ไฟเหมันต์

ตอนที่ 34 : พื้นที่ระบาย ดาลัน VS ผู้อ่าน < ร่วมสนุกตอบคำถามค่ะ >

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,295
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    31 ส.ค. 53

สวัสดีค่ะเพื่อนๆ นักอ่าน
และแล้ว "ไฟเหมันต์" ก็จบลงแล้วแบบครบถ้วนกระบวนความ ไชโย!
ดาลันถึงกับปาดเหงื่อเม็ดโต กับการคิดแล้วคิดอีกถึงบทสุดท้าย 
ซึ่งในที่สุดนวนิยายก็ได้ลาหน้าเว็บ มีบทสรุปที่อาจไม่ตรงใจผู้อ่านไปบ้าง อย่าถือโทษโกรธกันเลยนะคะ (นะๆ) > _ < 
สำหรับผู้เขียนแล้วถือว่าเป็นเรื่องหนึ่งที่หิน ท้าทายและบีบคั้นมากถึงมากที่สุดไปในตัว
อยากบอกอย่างที่สุดว่า...
ตัวละครทุกตัวล้วนมีความสำคัญที่โลดแล่นนำพาเรื่องราวให้เกิดขึ้น ดาลันประทับใจที่ผู้อ่านหลายๆ คนชอบปุษยา หนึ่งในตัวเอกของเรื่อง ขอบคุณมากจริงๆ ค่ะ
และเพราะเป็นพล็อตแบบที่ไม่เคยเขียนมาก่อน จึงอยากแชร์ความคิดเห็นจากผู้อ่าน ด้วยการชวนร่วมสนุก ใส่ไอเดีย บ่นว่าหรืออะไรก็ได้เกี่ยวกับนวนิยายเรื่องนี้

เป็นการแจมหลังจบเพื่อรับรางวัลที่ดาลันอยากแจกเหลือเกิน (ถ้าเรื่องนี้มีโอกาสตีพิมพ์)
กติกาง่ายๆ ค่ะ 

1. ร่วมแสดงความคิดเห็นเกี่ยวกับนวนิยายเรื่องนี้หลังอ่านจบ ในแง่ความประทับใจหรืออยากติติงแง่ใดก็ได้ เปิดทุกประเด็นได้ที่นี่ค่ะ 

2. เลือกเฟ้นตัวละครในเรื่องที่ชื่นชอบหรือประทับใจ 2 ตัว พร้อมบอกเหตุผลค่ะ 

3. ความในใจหนึ่งข้อที่ผู้อ่านอยากบอกผู้เขียน (เอ...จะมีไหมน้า) ได้แบบไม่มีขีดจำกัดค่ะ

เพื่อนๆ ที่สนใจร่วมสนุก กรุณาแจ้งชื่อหรือนามแฝง พร้อมทั้งอีเมลติดต่อด้วยนะคะ 
*** รางวัลที่จะได้รับเป็นหนังสือเรื่องนี้ถ้าได้รับการตีพิมพ์ แจกจำนวน 3 เล่ม หรือนวนิยายเรื่องอื่นภายใต้นามปากกา "ดาลัน" กรณีที่ยังไม่ได้ตีพิมพ์หรือรอนาน 
ร่วมแจมกันได้ตั้งแต่วันนี้ - สิ้นเดือนสิงหาคม 53 ค่ะ 

*** สุดท้ายขอบคุณเหลือเกินทั้งแฟนพันธุ์แท้ และผู้อ่านที่แวะเวียนเข้ามาอ่าน
     ขอบคุณที่อยู่ด้วยกันมาถึงเวลานี้ค่ะ  
                                                                                ดาลัน   

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

417 ความคิดเห็น

  1. #385 กระต่ายจอมซน (@ampika_sae) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2553 / 13:51
    ขอร่วมสนุกด้วยคนค่ะ วันนี้ยังอยุ่ในกติกาใช่มั๊ยค่ะ

    1.หลังจากอ่านเรื่องนี้แล้วรู้สึกชอบ เพราะอ่านแรกๆแยกไม่ออกเลยว่าใครจะเป็นนางเอกตัวจริงกันแน่ เพราะตัวปุษเองก็มีความสัมพันธ์กับก้องในฐานะคนรักมากอ่น แต่ไม่สมหวัง พอมาชาตินี้ ก็เลยคิดว่าจะต้องเป็นนางเอกแน่นอน แต่ผลออกมาแล้วไม่ใช่ ผิดคาดเลย สำหรับตัวละครรู้สึกขัดใจมากกับพระเอก คนอะไรก่อนตายในชาติที่แล้วคิดถึงเจ้ามณีมณฑ์ด้วยความปรารถนาและความแค้น แต่ไฉนเลยความแค้นช่างบดบังจิตใจจนมืดบอด ตามแค้นมาถึงชาติปัจจุบันได้ ถึงแม้จะระลึกชาติได้ก็จริง แต่ก็น่าจะคิดได้ว่า การที่สามารถระลึกชาติได้นั้น เป็นข้อดีกว่าคนอื่นๆ คือรู้เห็นความผิดพลาด จะได้นำมาเป็นบทเรียนในชีวิตปัจจุบัน ไม่ใช่พกพาความเคียดแค้นชิงชังมา เพื่อหวังแต่จะแก้แค้น แล้วแบบนี้จะมีความสุขในชีวิตได้ยังไง ดูอย่างเจ้าแสงคำเป็นตัวอย่างสิ อดีตชาติเป็นคนเลวร้าย แต่ในภพปัจจุบัน เมื่อรู้เห็นบาปเวรที่เคยก่อในอดีต ก็หมั่นสร้างสมความดี เพื่อชดใช้บาปกรรมที่เคยทำไว้ ถึงแม้จะไม่หมด แต่ก็ช่วยผ่อนให้เบาบางลงได้ ถือเป็นคนที่น่านับถือคนหนึ่ง เพราะเรื่องราวในอดีต เราไม่สามารถแก้ไขได้ แต่ในปัจจุบัน เราสามารถทำให้ดีขึ้นได้
    2.ตัวละครที่ชื่นชอบ
    - เจ้ากลทีป์ แน่นอนค่ะ เพราะถึงแม้ในอดีตชาติจะเลวร้าย แต่ในปัจจุบัน พยามสั่งสมความดี เพื่อชดใช้บาปเวรที่เคยทำไว้ เป็นคนที่น่ายกย่อง รู้ผิดชอบชั่วดี เปรียบดั่งบัวที่โผล่พ้นน้ำแล้ว เหมาะที่จะเป็นพระเอกมากกว่า ไม่มัวหลงอยู่ในวังวนของอดีตที่ไม่อาจแก้ไขได้แล้ว
    - วิรินทร์ ถึงแม้ตัวละครตัวนี้ จะไม่ค่อยเด่นเท่าไร ตอนแรกคิดว่าเป็นตัวร้ายในเรื่องด้วย แม้ว่าภายนอกจะมีบุคลิกเป็นสาวมั่น เปรี้ยว มั่นใจตัวเองมาก จนคิดว่าเป็นพวกผู้หญิงง่ายๆ แต่จริงๆแล้วกลับไม่ใช่ เป็นผู้หญิงที่เป็นผู้หญิงจริงๆ มีอารมณ์ออ่นไหว กลัว เหมาะที่จะให้สุดเขตตปกป้องมากที่สุดเลยค่ะ
    3.สิ่งที่อยากจะบอกนักเขียน เรื่องนี้เป็นเรื่องที่น่าติดตามมาก จากปมในอดีตผูกพันมาจนปัจจุบัน แต่คิดว่าทำไมเรื่องมันกลับตาลปัตรแบบนั้นละ ที่คิดว่าก้อง เมื่อรู้ความจริงที่เข้าใจผิดในตัวเจ้ามณีมณฑ์ในอดีตชาติ และจะได้คู่กันในชาตินี้ แต่กลับเป็นว่าคู่กับจันทรพิมพ์แทน ซึ่งในอดีตไม่ได้มีความผูกพันกันด้วยเลย แล้วแบบนี้จะให้คิดว่าใครคือคู้แท้ คู่สร้างคู่สมตัวจริงของเจ้ารณพีร์กันแน่ เพราะคนที่รักกันมากๆ เมื่อตายจากกัน ยังไงก็ต้องตามหากันจนเจอนั่นล่ะ จริงมั๊ยค่ะ

    สุดท้ายขอขอบคุณที่มีนิยายดีๆให้อ่าน


    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 31 สิงหาคม 2553 / 14:13
    แก้ไขครั้งที่ 2 เมื่อ 31 สิงหาคม 2553 / 14:54
    #385
    0
  2. #383 supame (@supame) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2553 / 21:49
    1. เนื้อเรื่องสนุกมากดูแปลกและไม่เหมือนใครจริงๆ เดาตอนจบไม่ได้เลย แม้ว่าตอนจบจะแฮปปี้แต่กว่าจะถึงบทสรุปก็เล่นเอาลุ้นไปพักใหญ่เหมือนกัน แต่ก็ไม่พลิกโผมากนัก สำหรับการจบแบบนี้เพราะว่าคิดได้หลายแนวอยู่แล้ว สรุปว่าสนุกและน่าติดตามมากค่ะ

    2. ตัวละครที่ชอบคงเป็นสองตัวเอกฝ่ายหญิง คือ ปารุดา และ ปุษยา นะคะ เพราะทั้งสองตัวละครเป็นผู้ถูกกระทำมาโดยตลอด แม้ว่าจะเลือกใครเป็นนางเอกก็ไม่ผิด คนแรกนางเอกตัวจริงของเรื่อง ปารุดา เธอถูกทำร้ายและเสียใจมากมาโดยตลอด แต่ก็เป็นคนที่พร้อมจะมอบความรักให้คนอื่น และเสียสละมาก แต่เพราะว่าเธอเป็นนางเอกตัวจริงทำให้เราไม่สงสารเธอมากนัก เพราะว่าเธอเป็นคนที่สมหวัง แต่ก็สมแล้วกับการกระทำที่ดีของเธอ คนที่สองปุษยา ผู้เหมือนจะเป็นนางเอกแต่ก็ไม่ได้เป็น เธอเป็นคนที่น่าสงสารที่สุด เพราะพบกับความผิดหวังมาโดยตลอดไม่ว่าจะเป็นชาติที่แล้วหรือชาตินี้ ความเห็นแก่ตัวที่แสดงออกมาคือการยื้อยุดคนที่เธอรักไว้กับตัว จะว่าเธอโลเล แต่เมื่อไม่ได้เจอพระเอกก่อน เธอก็เลือกคนอื่นที่เข้ามาที่ดูเหมือนจะดี แต่เมื่อผิดหวังก็ย่อมตัดใจและเลือกความรักใหม่โดยที่ความรักใหม่ที่เข้ามากลับเป็นการลวงหลอก ทำให้เธอไม่อยากที่จะผิดหวังเป็นครั้งที่สองจึงยื้อเอาไว้ แต่สุดท้ายก็รู้ว่าไม่ใช่ทางออกที่ดี ยอมรับว่าชอบตัวละครตัวนี้นะคะ ใจจริงอยากให้เธอสมหวัง เพราะทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้นไม่ใช่เพราะเธอกระทำ แต่เป็นผู้ถูกกระทำต่างหาก

    3. ความในใจที่จะพูดออกมาดังๆ คือ เรื่องนี้ให้ข้อคิดหลายอย่างที่แสดงออกมาผ่านตัวละครบางทีการที่เรายึดติดหรือถือมั่นกับอะไรมากเกินไปก็คงไม่ต่างกับแต่ละคนในเรื่องนี้เลย สุดท้ายขอให้ขายดีนะคะ 

    supame@hotmail.com

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 30 สิงหาคม 2553 / 21:49
    แก้ไขครั้งที่ 2 เมื่อ 30 สิงหาคม 2553 / 21:50
    #383
    0
  3. #382 รานังคูลัส (@nmpt) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2553 / 16:42
    1.อย่างแรกเลยต้องขออกตัวก่อนว่า ไม่ชอบนิยายแนวนี้และไม่เคยอ่านจบเลยสักเรื่อง
    นี่ถือเป็นเรื่องแรกที่ทำให้เราอ่านจบได้ แต่เรื่องที่อ่านจบก็ทำให้รู้สึกแบบว่า
    อะไรกันนี้  ทำไมหนูบุษไม่ใช่นางเอก ไม่ย้อม ไม่ยอม
    นิยายเรื่องนี้ถือเป็นเรื่องแรกที่มาเปิดประสบการณ์การอ่านนิยายแนวนี้ให้ค่ะ แม้ว่าจะอ่านไปแบบงง ๆ บ้าง
    ขัดอกขัดใจบ้าง แล้วก็อึดอัดบ้าง(ที่เดาเรื่องไม่ถูก อิๆ)
    แต่ก็เป็นนิยายทีทำให้เราอ่านจนจบแล้ว  แล้วก็ไม่สามารถปฏิเสธได้ว่าไม่เสียดายเวลาที่พยายามอ่านมา
    เพราะว่าสามารถสร้างได้ทั้งอารมณ์เศร้า ซึ้ง สุข ทุกข์ พูดง่าย ๆ ว่าคนอ่านมีอารมณ์ร่วมด้วย
    บางฉากนั่งน้ำตาไหลก็มี

    2.ตัวละครที่ชอบชอบพระเอก กับเกือบนางเอกค่ะ
     นายก้อง กับหนูบุษนั่นเอง
        ที่ชอบนายก้อง  อย่างแรกเลยชอบพระเอกใจร้ายค่ะ(อิๆๆ คนอ่านแอบซาดิสม์) ตอนแรกไม่เข้าใจพระเอกเลยว่าจะร้ายไปไหน แต่พอเรื่องราวเฉลยถึงได้เข้าใจ ว่ามันมีที่มาที่ไป ไม่ใช่ว่าพระเอกจะไร้เหตุผลซักหน่อย
    สุดท้ายนายก้องก็เป็นอีกคนที่เราสงสารและให้แคะแนนไปเต็ม ๆ

       ส่วนหนูบุษ กับคนนี้ไม่มีคำบรรยายเพราะว่าเชียร์ให้หนูบุษเป็นนางเอกมาตลอด แอบเคืองด้วยซ้ำที่เป็นคนอื่น
    ชอบบุษมากที่มั่นคงแล้วก็รักพระเอกมากๆๆๆๆๆๆๆๆ แต่พระเอกยังใจร้ายทำร้ายเธอสารพัด(บางช่วงพระเอกน่าตบอย่างแรง)  บุษเป็นตัวละครที่น่าสงสาร สำหรับเรารู้สึกว่าบุษโดนกระทำมากไป ไม่ว่าจากชาติในอดีตหรือในชาติปัจจุบัน( โดนขนาดนี้ทำไมไม่ได้เป็นนางเอกก็ไม่รู้)

    3.ที่อยากบอกไรท์เตอร์
       ขอบคุณไรท์เตอร์มาก ๆ ค่ะ ที่ทำให้ตัวเองสามารถก้าวผ่านในสิ่งที่ไม่ชอบได้
    จากที่ไม่เคยอ่านนิยายแนวนี้จบก็สามารถอ่านจบได้  ส่วนหนึ่งขอชมจากใจจริงว่า
    นิยายเรื่องนี้สนุกจริง ๆ ค่ะ  แล้วก็จะติดตามผลงานในเส้นทางนักเขียนของไรท์เตอร์ต่อไปค่ะ
    ที่สำคัญขอให้หนังสือขายดีเป็นเทน้ำเทท่านะคะ
    #382
    0
  4. #380 venus-yu (@venus-yu) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2553 / 07:43
    ขอร่วมเล่นด้วยคนจ้า
    1. ความแค้น ความอาฆาต ไม่ได้ช่วยอะไรเลย ไม่ได้ทำให้เรามีความสุขขึ้น มีแต่ทำให้เราเป็นทุกข์ และทำให้ผู้อื่นเดือดร้อนไปด้วยทั้งที่ไม่ได้เป็นคนกระทำ
    เนื้อเรื่องชวนให้ติดตามต่อไปมากๆๆ ลุ้นมากๆ เดาตัวละครไม่ค่อยจะถูกเลย ต้องอ่านต่อตอนต่อไปถึงจะเข้าใจ เป็นเรื่องเดายาก สรุปแล้วสนุกมากๆๆ
    2. ชอบปารุดา เพราะมีแต่ให้ทุกอย่างกับทุกคน ไม่ว่าจะเป็นพี่สาว พี่ชาย แม้กระทั่งกรวิชญ์ มีแต่จะพยายามแก้ไขปัญหาต่างๆ และให้อภัยกับทุกๆ เรื่อง เป็นคนที่มีจิตใจดีงาม
    ชอบกันตภพ เพราะเป็นเด็กที่เฉลียวฉลาด น่ารักมากๆๆ ถึงแม้ว่าจะมีบทบาทน้อยมากก็ตาม
    เอ๊ะ! สุดเขตต์กับวีรินทร์ก็น่ารักดีนะ ถึงแม้ว่าสุดเขตต์จะปากร้ายไปหน่อย แต่ก็เป็นจิตใจดี แต่ชอบกันตภพมากกว่าเพราะเป็นเด็กพิเศษ
    3. น่าจะมีตอนพิเศษต่ออีกสักตอนนะ เพราะรู้สึกว่าตอนจบมันห้วนนิดหน่อย ตอนที่กรวิชญ์พูดกับปารุดาว่า “นี่เป็นความหวังสุดท้ายในชีวิต ผมอยากพบคุณกับลูกสักครั้งและรอวันนี้มาตลอด จากนี้ ผมพร้อมที่จะรับโทษจากกฎหมายแล้ว”
    กรวิชญ์จะรับโทษทางกฎหมาย เนื่องจากความผิดอะไรเหรอ งงนิดๆ น่ะ

    สุดท้าย ขอให้คุณดาลันมีสุขภาพแข็งแรงนะคะ เพื่อที่จะผลิตผลงานใหม่ๆๆ อีกต่อๆๆ ไปให้ผู้อ่านได้อ่านอีกนะคะ
    #380
    0
  5. #378 tear day (@enjoy-everning) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2553 / 01:26
    ขอแจมด้วยคนนะค่ะ
    1.
    ก่อนอื่นต้องบอกว่า เสียน้ำตาให้นิยายเรื่องนี้ไปเยอะมาก 55+
    ความรู้สึกแรกเลยที่นั่งพิมพ์ตรงนี้คือเศร้าอ่ะ และเถียงตัวเองในใจว่ามันไม่แฟร์ ทำไมต้องเป็นแบบนี้ ขออนุญาตนิดนึงนะค่ะ เราว่าการดำเนินเรื่องค่อนข้างดี ติดที่ว่าบางฉากบางตอนกระชับเกินไป การสื่อสารกับเนื้อเรื่องไม่สอดคล้องกัน ตามความรู้สึกของเรานะค่ะ คงเพราะอ่านนิยายพวกชาติภพมามาก(เกินไป)มั้งค่ะเลยรู้สึก คือที่บอกว่าแม้ลมหายใจสุดท้ายของพระเอกในอดีตยังยึดติดกับบุษในชาติก่อน ความรู้สึกในตอนนั้นทั้งรักทั้งแค้นอะไรประมาณนี้ ถ้าเดาไม่ผิดใช่ไหมค่ะ? ดังนั้นหากแม้ว่าสติสุดท้ายก่อนที่วิญญาณจะหลุดออกจากร่างยึดติดกับสิ่งใด สิ่งนั้นก็จะติดตามผูกพันต่อไปในชาตภพหน้า ความรู้สึกนั้นจะรุนแรงเด่นชัดมาก เหมือนในเรื่องกามนิตที่ก่อนตายคิดถึงคงคาสวรรค์เลยได้ไปจุติอยู่บนสวรรค์ในสระที่เชื่อกันว่าคือคงคาสวรรค์ แต่จากเท่าที่สังเกตในเรื่อง ความรู้สึกของพระเอกมันทะแม่งๆชอบกล ทีแรกคือฝังใจกับบุษ แต่ความแค้นมีมากกว่าอันนี้เข้าใจ แต่ติตรงที่ว่าระหว่าบุษกับดา กลับเลือกที่จะไปหาดาก่อน ถึงแม้จะอ้างเหตุผลว่าทำเพื่อแก้แค้น แต่มันก็ไม่ค่อยสมเหตุสมผลเท่าไหร่ น้ำหนักระหว่างคนรักในอดีตคนที่เป็นดั่งดวงหทัยทั้งรักทั้งแค้น กับเหยื่อในการแก้แค้น หากพูดตามหลักการก็ต้องไปพบบุษก่อนหรือป่าว? แล้วงงตอนที่ก้องกับดาไปพบกันที่คิดว่าละเมอนะค่ะ ยังสงสัยอยู่ว่าไปพบกันทำไม และเพื่ออะไร คืออันที่จริงเข้าใจนะค่ะหากผู้แต่งต้องการแต่งสื่อถึงความรักสามารถหักล้างหัวใจที่มีความแค้นได้ อีกอย่างดาก็รักก้องในชาติที่แล้วด้วยหัวใจที่บริสุทธ์ จึงไม่แปลกที่ชาตินี้จะรักกัน ที่งงคือความรักที่พระเอกมีกับบุษในชาติก่อนไม่เห็นมีบทบาทในเรื่องเลย ที่อ่านดูเหมือนว่าจะรักกันเพราะหน้าที่มันต่างจากเจ้าแสงคำที่แสดงออกให้เห็นอย่างชัดเจนและผลในอดีตส่งผลในอนาคต จากความคิดส่วนตัวคิดว่าในเรื่องนี้เจ้าแสงคำมีที่มาที่ไปและสมเหตุสมผลที่สุด บุษเป็ฯตัวละครที่ไม่สมเหตุสมผลที่สุดแต่น้องกว่าก้องนิดหนึ่ง แล้วที่อดไม่ได้เลยคือการแนะนำเรื่องไม่สอดคล้องกับเนื้อหา เพราะมันจะทำให้ผู้อ่านสับสนและทิศทางของเรื่องก็แตกต่างจากที่แนะนำไว้ คนส่วนมากคิดว่าการแนะนำเรื่องแค่ให้ดึงดูดให้ดูน่าสนใจก็พอ ที่จริงนั่นก็มีส่วน แต่จริงๆแล้วการแนะนำเรื่องเป็นการนำเสนอเรื่องราวในรูปแบบรวบยอดเน้นทิศทางของเรื่อง เนื้อหาที่คอบคุม และชัดเจน ไม่ได้โทษว่าแนะนำเรื่องไม่ดีนะค่ะ แต่เพราะการอ่านแนะนำเรื่องในตอนแรกแล้วเข้าเนื้อหาบทที่หนึ่งทำให้คนอ่านอาจคิดว่าบุษคือนางเอก มันทำให้เกิดความสับสนแก่ผู้อ่านได้ เรื่องนี้หากให้แนะนำคือการแนะนำเรื่องค่ะ เพราะเราเองอ่านแนะนำเรื่องแล้วสมองประมวลผลให้บุษเป็นนางเอกไปเรียบร้อยแล้ว แต่พอมาอ่านตอนถัดๆไปจึงได้รู้ว่าดาคือนางเอก มันทำใจไม่ได้ เพราะฝังใจไปแล้วมันส่งผลให้ความกระตือรือร้นในการอ่านลดน้อยลง(มาก) กลับกันหากไม่ได้อ่านคำแนะนำเรื่องก่อนหน้านี้แล้วเข้ามาอ่านเนื้อรเองเลย นักอ่านก็จะเริ่มต้นและซึมซับกับนิยายไปทีละนิดๆและจะรู้ได้เองว่าใครคือพระเอก-นางเอก อาจจะเป็นคำแนะนำที่ไม่ค่อนได้เรื่องเท่าไหร่ หรือไม่ก็เพราะมองในมุมแคบเกินไปต้องขอโทษนะค่ะที่ทำให้ไม่สบายใจ

    2.
    อย่างที่บอกไปค่ะ ชอบเจ้าแสงคำ มันให้ความรู้สึกที่ว่าอดีตนั้นแก้ไขไม่ได้ แต่สามารถทำปัจจุบันได้ เหมือนทำดีได้ดี ทำชั่วได้ชั่ว และผลกรรม ตัวละครตัวนี้ผู้แต่งถ่ายทอดออกมาได้ดีมาก เนื้อหามีเหตุมีผลมีที่มาที่ไป สมเหตุสมผลดีไม่มีคำติหรือโต้แย้งในตัวละครตัวนี้ แตกต่างกับบุษ(ที่ร้องไห้เพราะตัวละครนี้เยอะมาก) ไม่ถึงกับไม่ชอบแต่มันประมาณว่ามีแต่เจ็บกับเจ็บ ไม่ว่าในอดีตกระทั่งปัจจุบัน โชคชะตา พรหมลิขิต ต่างพากันลำเอียง เป็นตัวละครที่น่าสงสาร และเชื่อได้ว่าไม่มีใครอยากเป็นเหมือนตัวละครตัวนี้แน่ๆ สำนึกมันแย้งว่ามันไม่ถูกต้องกับตัวละครตัวนี้ ที่มาที่ไปมันคลุมเครือเหมือนแค่ว่าหยิบยกมาเป็นประเด็นให้พระเอกนางเอกมาพอกันบนความแค้นที่พระเอกมีต่อเธอ และน้องสาวที่แสนดีของเธอเข้ามาพัวพันด้วยเพราะความแค้น เลยเกิดเป็นความรักที่เกิดขึ้นบนความแค้นที่มีให้กับคนอีกคนหนึ่ง มันดูเหมือนจนใจเกินไปสำหรับตัวละครตัวนี้ ทั้งๆที่น่าจะเป็นตัวละครที่มีบทบาทมากตัวหนึ่ง แต่กลับถูกลดบทบาทลงไปเน้นที่พระเอกนางเอก ซึ้งรู้สึกว่าไม่แฟร์เท่าไหร่ (ต้องขอโทษอีกที พอพูดถึงบุษทีไรไปไกลทุกที)


    3.
    ที่อยากฝากคือติดตามผลงานมานานแล้ว ได้อ่านได้ติดตามผลงานในหลากหลายรูปแบบ บางครั้งการเขียนแนวที่แปลกใหม่ที่ไม่เคยลองเขียนอาจมีอุปสรรคบ้าง หรือมีบางเรื่องที่ควรให้ความเข้าใจ และรายละเอียดเล็กๆน้อยๆที่ควรใส่ใจเป็นพิเศษ การริเริ่มอาจจะไม่ดีเท่าที่ควร แต่การฝึกฝน ศึกษา และรับฟังความคิดเห็นจะช่วยได้มากค่ะ มีสิ่งหนึ่งที่ผู้แต่งต้องพึงรำลึกอยู่เสมอว่างานที่เราเขียนมิใช่เพียงงานเขียน แต่มันคือการถ่ายทอดเรื่องราว มิใช่เป็ฯตัวละครที่เราสร้างขึ้น แต่เป็นสิ่งหนึ่งที่มีชีวิตมีจิตวิญญาณที่เราต้องถ่ายทอดจิตวิญญาณของตัวละครนั้นๆลงในงานเขียนของเรา กระทั่งรายละเอียดปลีกย่อยที่ควรใส่ใจ หาใช่สักแต่เขียนให้จบๆไป เหมือนที่มีคนเคยกล่าวไว้ว่า "ความยากลำบากของวรรณคดีมิใช่อยู่ที่ข้อเขียน แต่อยู่ที่การเขียนสิ่งที่ต้องการแสดงความหมายออกมาต่างหาก" (by Robert Louis Stevenson) นักอ่านกำลังรอผลงานดีๆจากคุณอยู่นะค่ะ เป็นกำลังใจให้ค่ะ

    ต้องขอบคุณมากที่รับฟังความคิดเห็ฯบ้าๆของคนๆหนึ่งค่ะ หวังว่าคง 
    #378
    0
  6. #376 โอ๋ (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2553 / 15:55
    1.สิ่งที่อยากบอกคุณดาลัน คือ แต่งเรื่องนี้ได้สนุกมากค่ะ แม้จะมีตัวละครหลายตัว เวลาอ่านก็ต้องค่อยๆ ทำความเข้าใจ เพราะมีเหตุการณ์ย้อนไปในอดีตด้วย ต้องคอยลุ้นตลอดว่าเรื่องราวจะจบลงอย่างไร อ่านแล้วก็หมั่นไส้กรวิชญ์มากๆ ผู้ชายอะไร โหด เลว หื่น จริงๆ



    2.ตัวละครที่ประทับใจ ตัวแรก คือ คุณกรวิชญ์ ค่ะ เพราะเป็นตัวละครหลักเลย ที่ทำให้เหตุการณ์ต่างๆ เกิดขึ้น เพราะความฝันที่ฝันซ้ำๆ กันในเรื่องอดีตที่คิดว่าถูกทรยศโดยคนรักและเพื่อนสนิท ทำให้พ่อและตัวเองต้องตายจนทำให้ในชาตินี้เขาต้องกลับมาแก้แค้นทุกคนที่มีส่วนร่วม รวมทั้งปารุดาที่ไม่มีส่วนร่วมแต่แค่เกิดมาเป็นน้องสาวคนรักในชาติก่อนเท่านั้น เป็นจอมวางแผนในทุกๆ เรื่อง แต่ก็จริงใจมั่นคงในความรักที่มีต่อปารุดา กลัวที่สูญเสียจึงวางยาแล้วปลุกปล้ำปารุดา แล้วบังคับทุกอย่างใช้ชีวิตพี่สาวเป็นเครื่องต่อรองให้ปารุดาทำตาม แม้รู้ว่าทำไปแล้วปารุดาจะเกลียดก็ยอม เพื่อแลกให้ปารุดาอยู่ใกล้ ๆ ตัวตลอดไป

    ตัวละครที่สองที่ประทับใจ คือ ปารุดา ค่ะ เพราะเป็นคนรักครอบครัว ยอมเสียสละความสุขของตัวเองเพื่อความสุขของคนในครอบครัว แม้ตัวเองจะต้องมีความทุกข์ก็ตาม มีความจริงใจกับกรวิชญ์เพราะยอมบอกเรื่องที่พี่ชายปัณณ์โกงเงินกรวิชญ์ และพร้อมจะรับชดใช้หนี้แทน และพยายามจะช่วยเหลือกรวิชญ์เรื่องที่ฝันร้ายมาตลอด แต่กรวิชญ์กลับไม่บอกความจริง ซึ่งปารุดาพร้อมจะให้อภัยกรวิชญ์เพราะความรักเสมอ



    3.อยากบอกว่าจะติดตามเรื่องต่อไปนะคะ อยากอ่านนิยายที่แบบนางเอกสูงศักดิ์เป็นเจ้าหญิงบ้าง พระเอกก็ต่ำต้อยกว่า แต่ก็มีรักแท้มั่นคง



    โอ๋

    ksviewpoint@hotmail.com

    #376
    0
  7. #373 Love Nz (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2553 / 19:19
    ความคิดเห็นส่วนตัว คิดว่า (ไรเตอร์อย่าโกรธน้า )



    เรื่องนี่จบแบบหนังไทยมาก สุดท้าย happy ending

    พระเอกยังไงก้ไม่ตาย นางเอกช่างแสนดี

    โดยส่วนตัวไม่ค่อยชอบนางเอกที่แสนดี บางทีอ่านแล้วหมั่นไส้ ดีเว่อร์อ่ะ

    เนี่ยรู้สึกค้างคาใจ แบบว่าสงสัยมานานว่า ทำไมถ้ามีผู้หญิง2คน

    คนแรก เรียบร้อยอ่อนหวาน

    คนที่สอง แ่ก่นแก้ว สดใส ร่าเริง

    แล้ว ทำไม พบว่า ส่วนมาก คนที่ถูกเลือก คือ

    คนที่สองอ่ะ

    เพราะ คำตอบคือ ใครๆ ก้อยากอยากปราบพยศ หรือ จะเหมือนกับที่ผู้หญิงชอบคนเลว คนเรียบร้อยมันน่าเบื่อไป รึเปล่า?



    ทั้งเรื่อง ชอบอยู่คนเดียว คือ บุษ

    แม่กะพี่ชาย ถ้าดูไม่แง่ของดาแล้ว โคตรลำเอียง รักบุษมากกว่า วึ่งก็น่าจะมีสาเหตุมาจากบุษ อ่อนแอ เปราะบางง่าย

    แต่ดาก้ไม่เคยน้อยเนื่อต่ำใจ ทั้งๆ ที่ตัวเป็นลูกคนเล็ก ควรเอาใจฉันมากกว่าสิ (เค้าก็ลูกคนเล็กน้า)



    อิตาก้อง เริ่มไม่ค่อยปลื้ม เมื่อเธอมีอะไรกับดา เพราะเริ่มจะเห็นลาง ว่าใครจะคู่กะอิตานี่ และจากการเดาจากบุคลิกของสองสาว

    ปุษยา ชอบนะ ไม่มีเหตุผลว่าทำไม ถึงชอบ แต่อ่านแล้วรู้สึกชอบ อาจจะไม่ใช่คนที่ดีนัก อาจจะดูโลเล เปลี่ยนใจง่ายในความคิดบางคน แต่ส่วนตัว บุษน่าสงสาร ดีที่ไรเตอร์ไม่ให้คู่กะกลทีป์ เพราะคิดว่า เมื่อผิดหวังก็ไม่จำเป็นต้องคว้าหรือมีใครมาทดแทน เพราะแรกๆ กลทีปืก็เหมือนจะมีใจห่วงหาบุษเหลือเกิน แต่ไงหนีไปบวชแระ มันแปลกๆ อ่ะ คิดว่าถ้าหากจะให้ ที ทราบซึ้งในทางธรรม ก็ไม่ควรให้มีบทที่แสดงว่ามีใจหรือรักบุษ ในชาติปัจจุบัน

    เข้าใจก้องนะว่าแค้นที่คิดว่าโดนคนที่รักหักหลัง แต่ที่อ่านมาไม่รู้สึกเลยว่ามันมีความรักเจือปนแบบทั้งรักทั้งแค้น แต่นี่มีแต่แค้นอย่างเดียวแฮะ ทั้งที่รักกันมากขนาดนั้น เพิ่งจะมารู้สึกว่านายก้องมีความรักให้บุษตอนที่นายก้องรู้ความจริงว่าบุษไม่ได้ทรยศ

    มันเศร้านะที่เราเคยรักกันมาก และเดี๋ยวนี้ ฉันก็ยังรักคุณ แต่คุณกลับลืมฉันไป มอบหัวใจที่เคยบอกว่ารัก ให้กับคนอื่น เหลือเพียงคำว่าขอโทษ และคำปลอบใจที่บอกว่า จะขอเก็บความรักของฉันไว้ในใจและความทรงจำ





    ขอบคุณ ไรเตอร์ ที่ทนอ่านความคิดที่อาจจะบ้าบอและใจแคบไปหน้อยน้าคร้า

    ดูละคร วนิดาทีไร คิดถึงเรื่องนี้ทู้กที เสียแต่นางเอกมิใช บุษ
    #373
    0
  8. #372 โอเล่รสส้ม (@prarotna) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2553 / 12:11
    1.เป็นนิยายที่เดาไม่ถูกว่าจะจบยังไง แล้วก็เป็นนิยายเรื่องแรกที่อยากให้จบแบบพระเอกตาย
    เพราะสิ่งที่ทำกับนางเอก เกินให้อภัย แต่จบแบบนี้ก็ไม่เสียหาย ถือว่าพระเอกก็ทุกข์ทรมานกับสิ่งที่ทำลงไป
    และสำนึกได้เมื่อรู้ความจริง

    2.ตัวละครที่ชอบก็ "ปารุดา" ให้นิยามของตัวละครนี้ก็ รักคือการให้ ให้อภัย ให้โอกาส แล้วก็เสียสละแม้ชีวิตตัวเอง
    เพื่อทุกคน
    ส่วนอีกตัวก็ชอบ"สุดเขตต์" อาจจะบทไม่เยอะ แต่ได้ใจ ทั้งความรักและภักดีที่มีต่อครอบครัวพระเอกและ
    รักมั่นในตัววีรินทร์ ชอบดิบ ๆ แต่จริงใจดี

    3.ความในใจที่อยากบอกคือ ขอให้เรื่องนี้ได้ตีพิมพ์ แล้วก็มีผลงานให้นักอ่านอย่างเราอ่านเรื่อย ๆ ค่ะ
    #372
    0
  9. #370 ไรน้ำ (@seafan) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2553 / 20:33
    1. หลังจากที่ติดตามอ่านนิยายของดาลันมาหลายเรื่องมาก นิยายเรื่องนี้ก็สมกับที่คนแต่งบอกว่ามันเป็นงานหินสำหรับคนแต่งเอง และคนอ่านเองก็รับรู้ได้ถึงความยากในการผูกปมนิยายสักเรื่องที่ไม่ใช่พล็อตตลาดทั่วๆ ไป ที่ชวนให้คนอ่านอ่านแ้ล้วลุ้นได้ในทุกวรรคตอนว่าเรื่องราวจะเป็นอย่างไรต่อไป จะจบลงแบบไหน ใครบ้างที่จะต้องตาย เล่นเอาเสียน้ำตาตามนางเอก แต่อ่านถึงย่อหน้าสุดท้ายต้องร้อง...เย้..เพราะพระเอกไม่ตาย ดีใจมากมายคะ ที่ไม่ทำร้ายคนอ่าน (แม้จะทำให้เสียน้ำตามาก่อนหน้าครึ่งปี๊บแล้วก็ตาม อิอิ)

    2. ตัวละครสองตัวที่ประทับใจ คนแรกก็ต้องยกให้นางเอกของเรา น้องดา เพราะเป็นตัวละครที่เสียสละเพื่อคนอื่น รักคนอื่นมากกว่าตัวเอง เป็นคนที่ดีในทุกบทบาท ไม่ว่าคนรัก แม่ น้องสาว แม้ว่าจะเป็นนางเอกละครไทยที่ดีมากๆ โดนรังแกตลอดเวลาก็ตาม แต่ก็ยังเป็นดี ชอบๆ คนดีๆ     ส่วนตัวที่ 2 ขอเลือกกัลป์ที เพราะชอบตรงที่เล่าความจริงให้นางเอกฟัง แล้วบอกว่าในอดีตที่ผ่านมาตัวเองเป็นพี่ชายของนางเอก มีบุคลิคของความเป็นพี่ชายที่รัก และปกป้องน้องจริงๆ อ่านแ้ล้วอยากมีพี่ชายแบบนี้อะ

    3. สั้นๆ ง่ายๆ เลย....คุณแน่มากที่กล้าฉีกความเป็นตัวตนของคุณ กล้าที่จะออกนอกกรอบของตัวเอง เพื่ออะไรใหม่ๆ ที่ดีแก่คนอ่าน ประทับใจคะ

    จะเป็นแฟนคลับตลอดไป
    #370
    0
  10. #369 จิรารัตน์ (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2553 / 19:51
    ตอบด้วยค่ะ



    1.อ่านโดยรวมแล้วประทับใจค่ะ อ่านแล้วก็เกิดความคิดว่า ควรแล้วที่คนเราระลึกชาติไม่ได้ ถ้าล่วงรู้เรื่องราวของชาติที่แล้ว คงปั่นป่วนมากเลยนะคะ และถึงแม้ตอนอ่านครั้งแรกจะมีความรู้สึกว่าทำไม่ก้องไม่ตาย แต่เมื่ออ่านอีกรอบก็มีความคิดอีกแบบว่า เออ! ดีเหมือนกันที่ไม่ตายจะได้กลับมาแก้ไขในสิ่งผิด ได้มีโอกาสแก้ไข แก้ตัว ปรับปรุงเปลี่ยนแปลง ตอบแทนความดี ความอดทนของปารุดา ให้ความอบอุ่นและเลี้ยงดูอบรมสั่งสอนลูกชายให้ดี และชดเชยให้ปุษยา ไม่ต้องรอกลับมาแก้ไขในชาติต่อไปแบบเจ้ากลทีป์ ชอบค่ะ ประทับใจในตอนจบค่ะ



    2.ถ้าต้องเลือกแค่สองตัวละครก็ขอเลือก ปารุดา เพราะเป็นลูกสาวที่ดี เป็นน้องสาวที่ดี เป็นแม่ที่ดี เป็นภรรยาที่อดทนและรักสามี(แม้ว่าจะนิสัยไม่ค่อยดี) อีกหนึ่งก็คงเป็น สุดเขตต์ เพราะมีความรับผิดชอบในหน้าที่ เป็นคนรักที่ดีเป็นสามีที่ดี และสุดท้ายสุดเขตต์ก็สมหวังได้ของแถมเป็นลูกสาวหนึ่งคนด้วยเนอะ ดีจัง



    3.อยากบอก "ดาลัน" ว่าชอบงานเขียนของดาลันนะคะ และขอบคุณมากที่นำงานเขียนมาโพสให้ได้อ่านกัน จะติดตามและเป็นกำลังใจให้เสมอค่ะ ขอบคุณมากค่ะ ^^



    #369
    0
  11. วันที่ 18 สิงหาคม 2553 / 02:49
    เป็นนิยายที่รสชาติดีมากค่ะ

    มีหลายๆรสในเรื่องนี้ เรื่องนี้อ่านแล้วรู้สึกว่าตัวเองอิ่มนะคะ (ไม่เห็นจะเกี่ยว)

    เราเข้าใจพระเอกนะ  ถ้าเรารักใครสักคนมากๆ คาดหวังกับเค้าแล้วถูกทรยศในเวลาที่เรื่องร้ายๆเข้ามาทับเรา

    ก็ไม่แปลกที่เราอยากจะให้เค้ารู้สึก  ว่าการกระทำของเต้ามันสร้างความเจ็บปวดได้มากขนาดไหน

    ส่วนนางเอก  นางเอกเป็นคนที่ปรับตัวได้เร็ว ถ้าเค้าบอกว่านางเอกพยายามคงสภาพเหตุการณ์ต่างๆไว้ โดยพยายามไม่ให้เิกิดการสูญเสีย

    ต่อฝ่ายใดเท่าที่ทำได้  ดีนะคะที่มีเจ้ากลทีป์เข้ามาไท่งั้นกว่าจะจบต้องเลือดท่วมกัันเลยทีเดียว

    ฝ่ายคุณพี่สาวนางเอก   น่าสงสารนะคะ รักชั่วนิรันด์อยู่ใกล้กันแต่ไม่สามารถไขว่คว้าได้  แต่เนื่องจากระลึกชาติว่าเป็นเจ้ามณีมณฑ์ไม่

    ค่อยได้คงใช้ว่ารักชั่วนิรันด์ไม่ได้แล้ว  ก็จบไปละกัน  เนื่องจากหวั่นไหวเปลี่ยนใจง่ายเหลือเกิน

    เรื่องนี้พระเอกร้ายดีค่ะ  ชื่นชอบ  นานๆนานมากๆที่จะเห็นพระเอกที่มีการวางแผนหลายขั้นตอน ส่วนมากฉุดมาก่อนแล้วว่ากัน

    คนนี้เก่งทำให้ฝ่ายนางเอกกลืนไม่เข้าคายไม่ออกกันเลยทีเดียว  ตัวร้ายเลยถูกพระเอกแย่งยีนไปจนหมด (โดดเด่นในเรื่องร้ายกาจ)

    เป็นตัวประกอบที่ไว้เรียกน้ำตาทำคะแนนสงสารตอนจะจบ

    ตัวละครที่ชื่นชอบ  สองตัวหรือคะ

    คนแรกก็ คุณก้องพระเอกของเรานั่นเอง ----> ถ้าไม่มีตาคนนี้ก็ไม่มีเรื่องนี้ล่ะ  บทโดดเด่นที่สุด  ชอบเค้านะคะ  เป็นคนมุ่งมั่น สุดโต่ง

    หัวแข็ง  ห่ามๆ   แล้วก็เห็นแก่ตัวดีค่ะ (เป็นผู้ชายที่อาจหาได้บนโลกใบนี้) 

    คนที่สอง เจ้ากลทีป์ นะคะ He try to มากๆเลยที่จะแก้ไขปมทุกอย่างที่ชาติก่อนเฮียแกได้ทำขึ้นมา  แล้วพระเอกของเรายังช่วยแจมให้

    มันยุ่งเข้าไปอีก อ่านแล้วเหนื่อยแทนค่ะ บทนี้ทำให้ละครมันเย็นลงอ่ะค่ะ เพราะพระเอกกับคุณพี่สาวทำซะร้อนทีเดียว  ถ้าไม่มีคนนี้จบ

    ยากแน่นอน  และก็เป็นไปได้ว่าคนประภทนี้อาจสูญพันธุ์ไปหมดแล้ว  เนื่องจากคงจะบรรลุในอีกไม่นาน

    ความในใจที่อยากจะบอก  เรื่องนี้อ่านแล่วไม่ต่อยติดขัดนะคะ  เปิดมาได้นุ่มดีค่ะ น่าสนใจ  แต่ติดเรื่องตัวนายเขตอ่ะค่ะ พี่แกมาดลูกทุ่ง

    มากไปรึเปล่าคะ มันโดดจากก้องมากมาย  ด้วยตัวบทอยากให้เค้าเป็นคนกวนๆใช่ไหมคะ แต่ไม่รู้ทำไมพี่เขตของเราให้อารมณ์ใส่เชิร์ต

    ลายสกอตช์สวมยีนส์เก่าๆก็ไม่รู้ ไม่เท่ห์เลยอ่ะ ส่วนที่ชอบนะคะ  ช่วงที่ตัดกับอดีตกับปัจจุบันทำได้ดีมากเลย  อ่านแล้วลื่น  ไม่สะดุดเลย

    ตอนที่บรรยายถึงอดีตชาติน่ะ  ให้ความรู้สึกเหมือนอ่านนิยายพวกเพชรพระอุมาเลยค่ะ  เพราะนุ่มมาก  ตอนจบเนี่ยเรามองว่ามีสองแบบ

    นะคะอยู่ที่คนอ่านจะเลือกให้พระเอกตายจากไปหรือหายไปสองปีแล้วกลับมา  แต่สำหรับเราพระเอกตายจากแล้วสวยงามมากกว่าค่ะ

    โรมิโอกับจูเลียต  ----> ตราตรึงใจเพราะปิดตัวด้วยโศกนาฎกรรม อันงดงามค่ะ (นู๋ไม่ได้โรคจิตนะ ---> มันตรึงใจคนเพราะจบเศร้านี่)
    #368
    0
  12. #366 คุณเจ้ (@koonja-jaa) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2553 / 15:18
    1.แสดงความคิดเห็นเกี่ยวกับนิยายเรื่องนี้ ดังนี้
    นี่เป็นนิยายเรื่องแรกเลยน่ะค่ะเนี่ยที่อ่านแล้วต้องใช้สมองอย่างหนักในการคิดตาม อ่านผ่านๆไม่ได้ ต้องใส่ใจ+ทำความเข้าใจอย่างหนัก ก็เนื้อเรื่องมีชาตินี้ ชาติที่แล้ว เชื่อมโยงกัน ตัวละครก็ไม่รู้ว่าใครเป็นใครในชาติที่แล้วและมาเป็นใครในชาตินี้ อืมมม ยากแท้แก่การเดาดีค่ะ และก็เดาไม่เคยถูกสักทีค่ะ นานๆเข้า ชักถอดใจไม่ยอมเดาต่อก็มี รออ่านอย่างเดียว ง่ายกว่า ฮ่าๆๆๆๆ

    2.ตัวละครที่ชอบ ต้องนี้เลย
    คนแรก นายก้อง ฮ่าๆๆๆ ใครไม่ชอบเราชอบเอง เหตุผลเพราะ
              1) หล่อคร้า กรี๊ด (บ้าผู้ชายอีกแร้ว อย่าถือสา)
              2) พระเอกนี่ค่ะ ไม่ชอบได้ไง เอาจริงๆแระ คนมันแค้นก็ต้องแก้แค้นเป็นธรรมดาอ่ะจริงมั้ย ยิ่งได้รับรู้ข้อมูลมาด้านเดียวและรับรู้ข้อมูลมาแบบผิดๆด้วยแล้วไซร์ หายนะย่อมเกิดย่อมกระทบต่อคนรอบข้างเป็นธรรมดา
    นี่แหละจ๊ะ ชีวิตมนุษย์ รักโลภโกรธหลงก็ว่ากันไป และนายก้องก็เลือกที่จะเข้าไปในวัฎจักรนี้

     ตัวที่สองที่ชอบคือเจ้ากลทีป์ คนนี้ที่ชอบคือ
              1) จะแน่วแน่แก้ไขในสิ่งผิด
              2) นอกจากนี้เจ้ากลทีป์ถือได้ว่าเป็นผู้ที่รับรู้ข้อมูลข่าวสารได้มากกว่าใครเพื่อน(ก็ระลึกชาติได้ ทุกฉากทุกตอนนิ)
    รู้ก็บอกแก่ผู้ไม่รู้ ให้เขาได้หายเขลา นี่ถ้าไม่ได้เจ้ากลทีป์ นายก้องจะรู้ความจริงมั้ยว่าแค้นผิดคนซะแร้ว
              3) ชายหนุ่มอนาคตไกลออกจากทางโลกเข้าสู่ร่มกาสาวพัตร์ (ให้ความรู้สึกดี  ชื่นชม เสื่อมใสอย่างบอกไม่ถูก)

    ปล.แถมตัวละครที่ไม่ชอบน่ะ คือปุษยา อิอิ (แฟนนู๋บุษห้ามเคืองเน้อ)
    ที่ไม่ชอบเพราะ การฆ่าตัวตายเมื่อรักไม่สมหวัง ไม่ชอบไม่สนับสนุน

    3.ความในใจที่อยากบอกพี่แหม่ม เหอๆๆๆๆ
              1) รักพี่แหม่จัง (ไม่ได้เป็นเลสเบี้ยน ไม่ต้องทำหน้าอย่างน้าน) รักในการเขียน รักในผลงาน รักในรสมือรสปรุงแต่งแต้มสร้างสรรค์ตัวอักษรของพี่อ่ะ นับวันยิ่งโงหัวไม่ขึ้น
              2.) เรื่องนี้ถึงแม้จะเป็นแนวที่ไม่เคยเขียนมาก่อน แต่ขอบอกว่า ทำได้ดีมากเลยค่ะ ภาษาบางตอนสวยงามมากๆค่ะ

                                                                        -จบแค่นี้นะค่ะ แค่หอมปากหอมคอค่ะ -
             
    #366
    0
  13. #360 noooon (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2553 / 22:57
    อยากให้จบแบบก้องตายค่ะ เพราะสิ่งที่ทำกับบุษเป็นสิ่งที่เลวร้ายยิ่งกว่าการกระทำของตัวร้ายที่ถึงแม้จะร้ายแต่ก็ร้ายเพราะมีเหตุให้ร้าย บุษถูกกระทำทั้งชาติที่แล้วและชาตินี้ทั้งที่ไม่มีความผิด



    การมีชีวิตอยู่ในชีวิตจริงนั่นอาจมีทั้งสุขและทุกข์ แต่ในโลกของนิยายการให้ก้องตายจะให้ข้อคิดคนอ่านได้ดีกว่าในด้านของการไม่อโหสิกรรมและการจองเวรโดยที่ไม่มีการสืบหาความจริงก่อนอาจนำไปสู่โศกนาฏกรรม



    สรุป ถ้าเรื่องนี้จบแบบก้องตาย ขอบอกว่า perfect ค่ะ (ในความคิดส่วนตัวนะคะ ไม่ถือว่าเป็น sad ending หรอกค่ะ เพราะกลทีป์ (ชอบตัวนี้จากทั้งเรื่อง) จะเป็นตัวที่สอนเราเองว่าไม่ว่าอดีตจะเป็นคนยังไงแต่ถ้าคิดได้และทำความดี นั่นต่างหากคือที่สุดของมนุษย์)
    #360
    0
  14. #358 kut-to (@nutda) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2553 / 16:07
    อ่านจบแล้วค่ะ สนุกตั้งแต่ต้นจนจบ
    เรียกว่าหักมุมได้มั้ยคะ จบแบบนี้ 555
    ณัฐรู้สึกว่าตัวเองสองใจอ่ะพี่แหม่ม
    ใจนึงอยากให้จบแบบตอนแรกพระเอกตายไปน่ะดีแล้ว
    แต่พอมาคิดอีกทีให้ชีวิตดำเนินต่อไปก็ดี สองใจเนอะว่ามั้ย

    ยินดีด้วยที่แต่งเรื่องนี้จบลงอย่างสวยงาม (เรื่องนี้ได้ตีพิมพ์อยู่แล้ว ถ้าไม่ได้นะท้าให้มาเตะณัฐเลย)
    เรื่องต่อไปที่จะอัพหวังลึกๆว่าคงเป็นเรื่องที่รอคอยอยู่นะคะ ยังมิลืมสัญญานะท่านพี่ 555
    #358
    0
  15. #357 yuechan (@yuechan) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2553 / 14:57
    ขอบอกว่า ทำไม้ ทำไม พระเอกไม่ตายไปฟะ แต่บางทีการตายอาจง่ายเกินไปก็เป็นได้ อยู่อย่างตายทั้งเป็นน่าจะดีกว่า แต่ก็ไม่น่าจะสมหวังหรือกลับมาหายัยดากับลูกนะ
    #357
    0
  16. #355 คนรอ (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2553 / 11:16
    จบได้ประทับใจค่ะ เล่นเอาเสียน้ำตาไปเลยอ่ะค่ะและก็ชมชอบตรงที่ว่าชีวิตต้องดำเนินต่อไปอิอิ ขอให้ได้ออกเป็นหนังสือเร็วๆ นะคะ
    #355
    0
  17. #354 noi (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2553 / 10:31
    ผิดหวังเล็กๆครับ แต่ก็รับได้ เป็น fan club ของคุณ อ่านทุกเรื่อง ชอบแตกต่างกันไป ชอบลีลาการเขียนแบบคุณมาก waiting for the next please.
    #354
    0
  18. #351 aoistar (@pharahoo) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2553 / 03:18

    เล่นเกมส์ส่งท้ายดีกว่า
    1. ประทับใจตรงเป็นเรื่องที่เราไม่สามารถคาดเดาได้ในเรื่องของคู่ว่าใครจะได้คู่พระเอก ทั้งทีจริง ๆ แล้วคำตอบชัดเจนอยู่ในตัวถ้าอ่านดีดีจะสังเกตุเห็นว่านอกจากปมอดีตแล้ว นายก้องกับบุษแทบจะไม่มีบทที่จะต้องมีความผูกพันธ์กันจนสามารถที่จะทำให้เกิดเป็นความรักได้ จะมีก็แต่เรื่องราวของนายก้องกับนู๋ดาเสียเป็นส่วนใหญ่เหมือนคนเขียนต้องการสร้างความผูกพันธ์ที่ก่อเกิดเป็นความรักไปที่ละนิดให้กับคู่นี้...แต่ทิ้งปมความรักในอดีตของนายก้องกับบุษเข้ามาเป็นปริศนาให้คนอ่านสับสนว่าคนเราเคยรักกันในอดีต ปัจุบันก็จะต้องได้ครองรักกันเมื่อผ่านพ้นเรื่องราวแห่งความเข้าใจผิด ทำให้หลายคนเทใจเชียร์บุษไปไม่น้อย (รวมถึงเค้าด้วย) 55+
    นอกจากจะต้องลุ้นว่าใครคู่ใครแล้ว..ยังต้องลุ้นอีกว่าจะจบแบบไหนเชื่อว่าต่อให้จบแบบเศร้าคนอ่านก็ยอมรับได้ในเหตุและผลที่มันควรจะเป็น..แต่พอมาจบแบบ Happy ก็มีเหตุผลมาหักล้าง ทำให้สามารถจบแบบมีความสุขได้โดยเฉพาะประเด็นเรื่องอุบัติเหตุว่าที่เจ้าบ่าวของบุษ ถ้านายก้องทำจริงสมควรจบแบบเศร้า แต่พอเปลี่ยนเป็นไม่ใช่ปุ๊บอย่างน้อยก็ไม่ถึงขั้นเลวร้ายถึงกับต้องที่ไม่รู้เรื่อง เพราะสำหรับเราแล้วประเด็นนี้สำคัญมาก เพราะถ้าพระเอกทำจริงก็รับไม่ได้อ่ะ และถึงตอนจบอาจจะไม่ถูกใจใครหลายๆ คน (หนึ่งในนั้นก็มีเราด้วย..อิอิ) แต่ก็เป็นเรื่องที่ถูกต้องที่สุด ที่จะต้องจบแบบนี้..เนอะ ถือว่าเป็นเรื่องที่อ่านแล้วไม่มีวันลืมเลยอยู่ในความทรงจำ

    2.ส่วนตัวละครที่ชอบ (ซึ้งคงไม่ใช่นายก้องแน่ ๆ 55+) คนแรกได้ใจไปเลยนู๋บุษ เพราะสงสารตัวละครตัวนี้มากถึงมากที่สุดชาติที่แล้วก็ไม่สมหวังยอมตายตามคนรัก มาชาตินี้ก้ผิดหวังซ้ำ ๆ เจอพระเอกก็รักปักใจจนไม่สามารถที่จะทนรับความเจ็บช้ำได้อีก อาจจะดูงี่เง่าไปบ้าง แต่เป็นไรไม่รู้อ่านแล้วก็เข้าใจนะว่าทำไมต้องเป็นอย่างนั้น..รักมากก็หวงมากเป็นธรรมดา เหมือนนายก้องรักมากก็แค้นมาก สุดท้ายแล้วดูเหมือนจะเป็นคนที่เข้าใจนายก้องมากที่สุดจริง ๆ สงสารและเห็นใจตัวละครตัวนี้มาก 
    คนที่ 2 จริง ๆ ก็อยากเลือกดาเพราะเป็นคนดีมากเป็นตัวละครที่น่าแต่ว่าไหน ๆ ก็ได้นายก้องไปแล้ว และเราก็เชียร์บุษเพราะฉะนั้นไม่เอา...ขอเปลี่ยนมาชอบม้ามืดแบบเจ้ากลทีป์ ดีกว่า นี้สิรักเดียวใจเดียวไม่ผันแปรเหมือนใครบางคน(แอบกัดนายก้องไม่เลิก) จริง ๆ ให้ได้กับบุษก็ดีไม่น้อยแต่จบแบบนี้ก็ดีแล้วเพราะชาติก่อนทำบาปไว้เยอะ ต้องอย่างนี้สิคนเรารู้อดีต ปัจุบันก็พยายามแก้ไขเพื่อลบล้างความผิดพลาดที่เคยทำไว้ ไม่ใช่ใช้อดีตมาทำลายความผิดพลาดในปัจจุบันเหมือนใครบางคน (ยังกัดนายก้องไม่เลิก 55+) หายากอ่ะคนแบบนี้ สุดท้ายออกบวชเพื่อไถ่บาปที่เคยทำไว้เป็นสิ่งที่ถูกต้องที่สุด เพราะในอดีตบาปกรรมที่ทำถือว่าร้ายแรงอ่ะ ไม่งั้นจะเชียร์ให้นู๋บุษไปแล้วดีกว่าในก้องเป็นกอง..เนอะ ... สิ่งที่นู๋บุษกับเจ้าทีนี้มีเหมือนกันก็คือ ความมั่นคงในความรัก ไม่ว่าอดีตหรือปัจจุบันความรักที่มีก็ไม่เสื่อมถอยไปตามกาลเวลา ชอบ 2 คนนี้มาก

    3.อยากบอกว่าเรื่องนี้เป็นเรื่องที่บีบคั้นอารมณ์สุด ๆ ค่า อินสุด ๆ ทำให้เราอินขนาดนี้ในฐานะนักเขียน (คิดแทน)มีค่ามากกว่านิยายจะได้รับการตีพิม์หรือไม่ หรือจะเป็นนิยายที่ขายดีที่สุดหรือไม่..เนอะ ขอบคุณค่ะสำหรับนิยายดีดี..จุ๊บ ๆ แล้วพบกันเรื่องใหม่ค่ะ

    pharahoo@hotmail.com
     

    #351
    0
  19. #350 Minnie (@thatchaphan) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2553 / 02:13
    1.ความประทับใจในนวนิยายเรื่องนี้เป็นเรื่องแรกที่อ่านแล้วไม่สามารถคาดเดาได้ทั้งว่าใครเป็นนางเอก หรือว่าใครเป็นตัวเอก แล้วผลสรุปของการกระทำต่าง ๆ ของทุกตัวละครโดยเฉพาะพระเอกว่าบทสรุปสุดท้ายแล้วจะลงเอยอย่างไร สรุปแล้วเสน่ห์ของไฟเหมันต์คือการที่ไม่สามารถคาดเดาเรี่องราวต่างๆ ได้ตั้งแต่ต้นจนจบ
    2.สำหรับ Minnie ก็ต้องตัวละครตัวแรกก็ต้องเป็นปุษยาอยู่แล้วละค่ะเพราะรักและก็ชอบเธอมาตั้งแต่ต้นเรื่องแล้วถึงแม้บทสุดท้ายพรหมจะไม่ได้ลิขิตให้เธอได้เป็นเนื้อคู่ของกรวิชญ์ได้เป็นแค่ตัวเอกของเรื่องเธอก็ทำหน้าที่ของเธอได้ดีที่สุดแล้วค่ะ
    ส่วนตัวที่สองเจ้ากลทีป์เพราะไม่คาดคิดว่าผลสรุปสุดท้ายจะบวชเข้าสู่สมณเพศใช้ชีวิตที่เหลืออยู่เพื่อเป็นการอุทิศส่วนกุศลให้ผู้ตายที่ตนเคยได้ล้างผลาญฆ่าชีวิตในชาติที่แล้ว
    3.ไม่เคยอ่านนวนิยายทางออนไลน์เลยค่ะโดยปกติส่วนมากแล้วจะซื้อตลอดเพิ่งมาอ่านตอนย้ายมาอยู่ต่างประเทศและนวนิยายเรื่องแรกที่อ่านก็คือเรื่องเลห์มารค่ะรู้สึกชอบแนวการเขีนนวนิยายของผู้แต่งคนนี้มากจนติดตามมาอ่านเรื่องไฟเหมันต์

    ---สุดท้ายขอบคุณที่แต่งนวนิยายสนุก ๆ มาให้ได้อ่านกันน่ะค่ะจะติดตามผลงานเรื่องต่อไปน่ะค่ะ---

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 12 สิงหาคม 2553 / 02:33
    แก้ไขครั้งที่ 2 เมื่อ 12 สิงหาคม 2553 / 02:34
    #350
    0
  20. #349 supame (@supame) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2553 / 00:47
    1. เป็นเรื่องที่แปลกกว่าเรื่องอื่นสำหรับเนื้อเรื่องที่ไม่สามารถเดาได้เลยจนกว่าจะถึงตอนจบ การดำเนินเรื่องก็ดีนะคะ แม้ว่าจะรู้สึกงงกับตัวละครที่ออกมาเยอะมาก เนื่องจากแต่ละตัวละครมีเรื่องของชาติภพมาเกี่ยว ทำให้ยากในการเชื่อมต่อตัวละครแต่ละตัวในช่วงแรก แต่ช่วงท้ายก็สามารถทำให้เข้าใจได้ คลี่คลายปมได้ทั้งหมด

    2. ตัวละครที่ชอบ 2 ตัวขอยกให้ผู้ที่จะสามารถเป็นนางเอกได้ทั้งคู่
    อันดับแรกมาวิน คือ ปารุดา น้องสาวผู้อ่อนหวาน เด็ดเดี่ยว รักพี่น้อง หลายฉากประทับใจในความรู้สึกนึกคิดของเธอนะคะ เธอมีความเป็นผู้ใหญ่มากกว่าพี่สาวของตัวเองซะอีก หลายคนอาจจะมองว่าเธถูกดึงเข้าสู่วังวนแห่งความแค้นนทั้งๆที่ไม่เกี่ยวข้อง แต่สำหรับเราแล้วเรามองว่าเธอเป็นคนที่มีความสุขที่สุด ไม่ว่าจะเป็นด้านการกระทำของตัวเอง และการทำเพื่อคนอื่น

    อันดับสองที่ยกให้คือ ปุษยา เธอเป็นตัวละครที่น่าสงสารมากตัวหนึ่งนะคะ ตั้งแต่อดีตชาติที่รับผลจากการกระทำของคนอื่น และเป็นคนหนึ่งที่ยอมบูชาความรักที่มีด้วยชีวิตของตนเอง เธอรักพระเอกมากกว่าใคร และทั้งๆที่เธอไม่ได้ผิดอะไรแต่กลับผลกรรมทั้งอดีตจนมาถึงปัจจุบัน บางอย่างที่เธอเห็นแก่ตัวและยื้อแย่งแต่ก็เพราะการกระทำของพระเอกที่ทำให้เธอเข้าใจในทำนองว่ารัก ความสูญเสียมากมายทำให้เธอเลือกทางผิด แต่การคิดได้ก็ย่อมไม่สายเกินไป

    บางทียังคิดเลยนะคะถ้าไม่มีเรื่องความสัมพันธ์กับเรื่องลูกมาเกี่ยวข้อง ใครกันแน่จะเป็นนางเอก เพราะฉะนั้นสำหรับเรื่องนี้แล้ว ทั้งสองตัวละครมีความเท่าเทียมกันสำหรับการเป็นนางเอกได้ทั้งคู่เหมือนที่หลายๆ คนคิด ก็ได้นะคะ

    3. ความในใจที่อยากบอก ขอบคุณสำหรับเรื่องราวดีๆนะคะ พร้อมเป็นกำลังใจให้เสมอนะคะ
    #349
    0
  21. #345 เด็กหญิงแก้มใส (@oreo05) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2553 / 23:19
    จบได้สวยงามและอบอุ่นมากค่ะ ทุกคนมีทางที่จะก้าวต่อไปของตัวเอง อ่านเรื่องนี้แล้วได้อารมณ์ที่หลากหลายและข้อคิดต่างๆเยอะมาก การแก้แค้นมีแต่จะทำให้เจ็บปวด การปล่อยวางและให้อภัยตางหากที่จะทำให้ใช้ชีวิตได้ต่อไปอย่างมีความสุข เป็นกำลังใจให้ในเรื่องต่อๆไปนะคะ
    #345
    0
  22. #344 noopeaw22 (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2553 / 22:54
    เอ นึกไม่ออก ติดไว้ก่อนน้า จะมาใหม่อีกทีค่า

    แต่ขอตอบข้อ 3 ก่อนได้มะ อิอิ

    3.ความในใจที่อยากบอกคือ เค้ารอจ้าวดวงใจอยุ่น้า รีบมาไวๆเน้อ เกี่ยวกันป่ะเนี่ย 55555++++
    #344
    0