เล่ห์มาร (ตีพิมพ์สนพ.สมาร์ทบุ๊ค)

ตอนที่ 11 : ตอน 9 ก่อกบฏ < Re run 100% ka >

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,503
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 12 ครั้ง
    26 มี.ค. 55

ตอน 9

ก่อกบฎ

                สีหน้าของแม่บ้านใหญ่กึ่งพี่เลี้ยงเหลอหลาเมื่อนายสาวถูกพากลับมาโดยชายหนุ่มแปลกหน้า ผู้ซึ่งอ้างตนเป็นเพื่อนสนิทกับอรรถ บุปผาก้าวตามติดเมื่อชายหนุ่มผู้นั้นอุ้มร่างไร้สติของเจ้านายสาวผ่านหน้าหล่อนไป

                คุณหนูใบบัวเป็นอะไรไปคะคุณ คุณๆ!” ละล่ำละลักถาม พร้อมยืนจังก้าขวางหน้าอย่างไม่ไว้ใจ

                พิรภพเงยใบหน้าค่อนข้างขรึมขึ้นสบหญิงสาวในชุดสุภาพ มองปราดเดียวพอรู้ว่าหล่อนมีฐานะใด แล้วปรายตาคมดุไปสั่งการนายชาติคนสนิทร่างยักษ์จึงกันบุปผาออกห่างจากอรอินทุ์กับนายของเขา เมื่อถูกถามถึงทางไปห้องนอนของหญิงสาวเจ้าหล่อนจึงชั่งใจหนักหน่วง จากแค่ถามกลายเป็นขู่ด้วยเรียวตาคมวาบ บุปผาวิเคราะห์แล้วเจ้านายสาวควรได้พักผ่อนเดาว่าพิษไข้คงเล่นงานจนอรอินทุ์กลับมาในสภาพนี้ พี่เลี้ยงสาวจำยอมนำทางพิรภพไปยังห้องนอนส่วนตัวที่ชั้นสอง ที่ซึ่งไม่ควรเลยที่ชายหนุ่มคนใดจะได้ก้าวล้ำ

                เอ้อ ถ้าส่งคุณหนูแล้วดิฉันเชิญกลับนะคะ ไม่เหมาะที่คุณกับคนของคุณจะขึ้นไปชั้นบน” บอกโดยไม่มองหน้า เพราะแววตาพิฆาตของฝ่ายตรงข้ามน่าเกรงขาม ซ้ำยังมีผู้ชายร่างยักษ์หน้าตาเยี่ยงโจรจ้องเขม็ง พิรภพไม่ใส่ใจคำพูดห้ามปรามใดๆ เมื่อร่างสูงใหญ่ก้าวพ้นประตู บุปผาก็ถูกกีดกันโดยนายชาติจนร่างเล็กถูกรุนออกมานอกห้อง “เดี๋ยวๆ ออกมานะคะคุณ เปิดประตูนะ!” เสียงหลง

                ปังๆๆ

                มือเรียวบางทุบรัว แต่แล้วร่างเล็กก็ลอยหวือจากพื้นด้วยฝีมือของนายชาติที่ช้อนร่างของบุปผาพาไปอีกทางด้วยการอุ้ม จนเสียงร้องกรี๊ดๆ ลั่นตรงโถงนั้นเบาลง พิรภพปรายนัยน์ตาคมกริบกลับมายังร่างบอบบางที่เขาวางลงกลางเตียง ชายหนุ่มหยุดยืนกลางห้องกว้างประหนึ่งผู้เป็นเจ้าของ สิ้นเสียงรำคาญหูจึงทอดสายตากลับไปยังอรอินทุ์ คนสิ้นฤทธิ์นอนคู้ในชุดราตรีสั้น เขาก้าวไปใกล้ทรุดนั่งลงข้างๆ จนฟูกหนายวบลงตามน้ำหนัก เอียงตัวโน้มไปใกล้ร่างงดงามที่นอนแผ่หราไร้ซึ่งความระมัดระวังตัวต่ออันตรายทุกชนิด และชนิดที่ร้ายที่สุดนั้นอยู่ใกล้แค่ลมหายใจเป่ารด มือหนาเอื้อมไปแตะไล้ผิวหน้าแดงก่ำ สัมผัสความร้อนผ่าวที่ยังรุมเร้า แววตาเขาขุ่นเมื่อมั่นใจหญิงสาวไม่สบาย!

                พิรภพยืนหมุนคว้างอยู่ครู่ จัดแจงหาของที่ต้องการจนได้ผ้าขนหนูจากตู้เสื้อผ้าที่ตั้งแนบผนัง ชุบน้ำจนเปียกหมาดพร้อมแก่การแตะซับความร้อนจากเนื้อตัว ไล่จากดวงหน้าเห่อแดงแล้ววางมือบนเนินไหล่ขาวผุดผาด เช็ดตามเนื้อตัวขาวโพลนนุ่มเนียนที่ปราศจากรอยไม่พึงปรารถนา ไม่วายสั่น...ต่อร่างกายนี้ที่เขาเป็นเจ้าของทั้งหมด ความมุ่งมาดปรารถนาร้อนแรงไม่เคยจางหลังจากต้องห่างเหินเพียงแต่พิรภพไม่รู้ตัว เมื่อร่างบางขยับหนีความเย็นฉ่ำที่สัมผัสผ่านด้วยเนื้อผ้านุ่ม ชายหนุ่มชะงักตาม ใบหน้าดุเคร่งคลายลงทีละน้อย แฝงรอยอ่อนโยนในนัยน์ตาคู่นั้น

                หนาว แม่คะบัวหนาว” ละเมอแผ่ว

                ร่างหนาขยับเข้าใกล้อีกนิดเมื่ออีกฝ่ายเอ่ยว่าหนาว เขาพร้อมจะกักกอดถ่ายเทความอบอุ่นให้เธอ แต่แล้วก็ต้องชะงัก!

                รามเหรอคะ ราม...บัวขอโทษ บัวไม่ได้ตั้งใจ” เสียงพร่ำเพ้อถึงผู้ชายอีกคนส่งผลปานฟ้าผ่าเปรี้ยง!

                รอยตาคมเข้มของพิรภพแปรผันเป็นแปลบปลาบ วาบพราวดั่งมีเพลิงผลาญทำลายอยู่ภายใน มือหนาที่กุมผ้าผืนเดิมกำแน่นจนเกร็ง ประกายตาขึงเครียด รอยกรามขบเข้าหากันแน่นแล้วสะบัดผ้าทิ้งจากมือ

                ไอ้ราเมศ! มึงยังตามมาหลอกหลอนอีกเรอะ ใบบัวคุณกล้ามากนะที่ละเมอถึงผู้ชายอื่นต่อหน้าผม” คำรามเหี้ยมในลำคอ

                เป็นโชคดีกระมังที่อรอินทุ์ไม่ได้เห็นแววตาพร่าผลาญของเขา โชคดีที่หญิงสาวไม่ต้องรับรู้แรงโกรธที่กำลังเผาทำลายล้าง

                พิรภพเผลอกดฝ่ามือเย็นเฉียบลงบนลำคอระหง ออกแรงกดก่อนจะเรียกสติกลับคืนแล้วเลื่อนไปแตะไหล่เนียน เนินอกนุ่มกระเพื่อมไหวตามแรงหายใจของคนหลับ ปล่อยเสียงครางฮึ่มๆ ในลำคอเป็นทางออกแทนการทำร้าย อรอินทุ์สะบัดศีรษะเล็กที่ปวดตุบราวกับจะแตกเป็นเสี่ยง ทรมานกับความร้อนลามทั้งเนื้อตัว ทั้งที่ภายนอกกายบางหนาวเหน็บจนสะท้าน

                โธ่เว้ย!” สบถขัดใจนัก โกรธแต่ทำอะไรไม่ได้เพราะอีกฝ่ายหนึ่งไม่มีเรี่ยวแรงลุกขึ้นมาต่อกรหรือกระทั่งสบตา พิรภพชั่งใจเกลียดชังหญิงสาวนักแต่เหตุใดภายในอกกลับเรียกร้องให้ใกล้ชิด ชายหนุ่มสอดกายหนาลงนอนข้างอรอินทุ์ กระชับกอดโดยใช้ท่อนแขนแทนหมอนให้หล่อน ดวงหน้าแดงก่ำจึงซุกเข้าหาอกอุ่นที่ไม่รู้ว่าเป็นของใคร ชายหนุ่มดับไฟร้อนในใจลงทีละน้อยๆ จนในที่สุดดับมอด กลายเป็นกอดแนบไว้ด้วยความอ่อนโยนห่วงใย เปลือกตาอ่อนบางหลุบลงต่ำปัดไล่ความสับสนที่ประดังประเด

                เกลียดชัง ไฉนกลับอาทรต่อหญิงสาวนักเล่า...ไม่เข้าใจ

                บัดนี้หัวใจที่เคยแข็งกร้าวก่อกบฎเสียแล้ว พิรภพเบือนซีกหน้าหล่อคมมองอรอินทุ์ ปลายคางคมสันแตะหน้าผากมนและค้างอยู่เช่นนั้น เป็นนาน ความสับสนเข้าจู่โจมเป็นระลอกแต่พิรภพเลือกจะหยุดไว้ เว้นช่องว่างปล่อยอารมณ์ปรารถนาแท้จริงปรากฏ ความรู้สึกอ่อนโยนโดยปราศจากความแค้นเคืองใดๆ หัวใจของเขาจึงแจ่มชัดว่าส่วนลึกแล้วต้องการอรอินทุ์ ต้องการผู้หญิงคนนี้จริงๆ

                เขาเผลอหลงรัก หรือว่าอะไรกับผู้หญิงต้องห้ามอย่างอรอินทุ์งั้นน่ะหรือ...

                ความคิดบรรจบลงที่มั่นใจว่า ใช่ ร่างสูงใหญ่ผุดลุกพรวดพาตัวเองออกห่างจากอรอินทุ์ราวแม่เหล็กผลักขั้ว รอยตาคมกริบหม่นมัวลงเมื่อสิ่งที่ทำค้านชนิดหัวชนฝากับหัวใจ เป็นจังหวะเดียวกับที่โทรศัพท์มือถือสั่นครึ่ก ภวังค์ทั้งหมดถูกทำลายด้วยข้อความจากโมนิกา

                นายอรรถกำลังกลับไป กลับออกมาด่วน!’ 

 

                พี่ภาม!”

                นายภูมิ นี่นายยังไม่นอนอีกรึ ว่างมากขนาดมาเดินเตร่ที่ตึกใหญ่ตอนเที่ยงคืนเนี่ยนะ” ค่อนแคะ

                ชายหนุ่มก้าวอาดๆ จะผ่านหน้า ตรงห้องรับแขกของบ้านใหญ่กลับปรากฏร่างของธนภูมินั่งรอคอยตรงชุดรับแขก นายชาติถอยออกห่างผู้เป็นนายทั้งสองอย่างรู้งาน คนถูกถามกลืนน้ำลายเหนียวๆ ที่ก่อตัวเป็นก้อนแข็งก่อนตอบ

                เอ้อ ผมมีเรื่องอยากคุยกับพี่ภามครับ” ธนภูมิตัดใจเอ่ยปาก หลังจากตระเตรียมคำพูดมาตลอดหลายชั่วโมงที่มานั่งรอพิรภพที่นี่ กระนั้นยังยากเมื่อพบตัวเป็นๆ ของพี่ชาย นัยน์ตาสีเข้มกว่าตวัดกลับมามองขุ่นๆ อะไรอีกล่ะ!

                คนที่เพิ่งก้าวเข้ามาในคฤหาสน์นฤปนาถอยู่ในสภาพเนื้อตัวยุ่งเหยิงไม่น้อย ทั้งเสื้อผ้าที่ตอนแรกเป็นสูทสากลยี่ห้อดัง เนี๊ยบทุกกระเบียดนิ้วตอนหัวค่ำบัดนี้เหลือเพียงเสื้อเชิ้ตยับๆ พับแขนรวกๆ กับปล่อยชายออกนอกกางเกงสแลกสีดำ สีหน้าดุๆ ยามตวัดนัยน์ตามองน้องชายคาดคั้น แบบเดือดปุด ถ้าจะให้เดาเขาคิดว่าธนภูมิคงมีเรื่อง เรื่องร้อนๆ ประเภทที่ฉุดอารมณ์หงุดหงิดยามวิกาลแก่เขาเสียด้วย

                พี่ภามครับพี่ไปส่งคุณใบบัวมาใช่ไหม ผมอยากขอร้องให้ยุติเรื่องพวกนี้เถิด นี่กำลังเลยเถิดไปใหญ่แล้วก็ไม่ปลอดภัยเลยนะครับที่พี่ภามเปิดตัวในที่แจ้งให้คุณใบบัวเธอรู้ว่าพี่เป็นใคร ผมคิดว่า...” เสียงนั้นสั่นขณะพูด ความกล้าหาญที่สั่งสมถูกลดทอนลงทุกวินาทียามที่พิรภพประสานแววตาแข็งกร้าวโต้ตอบคำพูดของน้องชาย แถบคิ้วหนาเข้มขมวดขึ้ง อารมณ์กำลังคุช้าๆ ราวน้ำเดือด ที่แท้ก็เรื่องอรอินทุ์ เฮอะ!

                แกเป็นอะไรไปเจ้าภูมิ สมองคงโดนกระทบกระเทือนอย่างหนักถึงได้บังอาจห้ามฉัน เพราะผู้หญิงคนนี้แกถึงเปลี่ยนไปสินะ” เยาะหยัน

                พี่ภามครับ เพราะผมห่วงพี่ภามต่างหากล่ะเรื่องนี้กำลังจะกลายเป็นเรื่องใหญ่ ถ้าคุณใบบัวลุกขึ้นมาแจ้งความจับพี่ล่ะครับจะทำอย่างไร ถ้าเรายุติเสียตั้งแต่วันนี้ เลิกยุ่งเกี่ยวกับนายอรรถกับคุณใบบัว ผมว่ายังทัน” จบประโยคความอดทนของอีกฝ่ายก็ขาดผึงลงพร้อมกัน

                ไม่! ทุกอย่างอยู่ในแผนการของฉัน แกนั่นแหละที่ต้องหยุด หยุดซะทุกคำที่แกจะพูดแล้วก็ไม่ต้องคิดมาสั่งสอนฉัน ฉันรู้ว่าที่แกบากหน้ามาตึกใหญ่ไม่ใช่แค่ห่วงพี่ชายอย่างฉัน แต่เพราะแกกำลังหลงผู้หญิงคนนั้นจนลืมว่าแกควรอยู่ข้างใคร ภูมิ แกลืมเรื่องสำคัญไปอย่างนะใบบัวน่ะเมีย ฉัน แกจึงไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะคิด กลับไปซะก่อนที่ฉันจะหมดความอดทน” พิรภพเอ่ยเสียงเหี้ยม ชี้หน้าน้องชายท่าทางดุกราด

                รอยตาร้ายๆ ที่ไม่เคยมองมาที่ชายหนุ่มผู้น้องพร้อมคำประกาศกร้าว ธนภูมิหน้าซีดไม่ใช่เพราะกลัวแต่เพราะรู้สึกพลาด ที่พิรภพพูดนั้นจริงทุกคำว่าอรอินทุ์เป็นผู้หญิงของเขา ตั้งแต่คืนนั้นที่เกาะแสงจันทร์แล้ว แต่...จะให้เขานิ่งเฉยก็เป็นไปไม่ได้อีกเหมือนกัน ต่อให้อรอินทุ์เป็นสมบัติของพี่ชายก็เถิด ธนภูมิเงยใบหน้าคมเข้มขึ้นสบแววตามาดมั่น


                แต่ผมจะไม่หยุดที่จะหยุดพี่ภาม ถ้าพี่ยังตามทำร้ายเธอผมก็จะอยู่ฝ่ายคุณใบบัว ต้องขอโทษจริงๆ ครับหากผมต้องกลายเป็นคนเนรคุณพี่ภาม” ชายหนุ่มเลือกแล้ว เลือกความถูกต้องซึ่งฉุดแววตาโกรธรุนแรงแก่พิรภพ คนซึ่งไม่เคยถูกขัดใจสักครั้งโดยเฉพาะกับธนภูมิชายหนุ่มอยู่ในโอวาทเขามาตลอด แต่วันนี้ไม่ใช่!

                แน่ใจว่าแกต้องการเป็นศัตรูกับฉัน”

                พลั่ก! ร่างสูงเซหลุนเมื่อปลายหมัดของพี่ชายสะบัดเข้าหาอย่างแรง ธนภูมิเสียหลักล้มกลิ้งโค่โร่ “พี่ภาม!!”

                ไอ้ภูมิ ลองมาดูกันว่าแกกับฉันใครจะชนะ ระหว่างผู้ทำลายกับผู้ปกป้อง” พิรภพหัวเราะเหี้ยมในลำคอ ดวงตาแข็งกระด้างมองเหยียดก่อนจะตะโกนเรียกบอดี้การ์ดซึ่งยืนอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลลั่น ให้ลากตัวธนภูมิออกไปให้พ้นสายตา

 

                ดวงตากลมโตเบิกโพลงเมื่อสติสัมปชัญญะกลับคืน สำนึกได้ว่าค่ำคืนที่ผ่านมาหล่อนได้พบพิรภพในคราบหุ้นส่วนของบิดา

                ร่างเล็กบอบบางผุดลุกขึ้นนั่งแล้วต้องชะงัก พบว่าอยู่ในห้องนอนของตัวเอง อรอินทุ์พ่นลมหายใจหนักหน่วง หล่อนปลอดภัยงั้นหรือ...ไม่ได้ถูกลักพาตัวไปไหน สีหน้าเหลอหลาเมื่อได้ยินเสียงกุกกักที่หน้าประตู มือเรียวบางกำผ้าห่มมั่นจ้องมองไปที่ผู้บุกรุก หวังว่าจะไม่ใช่เขา

                ...เป็นบุปผาที่ก้าวเข้ามาในห้องนอนของนายสาวพร้อมผ้าขนหนูกับอ่างน้ำสะอาด หวังจะเช็ดตัวลดไข้ให้คุณหนูของเธอ อาการประหวั่นพรั่นพรึงจึงน้อยลง “พี่บุปผา บัวกลับมาได้ยังไงคะ?” คำถามแรกที่ค้างคาใจเปล่งออกไป บุปผาสีหน้าเจื่อนลง หนักใจในคำตอบ

                เอ่อ มีผู้ชายคนหนึ่งมาส่งคุณหนูค่ะบอกว่าชื่อ พิรภพ เขากับคนของเขาน่ากลัวมากค่ะ” พี่เลี้ยงสาวเอ่ยเล่าประสบการณ์ที่ได้รับมาหมาดๆ คนฟังหน้าซีดกว่ามากเมื่อได้รู้ นี่พิรภพอาจหาญบุกมาที่บ้านของเธอ กล้าเพียงนั้น...หรือ


                แล้วๆ ยังไงต่อคะ บัวจำอะไรไม่ได้เลยค่ะพี่บุปผา” เสียงพร่าสั่น

                หญิงสาวบนเตียงกว้างสั่นในอก ทุกเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นหล่อนไม่รู้สักอย่างกระทั่งพิรภพพากลับมาตอนไหน แล้วเกิดอะไรต่อจากนั้น เขาทำร้ายเธอหรือเปล่า ดวงตาหม่นมัวของนายสาวเรียกความเวทนาแก่บุปผา ร่างเล็กจึงก้าวเข้ามาใกล้พลางวางอ่างน้ำลงที่โต๊ะข้างหัวเตียง แล้วนั่งลงข้างๆ

                เขา...คุณพิรภพน่ะคะพาคุณใบบัวมาส่งที่ห้องนี้ แล้วๆ ก็ไล่บุปผาออกไป” คนพูดหลุบดวงตาลงต่ำเป็นสัญญาณร้ายๆ ที่อรอินทุ์สัมผัสได้ หญิงสาวรีบร้อนก้มลงสำรวจตัวเองสีหน้าจืดเจื่อน ร่างแบบบางอยู่ในชุดนอนกระโปรงโปร่งพลิ้ว นี่ฝีมือใครกันล่ะที่เปลี่ยนให้ ดวงตาสีอ่อนเบิกกว้างตระหนก ส่ายหน้าไปมา

                ไม่ใช่เขาใช่ไหมคะพี่บุปผาที่เปลี่ยนเสื้อผ้าให้บัว?” ละล่ำละลักถามเสียงสั่น นัยน์ตาคมหวานเอ่อคลอเมื่อโดนล่วงล้ำ พี่เลี้ยงสาวก้มหน้างุดทำแค่ส่ายหน้าไปมา ไม่อาจหลบเลี่ยงความจริงจนน้ำตาใสๆ เอ่อท้นทั้งนายสาวทั้งลูกน้อง บุปผาตรงเข้ากอดอรอินทุ์ลูบหลังลูบไหล่ปลอบโยน

                บุปผาขอโทษค่ะที่ปกป้องคุณหนูไม่ได้ ลูกน้องของเขาจับบุปผาไปอีกทางแล้วล็อกประตู คุณหนูปลอดภัยใช่ไหมคะเจ็บตรงไหนหรือเปล่าคะ”

                บัว บัวไม่รู้ค่ะบัวจะทำยังไงดีคะถึงจะหนีผู้ชายคนนี้พ้น พี่บุปผาช่วยบัวด้วย” นายสาวส่ายหน้าไปมา สะอื้นฮัก


                พิรภพพิสูจน์แล้วเขาอยู่เหนือกว่าหล่อนทุกด้านจึงกล้าข่มขู่ กระทำการอุกอาจขนาดล่วงล้ำเข้ามาในบ้านกุลพิธาน์ มากขึ้นไปทุกทีจนอรอินทุ์รู้สึกว่าไม่มีที่ใดปลอดภัยสำหรับเธออีกแล้ว มือกร้านหยาบรั้งร่างบางออกห่างตัว ช่วยซับน้ำตาอ่อนโยน

                เล่าให้บุปผาฟังนะคะคุณใบบัวเกิดอะไรขึ้นกันแน่ เขาคนนั้นเป็นใครแล้วทำไมถึงได้...”

                พี่บุปผาคะเกิดเรื่องอัปยศกับบัว บัวถูกเขาทำร้าย เขา...เขาตามมาข่มขู่ ฮึกๆๆ” อีกฝ่ายอึ้ง ตะลึงลานกับเรื่องร้ายสุดขั้วที่หญิงสาวเล่า

                โถ...คุณหนู ทำไมต้องเกิดเรื่องอุบาทว์แบบนี้ด้วย อย่าร้องนะคะบุปผาขอคิดก่อนต้องทำอย่างไร รับรองบุปผาไม่ทิ้งคุณหนูแน่ ไม่ร้องนะคะคนดี” อ้อมกอดเล็กๆ โยกร่างบอบบางไปมา


                ยามนี้ที่พึ่งเดียวคือพี่เลี้ยงที่มารดาฝากฝังลูกสาวเอาไว้ แม้ไม่ใช่ญาติมิตรผูกพันทางสายเลือด บุปผาพร้อมจะพลีชีวิตเพื่อหญิงสาวที่นางเลี้ยงดูกล่อมเกลา สองร่างกอดกันกลมในขณะเดียวกันบุปผากำลังคิดบางอย่างออก

                คุณหนูคะ!”

 

                เช้าวันใหม่...

                หน้าที่บังคับให้อรอินทุ์ไปที่โรงแรมเดอะทรินิตี้ แบงค์คอก เพื่อรับตำแหน่งดีไซเนอร์ออกแบบอัญมณีตามคำสั่งของอรรถ ทั้งที่ไม่พร้อมทั้งร่างกายจิตใจ แต่จะปฏิเสธอย่างไรได้ในเมื่อคนเป็นลูกไม่อาจอธิบายถึงเหตุผลแท้จริงแก่บิดา

                ที่นี่โรงแรมระดับไฮคลาส ที่ซึ่งมีอิทธิพลของพิรภพแผ่เต็มด้วยอำนาจของเจ้าของโรงแรมกับผู้บริหารใหญ่โดยที่อรอินทุ์ไม่รู้มาก่อน หญิงสาวจึงคล้ายเหยื่อที่หลงเข้ามาในเขตกำดักแสนอันตรายที่พรานใจยักษ์วางไว้ ธนภูมิเป็นคนที่เห็นหญิงสาวก้าวเข้ามาในโรงแรม ชายหนุ่มในฐานะผู้จัดการโรงแรมกับทนายความผู้ดูแลผลประโยชน์ประจำตระกูลนฤปนาถก้าวเร็วมาถึงตัว เหลียวซ้ายแลขวาแล้วดึงร่างอ้อนแอ้นในชุดแส็กสีดำไปอีกทาง เพื่อหลบสายตาใครบางคน

                คุณภูมิ!” แปลกใจที่พบเขาที่นี่ อีกฝ่ายเองก็หนักใจเมื่อกำลังฝืนตั้งตนเป็นศัตรูกับพิรภพในถิ่นของเขา 

                คุณใบบัวมาทำอะไรที่นี่ครับ” ถามเบาแทบเป็นกระซิบ “บัวมาทำงานค่ะ แล้วคุณภูมิล่ะคะ” สงสัย

                ผม เอ้อ ผมเองก็มาทำธุระน่ะครับ ผมมีเรื่องต้องคุยกับคุณใบบัว สำคัญมาก พอจะมีเวลาให้ผมไหมครับ”


                ชายหนุ่มร้องขอทางแววตา เขาจะไม่ทนเป็นผู้ร่วมทำผิด สมรู้ร่วมคิดอีกต่อไปแต่ต้องการผู้ช่วยเหลือ ปกป้องอรอินทุ์จากพิรภพ สีหน้าอีกฝ่ายหนักใจเพราะเวลานัดที่อรรถบอกใกล้เข้ามาหล่อนจะต้องเข้าพบโมนิกาตอนเก้านาฬิกาตรง

                ให้บัวเสร็จธุระก่อนได้ไหมคะ เป็นตอนเที่ยงก็ได้”

                ก็ได้ครับ คุณใบบัวระวังตัวด้วยนะครับ ถ้าอย่างนั้นผมไปก่อน” ธนภูมิจำต้องผละไป สายตาล่อกแล่กมองไปทั่วด้วยเกรงบอดี้การ์ดประจำตัวพี่ชายที่เดินขวักไขว่จะพบเอา อรอินทุ์พยักหน้างงๆ ก่อนแยกจากธนภูมิที่มุมนั้น แล้วก้าวเข้าไปในลิฟต์เพื่อไปยังชั้นสิบเจ็ด


                ที่นั่นใครอีกคนรอคอยอยู่ รอเหยื่อสาวที่จะปรากฏตัวและตกเป็นเชลยของเขาตลอดกาล

                ใจเย็นๆ หน่อยสิคะภาม เล่นเดินไปเดินมาจนมาร์กี้เวียนหัวแล้วนะคะเนี่ย คุณใบบัวเธอกำลังมาค่ะชาติเพิ่งจะรายงานคุณเมื่อกี้”

                ผมก็ไม่ได้ว่าอะไรนี่ ผมแค่คิดว่ามันเลยเวลาหรือเปล่า ผมรีบเพราะผมมีธุระอื่นอีกเยอะ” เอ่ยแก้เก้อ ทั้งที่ที่จริงหัวใจร้อนรนอยากพบหน้าหญิงสาวทั้งที่ห่างมายังไม่ถึงยี่สิบสี่ชั่วโมง ค่ำคืนเดียวทำให้ความคิดของชายหนุ่มแล่นพล่าน โดยเฉพาะการที่ธนภูมิยอมตั้งตนเป็นปฏิปักษ์ทั้งที่จงรักภักดีกับเขามาตลอดชีวิต แล้วจะไม่ให้ร้อนใจได้อย่างไร

                พิรภพหงุดหงิดนัก ชายหนุ่มอยากพบและต้องการเห็นอรอินทุ์ในสายตานั่นแหละจึงสบายใจที่สุด โมนิกายิ้มมุมปาก นี่กระไรคนปากไม่ตรงกับใจหล่อนหัวเราะหึๆ หลังจากได้พบอรอินทุ์ทำให้แน่ใจบางอย่าง มากกว่าความแค้นที่พิรภพสั่งสม บางอย่างก่อตัวอวลในหัวใจเพื่อนหนุ่มแต่คนปากแข็งหรือจะยอมรับ

                ตกลงว่าแผนของภามยังเหมือนเดิมใช่ไหมคะ เก็บลูกไว้ข่มขู่พ่อ ไม่ใช่เพราะอย่างอื่น” ถามเย้าๆ

                ทำไมพูดอย่างนั้นล่ะมาร์กี้ ที่ผมต้องการก็คือความพินาศของนายอรรถ สูญเสียทั้งเงินทอง รวมทั้งลูกสาวของมันด้วย” พิรภพบอกแก่เพื่อนสาว คล้ายย้ำเตือนแก่หัวใจอีกระลอกว่าทำทุกอย่างนี่เพื่ออะไร ไม่มีข้อแม้อื่นนอกจากแก้แค้น โมนิกายิ้มมุมปาก

                ค่ะมาร์กี้ก็ไม่ได้ว่าอะไร เพราะมาร์กี้แค่ช่วยให้งานของภามสำเร็จเท่านั้น นี่แหละค่ะที่มาร์กี้จะทำ” หญิงสาวโปรยยิ้มหวาน พลางแตะมือเรียวบางที่บ่าหนาแกร่งภายใต้สูทสากลสีเทาเข้ม เรือนร่างอ้อนแอ้นใกล้ชิดขณะนั่งอิงแอบที่โซฟา พิรภพเปิดยิ้มบางบอกขอบใจทางแววตา


                โมนิกา ดัชแมน เพื่อนสาวหนึ่งเดียวที่พิรภพไว้ใจ ทั้งสองพบกันครั้งแรกที่ประเทศอิตาลีในฐานะนักธุรกิจรุ่นใหม่ พูดคุยกันถูกคออีกทั้งรสนิยมใกล้เคียง สายตาคนในแวดวงคาดหมายหนุ่มสาวทั้งสองเหมาะสมจะเป็นคู่รักแต่เจ้าตัวกลับรู้ใจ ความเหมือนกันเกินไปทำให้ไปกันไม่ได้ในฐานะคนรัก แต่เหมาะนักที่จะเป็นเพื่อน โมนิกาจึงคบหาพิรภพอย่างเพื่อนสนิท เมื่อเขาเอ่ยปากขอความช่วยเหลือ เพื่อนจึงช่วยเพื่อนแบบไม่มีข้อแม้ แม้ว่าอาจจะไม่ใช่เรื่องที่ถูกต้องนัก หน้าที่ของโมนิกาคือชักชวนอรรถเข้าร่วมทำธุรกิจอัญมณี ดึงเงินจำนวนมหาศาลจากกระเป๋าพ่อค้าหน้าเลือด หวังให้อีกฝ่ายหมดเนื้อหมดตัวด้วยเสน่หาของผู้หญิง

                ก๊อกๆๆ

                ร่างโปร่งเพรียวในชุดแส็กสีดำสนิทแนบเรือนร่างสมส่วน ก้าวสง่าเข้ามาภายในห้องรับรองระดับผู้บริหาร ดวงหน้าคมหวานแต่งแต้มจนงดงามด้วยโทนชมพูอ่อนอวดเรียวตาสีน้ำตาลกระจ่างพราวสวยกับเน้นแพขนตางอนงาม เมื่อพบผู้ที่อยู่ก่อนอรอินทุ์หน้าชาดิกกับภาพของโมนิกากับพิรภพซึ่งกำลังนั่งสนทนาชิดใกล้บนโซฟาตัวเดียวกัน มือเรียวบางสัมผัสสาบเสื้อชายหนุ่ม ผลักให้บางอย่างในตัวเธอแปลกไป อรอินทุ์รีบปรับสีหน้าแล้วเหลือบมองคนทั้งสองด้วยความเย็นชา เป็นผลให้พิรภพยิ้มมุมปากกับอาการกลบเกลื่อนนั่น 


                คุณใบบัว เชิญนั่งก่อนสิคะ” โมนิกาผละห่างจากอกเพื่อนหนุ่ม สายตาคมปราดมองไปยังร่างบางขึ้นๆ ลงๆ

                พิรภพนั่งไขว่ห้าง เอนกายหนาชิดไหล่ขาวอมชมพูของโมนิกาไม่ยี่หระต่อท่าที แววตาเฉยเมยของอรอินทุ์ต่างจากก่อนที่หญิงสาวจะมาถึงหน้ามือเป็นหลังมือ

                มาร์กี้กับภามเตรียมห้องทำงานไว้ให้คุณใบบัวแล้วล่ะค่ะ รับรองต้องชอบอยู่ชั้นนี้ใกล้ๆ กับภามเลยค่ะคุณจะได้สะดวกทุกอย่าง” โมนิกาเอ่ยบอก ยิ้มพรายประดับใบหน้าเล็กเรียวอย่างนางแบบ คนฟังสะดุดหมายความว่า...

                คะ!” “ห้องของผู้บริหารคงใหญ่พอที่จะเพิ่มโต๊ะทำงานใหญ่โตสมฐานะให้คุณใบบัว ลูกสาวของหุ้นส่วนใหญ่อย่างคุณอรรถ เป็นความคิดที่ดีนะผมว่า...ผมเองก็อยากอยู่ใกล้ๆ คนออกแบบเพราะจะได้ดูงานอย่างใกล้ชิด ผมเห็นด้วยกับคุณมาร์กี้” พิรภพหันมาเอ่ยสำทับเสียงหวาน

                แต่ฉันว่าไม่เหมาะมั้งคะ ฉันขอห้องเล็กๆ ที่พอทำงานได้อย่างสงบก็พอ” ปฏิเสธแบบบัวไร้น้ำ แววตาของพิรภพจึงวาบเรือง


                คุณใบบัวคะที่นี่เป็นโรงแรมของภามเขา มาร์กี้ไม่มีสิทธิ์ตัดสินใจ ที่จริงแล้วคุณใบบัวต้องทำงานตรงกับมาร์กี้ค่ะแต่สำนักงานของโมนิกา ไดมอนด์อยู่ที่ประเทศฮ่องกงเลยต้องใช้โรงแรมของภามเป็นเซ็นเตอร์ไปก่อน นะคะมาร์กี้ขอร้อง” โมนิกาบอกอ้อนๆ อรอินทุ์ขบเม้มกลีบปากบอบบางแทบจะเป็นเส้นตรง รอยตาขุ่นๆ ของหญิงสาวปราดมองพิรภพแค้นๆ เมื่อจนมุมทุกทาง

                ลองดูก่อนจะเป็นไรไปล่ะ รับรองว่าผมสุภาพพอที่จะไม่สร้างภาพอุจาดตาเวลาที่มีผู้หญิงสักคนมาร่วมห้อง โดยเฉพาะคุณซึ่งผมให้เกียรติอย่างที่สุดเพราะเป็นลูกสาวสุดที่รักของคุณอรรถ อย่ากลัวไปเลยครับ” คำว่า กลัว ฟังดูเยียบเย็นจนสันหลังชาวาบ


                ภามก็ พูดจนคุณใบบัวขยาดไปแล้ว ภามเขาชอบพูดเล่นน่ะคะคุณใบบัว” โมนิกาหัวเราะเบาๆ แม้จะรู้ผู้คนรอบข้างเครียดขึง ไม่ขำ

                เสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดจนผู้ซึ่งอยู่ก่อนหันมาพร้อมเพรียง ผู้ที่ก้าวเข้ามาเป็นนายชาติแต่อีกคนที่ถูกดึงกึ่งลากโดยมือหยาบกร้านเป็นธนภูมิ อรอินทุ์มองชายหนุ่มงงๆ เมื่อเบือนกลับมามองพิรภพยิ่งหวั่นใจ นี่มันเรื่องอะไรกันอีก แล้วทำไมธนภูมิถึงได้อยู่ที่นี่...

                เข้ามาสินายภูมิ ผมอยากแนะนำให้คุณได้รู้จักกับคุณธนภูมิ ผู้จัดการโรงแรมและยังเป็นน้องชายของผมด้วย” พิรภพเอ่ยฉะฉาน

                แววตาพร่างพรายความร้ายกาจ เขาต้องการเปิดโปงให้อรอินทุ์รู้ความจริงว่าธนภูมิคือผู้หนึ่งที่สมรู้ร่วมคิดกับเขา ดวงตาสีอ่อนเบิกกว้าง แวบหนึ่งตกใจแล้วเริ่มเรียบเรียง ถ้าเช่นนั้นธนภูมิก็เป็นพวกเดียวกับเขา ให้ตายเถอะหล่อนถูกหลอกมาตั้งแต่ต้น!

                คุณใบบัวผมอธิบายทุกอย่างได้ คุณกำลังเข้าใจผิดนะครับ” ใบหน้าเลิ่กลั่ก ละล่ำละลักบอก แววตาผิดหวังของหญิงสาวบาดลึกความรู้สึก พิรภพยิ้มกร้าวอย่างสะใจ

                ไม่ผิดหรอกนายภูมิ นายจะอธิบายเรื่องอะไรล่ะในเมื่อนายเองไม่โปร่งใสพอ งานนี้คงมีใครบางคนถูกหลอกจนเปื่อยแล้วกระมัง”


                เสียง หึ! ลอดผ่านลำคอหนา สะใจเมื่อพบรอยผิดหวังมากมายในรอยตาหญิงสาว อรอินทุ์หลุบดวงหน้าลงต่ำเรียบเรียงเหตุการณ์เมื่อครั้งที่เกาะแสงจันทร์ จนกระทั่งกลับมาถึงกรุงเทพฯ ธนภูมิทำให้ทุกอย่างคล้ายเรื่องบังเอิญและปกป้องพิรภพจากความผิด แน่แล้วหล่อนถูกหลอกลวงมาโดยตลอด หญิงสาวจึงไม่ยอมเงยหน้าขึ้นสบตาชายหนุ่มอีก มือเล็กกำเข้าหากันแน่น

                คุณใบบัว!” ธนภูมิอุทาน รับไม่ได้หากถูกเมิน “ออกไปก่อนดีกว่าไหมนายภูมิ ฉันต้องคุยเรื่องงานกับคุณใบบัวต่ออีก เชิญ”


                พิรภพตัดโอกาสนั้นด้วยเสียงเยียบ ธนภูมิจึงระเห็จออกไปจากห้องรับรองทันทีโดยฝีมือของบอดี้การ์ดร่างยักษ์อย่างนายชาติ

 

                ห้องทำงานของผู้บริหารหนุ่มแห่งโรงแรมเดอะทรินิตี้ ตั้งอยู่ที่ชั้นสิบเจ็ดฝั่งตะวันออกของตัวตึก กำหนดสัดส่วนเป็นพื้นที่ทำงานกว้างขวางพร้อมเฟอร์นิเจอร์ตกแต่งเข้าชุดโทนขรึม เรียบแต่ดูดีด้วยการออกแบบและวัสดุ ถัดของโต๊ะทำงานกว้างเป็นชุดโซฟารับรองกับเบาะนวมสีดำพร้อมที่พักขา ห้องนอนเฉพาะกิจถูกกันเป็นสัดส่วนอยู่หลังพาร์ทิชั่นสีครีมตั้งสูงจรดเพดาน หากไม่สังเกตไม่มีทางรู้ว่ามีห้องนอนซุกซ่อนตัวไปกับผนังห้อง

                ห้องที่ว่านี้ถูกจัดให้แชร์พื้นที่ทำงานให้อรอินทุ์ ในฐานะลูกสาวของหุ้นส่วนคนใหม่ หญิงสาวหมุนตัวไปรอบๆ มองหาโต๊ะทำงานสมฐานะที่เขาเอ่ยอ้าง ไม่มี! ที่เห็นจะมีก็แต่โต๊ะทำงานสีน้ำตาลแก่ของผู้บริหาร เข้าคู่เก้าอี้ทำงานตัวใหญ่บุหนังสีดำปลาบ นอกนั้นเป็นพื้นที่โล่งหลายสิบตารางเมตร...ว่างเปล่า

                อรอินทุ์หมุนตัวกลับมากะทันหันจึงประจันหน้ากับพิรภพ เพราะร่างสูงใหญ่ก้าวมาหยุดเบื้องหลังแบบเงียบกริบเป็นผลให้หน้าผากมนชนเข้ากับปลายคางคมสัน แรงกระทบน้อยๆ ส่งผลให้ใบหน้าเล็กเหยเกและเสียหลัก ก่อนจะถูกรวบกอดด้วยอ้อมแขนกว้าง

                ปล่อยนะ” “ไหนล่ะโต๊ะทำงานของฉัน นี่มันโกหกกันชัดๆ คุณมาร์กี้เธอไม่รู้ใช่ไหมว่านายทั้งเจ้าเล่ห์ ทั้งปลิ้นปล้อนแบบนี้” อรอินทุ์แหวใส่ พร้อมผลักเขาออกห่าง ร่างหนาในชุดสูทสากลยี่ห้อดังยืนหลังตรง ปล่อยมือจากเอวบางอย่างเสียไม่ได้พลางล้วงมือให้กระเป๋ากางเกงสแลกแทน ส่งแววตามายั่วยวนแล้วส่ายหน้าอย่างไม่ยี่หระ

                ผมไม่ได้โกหกว่าจะเตรียมพื้นที่ให้คุณทำงานเลยนะ แต่งานของคุณไม่จำเป็นต้องใช้โต๊ะนี่นา แค่โซฟานี่ก็พอแล้ว” เขาชี้ไปที่โซฟายาว

                หมะหมายความว่ายังไง?” เสียงหลง ดวงตาคมสวยเบิกโพลง

                ก็หมายความว่าหน้าที่แท้จริงคือ เมีย ไม่ใช่ออกแบบอะไรอย่างที่พ่อคุณว่าน่ะสิ ฉะนั้นอย่างอื่นไม่จำเป็น”


                จบคำร่างอ้อนแอ้นก็ถูกคว้ากอด อุ้มจนตัวลอยไปวางลงบนเบาะหนังสีน้ำตาลแก่จนยวบลงเพราะน้ำหนักของคนทั้งสอง เจ้าของนัยน์ตาคมกริบจับจ้องหญิงสาวในอ้อมกอดเผยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ร้าย อะไรที่เขาคิดพร่างพรายในแววตาคู่คม ความต้องการก่อระยับพรากความเข้มแข็งจากใจและกายที่อรอินทุ์พกมา

                ปล่อยนะ อย่ามาทำอะไรอุบาทว์ๆ กับฉันอีก ปล่อย” หญิงสาวเค้นเสียงดุกว่าทุกครั้ง

                หากพิรภพสังเกต แววตาของหญิงสาวกร้าวขึ้นและกล้าต่อปากต่อคำกับเขาต่างจากวันก่อน แต่อะไรก็ช่าง! เขาไม่สน ขณะโน้มใบหน้าประชิดโฉบปิดเรียวปากช่างเจรจานั่นเสีย ริมฝีปากร้อนนาบลงเก็บเกี่ยวความหวานละมุนที่ไขว่คว้า พิรภพไม่หวังจะผละห่างแม้ถูกมือเล็กระดมทุบรัวต่อต้าน แรงเท่ามดจึงมลายหายไปกับแผ่นอกแข็งราวศิลาดล

                อื้อ ปล่อ
...ยย” ปราศจากเสียงเล็ดลอด

                อรอินทุ์อ่อนเปลี้ยสิ้นฤทธิ์ต่อแรงโหมโน้มนำดั่งเพลิงพายุ ร่างอ้อนแอ้นจมซุกไปกับอ้อมกอดแกร่งเพราะเกินต้านทาน

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 12 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

588 ความคิดเห็น

  1. #527 0858020016 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2553 / 17:51
    พระเอกใจร้าย
    #527
    0
  2. #476 boubou77 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2553 / 03:41
    หึ หึ นายภามหวงก้าง!
    #476
    0
  3. #221 mangosteen (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 10 มกราคม 2553 / 22:06
    ภามเอ๋ย ไม่ต้องไปหาเหตุและผลอะไรหรอกว่าทำไมถึงอยากอยู่ใกล้ชิดใบบัว..ลูกสาวของศัตรูที่ตัวเองพยายามบอกให้แก้แค้น.ทำลาย ทำร้ายจิตใจ..ตอนนี้ใจตัวเองมันทรยศไปแล้วแหละ หึงแม้กระทั่งคำละเมอ อิอิ......

    ห้ามเค๊าสารพัดไม่ให้เข้าใกล้ผู้ชายคนอื่น...หลอกตัวเองว่า ใบบัวเป็นสมบัติของตัวเองเพียวคนเดียว นี่แหละเค๊าเรียกคนตกหลุมพรางตัวเอง..แถมตกแล้วกระกระสนขึ้นมาลำบากอีกต่างหาก

    ยิ่งอ่านยิ่งสนุกจ้ะ น้องแหม่ม แม้พระเอกจะโหด เจ้าเล่ห์ไปบ้าง ดูซิ ทำร้ายจิตใจน้องภูมิที่น่าสงสารไปได้ เข้าใจทำจริงๆ 
    #221
    0
  4. #155 minmin_atom25 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 1 มกราคม 2553 / 15:33
     รักหนูใบบัวเต็มที่แล้วสินะค่ะ  คุณภาม
    ยังไงก็สู้ๆๆ  นะค่ะไรท์เตอร์
    #155
    0
  5. #129 naowarat_epp (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2552 / 21:04
    ตอนนี้ขอโป้งพระเอกเรื่องนี้ก่อนนะคะ ใจร้ายกับหนูใบบัวจังเลย
    #129
    0
  6. #127 เอิ๊กๆ (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2552 / 20:46
    นางเอก เอาคืนได้แล้ว

    เด่วมันได้ใจ
    #127
    0
  7. #126 yuechan (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2552 / 23:53

    เกลียดมัน หึ ดีแต่ใช้กำลัง สักวันที่เขาหนีไปแล้วจะเสียใจ

    #126
    0
  8. #123 lokpakung (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2552 / 19:52
    นายภามจะโหดไปไหนเนี้ย  ไม่ไหว  ไม่ไหว

    เดี๋ยวให้นายภูมิเป็นพระเอกแทนซะนี้
    #123
    0
  9. #121 sarin0325 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2552 / 19:13

    คุณภาม  โหดไม่เกรงใจใครเลยน้อ  สงสารหนูใบบัวบ้างอย่ารุนแรงกับเค้านักสิ

    #121
    0