเทศเหรอครับ ตั้งแต่เมื่อไหร่”

นั่นไม่อยู่ในแผน!

ทั้งที่คิดว่าการมาที่บ้านกุลพิธาน์ครั้งนี้จะเป็นการมัดมือชกและได้พบหน้าหญิงสาว ทว่าหล่อนกลับไม่อยู่ แววตาเฉียบคมไม่เชื่อนักพลันปราดมองไปปะทะเข้ากับพี่เลี้ยงสาวที่เข้ามาเสิร์ฟของว่าง รอยตาของหล่อนประหวั่นพรั่นพรึงเมื่อได้ยินบทสนทนาเรื่องงานแต่งงานของนายสาว ชายหนุ่มจ้องตอบไม่วางตา บุปผามือไม้สั่นขณะยอบกายวางถาดลงบนโต๊ะกลาง

ไม่กี่วันนี้เองน่ะ ไม่บอกว่ากลับเมื่อไหร่เสียด้วยแต่ผมจะรีบตามตัวแกกลับมา” อรรถรับปากจะจัดการให้ เขาเองก็ร้อนใจเกรงว่าราเมศจะแผนสูงมาง้องอนจนอรอินทุ์ใจอ่อน ชายหนุ่มชำเลืองมองบุปผาที่ก้าวช้าเนิบออกไป หล่อนหวังจะเก็บข่าวไปบอกนายสาวสินะ พิรภพแสยะยิ้มพอใจพลางขยิบตาส่งสัญญาณไปยังคนสนิท นายชาติก้าวออกไปจากห้องนั้นเงียบกริบ

บุปผาพ่นลมหายใจเฮือกใหญ่เมื่อพ้นออกมาได้ โดยไม่รู้ว่าถูกจับตาจากคนร่างยักษ์

อย่างไรผมก็จะรอครับ” คนพูดดูใจเย็นนัก ทั้งที่ภายใต้เสื้อเชิ้ตยี่ห้อดีนั้นร้อนระอุจนแทบเหวี่ยงเสื้อออกจากตัว

ใบบัวคุณไปหลบซ่อนตัวอยู่ที่ไหน ใครหน้าไหนที่กล้าช่วยเหลือ หวังว่าจะไม่ใช่...ไอ้ภูมิ ไอ้น้องทรยศ’

ใบหน้ายิ้มพรายแต่คำในใจบริภาษ เสร็จสิ้นธุระพิรภพก้าวอาดๆ กลับไปยังรถลิมูซีน ติดตามด้วยร่างใหญ่โตของนายชาติ ที่สอดตัวเข้าไปทำหน้าที่สารถีด้วยรู้ นายกำลังโกรธจึงไม่รั้งรอที่จะกระชากพาหนะคันหรูออกจากบ้านกุลพิธาน์

ชาติ ได้อะไรเพิ่มเติมไหม” “ผู้หญิงคนนั้นรู้แน่ครับว่าคุณอรอินทุ์อยู่ที่ไหน รับรองว่านายจะได้รู้ที่หลบซ่อนโดยเร็ววันนี้” ยืนยัน

ขณะที่นายชาติตามออกไป พบบุปผายืนจดๆ จ้องๆ มองโทรศัพท์ตั้งโต๊ะในห้องรับรองเล็กก่อนจะผละไปอย่างชั่งใจ ร่างสูงใหญ่ซึ่งนั่งกึ่งนอนเหยียดที่เบาะหลังรับรู้ เขากอดอกแน่นพร้อมขบกรามจนใบหน้าคมสันโปนผิดรูป สมองกำลังประมวลอย่างหนัก หมายมาดจะทำทุกทางที่จะชิงตัวอรอินทุ์กลับมา ไม่ได้ด้วยกลก็ต้องด้วยเล่ห์มารที่เขาจะงัดออกมาใช้

ส่งคนของเราออกไป ติดตามคนใกล้ชิดทุกคนเมื่อไหร่ที่ใบบัวติดต่อมารีบรายงานฉันทันที” เสียงเยียบออกคำสั่ง

ใครบ้างที่หญิงสาวติดต่อด้วยต้องถูกสะกดรอยเพื่อโยงไปหาผู้หญิงของเขา ไม่เว้นอดีตคู่หมั้นอย่างราเมศที่อรอินทุ์อาจขอความช่วยเหลือ กับคุณครูสาวเพื่อนสนิทที่อาจเป็นเบาะแส นายชาติรับคำแข็งขันแล้วถ่ายทอดคำสั่งไปยังลูกน้องให้ปฏิบัติการตามบัญชาโดยด่วน


หญิงสาวแต่งกายมิดชิดก้าวออกมาจากประตูรั้วตั้งตระหง่าน ซึ่งจำกัดบริเวณคฤหาสน์ของพ่อค้าอัญมณีกับภายนอกซึ่งเป็นถนนกว้างภายในโครงการที่พักอาศัยระดับมหาเศรษฐี หล่อนก้าวถี่ยิบเพื่อไปให้ถึงที่หมายโดยเร็วแล้วหยุดตรงฟุตบาท ไม่วายเหลียวมองข้างหลังด้วยความระแวง

บุปผาโบกมือไหวๆ เรียกมอเตอร์ไซด์รับจ้างที่แล่นผ่านมา พูดจาไม่กี่คำก็ขึ้นซ้อนท้ายชายหนุ่มร่างสันทัดในชุดฟอร์มสีส้ม เสียงกลั้วในลำคอกึ่งเยาะ แววตาเยือกเย็นขณะจับตาหญิงสาวอยู่ภายในรถยนต์ที่จอดซุ่มตั้งแต่เมื่อคืน นายชาติแสยะยิ้ม

หึๆ และแล้วลูกแมวก็ติดกับ” คำรามครึ้มอกครึ้มใจ สตาร์ทรถออกจากที่ซ่อน


รถยนต์คันหนึ่งแล่นมาในซอยคับแคบ ทว่าเป็นหนทางเข้าหมู่บ้านที่ไปรยาชำนาญจึงขับฉวัดเฉวียนหลบหลีกถังขยะกับผู้คนเดินเท้าได้อย่างสบาย กระนั้นกลับมีสิ่งหนึ่งหยุดการขับขี่ของหล่อนไว้ ตะปูขึ้นสนิมตัวเบ้อเริ่มหงิกงอถูกโรยไว้บนถนนลูกรัง ทิ่มแทงยางล้อหน้าทั้งซ้ายขวาจนรถแถไป หญิงสาวจำต้องจอดรถลงไปดูท่ามกลางแสงสลัวจากเสาไฟ

ร่างโปร่งเพรียวอยู่ในชุดสุภาพเพราะเพิ่งกลับจากโรงเรียน เรียวคิ้วโก่งเลิกขึ้นแล้วขมวดเป็นปมเมื่อพบตะปูฝังในยางสีดำมะเมื่อมของเธอ

เด็กที่ไหนมือบอนนัก มาโรยตะปูไว้เต็มไปหมด” บ่นขมุบขมิบในความซวย “โธ่! เกือบจะถึงบ้านอยู่แล้วเชียว”

ไปรยาก้าวกลับไปที่รถยังไม่ทันถึงประตูรถมีพาหนะคันโตโผล่มาในความมืด ไฟหน้าเปิดสว่างจ้าสาดแสงเข้าใบหน้าจนคุณครูสาวเบือนหลบ ยกมือเรียวบางขึ้นป้อง รถตู้สีดำสนิทจอดนิ่งประจันหน้ากับรถของเธอ พริบตากลุ่มคนในชุดดำแบบบอดี้การ์ดกรูลงมาจับยึดร่างบางเอาไว้

ปล่อยฉันนะ พวกแกเป็นใคร ปล่อยเซ่”

            ไปรยาดิ้นสุดแรง แต่ยังแพ้แรงชายฉกรรจ์อยู่ดี

หญิงสาวดิ้นเร่าเมื่อพบว่าอันตรายกำลังแผ้วพาน พวกมันกำลังลากเธอไปขึ้นรถตู้ เจ้าของร่างโปร่งเพรียวสะบัดสุดแรงจึงเป็นอิสระชั่วครู่เพราะอีกฝ่ายตกใจ ศอกเล็กๆ ตวัดใส่แผ่นอกแข็งดั่งเหล็กกล้าเบื้องหลังพอทำให้สะดุ้ง แต่ไม่ใช่เจ็บหรือหยุดยั้งพวกเขาได้

อย่าเข้ามานะ ช่วยด้วยค่ะช่วยด้วย!” ต้นอ้อตะโกนร้องขอความช่วยเหลือ เป็นผลให้ชายชุดดำส่งสายตาดุกร้าวข่มขู่พร้อมเข้ามาประชิด รวบมือเรียวบางไพล่ไปข้างหลัง ไปรยาหน้าเหยเกเพราะเจ็บกระนั้นยังต่อสู้เพื่อช่วยเหลือตนเอง มือหนากร้านกดปิดเรียวปากอิ่มจนมิดได้ยินเสียงเพียงเสียงฮึดฮัด

ให้ตายเถิดหล่อนกำลังจะถูกลากขึ้นรถ ใครก็ได้ช่วยด้วย!’

ปล่อยผู้หญิงเดี๋ยวนี้” เจ้าของเสียงกร้าวคุ้นนัก ไปรยาเงยใบหน้าที่ปริ่มไปด้วยน้ำตามองเขา ธนภูมิปัดปลายประบอกปืนมายังชายชุดดำที่จ้องมองเขาอย่างสับสน คำสั่งนายคนรองขัดกับนายใหญ่จนไม่กล้าตัดสินใจ พวกมันมองหน้ากันเลิ่กลั่ก

ช่วยด้วยค่ะ” เสียงสั่นเครือ มองชายหนุ่มเป็นดั่งเจ้าชายขี่ม้าขาวด้วยความหวัง

ร่างสูงก้าวอาดๆ เข้ามาใกล้ ไม่ยอมลดอาวุธในมือลงแม้อีกฝ่ายจะเป็นคนที่เขาคุ้น ลูกน้องของนายชาติบอดี้การ์ดของพี่ชาย

กูบอกให้ปล่อยผู้หญิง แล้วไสหัวกลับไปซะ” เอ่ยซ้ำ

ครั้งนี้ทำให้อีกฝ่ายปล่อยมือที่ยึดหญิงสาวเอาไว้ บ่ายหน้ากลับไปหาเจ้านายหนุ่มคล้ายจะเตือน ธนภูมิสะบัดใบหน้ากลับมาส่งดวงตาคมเข้มสั่งการสำทับ ชายฉกรรจ์เหล่านั้นยอมถอยร่นกลับขึ้นรถตู้ขับปราดออกไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งร่างบอบบางยืนโงนเงนเอาไว้ที่หน้ารถยนต์จนต้องหาที่พึ่งพิง ธนภูมิตรงเข้าช่วยประคองไปรยาไว้

เป็นอย่างไรบ้างครับ คุณปลอดภัยดีหรือเปล่า” ถามอาทร หญิงสาวผงกศีรษะทั้งยังอยู่ในอาการตกใจ

เพราะคำพูดฝากฝังของอรอินทุ์ก่อนจากกัน ขอให้เขาช่วยดูแลไปรยาด้วยเกรงอำนาจของพิรภพ แล้วก็จริงพี่ชายของเขากำลังคุกคามทุกคนที่อาจรู้เบาะแสที่ซ่อนของอรอินทุ์ ไม่เว้นกระทั่งไปรยาเพื่อนสาวคนสนิท หญิงสาวยอมให้เขาพยุงไว้เพราะตกอยู่ในอาการตกใจขวัญผวา เมื่อครู่คล้ายฉากหนึ่งในภาพยนต์ที่พวกผู้ร้ายเข้ามาจะลักพาตัว อึดใจไปรยาเริ่มมีสติคิดได้ว่าคนพวกนี้ต้องเป็นพวกของนายพิรภพ นั่นก็คือพี่ชายของธนภูมินั่นเอง ไปรยาสะบัดตัวออกห่างอกกว้างมองเขาอย่างไม่ไว้ใจ

ฉันแค่ตกใจ แต่อย่างไรก็ขอบคุณถ้านั่นไม่ใช่แผนการของคุณด้วย” เสียงแข็งใส่ “ทำไมผมต้องทำอย่างนั้นด้วยล่ะ สั่งคนมาทำร้ายคุณแล้วก็ทำให้ตัวเองเป็นฮีโร่มาช่วยไว้ งี่เง่าน่าคุณต้นอ้อ” ผู้ช่วยเหลือกลายเป็นคนร้ายไปเสียได้ ชายหนุ่มเริ่มหงุดหงิด

ผู้หญิงอะไรมองคนในแง่ร้ายซะจริง’ บริภาษในใจ

ใครจะไปรู้ได้เล่า คนสมัยนี้รู้หน้าไม่รู้ใจ จู่ๆ ฉันก็เกิดอันตรายแล้วจู่ๆ คุณก็โผล่มา นายพิรภพนั่นก็เป็นพี่ชายคุณ ฉันจะคิดอย่างอื่นได้ยังไง” หญิงสาวต่อปากต่อคำ เมื่อหายกลัวหล่อนก็กลายเป็นสาวห้าวคนเดิมที่ธนภูมิต้องส่ายหน้าแบบระอา

คุณต้นอ้อครับผมอยู่ฝ่ายคุณใบบัว พี่ชายผมก็ส่วนพี่ชายผม ผมเลือกจะทำสิ่งที่ถูกต้อง ชัดไหมครับ”

เขาอธิบายความบริสุทธิ์ใจได้เท่านั้น ส่วนไปรยาจะเชื่อหรือไม่ก็แล้วแต่ ใช่ว่าเขาจะสน! คุณครูสาวมองเขานิ่งๆ ไม่ปักใจเชื่ออะไรง่ายๆ แต่ครั้งนี้ก็ปฏิเสธไม่ได้เช่นกันว่าเขาเข้ามาช่วยถูกสถานการณ์ ไม่เช่นนั้นหล่อนอาจโดนอะไรบ้างก็ไม่รู้ได้

พวกมันต้องการอะไรจากฉัน?”

ที่อยู่ของคุณใบบัวไงครับ ตอนนี้พี่ชายผมตามหาตัวเธออยู่ ส่วนคุณขอให้ระวังตัวให้มากๆ เพราะเขาคิดว่าคุณรู้” สุ้มเสียงอ่อนลง

สงสัยจะมาถามผิดคน ฉันไม่รู้ว่ายัยบัวอยู่ที่ไหนคุณต่างหากล่ะที่รู้ จริงไหมคุณภูมิ” ไปรยายอกย้อนแต่เบาแสนเบา ดวงตากลมโตแวววาวในความมืด ชายหนุ่มไม่ได้ตอบไม่มั่นใจว่าที่นี่ปลอดคนพอจะพูดเรื่องนี้

อยากไปนั่งดื่มอะไรที่บ้านฉันก่อนไหมคะ” ไปรยาเอ่ยขึ้นเป็นนัย เป็นที่รู้กัน


พี่บุปผามีอะไรหรือเปล่าจ๊ะ คุณใบบัวเธอนั่งเล่นอยู่ที่ริมน้ำน่ะ” ช่อชบากรอกเสียงตอบพี่สาว

ชบาบอกคุณใบบัวให้ระวังตัวอย่าออกไปไหนมาไหนคนเดียว และห้ามกลับมากรุงเทพฯ เด็ดขาด” บุปผาเอ่ยรัว พลางชำเลืองมองไปนอกตู้โทรศัพท์สาธารณะราวกับคนวิตกจริต คนทางไกลรับคำพลางชะเง้อชะแง้มองไปนอกบ้าน เห็นนายสาวยังอยู่ในสายตาก็โล่งอก หล่อนห่อปากแล้วเป่าลมเบาๆ หันมาสนทนาต่อ

นี่นั่นเป็นอย่างไรบ้างจ๊ะ ท่าทางจะไม่ดีเลยใช่ไหม” “ใช่ คุณใบบัวจะกลับมาตอนนี้ไม่ได้นะชบา ไม่ปลอดภัย” บุปผาเอ่ยเสียงเข้ม

จ๊ะ อยากคุยกับคุณหนูไหมพี่บุปผา ชบาจะไปตามเธอมาให้ รอเดี๋ยวนะจ๊ะ” แฝดน้องเอ่ยบอก

กรี๊ด..ดด’

กระบอกโทรศัพท์ยังไม่ทันออกห่างจากใบหู ช่อชบากลับได้ยินเสียงกรีดร้องของพี่สาวจนหล่อนสะดุ้งเฮือกลนลาน เมื่อรู้ว่าอีกฝ่ายกำลังตกอยู่ในอันตรายหล่อนละล่ำละลักเรียกชื่อบุปผาซ้ำๆ แต่ไม่มีเสียงตอบนอกจากเสียงหวีดร้องอย่างตื่นกลัว กระบอกโทรศัพท์ร่วงจากมือเล็กเมื่อร่างบางถูกยืนค้ำด้วยร่างหนาใหญ่โตที่อัดตัวเองเข้ามาอยู่ในที่แคบด้วยกัน มันแสยะยิ้มน่ารังเกียจ

คุยอยู่กับคุณหนูของเธอใช่ไหม บอกมาว่าเธอหลบไปอยู่ที่ไหน” เสียงเข้มคำรามเหี้ยม

ใบหน้าคนถูกขู่หวาดผวา ทว่าไม่ปริปากเอาแต่ส่ายหน้าเท่านั้น ให้ตายหล่อนก็ไม่ยอมบอกเป็นแน่ นายชาติยื่นมือหนามาบีบปลายคางออกแรงกดอย่างไม่ปรานี หน้าที่ของเขาทำตามที่นายสั่งให้ได้มาซึ่งสิ่งที่นายต้องการ แม้ว่าวิธีการป่าเถื่อนก็ตาม

พี่บุปผา พี่ตอบฉันสิ” ละล่ำละลักเรียก

มีอะไรเหรอจ๊ะพี่ชบา ทำไมหน้าซีดอย่างนั้นล่ะ”!!

อรอินทุ์กลับเข้ามาในบ้านพบว่าช่อชบากำลังกำกระบอกโทรศัพท์แน่น แววตาตระหนกตกใจ ร่างแบบบางในชุดค่อนข้างอุ่นก้าวเข้ามาใกล้แล้วฉวยกระบอกโทรศัพท์ไปรับเอง แล้วก็พามาซึ่งความตกใจกับเสียงร้องครวญของพี่เลี้ยงคนสนิท กับเสียงห้าวห้วนที่กำลังข่มขู่มาติดกับเจ้านายของเขาเอง

ถ้าเจ้านายของเธอไม่ปรากฏตัวเร็วๆ นี้อย่าว่าแต่ตัวเธอที่จะไม่มีโอกาสได้พูดอีก ทุกคนที่เกี่ยวข้องกับคุณอรอินทุ์จะต้องติดร่างแหไปด้วย หึๆ” นายชาติรู้ว่าหญิงสาวคงจะฟังอยู่ เขาจึงข่มขู่หมายให้อรอินทุ์ออกจากที่ซ่อน เพียงเท่านี้ไม่ต้องตามหาให้เมื่อย ไม่นานเหยื่อสาวจะออก

อย่านะคะคุณหนู อย่าไปฟังไอ้คนชั่ว” บุปผาตะโกนจนเสียงแหบแห้งทั้งน้ำตา ในขณะที่อรอินทุ์ยืนทื่อเป็นหุ่นค้างอยู่เช่นนั้นเนิ่นนาน 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 17 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

588 ความคิดเห็น

  1. #477 p@d@w@n (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2553 / 03:55
    ภามรู้ความจริงเร็วดีจัง นึกว่าจะรอจนเกือบๆจบซะอีก ต่อจากนี้ก็คือการง้ออ่ะซิ
    #477
    0
  2. #222 พี่หริ (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 10 มกราคม 2553 / 22:25
    สมน้ำหน้าภาม....ที่นี่แหละ ความรู้สึกผิดต้องเกาะติดในใจตลอด แม้จะทำเป็นเหมือนไม่สำนึก เหมือนไม่ได้ผิดเท่าไหร่ ก็ตาม แต่ความรู้สึกผิดที่ติดอยู่ลึกๆ ก็จะตามหลอกหลอน.....

    สงสารพระรองแสนดีจังเลยจ้า......
    #222
    0
  3. #156 minmin25 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 1 มกราคม 2553 / 15:50
     คุณภูมิน่าสงสารจังเลยนะค่ะ
    ทำได้แค่แอบรักและห่วงใยอยู่ข้างๆๆ 
    สู้ๆๆ ค่ะไรท์เตอร์
    #156
    0
  4. #140 แป๊ด (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2552 / 22:41
    ขนาดว่ารู้ความจริงยังมีสำนึกแค่น้อยนิด สมแล้วที่ใบบัวหนี
    #140
    0
  5. #139 โอเล่รสส้ม (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2552 / 13:05
    ไง...ว่าแล้วต้องเป็นราเมศ
    ภามเซ่อไปเลยดิ ทำไงต่อล่ะทีเนี้ย
    #139
    0
  6. #138 yuechan (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2552 / 22:14
    หึ แค่สำนึกแต่ยังไม่คิดเลิกลา ดูท่าระดับความเป็นคนของแกมันจะอยู่ต่ำเรี่ยดินนนะ หึ ๆม่คิดหรือว่าเขาจะรังเกียจแกแค่ไหน หรือคิดว่าเขาเป็นของตายแล้วจะบังคับยังไงก็ได้ คนนะไม่ใช่สิ่งของ อย่าหวังไปเลยว่าคนไร้หัวใจอย่างแกจะได้เขาไปครอง 

    นายภูมินี่ช่างแสนดี ทำไมคนดีๆแบบนี้ไม่เป็นพระเอกบ้าง
    #138
    0
  7. #137 เป็ด (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2552 / 19:55
    พระเอกคิดช้าจังเลย
    #137
    0
  8. #136 yuechan (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2552 / 16:32

    หึ เพิ่งรู้ตัวงั้นเรอะ

    ยูยังงอยู่เลยว่าคนอย่างแกมาเป็นผู้บริหารได้ยังไง ในเมื่อผู้บริหารต้องมองการณ์ไกล เก็บรายละเอียดที่แน่ชัด และเป็นจริงเข้ามาประมวลผลความเป็นไปได้ 

    แต่สิ่งที่แกทำมันไม่ใช่ จะบอกว่าเพราะใช้อารมณ์ก็เห็นจะไม่ถูก แค่สืบว่าห้องเป็นของใครแค่นั้นก็เหมาว่าเขาผิดนี่ก็โง่ไปหน่อย หึ คราวนี้แหละ มันจะรู้แน่ว่า คนที่ต่ำช้ายิ่งกว่าสัตว์นรกมันใครกันแน่ อล้วทำไปแล้วรู้ไหมว่าถ้าสิ่งที่เกิดขึ้นต่อมามันกลับไปแก้ไข กลับไปให้เขาให้อภัยไม่ได้ และทำร้ายชีวิตคนคนหนึ่งจนเขาไม่อยากจะมีชีวิตอยู่จะเป็นยังไร

    #136
    0
  9. #135 chirara (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2552 / 09:22
    รู้ความจริงซะที   จะทำไงต่อไปละเนี่ย
    #135
    0
  10. #134 linly (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2552 / 23:05
    รออ่านค่ะ
    #134
    0
  11. #132 sarapan (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2552 / 18:14
    "จำเอาไว้ว่าผมชอบ" --> "จำเอาไว้ว่าผมไม่ชอบ"



    ก่อนจะแก้แค้นก็ไม่สืบซะให้กระจ่าง แล้วคราวนี้ทำไง ธนภูมิก็เข้ามาแทรก ความเลวที่ทำเพื่อแก้แค้นก็ยังกรุ่น



    รอต่อนะคะ
    #132
    0
  12. #131 สาวลูก2 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2552 / 17:40
    ว้ากกกกกกกกกกกกกกก
    ทำไมเราเพิ่งเจอ
    #131
    0
  13. #130 มอมแมม (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2552 / 17:32
    ค้างอย่างแรง รีบมาต่อนะค่ะ รออยู่แล้ว
    #130
    0