เพลิงรักมายา (ตีพิมพ์กับสนพ.สมาร์ทบุ๊ค)

ตอนที่ 25 : ทวงรัก < up 100% ka >

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,715
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 39 ครั้ง
    26 มิ.ย. 52

         ‘พี่กรณ์อยู่เป็นเพื่อนเน็ทก่อนได้ไหมคะ?’
เพราะคำวอนขอเพียงประโยคเดียวกับสายตาวิงวอนจากหญิงสาวส่งผลให้เจ้าของไร่หนุ่มมีโอกาสเข้ามาอยู่ตามลำพังภายในกระท่อมหลังน้อย ณัฐมณจับจูงมือหนาด้วยใจตุ้มๆ ต่อมๆ คิดเอาเองว่าดีแล้วหากอชิระเฝ้าดูการกระทำของเธอ เขาจะเข้าใจว่าอะไรๆ ไม่เหมือนเดิมอีกต่อไปแล้ว คนที่เอ่ยปากรั้งกรณ์เอาไว้ปล่อยมือเขาในเวลาต่อมา
ณัฐมณต้องการแค่ออกมาพ้นจากชีวิตของอชิระอย่างถาวรจึงเลือกที่จะแสดงท่าทีผูกพันกับกรณ์เกินความเป็นจริงด้วยเชื่อว่าอชิระอาจมองเธอมาจากมุมใดมุมหนึ่งแล้วเขาคงจะหยุดเมื่อเห็นภาพนี้ แต่เมื่อกรณ์หยุดยืนเต็มความสูงในพื้นที่แคบๆของตัวกระท่อมที่ก้าวไม่กี่ก้าวก็ถึงกัน กับมีเตียงไม้เล็กๆ สร้างบรรยากาศแปลกปร่าในใจ ต่างคนก็ต่างหน้าร้อนแล้วเสมองอย่างอื่น
ดวงหน้านวลเนียนเริ่มแดงซ่านลามไปถึงลำคอระหง วางสีหน้าไม่ถูก ความที่มัวแต่กังวลลนลานกับเรื่องของอชิระทำให้หญิงสาวไม่ได้ฉุกคิด เวลานี้การกระทำนั้นจึงย้อนมาทำพิษให้คิดมาก เพียงแค่กรณ์ขยับตัว ณัฐมณก็สะดุ้งโหยงจนชายหนุ่มอดยิ้มขำกับอาการนั้นไม่ได้
เป็นอะไรไปน่ะเน็ทเรานี่ทำอะไรแปลกๆ นะแล้วลากพี่เข้ามาในนี้ทำไม?” กรณ์กระเซ้าเสียงนุ่มแล้วยิ้มบางให้หญิงสาวที่ยืนหน้าแดงเถือกอยู่ปลายเตียง เรียวตายาวรียังอ่อนโยนยามจ้องมองหญิงสาวไม่วางตา แม้อีกฝ่ายจะทำอะไรแปลกๆโดยหาเหตุผลไม่ได้
เอ้อ เน็ทอึกอัก กรณ์เลิกแถบคิ้วเข้มบนใบหน้าขาวตี๋นิดหนึ่ง
ชายหนุ่มหวังจะคลายความตึงเครียดที่เกิดขึ้นภายในที่คับแคบแห่งนี้ ด้วยรู้ว่าตัวเขาเองก็ใจเต้นแรงเช่นกัน เสียงกระเซ้ากับหัวเราะขำๆ จึงทำไปเพื่อแก้เขินให้ตัวเอง พร้อมกันนั้นต้องรีบบังคับหัวใจใต้แผ่นอกที่เต้นโครมครามให้สงบลง นัยน์ตาคู่สวยที่ตวัดมองเขาสวยซึ้งยิ่งพาให้หลงใหล แต่คงไม่ดีที่จะคิดอะไรเช่นนั้นในเวลานี้ กรณ์อยากรู้ความในใจที่หญิงสาวซุกซ่อนไว้มากกว่า ชายหนุ่มขยับกายสูงโปร่งเข้ามาใกล้เพื่อนรักของน้องสาวที่เขาเอ็นดูมาตลอด แล้วเลยเถิดไปมอบความรักให้เธอไปจนหมด
ว่ายังไงครับเน็ทเป็นอะไรไปหรือเปล่า?”
มันคงต้องมีอะไรสักอย่างเกิดกับหญิงสาว ด้วยแววตาไหวระริกยามถูกเอ่ยถามกับสีหน้าแห้งๆ ที่ก้มงุดร่างบอบบางก้าวไปทรุดลงนั่งบนเตียง
เน็ทขอโทษที่ให้พี่กรณ์มาเกี่ยวด้วยแต่...คำพูดติดๆ ขัดๆ แต้มอยู่ตรงริมฝีปากนุ่มอิ่ม ก่อนหลุบนัยน์ตากลมโตลงต่ำคิดใคร่ครวญ
จะดีไหมที่จะเอ่ยออกไปกรณ์จะเข้าใจเธอ และยินดีช่วยไหม
เจ้าของเรื่องราวยังชั่งใจด้วยคิดไม่ตก เมื่อเธออึกอักกรณ์จึงเป็นคนเอ่ยเสียเอง
นี่มันเรื่องอะไรกันน่ะว่าแต่...มันเกี่ยวกับเจ้านายเก่าของเน็ทหรือเปล่าพี่สังเกตว่าเน็ทแปลกไปตั้งแต่คุณอชิระมาที่นี่กรณ์พูดขึ้น
คำพูดที่เปล่งออกมากระตุกหัวใจคนฟังจนแววตาคู่สวยหวั่นไหว สายตาของกรณ์มิได้มองพลาดไปสักนิดเดียวผู้ชายด้วยกันมองออกเมื่อเห็นเรียวตาสีเข้มทรงเสน่ห์นั่นจ้องมองณัฐมณไม่วางตาตั้งแต่แรกเห็น หัวใจของเขาหวั่นๆ ไหวๆ ไปไม่น้อยเมื่อรอคอยคำตอบจากคนตรงหน้า ณัฐมณกัดริมฝีปากบางเคร่งเครียด
ค่ะแต่ตอนนี้เน็ทคงเล่าอะไรไม่ได้มาก แค่อยากให้พี่กรณ์ช่วยเน็ทณัฐมณเปิดปากขอร้อง มันคงจะยุติธรรมกว่านี้หากเขามีโอกาสได้รู้ความจริงทั้งหมด ดวงตาเศร้าซึ้งจ้องมองใบหน้าขาวสะอาดนิ่งนาน กรณ์นิ่งไปราวกับหลงตกไปในภวังค์แล้วก็ต้องรีบตื่นเมื่อสำนึกย้ำเตือนว่าไม่ควรคิดไกล อีกทั้งเวลาที่เคลื่อนผ่านล่วงเข้าดึกดื่น และคงไม่เหมาะที่เขาจะมาอยู่ที่นี่ เวลานี้กับณัฐมณตามลำพัง
แน่นอนสิครับ พี่ยินดีช่วยขอให้บอกมาเถอะ พี่กรณ์คนนี้พร้อมจะเป็นมือเป็นเท้า หรือกระทั่งเป็นหัวใจให้น้องเน็ทใช้งาน
กรณ์ยืนยันด้วยรอยยิ้ม แถมยังกลั้วหัวเราะในตอนท้ายเพื่อปัดไล่ความอึดอัด พลางขยับกายสูงค่อนข้างผอมออกห่างนิดหนึ่งเพื่อรักษาระยะห่างทางกายกับหญิงสาว ทั้งที่กำลังพูดจาหยอกล้อแต่หัวใจกลับไม่นึกสนุกด้วย เพราะนั่นออกมาจากเบื้องลึกของหัวใจจริงๆ ณัฐมณมองพี่ชายของเพื่อนรักด้วยความซาบซึ้งใจ เธอส่งรอยยิ้มหวานๆ ให้ไป ใบหน้าขาวจัดของหนุ่มตี้ร้อนฉ่าขึ้นมาไม่มีเหตุผลเมื่อหลงใหลไปกับความอ่อนหวานของเธอ เขายกมือหนาขึ้นปิดใบหน้าแดงเถือกแล้วหันไปอีกทางกลบเกลื่อน
ไม่ต้องถึงขนาดนั้นหรอกพี่กรณ์ เน็ทแค่ขอยืมตัวพี่กรณ์เป็นเกราะกำบัง กันอย่าให้คุณอชิระเข้ามาใกล้เน็ทก็พอค่ะ
เอาอย่างนั้นเหรอ แสดงว่าเขาทำให้เน็ทลำบากใจกรณ์เลิกแถบคิ้วหนาเข้มขึ้นยังฉงนสงสัย อยากถามไถ่เอาความจริงแต่...
จากดวงตาใสๆ คู่นี้คงไม่มีคำตอบอะไรให้เขา ชายหนุ่มจึงทำแค่พยักหน้า ณัฐมณพ่นลมหายใจเบาๆ โล่งอกเมื่อกรณ์ตอบตกลง
หญิงสาวต้องการเพียงแค่นั้นจริงๆ ก็แล้วทำไมจะไม่ได้ ในเมื่อกรณ์พร้อมจะทำเพื่อณัฐมณมากกว่านี้ด้วยซ้ำ ไม่ว่าจะเป็นได้แค่เกราะกำบัง กำแพงสูงชัน ที่พักใจหรืออะไรก็ตามชายหนุ่มยินยอมพร้อมใจ
บรรยากาศภายในกระท่อมหลังเล็กๆ หลังนั้นเป็นการสนทนาแบบพี่ๆ น้องๆ ปะปนมาด้วยเสียงหัวเราะแห่งความสุขใจและใช้เวลาไม่ถึงสิบนาที ต่างจากความคิดของคนที่อยู่ข้างนอกลิบลับ หัวใจกระด้างร้อนรนและคิดว่ายาวนานนักหนานานจนร่างกายที่ยืนตากน้ำค้างหนาวเหน็บสั่นไหว อชิระไม่อาจข่มใจให้สงบหากกรณ์ยังไม่ออกไปจากรัศมีที่ณัฐมณอยู่
ร่างสูงใหญ่เดินวนไปวนมาราวหนูติดจั่น ใบหน้าคมสันกัดฟันกรอดๆ แค่คิดไปว่า...กรณ์เข้าไปทำอะไรนานสองนานกับหญิงสาวซึ่งเป็น เมีย ของเขา มือหนาก็กำแน่น เรียวตาคมกริบสีเข้มเรืองแสงแววโรจน์ใต้ความสลัวมืดของเงาจันทร์ ปนรอยหม่นมัวคล้ายค่ำคืนเดือนมืดที่ดับแสง คงจะเจ็บน้อยกว่านี้หากเขามีสิทธิ์เข้าไปห้ามปรามลากชายหนุ่มออกมาแล้วประกาศความเป็นเจ้าของในตัวณัฐมณ
แต่ที่ทำได้คือการยืนนิ่งๆ อย่างข่มอารมณ์โหมแรงให้หยุด และรามือไป
เป็นครั้งแรกกระมังที่ความโกรธไม่ได้กราดเกรี้ยวออกมาทำร้ายใครต่อใคร แต่กระหน่ำซ้ำเติมให้ใจที่เคยเจ็บปวดปร่ากว่าเดิม ยามที่แผลเก่าปริแยกเพราะโดนกรีดซ้ำทับซ้อนจนเกิดอักเสบ ชายหนุ่มหมุนตัวกลับเมื่อเห็นศัตรูหัวใจกลับออกมาจากที่พักของหญิงสาว นี่เป็นสัญญาณร้ายที่กำลังก่อกำเนิดชัดๆ
ลางสังหรณ์ว่าเขากำลังจะเสียเธอไป...
 
บ้านริมปาย ปกคลุมไปด้วยหมอกขาวเรี่ยต่ำลมโกรกเบาๆ พัดใบไม้หวิวไหว แทรกผ่านวัสดุที่บุผนังกระท่อมเข้ามาจนขนอ่อนๆ ลุกเกรียว ด้วยอุณหภูมิลดต่ำลงใกล้ห้าองศาเซลเซียสส่งให้บรรยากาศหนาวยะเยือกจนณัฐมณต้องรื้อหาเสื้อมาสวมทับกันหลายชั้น ความที่เป็นคนขี้หนาวทำให้ร่างผอมบางอ้วนหนาขึ้นด้วยเนื้อผ้าของเสื้อกันหนาว หญิงสาวย่ำฝีเท้าอยู่กับที่เพื่อเพิ่มความอบอุ่นให้ร่างกาย ก่อนที่จะพาร่างผอมๆ ออกไปปะทะลมหนาวข้างนอกนั่น
อูย...หนาว
ริมฝีปากนุ่มนิ่มสีกลีบกุหลาบห่อเข้าหากัน คว้าเรียวแขนขึ้นกอดแนบอกเมื่อก้าวออกมาพบลมเย็นเฉียบที่หน้ากระท่อม ท้องฟ้าค่อนข้างโปร่งแม้จะมีหมอกยามเช้าแต่ไม่ได้ขมุกขมัวนัก ถือเป็นการเริ่มต้นเช้าวันใหม่ที่ณัฐมณเข้มแข็งขึ้นเพราะกรณ์รับปากจะดูแลปกป้องเธอจากอชิระ เท่านี้ก็ช่วยให้อุ่นใจขึ้นแล้ว
หญิงสาวก้าวช้าๆ ฝ่าลมหนาวไปยังบ้านหลังใหญ่เพื่อช่วยคุณมาลีนีเตรียมอาหารเช้าให้แขกที่เข้าพัก พบว่าโต๊ะไม้ทรงผืนผ้าว่างเปล่า มีเพียงคุณแก้วที่นั่งสูบยาเส้นประสาคนแก่บนตั่งเตี้ยๆ เพื่อทำให้ร่างกายอุ่นร้อนขึ้นณัฐมณตรงเข้าไปทักทายบิดามารดาของกรณ์ด้วยกริยาอ่อนหวานน่ารัก เรียกความเอ็นดูจากผู้ใหญ่ทั้งสองพร้อมเข้าไปในครัวซึ่งอยู่ด้านหลังเคาน์เตอร์ปูนมองดูวัตถุดิบที่คุณมาลีนี แม่ครัวใหญ่จัดเตรียมไว้สำหรับมื้อเช้า
เน็ทช่วยค่ะแม่ ยังไม่มีใครมาเลยเหรอคะหญิงสาวเอ่ยถามเสียงหวาน เรียกมารดาของเพื่อนรักว่า แม่โดยไม่ตะขิดตะขวงใจ เพราะความมักคุ้นและความอาทรที่คนบ้านจันทร์มณีมีให้เธอเสมอมา คุณมาลีนียิ้มแย้มกำลังง่วนอยู่กับการทำน้ำสลัด หลังจากเตรียมผักสดๆ ที่ปลูกเองในไร่ของกรณ์ หั่นใส่ถ้วยขนาดใหญ่เรียบร้อย
ยังเลยลูกเน็ท ช่วยแม่ปิ้งขนมปังก็แล้วกันนะนางบอก
คุณมาลีนียิ้นละไมแล้วเร่งมือเตรียมมื้อเช้า ในวันนี้นางยังไม่เห็นทั้งลูกชาย และแขกที่มาพักแต่ทุกคนรู้เวลาอาหารเช้าดีจึงไม่ต้องให้ใครไปตาม หญิงสาวลงมือปิ้งขนมปังเตรียมเสิร์ฟ แล้วหันไปเตรียมอาหารจำพวกไข่ มีทั้งไข่คนไข่ดาวให้เลือกรับประทาน น้ำผลไม้คั้นสดถูกรินใส่เหยือกใสแจ๋วรอท่า แล้วอาหารมื้อเช้าก็เริ่มขึ้น
ณัฐมณต้องแปลกใจที่เห็นกรณ์เดินมาพร้อมสะพายกระเป๋าเดินทางใบย่อม คล้ายว่าจะไปไหนที่ไม่ใช่เข้าไร่อย่างทุกวัน ชายหนุ่มยิ้มกว้างขยับหมวกปีกกว้างอย่างชาวไร่นิดหนึ่ง ยิ้มบางให้ทุกคนแล้วไปหยุดที่ดวงหน้าหวาน
จะไปแต่เช้าเลยหรือกรณ์ทานอะไรเสียก่อนสิลูกเป็นมารดาที่เอ่ยปากชวนเพราะห่วงปากท้องของลูกชาย กรณ์หันไปยิ้มกว้างให้ณัฐมณแล้วนั่งลงที่โต๊ะอาหาร สังเกตว่ายังไม่มีแขกของบ้านริมปายสักคน คุณแก้วจึงขยายความด้วยน้ำเสียงอารมณ์ดีว่า...
คุณๆ เขาคงจะลืมตื่นละมัง ก็ที่นี่อากาศดีเสียอย่างนี้จริงไหมลูกเน็ท เราหิวก็ลงมือไปก่อนเลยต้องไปถึงเชียงใหม่ไม่ใช่หรือ
ครับป๋าคุณแก้ว หรือ ป๋า ของกรณ์หันไปพยักพเยิดกับเพื่อนของลูกสาวที่รักเอ็นดู ชายสองวัยนั่งลงพร้อมหน้าร่วมรับประทานอาหารเช้า มื้อสำคัญของวันด้วยกันพร้อมพูดคุยเรื่องสัพเพเหระอย่างงานไร่งานสวนซึ่งเป็นอีกอย่างหนึ่งที่กรณ์รักและตั้งใจทำ
 
เมื่อมื้ออาหารจบลง กรณ์เข้าไปช่วยณัฐมณยกจานผลไม้ปอกเสร็จใหม่ๆ จากเคาน์เตอร์มาวางบนโต๊ะคนทั้งคู่พูดคุยประสาหนุ่มสาวซึ่งก็อยู่ในสายตาของคุณแก้วกับคุณมาลีนี ว่าทั้งสองเหมาะสมกันผู้ใหญ่เองก็มองดูอยู่ห่างๆ และคงดีใจหากกรณ์กับณัฐมณจะชอบพอกัน
พี่จะไปสัมมนาที่เชียงใหม่น่ะครับ คงจะไม่อยู่วันสองวัน เน็ทดูแลตัวเองดีๆ นะ
ค่ะ พี่กรณ์ก็ขับรถระวังๆ ด้วยล่ะไปถึงแล้วอย่าลืมโทรมานะคะ เน็ทกับทุกคนเป็นห่วงณัฐมณสั่งความด้วยรอยตาห่วงใยเมื่อเดินไปส่งชายหนุ่มที่รถกระบะคันเก่งของเขา กรณ์ระบายยิ้มตรงมุมปากพอใจก่อนใช้นิ้วเรียวยาวจิ้มไปที่ผิวแก้มนุ่มๆ ของอีกฝ่ายเป็นการหยอกเย้า และคงจะไม่มีอะไรไปกระทบใจใครเข้า ถ้าอชิระไม่ได้บังเอิญเดินผ่านมาหวังจะไปยังบ้านพักหลังใหญ่ ภาพนั้นจึงเป็นเหมือนสนิทเกาะกินใจ
อุ้ย!”
ร่างโปร่งบางหมุนตัวกลับมาอีกทีจึงได้พบอชิระ สีหน้าแรกที่ปรากฏ คือ จืดเจื่อน ใบหน้าถอดสีเมื่อร่างสูงหยุดชะงักตรงหน้าเขาแค่ผ่านทางมา และหยุดมองภาพของณัฐมณกับกรณ์นิ่งไปเป็นนาที ก่อนจะเบือนใบหน้าคมคร้ามไปอีกทางโดยที่ไม่ได้ประสานสายตาคมหวานให้เจ็บใจ ร่างสูงใหญ่อยู่ในชุดลำลอง เสื้อยืดตัว กางเกงยีนส์ตัว ราวกับไม่สะทกสะท้านต่อความหนาวเย็น อชิระก้าวยาวๆ ผ่านหน้าเธอไปราวกับณัฐมณไม่มีตัวตนอยู่ตรงนั้น
 อ้าว!คุณอชิระทางนี้ๆ มาทานอาหารเช้ากัน
เสียงบิดาของกรณ์เรียกชายหนุ่มรุ่นลูกด้วยน้ำเสียงสนิทสนม ส่งให้คนที่ถูกละเลยพ่นลมหายใจเบาบาง
ดีแล้วที่เขาไม่หยุดเสวนา หรือพูดอะไรกระทบกระเทียบใส่เธออย่างที่ควรจะเป็น นั่นคืออาการมองแล้วเมินเฉยอย่างที่ณัฐมณไม่เคยเห็นต่างหาก หญิงสาวจึงไม่ได้รับรู้ถึงอาการทางสายตาเย็นชาที่ส่งผ่านออกมาว่า น้อยใจ เท่าไหร่ของอชิระ

                บทสนทนาระหว่างคนทางไกลทำให้ร่างโปร่งบางเดินหายไปทางสวนด้านหลังของเรือนหลังใหญ่ เป็นเกษราเพื่อนซี้ที่โทรศัพท์มาถามทุกข์สุขของเพื่อนสาว หลังจากย้ายสำมะโนครัวมาพักพิงที่อำเภอปาย จังหวัดแม่ฮ่องสอนได้ร่วมสามเดือนแล้ว เสียงของคนโทรมาสดใสต่างจากณัฐมณเพราะค่อนข้างจะหงอยๆ ไม่ร่าเริงนัก เกษราฉุกคิดแล้วยิ้มทะเล้นโดยที่คนปลายสายไม่ได้เห็น 
          “ฮั่นแน่! แกคิดถึงพี่ชายฉันล่ะสิ พี่กรณ์โทรมาเล่าแล้วว่าจะไปสัมมนาที่เชียงใหม่หลายวัน ทำไมแกไม่ขอไปด้วยเลยล่ะ
                คำพูดที่คอยกระเซ้าจากยัยปิ่น ส่งให้คนฟังยิ้มน้อยๆ ในดวงตาคู่สวย เพื่อนของเธอมักเชียร์ให้ความสัมพันธ์กับกรณ์รุดหน้า แต่ที่จริงก็ยังไม่ไปถึงไหนนัก ช่างขัดกับหัวใจของเธอที่มองเขาอย่างรักและเคารพมากกว่า
ถ้าไปแล้วใครจะช่วยป๋ากับแม่ล่ะ แล้วพี่กรณ์ก็ไปสัมมนาไม่ได้ไปเที่ยว ณัฐมณแย้งเขินๆ
เกษราหัวเราะคิก รู้ว่าเพื่อนรักคงกำลังขวยเขิน แล้วก็เป็นอย่างนั้นพอถูกลูกยุทีไรเป็นต้องมีผลต่อหัวใจอ่อนบาง ดวงหน้าเล็กที่ฉาบสีระเรื่อกับสุ้มเสียงแห้งแล้งจึงฟังสดชื่นขึ้นบ้าง รอยยิ้มบางประดับบนใบหน้าขาวนวลกับนัยน์ตากลมโต อชิระลอบมองภาพนั้นคิดไปต่างๆ นานาตามลำพังว่าคนที่ณัฐมณกำลังสนทนาด้วยคงจะเป็น กรณ์ ซึ่งห่างกันยังไม่ถึงครึ่งชั่วโมงด้วยซ้ำ
ฮึ ใบหน้าบูดบึ้งของชายหนุ่มสะบัดไปอีกทาง ข่มเก็บอารมณ์เดือดปุดจนกายร้อนผ่าว
แล้วเมื่อไหร่ปิ่นจะมาเยี่ยมกันบ้างล่ะ ป๋ากับแม่บ่นถึงทุกวัน แล้วเน็ทก็คิดถึงปิ่นกับอ้นด้วย น่าแปลกที่ณัฐมณกลายเป็นคนที่ต้องชักชวนให้เกษรากลับมาที่ปาย ถิ่นฐานบ้านเกิดของตัวเองแท้ๆ คนฟังหัวเราะร่วนแล้วทำท่านึก หลายเดือนแล้วตั้งแต่ร่ำเรียนจบระดับปริญญาตรี เกษราก็ยังไม่ได้กลับมาเยี่ยมเยียนบิดามารดาและพี่ชายสักครั้ง
อืม สงสัยคงต้องกลับไปเร็วๆ นี้แล้วแหละ จะไปฟังข่าวดีจากเน็ทด้วย คนพูดยิ้มพราว แววตาเจ้าเล่ห์แต่คนฟังไม่เข้าใจ
ข่าวดีอะไรล่ะปิ่น พูดให้งงนะ ณัฐมณบ่นอุบ
ก็เผื่อแกใจอ่อน ตกลงเป็นแฟนกับพี่กรณ์ ฉันจะได้เลี้ยงฉลองไปพร้อมๆ กันไง
บ้า! เซี้ยวจริงๆ เลยแกเนี่ย ไม่ต้องพยายามขายเพื่อนเลยนะ
หญิงสาวแหวใส่เพื่อนสาวซึ่งอยู่ไกลจึงไม่ได้สะเทือนนัก ทั้งคู่พูดคุยกันต่อหลายเรื่องราวด้วยความคิดถึง ทุกภาพ ทุกรอยยิ้มในอากัปกิริยาของณัฐมณกระทบนัยน์ตาสีเข้ม เมื่อเสียงหวานๆ เงียบลงต่างฝ่ายต่างวางสาย ร่างบอบบางก็ก้าวออกมาจากมุมหนึ่งของริมรั้วไม้สีขาวขุ่น ร่างสูงใหญ่ที่ยืนอยู่ก่อนจึงหลบวูบโดยปราศจากเหตุผล เป็นเขาเองที่ไม่พร้อมจะพบหน้า หรือพูดคุยตามที่ตั้งใจมาเนิ่นนาน ความน้อยใจทำให้อชิระคิดจะเก็บคำบางคำที่เอ่อล้นในหัวใจไว้กับตัว
                ไอ้เน็ท สบายดีนะอ้น ถึงเสียงจะฟังดูไม่ดีนักก็เถอะ เกษราหันไปบอกเล่าให้แฟนหนุ่มฟังด้วยรอยยิ้มกว้าง
                แล้วจริงเหรอที่ปิ่นจะกลับบ้าน นายอ้นเอ่ยถาม
ฮื่อ อ้นไปด้วยกันนะ รับรองว่าป๋ากับแม่ปิ่นไม่ดุหรอก ก็แค่พกปืนลูกซองติดตัวเท่านั้นเอง ฮ่าๆๆ เกษราขู่เข็น พลางนึกไปถึงภาพของคุณแก้ว บิดาซึ่งหวงลูกสาวมากเอาการ แล้วอภิชาติซึ่งผันตัวเองจากเพื่อนกลุ่มเดียวกันมาเป็นคนรักของเกษราก็ยังไม่เคยพบบิดามารดาของเธอสักครั้ง
                ไปก็ไปสิ อยากไปไหว้พ่อกับแม่ของว่าที่ภรรยาอยู่แล้ว อภิชาติเลยแหย่กลับบ้าง ส่งให้หญิงสาวนิสัยห้วนๆ อายม้วนพร้อมทุบอั้กๆ ลงบนต้นแขนแฟนหนุ่มแก้เขิน
โอ๊ย!’ ชายหนุ่มร้องเสียงหลง โอเวอร์แอ๊คชั่นจนน่าหมั่นไส้
 
                ณัฐมณเก็บโทรศัพท์มือถือแล้วซุกมือเรียวบางในกระเป๋าเสื้อคลุมตัวหนา เมื่อกลับไปที่โต๊ะอาหารก็ไม่พบอชิระแล้ว ตามคำบอกเล่าของคุณแก้ว ชายหนุ่มปลีกตัวกลับไปที่เรือนกระจกหลังจากดื่มกาแฟดำไปแก้วเดียว ดวงตาดำขลับของหญิงสาวแฝงรอยกังวลเล็กน้อยเมื่อมองกลับไปยังบ้านพักซึ่งเห็นอยู่ลิบๆ ในกรอบสายตา สะท้อนความรู้สึกบางอย่างกับกริยาหมางเมินของอชิระ
แต่นั่นก็ดีแล้วไม่ใช่หรือ เธอเองก็อยากให้เป็นอย่างนั้น ต่างคนต่างอยู่
เจ้าตัวคิดใคร่ครวญ หากณัฐมณคิดอย่างนั้นได้จริงแล้วความรู้สึกโหวงๆ ข้างในเวลานี้คืออะไร?
ชายหนุ่มเจ้าของใบหน้าคมคาย มีเค้าเอเชียผสมยุโรบอย่างเหมาะเจาะอยู่ในท่านอนหงาย พลิกตัวกลับไปกลับมาบนฟูกหนาออกอาการกระสับกระส่าย อชิระเอาแต่หมกตัวอยู่ภายในบ้านพักไม่ออกมาเสวนากับใครทั้งที่ปกติจะไปนั่งคุยกับคุณแก้วในช่วงกลางวัน ที่ชายหนุ่มทำมีเพียงติดต่อหาบรูคส์ พี่ชายที่พำนักอยู่ประเทศสหรัฐอเมริกาเพื่อปรึกษาหารือ แล้วน้ำเสียงทุ้มต่ำกับคำพูดที่มักเตือนสติก็พาให้คนเป็นน้องเย็นลง ถึงแม้บรูคส์จะเข้าใจดีว่ายากอยู่สักหน่อยสำหรับคนใจร้อนราวพระเพลิงอย่างอชิระ
ชิน ยังไงนายก็ต้องอดทน เรื่องที่เน็ทมีคนอื่นก็ไม่น่าแปลกใจนี่นา เขาทั้งสวยทั้งน่ารักออกอย่างนั้นหรือนายคิดว่าไม่จริง ยิ่งพูดก็ยิ่งแทงใจดีชะมัด แล้วมีหรือที่อชิระจะโต้ตอบกลับไป
แต่ผมอดที่จะโมโหไม่ได้ อชิระสารภาพเบา สติสตังค์จะขาดผึงทุกทีเวลาที่เห็นหญิงสาวกับกรณ์ใกล้ชิดกันคล้ายมีคมมีดกรีดแผลเก่าซ้ำๆ
นายไม่ได้ไปที่นั่นเพื่อจะเป็นนักเลงไม่ใช่รึ นายไม่มีสิทธิ์คิดอะไรนอกจากแสดงความจริงใจ กับความรู้สึกของนายให้เน็ทเห็น ทำให้เขารู้ว่านายรักเขาแค่ไหนเท่านั้น บรูคส์ให้สติน้องชาย
มีอย่างหรือ...ให้ไปง้องอน กลับไปโกรธขึ้งกับภาพความจริงที่เห็น แล้วอย่างนี้เขาจะได้น้องสะใภ้กลับคืนมาไหม?’
เรื่องนั้นน่ะ ผมก็พยายามอยู่แล้ว ชินตอบอ้อมแอ้ม
มีสติหน่อยก็แล้วกัน นายจะได้คนรักคืนหรือไม่ก็ขึ้นอยู่กับตัวนายแล้ว คนเป็นพี่ชายฝากฝังข้อความสุดท้าย ก่อนจบบทสนทนาเพราะต้องไปเข้าประชุม สัญญาณทางไกลขาดหายเหลือเพียงเสียงตู๊ดๆ ลั่นใส่ อชิระชะงักแล้วพ่นลมหายใจ ที่บรูคส์พูดน่ะมันง่ายแต่ทำยาก
มือหนาใหญ่ที่กำโทรศัพท์มือถือค่อยๆ ปล่อยลงข้างตัวแล้วปิดเปลือกตาบางๆ ลง บดบังนัยน์ตาสีเทาเข้มที่สุดจะอ่อนล้า
มีสติเข้าไว้อชิระ นายต้องทำได้เขาพึมพากับตัวเองราวละเมอเผลอไผล แล้วเผลอหลับไปในที่สุด
 
ก๊อก ก๊อก
มือเรียวบางออกแรงเคาะบานประตูกระจกสองสามทีแต่ยังไร้การตอบรับ คนรอพ่นลมหายใจโล่งอก ก็ดีหากจะไม่มีคนลุกมาเผชิญหน้าเพราะที่นี่คือ เรือนกระจกที่พักของอชิระ ณัฐมณคิดในใจพลางขยับเรียวขาเพรียวภายใต้กางเกงยีนส์สีน้ำเงินเข้ม อยากจะวกกลับไปที่เดิมที่จากมานักแต่ติดตรงคำขอร้องของคุณแก้ว ชายสูงวัยต้องการให้ผู้จัดการสาวดูแลแขกของบ้านริมปายอย่างใกล้ชิดด้วยการหากิจกรรมให้ทำนอกเหนือจากการเข้าพักที่เกสท์เฮ้าส์เหมือนเช่นที่อื่นๆ อย่างเช่น การพาแขกไปชมไร่ กับเที่ยวชมถนนคนเดินช่วงพลบค่ำ ซึ่งทำให้ณัฐมณหนักใจไม่น้อย
แต่จะทำอย่างไรได้นอกจากรับคำผู้อาวุโส แล้วบากหน้ามาที่เรือนกระจก
หัวใจระส่ำระสายเพราะการรอคอย ริ้วผ้าม่านสีฟ้าอ่อนที่ทิ้งชายหนักๆ ลงจรดพื้นไม้ไหวน้อยๆ ยามถูกตวัดขึ้นตามแรงมือ คล้ายๆ กับภาพเหตุการณ์หนึ่งที่เคยเกิดขึ้นกับณัฐมณแล้วย้อนกลับมาฉายซ้ำในดวงตาดำขลับ การพบกันโดยบังเอิญของเธอกับเขาที่นี่ ณ เรือนกระจกแห่งนี้เมื่อหลายเดือนก่อน ก่อนที่เหตุการณ์ต่อจากนั้นจะผันผวนเลวร้ายลงจนยากจะเข้าหน้ากันติด
คราวนี้ก็เหมือนกันที่ชายหนุ่มปรากฏตัวด้วยท่าทางสะลึมสะลือ เส้นผมสีเข้มยาวระบ่าถูกเสยรวกๆ ด้วยมือหนาก่อนเดินมากระตุกผ้าม่านให้เปิดออก เลื่อนบานกระจกมาพบหน้าคนรบกวนเวลาพักผ่อนของเขา เรียวตาสีเทาเข้มเบิกกว้างเมื่อเห็นว่าเป็นใคร ความง่วงงุนนั้นหายเป็นปลิดทิ้งตามมาด้วยอาการครางชื่อของหญิงสาวในลำคอ
เน็ท!” แววตาของอชิระดูตระหนกและตื่นเต้น
ชายหนุ่มจ้องมองคนตรงหน้านิ่งงันราวถูกสะกดด้วยมนตรา พร้อมกับอดที่จะแปลกใจระคนดีใจไม่ได้ หลงคิดไปว่าคนที่หมางเมินหันมาใส่ใจซึ่งแค่นั้นหัวใจที่ห่อฟีบก็พองโตได้ในบัดดล ต่างจากคนที่ถูกจ้องมองณัฐมณก้มใบหน้าลงต่ำเพราะกำหนดสีหน้าไม่ถูก ผิวแก้มนวลเนียนเกิดอาการขาวซีดสลับแดงก่ำอวดเขา คนอ้ำอึ้งนึกโกรธตัวเองที่พูดไม่ได้ดังใจทั้งที่ซักซ้อมมาดิบดีเมื่อหลายนาทีก่อน
เอ้อ ขอโทษที่รบกวนเวลาพักผ่อนของคุณ ฉันมาถามว่าคุณอยากไปเดินชมถนนตอนหัวค่ำไหม ที่นี่จะปิดถนนแล้วเปิดร้านค้าขายพวกของพื้นเมือง ของฝากจากปาย คนส่วนใหญ่ที่มาจะชอบ... คำอธิบายก้ำกึ่งกับคำชวนครึ่งๆ กลางๆ ของณัฐมณในมาดผู้จัดการสาวพาให้อชิระเลิกแถบคิ้วหนาเข้มขึ้น พร้อมกับกำลังคาดเดาความรู้สึกของคนชวนว่า จำใจ หรือ เต็มใจ กันแน่
แล้วเน็ทว่าผมควรจะไปไหมล่ะ?” อชิระยอกย้อน ขัดใจที่โดนหลบเลี่ยงไม่ยอมสบนัยน์ตา
น้ำเสียงคุ้นหูพาให้หัวใจคนฟังอ่อนยวบ รอยตาสีเข้มมีเสน่ห์จ้องมองดวงหน้าสวยซึ้งมิได้คลาดไปสักเสี้ยววินาทีจนณัฐมณหงุดหงิด ดวงหน้าเล็กแสดงอาการขึงขังกลบเกลื่อนตอบเสียงห้วนกลับไป
ทำไมถึงถามอย่างนี้ล่ะคะ ฉันมาอาสาพาคุณไปก็ต้องอยากให้คุณไปสิ ณัฐมณหน้าบึ้งเล็กน้อยยามค้านขึ้น
โอเค ถ้าคุณเต็มใจจะพาไปผมก็จะไป เพราะผมไม่อยากฝืนใจใครอีกแล้ว คำพูดแฝงความนัยส่งให้ณัฐมรสะดุดลมหายใจตัวเอง หญิงสาวชายตาขึ้นมองอชิระขัดใจ ทำไมต้องพูดจารวนๆ ปนตัดพ้อใส่เธอ แต่เพราะณัฐมณวางเขาไว้ห่างไกลจากคนที่ต้องแคร์ในเวลานี้ ดวงตาหวานซึ้งน่ามองจึงมองเขาราวอากาศที่ว่างเปล่า ไม่ใส่ใจแม้ว่าชินจะส่งสายตาวิงวอนอ้อนขอเท่าไหร่ก็ตาม
ก็ได้ค่ะ เป็นอันว่าไป ถ้าอย่างนั้นก็ช่วยเตรียมตัวไว้ด้วยตอนหกโมงฉันจะมารับ จบคำ จบธุระสั้นๆ
หญิงสาวคิดจะออกห่างจากเขาในทันทีจนอชิระรู้สึกสะท้อนใจ ความน้อยใจประดังประเดเข้ามาพร้อมภาพความสัมพันธ์ของคนที่เขาเฝ้ามองกับกรณ์ ริมฝีปากหยักหยันเม้มสนิทเก็บกลั้นความรู้สึกที่ปั่นป่วนข้างใน
หากทำได้..ณัฐมณคงหลบเลี่ยง อยากอยู่ห่างจากเขาใช่ไหม?
เรียวตาคมเข้มเกิดประกายวูบไหว อะไรที่อยากเอ่ยถูกเก็บกลืนลงลำคอหนาอย่างถือทิฐิ คอยดูสิว่าระหว่างเขากับณัฐมณ ใครจะต่อสู้ต่อความรู้สึกในใจได้มากกว่ากัน ฝ่ายหนึ่งต้องอดทนที่จะไม่หวั่นไหว ส่วนอีกฝ่ายหนึ่งต้องอดกลั้นที่จะไม่ระเบิดอารมณ์ร้ายๆ ตามสันดานดิบเถื่อนของตนจนไปทำลายทุกอย่างที่กำลังจะเกิดนับจากนี้
 
การที่ต้องทนฝืนทำเหมือนว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้นระหว่างกัน ไม่มีความรู้สึกลึกซึ้ง ไม่มีความรัก และความผูกพันทางกาย ทำให้ร่างโปร่งบางที่ก้าวเดินนำหน้าเขาอยู่รู้สึกอ่อนล้า อาจเพราะหัวใจของเธอกำลังต่อต้าน มันคัดค้านไม่ยินยอมให้ณัฐมณลืมทุกภาพ ทุกบททุกตอนจากการกระทำของอชิระ ส่วนชายหนุ่มที่ก้าวตามแบบรักษาระยะห่างเกือบสองก้าว เฝ้ามองเบื้องหลังแบบบางที่แทบจะปลิวลมได้ของหญิงสาว แต่ทั้งที่ยืนอยู่ห่างกันแค่คืบ มือหนากลับเอื้อมไปไม่ถึง แม้จะอยากโอบกอดส่งความอุ่นไปยังร่างบางที่ต้องกอดกระชับตัวเองยามเดินต้านแรงลม
บรรยากาศของถนนคนเดินครึกครื้น เพราะมีร้านรวงตั้งเรียงรายต่อเนื่อง เปิดไฟส่องสว่างทั่วท้องถนน บ้างเป็นห้องแถวซึ่งเป็นสิ่งปลูกสร้างที่มีลักษณะเฉพาะตัว ด้านหลังเป็นที่พักอาศัยของเจ้าบ้าน ส่วนด้านหน้าจัดเป็นร้านอาหาร ร้านค้าของฝากจากเมืองปายเป็นการปรับตัวของคนท้องที่เพื่อรองรับการเปลี่ยนไปเป็นเมืองพักผ่อนของที่นี่ ซึ่งดึงดูดใจนักท่องเที่ยวให้เข้าไปซื้อหาเพื่อเป็นการยืนยันว่ามาถึงเมืองในสายหมอกแห่งนี้จริงๆ
ยิ่งดึก...ลมหนาวพัดกรู อชิระมองภาพซ้ายขวาอย่างสนใจก็จริง แต่แล้วก็จับจ้องไปยังคนนำทางที่แสนจะพูดน้อยและไม่ได้ชี้ชวนเขาซื้ออะไรเลย ยิ่งอีกฝ่ายทำท่าหนาวสะท้านมากขึ้นเท่าใด เขาก็ก้าวไปประชิดร่างบางนั้นมากขึ้น จู่ๆ มือหนาก็เอื้อมมาคว้าต้นแขนกลมกลึงรั้งเอาไว้
เรากลับกันเถอะ ไม่ต้องเดินไปถึงสุดถนนหรอก เสียงห้าวเอ่ยขึ้น คนที่หันกลับมาออกจะงง เพราะเพิ่งจะออกเดินมาได้เพียงครึ่งทาง
ทำไมล่ะคะ?” สงสัย
ผมอยากกลับแล้ว อีกอย่างอากาศก็เย็นลงมาก เดี๋ยว...ไม่สบาย คนพูดปรายเรียวตาคมเข้มมองคนตรงหน้า สื่อความหมายไปถึงเธอชัดเจน แต่ไม่ยอมพูดตรงๆ สำหรับตัวเขาอากาศหนาวเช่นนี้ไม่มีผลต่อร่างกายแข็งแรงที่ทานทน และคุ้นเคยภูมิอากาศของประเทศแถบยุโรป
ก็ได้ค่ะ เพราะไม่อยากถูกมองนานณัฐมณจึงไม่ขัด อีกทั้งยังรู้สึกร้อนๆ หนาวๆ กับอุณหภูมิที่ลดต่ำลงในเวลาค่ำคืนของที่นี่
หนุ่มสาวจึงเดินย้อนกลับไปทางเดิมผ่านเส้นถนนซึ่งตกแต่งไฟสวยงามมายังรถที่จอดอยู่ริมฟุตปาธ หน้าที่ของผู้จัดการสาวกำลังจะหมดลงตามที่คุณแก้วขอร้อง เมื่อเธอและเขากลับถึงที่พัก ณัฐมณพร้อมจะบอกลาอชิระทุกเมื่อ แต่อีกฝ่ายกลับไม่ยอมง่ายๆ แล้วก็ต้องขัดใจหนักเมื่อชายหนุ่มยังก้าวตามติดแม้จะมาถึงเรือนหลังใหญ่แล้ว
คุณจะตามฉันมาทำไม กลับไปที่พักของคุณได้แล้วค่ะ เสียงหวานที่พยายามจะดุ สั่งเขาแต่อชิระไม่ใส่ใจยังก้าวตามจนมาอยู่ในระดับเดียวกัน
ผมจะเดินไปส่งคุณ ไฟฉายก็ไม่มี ไม่กลัวอะไรบ้างหรือไง ชินบ่นน้อยๆ หญิงสาวหันมามองเขาค้อนขวับ
ที่นี่ไม่มีอะไรน่ากลัว จะมีก็ตอนที่คุณมานี่แหละค่ะ ประชดประชัน
อย่าเสียงดังไปสิ คุณอยากให้คนแถวนี้ตื่นกันหมดหรือยังไง ผมก็แค่จะเดินไปส่งเท่านั้น ไม่มากไม่มายไม่ใช่หรือ เพราะผมไม่ได้ขอเข้าไปในห้องของคุณสักหน่อย วาจาที่พยายามจะข่มให้บาดลึกน้อยที่สุด กลับเปล่งออกมาด้วยความหมั่นไส้ที่หญิงสาวไม่ปฏิเสธกรณ์ แต่กับเขาล่ะ...
คุณชิน!”

ปากพาจนซะจริงๆ เล้ย นายชิน 
แล้วจะทวงคืนความรักยังไง้?? เฮ้อๆๆ
เขียนเองยังอดหมั่นไส้ไม่ได้เลยค่ะ 
เอ้า! เร่เข้ามาอ่านกันนะคะ 
เม้นท์กันได้จ้ารออยู่ รอพบกับตอนหน้าที่แสนจะ...
                                          ดาลัน   
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 39 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

731 ความคิดเห็น

  1. #671 ยมฑูตน้อย (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2552 / 23:48
    แล้วจะมาอ่านต่อนะค่ะ (กก)
    #671
    0
  2. #596 tum mut (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2552 / 16:37
    ชินสู้ สู้ พยายามเข้าไว้
    #596
    0
  3. #572 กระปุกออม (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2552 / 13:15
    สนุกเหมือนเดิม
    #572
    0
  4. #401 nok_ka (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2552 / 15:35
    ชินจ๋าสู้ตายนะจ๊ะ เมื่อไรเน็ทจะใจอ่อนสักที่น้อ
    #401
    0
  5. #400 โอเล่รสส้ม (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2552 / 14:40
    แน่ใจหรือชินว่ามาทวงรักคืน
    มาหาเรื่องมากกว่ามั้ง ปากหนอปาก
    #400
    0
  6. #399 จิรารัตน์ (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2552 / 14:29
    มาช่วย "ดาลัน" หมั่นไส้นายชินค่ะ
    #399
    0
  7. #397 พี่แป๊ด (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2552 / 11:47
     ตอนนี้ก็ทำคะแนนเอาไว้มากๆหน่อยน๊าคุณชิน ( ตกลงเชียร์ใครละเรา)
    เน็ทรักคุณชินอยู่แล้วแต่ยังกลัวอยู่ ร้ายกับเขาไว้ซะมากๆ ก็ต้องใช้เวลาหน่อยละ
    #397
    0
  8. #396 กระปุกออม (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2552 / 11:30

    เม้นให้กำลังใจ ชินน้า

    #396
    0
  9. #395 **~Mink~** (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2552 / 11:01
    K.Shin, Keep figthing na.
    Noo Net still loves you always. i do believe.
    Don't let her go away from ur arms, don't keep it up pls.
    #395
    0
  10. #392 vodka ka (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2552 / 08:44
    ชิน พยายามเข้านะเดี๋ยวก้อใจอ่อน
    #392
    0
  11. #391 (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2552 / 07:08
    แงๆ เขียนเม้นท์ไว้ตั้งแยะทำไมมันส่งไม่ได้ล่ะเมื่อกี้แล้วก็หายไปเลยอ่ะ อุตสาห์เขียนเชียร์ชินสุดที่รักสุดฤทธิ์เลยนะอยากให้ชินเอ่ยปากและพิสูจน์ความรักในใจให้น้องเน็ทได้รับรู้ซะทีแล้วก็ขอโทษน้องเค้าซะ เลิกปากหนักได้แล้วล่ะที่รักก่อนที่ตบะที่สั่งสมมาเกือบสามเดือนของที่รักจะโพล๊ะไปซะก่อนเพราะมีแววปากจะพาจนอย่างที่คุณผู้แต่งเค้าว่าจริงๆ นะแหละโฮะๆๆ



    น้องเน็ทก็รักคุณชินแต่คิดว่าคุณชินไม่ได้รักตัวเองก็คงไม่อยากจะเข้าไปใกล้ให้ตัวเองต้องเจ็บช้ำอีกเลยต้องปิดกั้นตัวเองเอาไว้ เพราะฉะนั้นถึงเวลาแล้วที่คุณชินสุดที่รักจะต้องเริ่มโปรยกลีบกุหลาบแทนตะปูลงบนเส้นทางในการทวงรักคืน เอาแบบว่ากลีบกุหลาบเคลือบน้ำตาลอะไรประมาณนั้นได้ไหมคะคุณดาลัน เอาให้มดข้างทางเป็นเบาหวานกันไปเลย โฮะๆๆๆ แต่ก็อีกนั่นแหละถ้าทำแบบนั้นมันก็ไม่ค่อยจะสมกับความเป็นชินเท่าไหร่เนอะโฮะๆๆ



    เป็นกำลังใจให้นะคะแล้วจะรออ่านตอนต่อไปนะคะ ชินสู้ๆ คุณดาลันสู้ๆ ค่ะ
    #391
    0
  12. #390 a-mi (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2552 / 02:22
    แว่บมาสมน้ำหน้า บนหมั่ยไส้เล็กน้อยก่อนนอนค่ะ
    #390
    0
  13. #389 yuechan (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2552 / 00:19
    หึ มาทำเป็นตัดพ้อ ประชดประชัน ที่เขาทำใส่แกยังไม่ถึงครึ่งที่แกทำกับเขาเลยสักนิด ถ้ายังคิดจะละทิฐิ สำนึกผิด คิดชดใช้ด้วยใจที่บริสุทธิ์ไม่ได้ก็อย่าหวังเลยว่าเขาจะหันมาแล ฝันไปยเถอะ

    แผ่นดพินไม่ไร้เท่าใบพุทรา ผู้ชายดีๆยังมีถมไป
    #389
    0
  14. #388 AmPy (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2552 / 23:38
    เราขอให้พี่กรณ์ต้องได้เลื่อนการกลับมาที่ไร่

    เพราะพี่ชินสุดหล่อ หล่อ หล่อ (แอคโค่นิดนึง)

    ของเราจะได้ทำคะแนนกลับพี่เน็ท

    เราคิดว่านะ(ที่จริงอยากให้เป็น)คนแต่งต้องแต่งให้เป็นแบบนี้

    พี่อชิระสู้ๆๆนะคะ

    แฟนคลับพี่ชิน รักชินมากมายมากมาย
    #388
    0
  15. #387 นางมารร้าย 2 ใจ (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2552 / 22:18
    ดีใจจัง 50% ที่เหลือคนแต่งเอามาส่งแล้ว ไม่ดึกเกินไปด้วย ขออ่านก่อนเน้อ
    #387
    0
  16. #385 ตุ๊กตุ๊ก (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2552 / 18:18
    แค่สองวันจะทำได้มั้ยนะชิน แอบเชียร์อยู่เงียบๆ
    #385
    0
  17. #384 อนัญญา (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2552 / 10:20
    เชียร์ใครดีหว่า ตอนแรกหมั่นไส้นายชินสุด ๆ ปลื้มพี่กรณ์ม๊าก มาก แต่อ่านไปซักพักเริ่มใจแกว่ง โลเลขึ้นมาซะงั้น ชักสงสารนายชินเหมือนกัน newชิน ดูเจียมเนื้อเจียมตัวขึ้น (รึป่าว?) รู้จักสงบปากสงบคำ มีสติมากขึ้น เอาเป็นว่าถ้าชินเริ่มทำตัวน่ารัก นิสัยดี ๆ เราก็จะคอยเชียร์แล้วกัน แต่ยังเป็นแฟนคลับพี่กรณ์อยู่นะค่ะ
    #384
    0
  18. #383 นางมารร้าย (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2552 / 09:58
    เอาอีก 50% มาด่วนค่ะ อยากอ่านจะแย่แล้ว



    พี่กรณ์ต้องไปสัมมนาด้วย แล้วนายชินละ จะทำไง จะใจร้อนเผด็จศึกหนูเน็ท รึว่าทำอะไรหนูเน็ทให้ช้ำใจอีกรึป่าว
    #383
    0
  19. #382 สาวลูก2 (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2552 / 07:26
    อะ หา  สาใจที่สุด
    #382
    0
  20. #380 นางมารร้าย 2 ใจ (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2552 / 20:43
    โอ้โห คุณมิ้ง กล่าวไว้ที่ คห.374 ได้กินใจมากๆ



    เราเองก้อชอบชินนะ แต่ตอนนี้อยากให้ชินเจ็บเยอะๆ จะได้เข้าใจหนูเน็ทบ้าง เมื่อถึงคราวที่มีโอกาสในความรักอีกครั้งจะได้จำไว้เป็นบทเรียน ไม่ทำผิดซ้ำซากอีก



    เพราะงั้น ตอนนี้ขอเชียร์พี่กรณ์ไปพลางๆ ก่อน เผื่อฟลุ๊กอ่ะ เพราะถึงไง อกหักดีกว่ารักไม่เป็นเน้อ พี่กรณ์



    แบบว่า มารร้ายมันสิงร่างอยู่ เห็นชินโดนเอาคืนแค่นี้ มันยังไม่สะใจอ่ะ ขออีกสักบท 2 บท จะกลับมาเชียร์ใหม่นะ
    #380
    0
  21. #379 a-mi (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2552 / 20:17
    เข้ามาอย่างสับสน..จะเชียร์ใครดีน้อ
    #379
    0
  22. #378 พี่แป๊ด (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2552 / 18:49
    คุณชินมามาดใหม่ เย็นลงกว่าเดิม แต่ยังเอาใจช่วยเน็ทเหมือนเดิมคะ
    ดัดนิสัยคุณชินให้ได้เลย ( สงสารคุณชินเหมือนกัน)
    #378
    0
  23. #377 เมเปิ้ล (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2552 / 18:29
    สงสารชินจังเลย เน็ทอย่าใช้ความใจดีของกรณ์เป็นเกราะกำบังจนบังตาตัวเองนะ
    #377
    0
  24. #376 ฮันนี่ (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2552 / 18:00
    สงสารชินจัง...........

    อย่ายอมแพ้นะชิน
    #376
    0
  25. #375 AmPy (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2552 / 17:55
    อานะ

    พระเอกคงจะรับรู้อารมณ์หึงแล้วละซิ

    สมน้ำหน้าให้อกหักไปเลยยย

    อ้าวลืมไปว่าตัวเอง

    แฟนคลับชิน

    เอิ๊กกกกกกกอารมณืนิยายพาไป

    ไม่เป็นไรพี่ชินสู้นะคร้า

    รักนายอชิระมากมาย

    #375
    0