เพลิงรักมายา (ตีพิมพ์กับสนพ.สมาร์ทบุ๊ค)

ตอนที่ 20 : รอยพายุ < up 100% ka >

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,942
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 33 ครั้ง
    15 มิ.ย. 52

หายหน้าไปเพราะ..งานสาหัส + _ +
กับปิดต้นฉบับที่ค้างคา ขออภัยนะคะ
งานนี้ใครจะน่วม? สงสัยจะเป็นนายชินอีกแล้ว 
คนอ่านบอกว่า "เกลียดชินเข้าไส้" เห้อๆ
                                                           ดาลัน   

                คืนก่อนหน้านั้น...
                ความเคลื่อนไหวของร่างสูงใหญ่ภายนอกคฤหาสน์สีขาวทั้งที่ดึกสงัด เงาวูบไหวคล้ายร่างกายคนเกิดขึ้นที่ด้านนอกหน้าต่างทรงสูง ห้องซึ่งผู้ที่เข้าพักยังนั่งตาสว่าง ดวงตาเศร้าซึ้งปราศจากความหวังของหญิงสาวที่นั่งทอดอาลัยตรงโต๊ะเครื่องแป้งต้องตระหนก ร่างบางผุดลุกแล้วกระถดถอยหนีเมื่อเกิดเสียงกุกกักที่บานกระจกภายใต้ผืนผ้าม่าน รอยคิ้วเรียวบางขมวดติดกันครุ่นคิดหรือจะเป็นขโมย แต่ภายในคฤหาสน์แห่งนี้มีการเฝ้ายาม คุ้มกันแน่นหนาโดยบอดี้การ์ด กับซีเคียวริตี้แมนนับสิบ หรือจะเป็นเขา...
คนที่เคยรับปากจะช่วยเหลือณัฐมณ เสียงเคาะเบาๆ ที่บานกระจกใสตามมา ปราบกลับมาทำตามสัญญาของเขา
            ดวงตากลมโตรื้นน้ำตา หยาดน้ำใสๆ เอ่อคลอขอบนัยน์ตาซาบซึ้งในความมีน้ำใจ ยอมเสี่ยงอันตรายของเขา หญิงสาวได้รับตั๋วเดินทางกลับประเทศไทยจากปราบ รีบนำไปเก็บไว้อย่างดีในกระเป๋าถือส่วนตัว ตั๋วใบนี้เป็นหนทางรอดเดียวที่ส่องประกายความหวังที่ริบหรี่ให้ณัฐมณ
 
                ความโกลาหลเกิดขึ้นตอนเช้าตรู่ของวันใหม่ ศรันยาตั้งใจจะเข้าไปช่วยณัฐมณแต่งตัว เสียงเคาะประตูดังขึ้นสองครั้งติดแต่ปราศจากเสียงตอบรับจากหญิงสาว วูบหนึ่งเลขานุการสาวรุ่นพี่เอะใจ ก่อนจะรีบร้อนเปิดประตูเข้าไปกวาดดวงตาสวยคมไปรอบๆ ห้องนั้น ไม่มีความผิดปกติใดๆ นอกจาก...
                ชุดกับเครื่องประดับที่ศรันยานำมาให้ณัฐมณยังคงวางอยู่บนเตียง ผู้ที่ต้องสวมใส่มันกลับหายไปอย่างไร้ร่องรอย
คุณเน็ท... ศรันยาได้ยินตัวเองครางเบาๆ พร้อมอาการใจหายวาบ มือเรียวบางเกาะกุมพื้นที่ใกล้ทรวงอก
หญิงสาวเข้าไปมองหาทุกซอกทุกมุมของห้องเพื่อความแน่ใจ แม้จะตกใจแต่ไม่ได้มากมาย คงเพราะเธอไม่ได้เห็นด้วยกับการคลุมถุงชนครั้งนี้ของบรูคส์อยู่แล้ว แม้จะเอ่ยอ้างความหวังดีของผู้บริหารใหญ่แห่งเวลล์ กรุ๊ปก็ตาม ร่างโปร่งระหงหมุนตัวกลับออกมาแล้วไปรายงานให้บรูคส์ทราบในทันที เรื่องนี้เป็นเรื่องใหญ่โข
นอกจากบรูคส์ ภายในห้องหนังสือของคฤหาสน์ยังปรากฏร่างของคู่หมั้นหนุ่มที่นั่งเอกเขนกยังโซฟาหลุยส์ตัวใกล้ๆ พี่ชาย ส่วนบอดี้การ์ดคู่หูยืนอยู่มุมหนึ่งของห้อง นัยน์ตาคมสวยของศรันยามองเจ้านายหนุ่มทั้งสองคนละที ขบเม้มริมฝีปากอิ่มสวยก่อนเอ่ยขึ้น ต้องเตรียมใจเพราะเธอรู้ว่าพายุลูกใหญ่กำลังจะมาเยือนที่นี่ ในไม่กี่วินาทีข้างหน้า
เอ่อ คุณบรูคส์ คุณชินคะ คุณเน็ทเธอไม่อยู่ที่ห้องค่ะ ศรันยาเอ่ยสั้นแต่ความหมายแปลได้ในทางร้ายสำหรับเรียวตาสีเทาเข้มของอชิระ
คุณโรส หาดูดีแล้วรึ บรูคส์นิ่งไปครู่หนึ่ง ย้อนถามเลขานุการสาวอีกครั้ง เธอพยักหน้ายืนยันพลางปรายดวงตาไปมองคู่กรณีอย่างอชิระที่นั่งนิ่งแต่เกิดรอยระยับไหวในแววตาดุดัน
            ไอ้เรื่องเฮงซวยนี่เกิดขึ้นได้ยังไง หา! ศรันยา คุณดูเน็ทยังไงเขาถึงหายไป
เสียงห้าวห้วนตะคอกถามคนซึ่งมารายงาน หญิงสาวสะดุ้งเฮือกกับเสียงเกรี้ยวกราดและรอยตาเหี้ยมเกรียม ร่างสูงโปร่งในชุดสูทสีขาวผุดลุกขึ้น ก้าวอาดๆ ไปถึงตัวเลขาฯ ของพี่ชายคนเป็นพี่เร็วกว่าเพราะก้าวมาขวางหน้าไว้เสียก่อนด้วยไม่มั่นใจว่าอชิระจะทำอะไรศรันยาหรือไม่
            นายต้องใจเย็นๆ ก่อนชิน วัชส่งคนออกค้นในคฤหาสน์ให้ทั่ว ถ้าไม่เจอภายในสิบนาทีนี้ค่อยว่ากันใหม่ บรูคส์สั่งเสียงเข้ม
หัวหน้าบอดี้การ์ดหนุ่มรับคำพร้อมขยิบตาเป็นคำสั่งให้รอนกับยิ่งใหญ่ไปจัดการ ร่างสูงใหญ่ของลูกน้องรีบรุดออกไปตามสั่ง ขาดก็แต่ปราบที่ดูแลความเรียบร้อยอยู่รอบนอก
          ผู้ซึ่งอาวุโสกับครอบครองอำนาจสั่งการสูงสุดตัดสินใจเช่นนั้น ก่อนกันหญิงสาวออกห่างจากพายุลูกมหึมาก่อนที่มันจะพัดพามาทำลายล้าง ศรันยาถอยกรูดตามเจ้านายหนุ่ม หายใจไม่ทั่วท้องเอาเสียเลย แววตาของอชิระดุกราดไม่ใช่เล่นๆ บางทีก็ดีแล้วที่ณัฐมณหนีไปเสียได้ ศรันยาคิดเอาใจช่วยลูกผู้หญิงด้วยกัน
ตึ่กๆ
เสียงฝีเท้าที่ย่ำกึ่งวิ่งของบอดี้การ์ดขวักไขว่ทั่วทุกพื้นที่ทั้งในและนอกตัวคฤหาสน์สีขาว แต่ไม่พบร่างบางของว่าที่คู่หมั้นของอชิระแต่อย่างใด ในขณะที่ทุกคนกำลังกังวลหนัก ชายหนุ่มในคราบบอดี้การ์ดที่แหงนเงยใบหน้าคมเข้มมองไปยังผืนฟ้ากว้างที่วันนี้อึมครึมแต่ไม่มีหิมะโปรยปราย
หัวใจของเขาเฝ้าภาวนา...
                ยกเลิก! พอกันที บอกแขกที่มาแบบนั้นก็แล้วกัน อชิระเอ่ยเสียงเข้มเกือบเป็นตวาด
เมื่อวัชระเข้ามารายงานความคืบหน้าแก่ผู้เป็นนาย หลังจากมั่นใจว่าไม่พบณัฐมณแน่แล้ว ศรันยามองบรูคส์อย่างเห็นใจ แขกที่ทยอยมาร่วมงานในวันนี้เป็นถึงนักธุรกิจชั้นแนวหน้า อีกทั้งบางคนยังเป็นผู้หลักผู้ใหญ่ซึ่งอาวุโสกว่า แต่เรื่องในวันนี้กำลังทำให้พวกเขาเสียเวลา แน่นอนว่าบรูคส์ต้องซีเรียสกับเรื่องนี้ เลขานุการอย่างเธอเข้าใจสถานการณ์ดี
ใครคนหนึ่งหมดความอดทนลงเช่นกัน ร่างสูงใหญ่หันมาเข่นเขี้ยวนัยน์ตาคมกล้าใส่ทุกคน ก่อนก้าวอาดๆ ผ่านหน้าพี่ชายออกไป ถึงแม้จะเอ่ยปากทักท้วงก็คงไม่ทันแล้ว อชิระก้าวผ่านประตูออกไปตรงไปยังโรงจอดรถซึ่งอยู่ด้านหลัง  
ชิน!” บรูคส์ห่วงน้องชายไม่น้อย แต่ต้องระงับใจ
ไม่ต้องตาม เขารั้งวัชระเอาไว้ หากติดตามอชิระไปตอนนี้มีแต่จะโดนลมพายุร้ายตีกลับ อาจล้มเจ็บระเนระนาดไปตามๆ กัน ร่างสูงใหญ่จึงหยุดชะงักกับที่ตามคำสั่งนั้น
ผู้บริหารหนุ่มแห่งเวลล์ กรุ๊ปปล่อยน้องชายเจ้าอารมณ์ไปตามทางของเขา ส่วนตัวเขากลับมาทรุดตัวลงนั่งที่โต๊ะหนังสือ ผู้เป็นนายยังเคร่งขรึมเช่นเดิม จะเอาอย่างไรกับแขกเหรื่อที่รอเป็นสักขีพยานและนักข่าวที่รอทำข่าว จะทำอย่างไรต่อกับงานเลี้ยงน้ำชาที่จัดเตรียมเพียบพร้อม แล้วใบหน้าคมเข้มที่ประปรายด้วยไรเคราสีอ่อนก็เบือนมามองศรันยา นัยน์ตาสีอำพันจ้องมองเธอประหลาดล้ำ
คุณบรูคส์จะให้โรสจัดการยังไงต่อคะ เชิญนักข่าวกลับดีกว่าไหมคะแล้วโรสจะออกไปขอโทษแขกที่มาให้เอง หญิงสาวอาสา
ไม่ต้องหรอก ไหนๆ พวกเขาก็มากันแล้ว ถ้าผมกลายเป็นคนสับปลับต่อหน้าหุ้นส่วนคงไม่เหลือความเชื่อถืออะไรอีก เอาอย่างงี้คุณช่วยผมหน่อยก็แล้วกันนะคุณโรส น้ำเสียงของบรูคส์ดูผ่อนคลายขึ้น เมื่อสมองอันฉลาดปราดเปรื่องของเขาแวบความคิดหนึ่งขึ้นมา แววตาฉายรอยเจ้าเล่ห์
เลขานุการสาวพาซื่อ ก้าวเข้าไปใกล้ๆ เจ้านายหนุ่มเพื่อฟังคำสั่งถัดจากนี้ แล้วก็ถูกท่อนแขนแกร่งรั้งมือเรียวบางของเธอมากุมแน่น รอยตาสีอ่อนทรงเสน่ห์มองศรันยาอย่างเว้าวอน บรูคส์ต้องการให้ศรันยาช่วยอะไรบางอย่าง ซึ่งมันเหลือบ่ากว่าแรงแน่ๆ
ผมจะประกาศหมั้นกับคุณแทนนะโรส ทุกอย่างจะมีเหมือนเดิมทั้งพิธีหมั้น ทั้งงานเลี้ยง
คุณบรูคส์!” ศรันยาอุทานอ้าปากค้าง เรื่องร้ายๆ มาเข้าตัวเธอเองน่ะหรือ?
เลขานุการสาวสั่นหน้าไปมาไม่ยอมรับพลางบิดมือออกจากฝ่ามือที่กุมทับไว้แน่นหนา แต่เรียวตาสีอำพันกำกับไปพร้อมกับคำขอร้อง
ก็แค่แก้สถานการณ์เฉพาะหน้าน่ะ ไปกันเถอะอย่าปล่อยให้ทุกคนรอนานเลยนะคุณโรส ผมขอ...”
คนตัวใหญ่กึ่งลากกึ่งจูงมือเรียวบางของหญิงสาวที่ยังหน้าเหวอออกไปพบแขกเหรื่อพร้อมกัน ศรันยาหน้าแห้ง ยิ้มเจื่อนจืดเมื่อสบนัยน์ตาของวัชระ หัวหน้าบอดี้การ์ดซึ่งรู้ใจเจ้านายดี ที่บรูคส์ทำไม่ใช่แค่เพียงแก้สถานการณ์เท่านั้นหรอก หากไม่ใช่คนที่เจ้านายของเขาพอใจมีหรือที่บรูคส์จะยินยอมผูกมัดตัวเองกับหญิงสาวคนนี้
โชคดีที่ศรันยาสวมใส่ชุดสุภาพที่ดูดีพอออกงานได้ทันทีหรอกนะ ผ้าไหมสีม่วงอ่อนถูกตัดเย็บประณีตเข้ารูป เป็นชุดกระโปรงยาวแค่เข่าพาให้ร่างโปร่งระหงของเลขานุการสาวดูเหมาะสมกับเจ้านายในชุดสูทสีครีมที่ยกฐานะคู่หมั้นกำมะลอให้เธอแบบกะทันหัน ไหนเลยจะมีโอกาสปฏิเสธในเมื่อตอนนี้บรูคส์ยืนเคียงคู่ พร้อมกับประคองกอดร่างบางพาออกไปต้อนรับแขก
ศรันยาจำต้องสวมบทบาทที่เขามอบให้ หัวใจดวงเล็กๆ ไหวสั่นไปกับการแตะเนื้อต้องตัวโดยคนที่เธอเรียกว่าเจ้านายมาตลอดหลายปี
 
พรึ่บ!
เสียงดึงผ้าคลุมสีเงินออกจากรถสปอร์ตสีบรอนซ์ด้วยมือหนาหยาบ อชิระโยนมันทิ้งไปอีกทางอย่างไม่ใส่ใจ ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้าไปนั่งประจำที่ในรถคันหรู ปลายเท้าออกแรงเหยียบคันเร่งดังบรืนลั่นทั่วบริเวณโรงจอดรถจนควันสีเทาฟุ้งโขมง แล้วขับปราดออกไปโดยที่ไม่มีใครกล้าขวาง ปราบมองตามผู้เป็นนาย นึกโล่งใจแทนณัฐมณเมื่อคิดว่าอชิระถอดใจสำหรับงานหมั้นในครั้งนี้เสียแล้ว
บอดี้การ์ดหนุ่มพ่นลมหายใจยาวเหยียดพร้อมกับหันมาตั้งรับสถานการณ์ที่พาเขากับเพื่อนบอดี้การ์ดประหลาดใจ เมื่องานในวันนี้กลับกลายเป็นวันหมั้นของบรูคส์กับศรันยาไปซะได้
อชิระเร่งความเร็วเท่าที่เครื่องยนต์ราคาร่วมสิบล้านของเขาจะอำนวย ออกห่างจากตัวคฤหาสน์สีขาวที่กำลังอึกทึกออกไปเรื่อยๆ ในที่สุดก็พ้นออกจากสภาพถูกมัดมือชก พ้นจากทัพนักข่าวแสนวุ่นวาย และพิธีรีตองของแขกกิตติมศักดิ์ พอกันที! ชายหนุ่มพ่นลมหายใจหนักๆ พลางปลดเนคไทสีเบทออกจากคอเสื้อเชิ้ตสีขาวด้วยมือเดียว รอยตาขุ่นมัวสีสนิมคลายลงไม่ทั้งหมดแต่กลับมีรอยยิ้มเหยียดทดแทนบนใบหน้าที่จัดว่าสวย แต่ดูร้ายกาจของเขา ยามที่เรียวตาดุๆ คู่นั้นปรายมองไปยังเบาะหลัง
หึๆ เสียงเยาะลอดผ่านลำคอหนา เมื่อเรียวตาคมเข้มปะทะเข้ากับร่างๆ หนึ่งซึ่งคู้ตัวนอนนิ่งอยู่ตรงนั้น
ความเร็วแรงที่พุ่งทะยานออกไปของรถสปอร์ตสีบรอนซ์ แข่งกับการเคลื่อนตัวของเมฆก้อนมหึมาเบื้องบนท้องฟ้า ณัฐมณยังคงซุกตัวหลับไหลใต้ผ้าคลุมสีดำบางๆ ที่บดบังตัวของเธอเอาไว้โดยไม่รู้ชะตากรรม หากความทรงจำเมื่อคืนย้อนกลับมาในขณะหลับฝัน เธอคงจะสะดุ้งเฮือกเพราะเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นต่อจากการได้พบปราบ เรียกได้ว่าเป็นอย่างนั้นมัน คือ ฝันร้าย
ร่างบอบบางก้าวออกไปหาบอดี้การ์ดหนุ่มในสวน มีเพียงแสงจากกระบอกไฟฉายวับแวมเพราะไม่ต้องการให้ผู้ใดรู้การเคลื่อนไหวในเวลาดึกสงัด เสียงพูดคุยราวกระซิบกระซาบของคู่หนุ่มสาวหลังจากปราบส่งของบางอย่างให้เธอ รอยน้ำตาที่ใกล้จะไหลถูกยับยั้งไว้เมื่อเขากำชับให้หญิงสาวกลับเข้าห้องพักก่อนที่จะมีใครมาพบเข้า เธอกับเขาสบนัยน์ตากันผ่านความมืด เอ่ยขอบคุณด้วยดวงตาวาวใสจากใจจริง ก่อนแยกออกห่างเพื่อกลับเข้าคฤหาสน์ไปคนละทาง
เสียงฝีเท้าย่ำสวบสาบลงบนผืนหญ้าสั้นเตียน แข่งกับเสียงหยดของน้ำค้างยามกลางคืน แสงที่ทอดส่องจากกระบอกไฟฉายดับลงเมื่อณัฐมณกำลังจะก้าวผ่านสวนซึ่งมีต้นไม้ใหญ่ทอดแสงเงาอยู่ห่างๆ เป็นระยะจนบางครั้งดูน่าหวาดกลัวยามที่มันพัดไหวๆ เพราะแรงลม แต่ยังไม่ทันที่ร่างแบบบางจะก้าวพ้นไปจากเงามืด ท่อนแขนแข็งแรงของใครบางคนก็เอื้อมออกมาจากเบื้องหลังลำต้นของต้นไม้ใหญ่ ฉุดกระชากตัวเธอผลุบหายเข้าไปข้างหลัง
ว๊าย!
เสียงหวานกรีดร้องทันทีแต่มิได้เล็ดลอดเพราะถูกกลบไว้ด้วยฝ่ามือหนาสาก เจ้าของเรียวตาดุดันรั้งร่างกายบางมาปะทะแผงอกแล้วถอยกรูดมาข้างหลัง จับจ้องคาดโทษไปยังดวงตาหวั่นๆ ของณัฐมณออกคำสั่งว่าให้เงียบ พร้อมเสียงชู่ว์เบาๆ อีกมือหนึ่งรัดกระชับแน่นที่เอวคอดบางภายใต้เสื้อคลุมทับชุดนอนอีกชั้นหนึ่ง ลมหายใจร้อนๆ ที่เป่ารดผิวหน้าพาให้ร้อนรุ่ม ดวงหน้าของคนถูกกอดตระหนก เธอจดจำแววตาสีเทาเข้มที่ทอดทอประกายระยับนั้นได้ดีว่านี่ คือ อชิระ ว่าที่คู่หมั้นคู่หมายแสนร้ายกาจ ถือเป็นความโชคร้ายอย่างที่สุดที่อชิระเห็นทุกอากัปกิริยาของปราบกับณัฐมณ เขายิ่งโกรธเกรี้ยวที่รู้ว่าหญิงสาวกำลังมีลับลมคมในอะไรบางอย่างกับคนของเขา มันคล้ายโดนตีแสกหน้าอย่างไม่เห็นหัว
นี่ไอ้ปราบกล้ามาวุ่นวายกับ...กับผู้หญิงของเขา
คุณชิน... เสียงของณัฐมณเบาหวิวภายใต้ฝ่ามือหนา ร่างกายสั่นเทาเพราะเขากำลังบีบกอดตัวเธอจนช้ำระบมเพราะความโกรธ แววตาที่ไร้ความปรานีทอดมองหญิงสาวเยาะๆ ดูหมิ่นแม้ไม่ได้เอ่ยปาก เรียวปากอิ่มสั่นระริกไม่กล้าอิดเอื้อนออกมาสักคำเดียว เสียงกัดฟันกรอดของอชิระยิ่งพาให้ดวงหน้าสีอ่อนถอดสี
ลงมาทำอะไรค่ำๆ มืดๆ ทำตัวเหมือนซุกซ่อนอะไรไว้ อย่าบอกนะว่าชู้ เสียงที่เอ่ยถามเยาะหยันปนรอยตาก้าวร้าว ณัฐมณสะอึก
คำพูดแรกที่พรั่งพรูกระทบจิตใจคนฟังอย่างรุนแรง จนอาการสั่นที่มีอยู่เดิมเปลี่ยนเป็นโมโห อชิระไม่รอให้หญิงสาวแก้ตัวเพราะภาพเหตุการณ์มันฟ้อง ตั้งแต่เมื่อกลางวันแล้วที่ปราบยืนอ้อยอิ่ง อาลัยอาวรณ์แม้จะเห็นเขาจูบกับณัฐมณ ผู้หญิงตรงหน้าเขานี่ไม่ได้ไร้เดียงสาอย่างที่คิด หัวใจเย็นชาปรามาสเธอไม่เหลือดี มือบางที่ถูกโอบรัดผลักไสพร้อมเงื้อมขึ้นจะทำร้ายฝีปากของคนที่ดูถูก แต่ก็ยังช้ากว่าอชิระ
คุณพูดเกินไปแล้วนะ คนหยาบคาย
ณัฐมณหลีกเลี่ยงคำว่า ชู้  ที่เขากล่าวโทษเธอด้วยความกระดากปาก ไม่คิดยอมรับความสัมพันธ์ที่มีกับชายหนุ่มผู้นี้อย่างเด็ดขาด ข้อมือบางถูกคว้ารวบเอาไว้รองรับแรงน้อยนิดที่กำลังจะสะบัดฝ่ามือมากระทบใบหน้าหล่อเหลา อชิระยื้อข้อมือให้รั้งขึ้นไปข้างตัวเกินแรงต้านที่หญิงสาวขัด เขาไม่ได้โดนทำร้ายแถมยังพันธนาการมือของเธอเอาไว้เสียอีก
ปล่อยฉันนะ!”
ใบหน้างดงามสะบัดพรืดหลบหนีใบหน้าคมคร้ามที่ก้มลงมาใกล้พัลวัน ปลายจมูกโด่งสวยจรดติดหน้าผากกลมมนในความมืด จ้องมองราวกับจะกินเลือดกินเนื้อกับคนที่คิดจะทำร้ายเขา ลมที่มาปะทะผิวกายหนาวยะเยือกจนขาแข็ง แต่หนาวเหน็บน้อยกว่ารอยดุดันที่ส่งไปยังดวงตากลมโตสั่นระริกของอีกฝ่าย ข่มขู่ราวกับต้องการจะสูบแรงจนอีกฝ่ายจำนนต่ออำนาจของเขาเป็นไหนๆ
อย่ามาพูดทั้งที่กินอยู่กับปาก อยากอยู่กับท้อง ไม่คิดเหมือนกันว่าผู้หญิงหน้าซื่ออย่างคุณจะไม่เลือก เดี๋ยวเจ้านายเดี๋ยวลูกน้อง รสชาดมันต่างกันไหม แล้วใครเยี่ยมกว่าล่ะเน็ทคุณทำให้ผมอึ้งจริงๆ
ฉันไม่...” ใบหน้าเล็กสั่นหงึกหงัก ไม่อาจยอมรับได้เรื่องที่เขายัดเยียด
หญิงสาวกำสิ่งที่ปราบให้มาเสียแน่น แต่ไม่พ้นรอยตาที่คุ้นชินกับความมืดของเขา มือบางที่ไพล่หลังซ่อนอะไรบางอย่างส่งให้อชิระแย่งคว้ามาได้อย่างรวดเร็ว ยิ่งได้เห็นชัดว่ามันคืออะไรเขายิ่งกัดฟันกรอด ที่ปรามาสว่าณัฐมณคิดคบกับปราบ บัดนี้มีหลักฐานชี้ชัดว่าหญิงสาวกำลังจะหนีไปที่ไหนสักแห่งกับบอดี้การ์ดของเขา ความอดทนจึงขาดผึง!
ฮึ! หน้าด้านจริงๆ ทั้งที่พรุ่งนี้จะหมั้น คุณยังจะยั่วยวนมัน ต้องการมากไหมเน็ท ผู้ชายกี่คนถึงจะพอ อชิระตะคอกใส่ แววตาลุกเรือง
นัยน์ตาคมกริบสั่นระยับ แฝงความท้อแท้แวบหนึ่งราวกับผิดหวังที่ต้องพบเจอคนทรยศจนหัวใจเจ็บชา เขาเจ็บเพราะเมย่ามาแล้วครั้งหนึ่ง และครั้งนี้ณัฐมณก็ปฏิบัติกับเขาไม่ต่างกัน คนที่คิดว่าตนเองถูกเหยียบย่ำความรู้สึก ไร้สามัญสำนึกว่าเคยกระทำตนเลวร้ายกว่านี้มากต่อคนอื่นอย่างเช่นหญิงสาวตรงหน้า
อชิระก้มใบหน้าดุดันลงมาใกล้ กดจูบรุนแรงราวต้องการบดขยี้เรียวปากอิ่มนั้นให้ช้ำเจ่อ ริมฝีปากหยักสวยร้อนรุ่มเพราะแรงโกรธ กระทบเรียวปากซีดเย็นกระแทกกระทั้นของว่าที่คู่หมั้น จูบที่เกิดจากความแค้นใจ จะลงทัณฑ์ณัฐมณจนกว่าเขาจะสาแก่ใจ
เน็ท คุณไม่มีวันหนีผมพ้น
เสียงกร้าวนั้นแว่วมาเข้าหู สติที่ขาดๆ หายๆ กระจ่างขึ้นราวแสงวาบวับที่ส่องเข้ามากระทบนัยน์ตาในวินาทีแรกที่กะพริบ แรงเคลื่อนไหวรอบตัวโยกเยกทำให้รู้เป็นอย่างแรกว่าเธอไม่ได้หยุดนิ่งอยู่กับที่ แต่กำลังโดยสารอยู่ในพาหนะสักอย่างที่น่าจะเป็นเครื่องบิน แต่ทำไมจึงไม่นุ่มเบาราวอยู่ในอากาศเล่า  
หญิงสาวหยัดกายบางลุกขึ้นนั่งโคลงเคลง ส่งให้ผ้าคลุมตัวเคลื่อนลงไปยังปลายเท้า พบว่าเธออยู่ในเสื้อคลุมชุดนอนของเมื่อคืน ส่วนกรอบกระจกด้านข้างก็ปรากฎเป็นทิวเขากับทุ่งหญ้าเขียวขจีในระดับสายตา มิใช่ผืนฟ้าสูงเสียดที่เกลื่อนด้วยกลุ่มเมฆ ไม่ใช่! นี่ไม่ใช่แผนของเธอ ที่ร้ายกว่านั้นคือการที่สารถีหนุ่มคุ้นหน้าหันกลับมามองเธอแค่ปรายตา กระแสเย็นวาบก็แผ่ซ่านไปทั่วสรรพางค์กาย
ขยับมานั่งข้างหน้าได้แล้ว เพราะผมไม่ใช่คนขับรถ อชิระสั่งเสียงกร้าวทั้งที่อีกฝ่ายยังงุนงง
ชินถือตัวเสียจนไม่ยอมเป็นเบี้ยล่างให้ใคร เขาไม่รอให้อีกฝ่ายรวบรวมสติสัมปชัญญะที่ขาดห้วงคิดนาน และเมื่อเขาอ้าปากจะสั่งซ้ำอีกครั้ง หญิงสาวก็รีบร้อนพาตัวเองข้ามมานั่งเคียงข้างเขาด้วยกลัวอารมณ์ร้ายๆ ของชายหนุ่มจะปะทุ ต้องกลัวเพราะเมื่อคืนเธอรู้ฤทธิ์ที่มากมายของคนเอาแต่ใจ ณัฐมณหน้าเสียเมื่อทุกอย่างกลับตาลปัด เธอนั่งเงียบกริบหลังจากย้ายตำแหน่งมานั่งที่เบาะหน้า กระชับชุดคลุมแบบที่ควรเก็บตัวอยู่ในห้องนอนไม่ใช่ออกมาสู่ถนนหนทางเช่นนี้เพื่อปกปิดให้รัดกุม มือเรียวบางเย็นเฉียบราวหิมะถูกกุมทับไว้แน่นที่หน้าตัก
คุณชิน เราจะไปไหนกันคะแล้วงานหมั้น...
ยังมีหน้ามาถาม ทั้งๆ ที่เธอต้องการหนีงานหมั้นอชิระเข่นเขี้ยวในใจ
งานหมั้นคงเป็นหมัน ในเมื่อคนทั้งคู่กลับอยู่นอกงาน หญิงสาวเผลอคิดไปถึงศรันยากับบรูคส์ ท่าทางอาลัยอาวรณ์ทำให้อชิระคิดไปเองว่าเกี่ยวกับปราบ มิใช่อาการอื่น หัวใจที่อยุติธรรมของเขากำลังคิดเอนเอียง
อย่าบอกว่าคุณอยากกลับไปที่นั่น เห็นเตรียมทางหนีทีไล่อย่างดี ผมก็ช่วยพาออกมาแล้วไง ยังต้องการอะไรอีก น้ำเสียงเยาะ
ก็ใช่ที่อยากจะหนี แต่ไม่ใช่หนีออกมากับเขาอย่างที่เป็นอยู่
คุณชินคะ เรากลับไปที่งานเถอะนะคะเน็ทขอร้อง ณัฐมณเอ่ยขึ้น เริ่มหวั่นใจที่อชิระอุกอาจพาตัวเธอออกมาจากงาน และจะพาไปที่ไหนนั้นเขาไม่ปริปากแม้ว่าจะข้ามพ้นเขตของประเทศสหรัฐอเมริกาแล้วก็ตาม  
ไม่ เลิกพูดอะไรน่ารำคาญสักที ไม่มีงานหมั้น ไม่มีการกลับเมืองไทย ไม่มีไอ้ปราบ ตอนนี้มีแต่คุณกับผมเท่านั้นแหละ
แต่... กำลังจะอ้อนวอน เพราะรู้แน่ว่าหากแข็งข้อคงพูดกับอชิระไม่ได้ผล แต่จะหนทางไหนก็ไม่เป็นผลกับคนๆ นี้เมื่อเขาเอ่ยคำนั้น
ถ้าไม่หยุดพูดผมจะหยุดคุณด้วยปาก นั่งเงียบๆ เข้าไว้ คราวนี้คุณจะได้ทำตัวเป็นยิ่งกว่าคู่หมั้นของผมเสียอีก อชิระตวาดใส่หน้า
ใบหน้าคมคร้ามเชิดขึ้นนิดๆ รอยหยักของริมฝีปากบางสวยยกขึ้นนิดๆ เสียงหัวเราะหึๆ น่ากลัวในความรู้สึกของคนข้างๆ
อชิระผู้ซึ่งสร้างปมในหัวใจเลือกที่จะกระทำตนพิพากษาผู้อื่นตามนิสัยเจ้าคิดเจ้าแค้น และยึดมั่นถือมั่นในของๆ ตน และเธอคือสิ่งนั้น ของเล่นชิ้นใหม่ ผู้หญิงคนใหม่ ที่เขาจะใช้ฆ่าเวลามิใช่นำมาเยียวยาหัวใจ ความคั่งแค้นทำให้โกรธเกลียดผู้หญิงคนหนึ่งลึกล้น แต่กลับมาลงที่อีกคนหนึ่งซุกซ่อน บ่มเพาะความร้ายกาจภายใต้เกราะกำบังว่าเข้มแข็ง หัวใจของคนที่ใจร้าย...ร้ายเท่าใดนั้นณัฐมณไม่อาจหยั่งถึง
ส่วนณัฐมณกำลังครุ่นคิดที่จะกำหนดชะตากรรมของตนเอง หนีเท่านั้น...คือทางรอดเดียวจากเงื้อมมือของเขา 

มาส่งแล้วน้า เมื่อคืนสาหัสค่ะ หุหุ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 33 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

731 ความคิดเห็น

  1. #664 ยมฑูตน้อย (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2552 / 00:38
    น่าจะหนีไปได้เฮอ.....................
    #664
    0
  2. #567 กระปุกออม (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2552 / 13:00
    อ้าว หักมุม ตอนจบ ซะได้
    #567
    0
  3. #470 p@d@w@n (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2552 / 04:14
    โธ่เอ๋ย... เราก็นึกว่าหนีรอด ที่ไหนได้... 
    อารมณ์แปรปรวนผันผวนแบบนี้ใครเค้าอยากจะเข้าใกล้  ชินเอ๋ย...
    #470
    0
  4. #266 พี่แป๊ด (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2552 / 17:53
    อ่านแล้วมีความรู้สึกอีกอย่างนะ  คุณชินเขาเคยโดนเมย่าคนรักทิ้งไปแบบว่าเสียของรัก
    พอคิดว่าเน็ทจะนอกใจเลยพาลว่าจะเสียของรักไปอีกเลยต้องทำแบบนี้  เน็ทเลยโชคร้ายเลย สงสารอ่ะ
    #266
    0
  5. #225 โอเล่รสส้ม (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2552 / 10:26
    เห็นด้วยกับคห. 221 ทุกประการค่ะ
    เป็นคนที่เลวร้ายมาก ๆ นายชิน
    เน็ทหนีให้ได้นะ
    #225
    0
  6. #223 yuechan (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2552 / 23:54
    หึ คนที่หัวใจมันดำมืดอย่างแกคงไม่มีวันค้นพบความสุขไปได้หรอก ยิ่งแกคิดจะทรมานเขา สุดท้ายแล้ว คนที่ทรมานที่สุดก็จะเป็นแกนั่นแหละ ทรมานด้วยความคั่งแค้น ทรมานด้วยความรู้สึกผิด ทรมานด้วยความโง่เขลาเบาปัญญาของตน แต่กว่าจะถึงตอนนั้น ตอนที่ไม่เหลืออะไรไว้สำหรับนายอีกแล้ว นายก็จงเสวยสุขบนความทุกข์ระทมของคนอื่นต่อไปเถอะ
    #223
    0
  7. #221 นู๋ษา (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2552 / 20:03
    อยากให้เน็ทหนีให้ได้จัง ให้ชินรู้สำนึกเสียบ้าง ให้ใครก็ได้มาพบเน็ท แล้วพาหนี ไปเมืองไทย นะ นะ คุณดาลัน please ได้โปรด หรือว่าให้เน็ทพบคนไทยที่นั่นก็ได้ หรือพบเพื่อนเก่าที่นั่น อะไรทำนองเนี๊ยะ
    #221
    0
  8. #220 w-j (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2552 / 19:19
    เยี่ยมจริงๆค่ะ วันนี้ก็รออยู่ทั้งวัน ตอนใหม่ลงเร็วๆ นะค่ะ
    #220
    0
  9. #219 a-mi (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2552 / 16:15
    ถูกค่าเน็ทขา...หนีเท่านั้นค่ะคือคำตอบของตอนนี้
    #219
    0
  10. #218 **~Mink~** (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2552 / 16:14
    คุณชินเอาแต่ใจตัวเองจังค่า
    ไม่นึกถึงเหตุผลของคนอื่นบ้างเลยไม่ว่าเมย่าหรือหนูเน็ท
    แต่อย่างเมย่าอ่ะ ยังเรียกได้ว่ารักมากโกรธมาก
    แต่เน็ทเขาทำอะไรให้ล่ะคะ ก็คุณชินรังแกเขาตลอด
    แถมแสดงออกว่าเกลียด เขาหนีก็โกรธ
    ถ้าเขาไม่หนีก็คงว่าอีกว่าอยากจับตัวเองแน่ๆ
    งี้หนูเน็ทก็โชคร้ายทั้งขึ้นทั้งล่องเลย เวรจริงๆ
    แล้วนี่หนูเน็ทจะหนีไปไหนอ่ะ...อเมริกานะคะ
    มะใช่จังหวัดปทุมธานีหรือนนทบุรีจะได้หาทางกลับบ้านได้ง่ายๆ
    โอ๊ยย..น่าสงสารในชะตากรรม

    ว่าแต่คุณชินจะพาน้องเน็ทไปไหนคะ
    ข้ามเขตยูเอสไปแล้ว..อย่าบอกนะว่าข้ามไปเม๊กซิโกง่ะ ไปทำไมค้าาาา
    #218
    0
  11. #216 yuechan (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2552 / 23:32
    อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกก

    กระโดดเลยหนู ตายเป็นตาย กระโดดมันลงจากรถนี่แหละ ตายศพไม่สวยดีกว่าตายทั้งเป็น

    ส่วนโรส เห้อ อย่างน้อยก็ดีกว่าเจ้าชินล่ะวะ
    #216
    0
  12. #214 a-mi (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2552 / 14:10
    เอ้ย..................................
    ร้ายทั้งพี่ทั้งน้องเลยขอบอก
    แต่นายชินนี่แอบเลวร้ายกว่าหลายขุม
    เอาตัวเค้ามาอย่างงี้กะจะหนีงานหมั้นแบบเนียนๆใช่มั้ยล่ะ...

    (ดาลันขา...ขอที่เหลือด้วยค่ะ)
    #214
    0
  13. #213 annita_1110 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2552 / 12:40
    เย้ย !!!!!   เน็ท   อะไรจะซวยขนาดนั้น เนี่ย 

    อีตาชินนี่ยัง ๆ ร้ายได้มากกว่านี้อีก ชิมิ 
    #213
    0
  14. #212 กระปุกออม (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2552 / 10:37

    เน็ท ทำไม งานเข้า จัง

    #212
    0
  15. #210 vodka ka (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2552 / 09:33
    หนีไม่พ้นจริงคุณเน็ท
    #210
    0
  16. #209 สาวลูก2 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2552 / 07:38
    อ้าวววววววว
    หนูเนทไมซวยอย่างนั้น
    #209
    0
  17. #208 deuanpeng (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2552 / 06:47
    โอ้โหชินสุดที่รักโดนใจได้อีก เลวได้ใจกว่าที่แอบจิ้นเอาไว้นิดหน่อย โฮะๆๆๆ
    ชอบมากกกก  แล้วหนูเน็ทที่น่าสงสารจะต้องโดนกับอะไรมั่งล่ะเนี้ย 
    จะต้องเป็นยังไงกันน๊าที่ต้องมาแอบรักคนใจร้ายอย่างชิน
    #208
    0
  18. #207 โอเล่รสส้ม (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2552 / 00:03
    ชินนนนนนนนนน
    นายจะทำอะไรเน็ทของช้านนนนนนนน
    #207
    0
  19. #206 super_p (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2552 / 23:42
    อ้าว พระเอกไปเอาตัวนางเอกมาได้ไงนี่ ชิชะ
    #206
    0
  20. #201 vodka ka (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2552 / 12:19
    กี่ยามเหรอค่ะ จะได้ตื่นมาอ่าน
    #201
    0
  21. #198 **~Mink~** (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2552 / 05:38
    ตายแว้ว คุณชินร้ายกาจมากค่า
    มิ้งว่าคุณชินต้องเดาได้ว่าหนูเน็ทจะขอความช่วยเหลือจากใครได้บ้าง
    และต้องดักทางถูกแน่ว่าใครคิดจะทำอะไร ซึ่งเข้าล้อคเลยที่ตัวเองก็ไม่อยากหมั้นอยู่แล้ว
    ถึงได้ใจเย็นซะขนาดนี้
    โอย..อีตาปราบทำหนูเน็ทงานเข้าแน่ๆ
    หนีไม่รอดแบบนี้..แล้วจะโดนแค่ไหนกันล่ะ

    รีบๆ อัพนะคะ อยากรู้ตอนต่อไปมากค่ะ
    #198
    0