เพลิงรักมายา (ตีพิมพ์กับสนพ.สมาร์ทบุ๊ค)

ตอนที่ 16 : รัก..เพื่อจาก < up 100% ka >

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,712
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 13 ครั้ง
    3 มิ.ย. 52

จะอัพตั้งแต่เมื่อคืนแล้วค่ะ แต่ Net ที่ห้องเจ๊ง โอย..
เลยมารวบยอด 100% ตอนเช้านะคะ 
ยังไงก็อย่าเพิ่งทิ้งกันน้า หนูเน็ทจะเป็นอย่างไรต่อ?
อยากส่งกลับเมืองไทยซะเลย หนีคนใจร้าย หุหุ
คนอ่านคิดเห็นยังไงเอ่ย เกลียดนายชินซะแล้ว
ยังไงก็ฝากติดตามทุกบท ทุกตอนของ "เงามายา" ด้วยนะคะ
                                                 ดาลัน   

          “
นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน หา!”
คนไร้ซึ่งเหตุผลในหัวใจตะคอกถามกลับ ไม่คิดว่าความยุ่งยากจะมาเยือนเพียงแค่...ชายตามองณัฐมณ
อชิระยืนเหยียดกายเต็มความสูง สะบัดใบหน้าคมคร้ามสีน้ำผึ้งหากแต่แฝงนัยน์ตากร้าวโกรธจนแลดุดันจ้องมองพี่ชายต่างสายเลือด ความเป็นไปได้เท่ากับศูนย์ที่เขาจะยินยอมทำตามคำของบรูคส์ แต่เรียวตาสีอ่อนกว่าสำทับจริงจังว่าทุกคำสั่งนั้นอชิระต้องทำตามอย่างไม่อาจบิดพริ้ว กายหนาสูงใหญ่ที่ยืนเผชิญหน้าจึงสั่นเทิ้ม บรูคส์นั่งไขว่ห้างบนโซฟาหลุยส์บุหนังตัวตรงข้ามในท่าสบายชำเรืองแลน้องชายอย่างใจเย็น
ชิน นายลืมเมย่าซะเถอะ ผู้หญิงคนนั้นกลายเป็นคู่หมั้นของคนอื่นไปแล้ว นายจะจมอยู่กับอดีตทำไมอีก ลืมทุกอย่างซะแล้วเริ่มต้นใหม่
น้ำเสียงของบรูคส์ราบเรียบลงเมื่อกำหนดโทสะที่แปรขึ้นมาเป็นริ้วๆ ที่ขมับให้คลายลงในเวลาไม่นาน คนมีวุฒิภาวะมากกว่ามองอชิระด้วยแววตาเห็นใจ แล้วกวักมือเรียกให้ชายหนุ่มนั่งลงที่เดิมยอมรับเรื่องนี้เสีย อชิระส่ายหน้าเพราะเป็นเรื่องยากที่จะเลิกรักเมย่าแล้วมาเริ่มต้นใหม่กับหญิงสาวที่พี่ชายหามาให้ ในเมื่อณัฐมณเป็นผู้หญิงที่เขาไม่เคยเหลียวแล แค่เลขานุการส่วนตัวที่พลัดหลงเข้ามาเกี่ยวข้องในช่วงเวลาหนึ่ง ไม่เข้าตา ไม่ถูกใจไม่ใช่แบบที่เขาต้องการสักนิดเดียว
หัวใจกร้าวกระด้างปฏิเสธว่าที่เผลอใจไปเมื่อครู่ ก็เพราะบรรยากาศพาไปเท่านั้น
ทำไมต้องลืม? ผมกับเมย่าเรารักกัน แล้วผมก็กำลังจะไปหาเธอ ไปทวงคืนสัญญา
ช่วงที่นายอยู่เมืองไทย เมย่าเข้าพิธีหมั้นกับคาโอลไปแล้ว งานใหญ่โตคนรู้กันทั้งเมือง พี่ทนให้นายกลายเป็นพวกบ้าระห่ำไปยื้อแย่งผู้หญิงไปไอ้แก่นั่นไม่ได้ ฟังนะชินนายต้องเดินหน้าไม่ใช่ย้อนหลังลงคลอง ก่อนหน้านี้นายอาจเป็นเจ้าของหล่อน แต่เวลานี้ถ้ายังทำอย่างนั้นนายก็เหมือนชายชู้ดีๆ นี่เอง บรูคส์บอกทั้งสอนทั้งสั่ง หว่านล้อมด้วยความจริงและเหตุผลที่อชิระแทบอุดหู ไม่อาจทนฟัง
ครั้งหนึ่งที่อชิระโดนทำร้ายสาหัสสากรรจ์ก็เพราะบุกไปหาคนรักที่คฤหาสน์ในเมืองชิคาโก จากนั้นบรูคส์ก็ปฏิญาณว่าจะไม่ยอมให้เรื่องเช่นนี้เกิดขึ้นอีก นับแต่นั้นอชิระถูกจับตา ดึงตัวออกห่างนางแบบสาวซึ่งก็ไม่ต่างไปจากเมย่าที่มีบอร์ดี้การ์ดคอยคุมแจทำให้คนทั้งสองไม่มีโอกาสพบกัน แล้วเวลาก็ล่วงเลยสมใจเมสันที่ไม่มีใครขัดขวางการหมั้นของลูกสาวเพียงคนเดียวกับนักธุรกิจเฒ่า เพื่อนเก่ามหาเศรษฐีได้
หึๆ ในเมื่อผมมาก่อน ใครกันแน่ที่ทำตัวเป็นชู้ แล้วใครกันแน่ที่มันเลวขนาดขายลูกกิน ผมไม่ยอมให้เรื่องจบแบบนี้หรอก อชิระเอ่ยเสียงกร้าว ความผิดร้ายแรงโยนไปยังเมสัน บิดาของเมย่าเพียงผู้เดียว หากความรักครั้งก่อนยังหลงเหลือหญิงสาวจะต้องยอมหนีห่างความร่ำรวยมหาศาลที่พ่วงมาพร้อมกับคำว่า เมียน้อย  ของคาโอลแล้วกลับมาหาเขาแน่ๆ แล้วอย่างไรเขาก็ไม่มีวันยอมรับคู่หมั้นกำมะลอที่พี่ชายจัดให้
เฮ้อ! ชินนายจะหาเรื่องใส่ตัวทำไม แต่ก็เอาเถอะถ้าอยากไปก็ไปซะ แล้วก็กลับมาหน้าที่ของนายก็แล้วกัน ยังไงงานหมั้นของนายกับเน็ทก็ต้องเกิดขึ้น จำเอาไว้ บรูคส์ทิ้งท้าย ยินยอมให้น้องชายออกไปพบประสบการณ์จริงที่เจ็บปวด เพราะเขารู้ดีถึงแม้เมย่าจะฝืนใจทำตามที่บิดาสั่งก็ตาม แต่เงินก็เป็นปัจจัยสำคัญในการดำรงชีวิตที่หญิงสาวต้องเลือกเพื่อยื้อทุกกิจการของบิดาเพื่อตอบแทนบุญคุณบุพการี บรูคส์ยังมั่นใจว่าเมย่าไม่ได้รักอชิระขนาดทิ้งทุกอย่างกลับมาน้องชายของเขาได้ในเมื่อรู้ว่าชายหนุ่มมีแต่ตัว ไม่ได้มีสมบัติของตระกูลเวลล์เนอร์อยู่ในครอบครอง และเมสันก็รู้เรื่องนี้ทำให้เขาเลือกส่งลูกสาวสุดที่รักไปประเคนให้คนอื่น
กรอด..ดด  เสียงขบกรามลอดไรฟันของคนเป็นน้อง เมื่อไม่อาจขัดขืน
บรูคส์ไม่ยินดีเสี่ยงไปดองเป็นเครือญาติกับสุนัขจิ้งจอกเฒ่าเจ้าเล่ห์อย่างเมสัน แม้จะต้องตัดรอนความสัมพันธ์ระหว่างอชิระกับเมย่าลง ถ้าหากคนทั้งคู่จริงใจต่อกันเรื่องทรัพย์สมบัติ ความมั่งคั่งอาจไม่ใช่ตัวแปร ญาติผู้ใหญ่ของฝ่ายหญิงเข้าใจว่าอชิระเป็นแค่ลูกเลี้ยงของตระกูลเวลล์เนอร์ที่ไม่มีสิทธิ์มีเสียงใดๆ จึงรังเกียจ ซึ่งก็เป็นการวัดความจริงใจ แฉให้รู้ไส้รู้พุงกันแต่เนิ่นๆ
คำอนุญาตจากบรูคส์ให้อชิระไปพบเมย่าได้อีกครั้ง ก่อนที่อิสรภาพจะหมด หมดลงเพราะผู้หญิงคนนั้น ณัฐมณ
อชิระมองข้ามความปรารถนาเดิม เขาเคยต้องการแสดงให้ทุกคนเห็นว่ามีความสัมพันธ์กับเลขานุการสาวลึกซึ้งผ่านทางสื่อในงานกาล่าดินเนอร์เมื่อครั้งที่เมืองไทย อยากให้คนนับร้อยนับพันเข้าใจผิดโดยเฉพาะเมย่า แต่แล้วเรื่องราวนั้นกำลังก่อร่างเป็นจริงขึ้นมาชนิดที่ไม่ต้องประโคมข่าวให้เสียเวลา เพราะกำลังจะกลายเป็นข่าวใหญ่ไปทั่วนครชิคาโก เมื่อทายาทของตระกูลดังอย่างเวลล์เนอร์จะสละโสดโดยเลือกผูกมัดกับหญิงสาวชาวไทยโนเนมคนหนึ่ง
แววตาข้นแค้นจุดขึ้นบนใบหน้าเรียวสีน้ำผึ้งเมื่อบรูคส์คล้อยหลัง เจ้าของเรียวตาสีเทาเข้มสรุปง่ายๆ ในใจ หญิงสาวผู้นี้เป็นความโชคร้ายที่แฝงมาทำลายความสุขของเขา ความเห็นแก่ตัวครอบงำคนซึ่งถูกทำร้ายทำลายหัวใจ ความผิดหวังส่งให้อชิระมองข้ามความถูกต้อง ชายหนุ่มบดกรามแน่น ริมฝีปากบางเหยียดเป็นเส้นตรง หากเขาขาดซึ่งความสุข ก็อย่าคิดว่าณัฐมณจะมี
           
                ปราบโว๊ย ไอ้ปราบ แกไปมุดหัวอยู่ไหน!”
เสียงห้าวห้วนตะโกนเรียกหาบอร์ดี้การ์ดคู่ใจ เน้นย้ำชื่อยามต้องเรียกซ้ำ คนถูกเรียกชักเท้าจากที่ยืนเฝ้าอยู่ที่หน้าประตูห้องรับแขกถลันเข้าไปหาเจ้านายแทบไม่ทัน อีกคนที่ก้าวตามไปติดๆ เป็นวัชระ
                เอารถออก ฉันจะไปหาเมย่า
คุณชินครับ แต่ครั้งก่อน...ยังโดนพวกมันรุมตีเอา ปราบกำลังจะหลุดปากทักท้วงออกไป พลันเหลือบไปเห็นสายตาปรามๆ จากลูกพี่เสียก่อนจึงเก็บคำไว้ วัชระที่ยืนอยู่ข้างๆ กันสบนัยน์ตากับปราบคิดเห็นตรงกันว่าไม่ควรปล่อยอชิระไปที่นั่นอีก การไปปรากฎตัวท้าทายเมสันถึงที่ก็คล้ายการเอาตัวไปรนหาที่ แถมยังอาจโดนข้อหาบุกรุกอีกกระทงหนึ่ง
คุณชินใจเย็นๆ ก่อนนะครับ พวกผมพาไปที่นั่นไม่ได้จริงๆ คุณบรูคส์คงเอาตาย แต่ผมจะไปพาคุณเมย่ามาพบคุณแทนก็แล้วกัน
วัชระตัดสินใจอย่างนั้น คำพูดแบบไม่ปรึกษากันก่อนของหัวหน้าบอร์ดี้การ์ดส่งให้ปราบหน้าเหวอยิ่งกว่า เพราะนั่นมันหมายถึงการต้องบุกเข้าดงเสือไปฉุดกระชากลูกสาวของผู้มีอิทธิพลระดับเจ้าพ่อคาสิโนอย่างเมสันออกมาพบเจ้านายของเขา แบบนั้นมันก็เป็นฝันร้ายไม่ต่างกัน ปราบกำลังชั่งน้ำหนักไม่ถูก คนฟังนิ่งไปชั่วครู่ยอมรับฟังวัชระเงียบๆ
ก็ได้ รีบไปพาเมย่าไปที่คอนโดของฉัน ไปเดี๋ยวนี้เลย อชิระเร่งเร้า
เจ้านายคนรองชี้นิ้วเรียวยาวอย่างสตรีไปทางประตู ตรงกันข้ามกับใบหน้าดุดันที่มิได้คงความงดงามราวรูปสลักเพียงอย่างเดียวหากแต่เป็นรูปปั้นหน้านิ่วที่ไร้ชีวิตชีวา หัวใจของเขากำลังร้อนวาบราวโดนน้ำมันราดรดจนลุกพรึ่บด้วยเปลวไฟ ถ้าไม่ได้พบคนรักเดี๋ยวนี้
 
บอร์ดี้การ์ดร่างยักษ์สามคนยืนซุ่มอยู่ตรงซุ้มประตูทางเข้าคฤหาสน์หลังจากเดินเวรยามแล้วกลับมารวมตัวกัน ณ จุดนี้ ยืนตัวตรงเอามือไพล่หลังและกำลังหารือเรื่องราวใดสักอย่าง พกวเขาสวมใส่แบบฟอร์มเดิมๆ คือสูทสีดำสนิททั้งชุด กรอบหน้าเหลี่ยมได้รูปสวมทับด้วยแว่นกันแดดสีเข้มจนแทบจะแยกไม่ออกว่านั่นคือ เอ็ด โคล และเจค นอกจากจะสังเกตที่สีผม จะกี่คนก็เห็นแต่งตัวแบบนี้ ใครเป็นคนบัญญัติกัน เมย่านึกอุตริอยากจับพวกเขาใส่ชุดที่มีสีสันมากกว่า อยากสั่งให้ออกนอกกรอบชีวิตที่มีเส้นสายขีดให้เดิน และคอยติดตามผู้เป็นนายบ้าง
นั่นเป็นความคิดเพ้อเจ้อของนายสาว
เมย่ากำลังทอดสายตาคิดอะไรเรื่อยเปื่อยจากกรอบหน้าต่างห้องนอน ด้วยเบื่อหน่ายกับเรื่องราวของตัวเองที่ไม่อาจข้ามพ้นความหม่นมัวไปได้ ท้ายที่สุดเธอก็ต้องเข้าพิธีหมั้นแม้จะดื้อดึงเท่าไหร่ก็ตาม ต้องเจ็บตัวเพราะบอร์ดี้การ์ดกับบิดาที่ไม่ปรานีร่างผอมบางจนหลงเหลือรอยฟกช้ำตามเนื้อตัว และที่ร้ายกว่านั้นคือการส่งตัวคู่หมั้นสาวไปให้คาโอลก่อนที่จะแต่งงานตามเงื่อนไขที่เมสันลั่นวาจาไว้กับเพื่อนเก่า ทุกความฝัน ทุกความหวังจึงไม่หลงเหลือในใจของเธออีก เมย่าทอดถอนใจอีกครั้งไม่ว่าใครก็ช่วยเธอไม่ได้ นอกจากการปลดปล่อยชีวิตและอิสรภาพให้ตัวเอง
ชีวิตที่คล้ายนกน้อยในกรงทองหงอยเหงา ซบเซาและขาดกำลังใจ หญิงสาวซบใบหน้าเคล้าน้ำตาลงกับเรียวแขนค่อนข้างผอมบางของตน ละสายตาจากบอร์ดี้การ์ดที่ยืนรวมตัวกันเบื้องล่าง โคลเหลือบมองเจ้านายสาวเมื่อเห็นว่าร่างบางผลุบหายไปจากหน้าต่างบานนั้นแล้วก็พ่นลมหายใจ
ฉันจะเข้าไปข้างใน พวกแกตรวจตราข้างล่างนี่ให้ดี อย่าให้ใครเล็ดลอดเข้ามาได้ ผู้เป็นหัวหน้าสั่งก่อนเดินดุ่มเข้าไปภายในคฤหาสน์โดยไม่เข้าใจตัวเองว่าเหตุใดต้องรีบร้อน อาจเพราะสังหรณ์หนึ่งบอกเขา
คุณเมย่าเปิดประตูเดี๋ยวนี้ ผมเคยห้ามคุณล็อคประตูนี่ เปิดสิ เสียงโคลโหวกเหวกไม่เกรงกลัวคนแตกตื่น แต่กลับไม่ได้กระทบเข้าสู่โสตประสาทส่วนใดของผู้เป็นนายสาว เมื่อเม่ย่าหมกตัวอยู่ในห้องอาบน้ำซึ่งเก็บเสียงอย่างดี ราดรดตัวเองด้วยน้ำเย็นจนชุ่มเรือนกายหมายจะปัดไล่ความหดหู่จากใจและร่างกายที่สกปรกเพราะน้ำมือคาโอล
ปังๆ
มือหนาใหญ่ทุบโครมๆ ใส่บานประตูไม้ไม่ยั้ง ความโกรธตีขึ้นจนขมับปวดตุ่บเมื่อไม่มีเสียงแหวๆ แหลมเล็กโต้ตอบกลับมา ทำให้เขาสะดุดลมหายใจตัวเอง หรือว่าจะเกิดอะไรข้างในนั้น?
ปกติเมย่าใช่ว่าจะยอมให้เขาทำเก่งปากใส่แต่เพียงฝ่ายเดียว หญิงสาวสู้ยิบตาและไม่ยอมคน จึงมักจะต่อล้อต่อเถียงกับบอร์ดี้การ์ดหนุ่มบ่อยครั้ง จนบางครั้งโคลไม่รู้สึกว่าเธอเป็นเจ้านายที่ต้องอารักขา แต่กลับรู้สึกว่าเป็นน้องสาวที่ต้องกำราบให้เชื่อฟัง ความห่วงใยพุ่งวาบเข้าใส่ชายหนุ่มร่างยักษ์ก่อนจะตัดสินใจใช้ตัวเองพุ่งเข้าชนหมายจะพังประตูเปิดทางเข้าไปช่วยเมย่า
                โครม!
ว๊าย! ทำอะไรของนายน่ะโคล นายพังประตูห้องฉันทำไม?”
เสียงแหวๆ ที่ว่าหายไปเมื่อครู่ แผดเข้ามาเต็มสองหู โคลผู้ซึ่งกระแทกหัวไหล่กับท่อนแขนซึ่งเต็มไปด้วยมัดกล้ามเข้าใส่บานประตูไม้บานนั้นอย่างไม่กลัวเจ็บหน้าเจื่อนจืด เมื่อเห็นชัดแล้วว่าร่างผอมเพรียวระหงของนายสาวยืนอยู่ตรงหน้า ดวงตาของเธอตื่นๆ ตระหนกที่จู่ๆ ก็มีคนเข้ามาแบบไม่เคาะประตูแต่เลือกที่จะทำลายมันซะ หญิงสาวอยู่ในชุดเสื้อคลุมขนหนูอาบน้ำสีขาว ใบหน้านวลเนียนรื้นชื้นด้วยหยดน้ำ เรือนผมยาวสลวยเปียกหมาดบ่งบอกกิจกรรมที่เพิ่งทำเมื่อครู่
ผมเรียกแล้วทำไมไม่ตอบล่ะ ใครจะไปรู้ว่าอาบน้ำอยู่ โคลตำหนิเมย่าข้างๆ คูๆ พร้อมกับพาร่างสูงใหญ่เข้ามาในห้องของเธอแก้เก้อ โดยไม่หันกลับไปมองประตูที่พังยับเพราะน้ำมือเขา เมย่าจึงค้อนประหลับประเหลือกใส่ 
          “ฉันได้ยินที่ไหนกันเล่า แล้วรอหน่อยไม่ได้หรือไง รู้จักคำว่ารอไหมโคล ทำไมต้องบ้าบิ่นพังประตูเข้ามาด้วย บ้าจริงๆ เชียว หญิงสาวบ่นอุบ พลางส่ายหน้าไปมากับท่าทีไม่มีเหตุผลของเขา อีกฝ่ายทำหน้าเซ็งๆ ยักไหล่หนากวนๆ ใส่เมื่อเมย่าไม่เห็นความดีทั้งยังต่อว่าเขาอีก
มันน่า...ปิดปากเก่งๆ นี่ด้วยปากซะจริง ถ้าไม่ติดว่าเป็นเจ้านายนะ ฮึ่ม..มม
ก็ถ้าไม่ใช่อาบน้ำล่ะ ใครจะไปรู้เล่า ผมก็คิดว่าคุณ... โคลพูดสะบัดๆ ยามเอ่ยถึงความวิตกในใจเมื่อครู่ แล้วคำพูดนั้นก็สะกิดใจให้อายปากพร้อมกับสะกดคนฟังให้อึ้งไป นี่เขากลัวว่าเมย่าจะคิดสั้นงั้นหรือ...
จากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นโคลรู้แก่ใจว่าหนักหนาไม่ใช่น้อยสำหรับหญิงสาวคนหนึ่ง โดยเฉพาะที่นายสาวของเขาถูกประเคนไปเป็นอาหารตา ยาชูกำลังทางกายให้ชายแก่คราวพ่อ ถ้าลองย้อนคิดมันก็เป็นเหตุที่จะทำให้คนๆ หนึ่งเสียใจจนขาดสติแล้วตัดสินใจโง่ๆ เสียงเยาะลอดผ่านลำคอบอบบางเป็นการเย้ยหยันตัวเองเสียมากกว่า เมื่อคิดได้ว่าโคลยังกลัวหล่อนฆ่าตัวตาย เรื่องราวของเธอมันน่าอัปยศอดสูถึงขั้นนั้นสินะ
กลัวว่าฉันจะฆ่าตัวตายรึไง โคล เมย่าถาม รอยตาเหยียดเยาะชะตากรรมของตัวเองสิ้นดี อีกฝ่ายอยากจะส่ายหน้าแต่กลับไม่ได้ทำอะไรนอกจากยืนนิ่ง จ้องมองขอบนัยน์ตาที่บวมช้ำเชื่อว่าเธอแสร้งว่าเข้มแข็งแต่ก็เพิ่งร้องไห้ให้กับตัวเองมาหมาดๆ
คุณเมย่า นี่ไม่ใช่เรื่องที่จะพูดเล่นๆ
บอร์ดี้การ์ดหนุ่มเลือกที่จะไม่ตอบ ไม่อยากชี้โพรงให้กระรอก หากเมย่าไม่เคยคิดเขาเองจะกลายเป็นคนที่จุดชนวนนั้นขึ้นมา แถบคิ้วที่พาดเฉียงเหนือดวงตาสีเข้มวิบไหวของเขากำลังจ้องมองเธอ แววตาแวบหนึ่งแสดงความเห็นใจจนหญิงสาวต้องเบือนหลบกลับแปรเจตนานั้นเป็นความสมเพช
หึ แล้วเรื่องไหนล่ะ ทุกอย่างเป็นเรื่องจริงทั้งนั้น ที่ฉันหมั้นกับคาโอลแล้ว ที่ฉันต้องเป็นนางบำเรอให้เขา
ร่างน้อยสั่นๆ จนกระทั่งคู้ตัวทรุดลงนั่งลงกับพื้นห้อง ร้อนถึงมือของโคลซึ่งว่างอยู่พร้อมที่จะอ้ารับร่างโปร่งเพรียวนั้นไว้ อ้อมกอดแข็งๆ เข้ามาประคองกอดแทนที่ความว่างเปล่าที่โอบล้อม น้ำตาที่ไม่ค่อยเห็นของเมย่าพร่างพรูราวทำนบพังทลาย มือหนาที่ทิ้งลงข้างตัวเงอะงะที่จะเอื้อมไปโอบไหล่แบบบางเพื่อปลอบประโลม ในเมื่อไม่ควร และไม่ใช่หน้าที่ โคลบอกตัวเอง
บอร์ดี้การ์ดหนุ่มกำลังชั่งใจอย่างหนัก เขาเป็นคนเคร่งครัดต่อจรรยาบรรณในหน้าที่การงานมาก ไอ้การที่จะเผลอคิดอะไรกับเจ้านายไม่เคยเกิดขึ้น ยกเว้นครั้งนี้กับนายสาวที่แสนจะดื้อรั้น เรียวตาของเขาวูบไหวตีความความรู้สึกของตนเองไม่ออกแต่ก็ยังกอดเมย่าไว้เช่นนั้น สูดกลิ่นกายหอมๆ ของหญิงสาวจนชื่นใจ
อย่าร้องเลยคุณเมย่า
เสียงห้าวๆ ปลอบโยน แข็งกระด้างแต่อบอุ่นหัวใจที่บอบช้ำจนเมย่ายิ่งร้องไห้หนัก ร่างโปร่งบางถูกกระชับกอดแน่นขึ้นอีกเมื่อหญิงสาวร้องไห้จนตัวโยน ท่อนแขนแกร่งจึงวางลงบนบ่าบางแล้วลูบเบาๆ อาการปลอบใครไม่เป็นส่งให้โคลประดักประเดิดไม่น้อย แต่แล้วก็ปล่อยให้อารมณ์อ่อนโยนพาไป เขารู้สึกอย่างไรก็ถ่ายทอดไปเช่นนั้น รู้สึกสงสารและอย่างทะนุถนอมเธอ
โคล กระทั่งนายยังคิดว่าตัวฉันสกปรก ฉันกับคาโอล...ทำไมพ่อทำแบบนี้กับฉัน ทำไม?” เมย่าสะอึกสะอื้น ฝังดวงหน้าเล็กที่เห่อร้อนเพราะอาการสะกดกลั้นน้ำตาจนแดงก่ำไปทั่วดวงหน้ากับแผงอกกว้าง ใต้เสื้อสูทแบบฟอร์มที่เธอไม่นึกชอบมัน กลิ่นจางๆ แบบผู้ชายกับความกำยำที่สมชายชาตรีของโคลส่งให้รู้สึกแปลกๆ ในอก  
คุณไม่เคยสกปรก
ชายหนุ่มค้านเสียงเบาหวิว นัยน์ตาสีอ่อนจรดมองหญิงสาวที่ได้ชื่อว่าเป็นเจ้านายนิ่งนาน มือใหญ่ยกขึ้นเชยดวงหน้าอ่อนใสไร้การเคลือบสีสันขึ้นสบนัยน์ตา ค้างเรียวตาคมเข้มที่ตรงเรียวปากหยักสวยของเธออย่างโหยหา โคลสำทับคำพูดของเขาด้วยการกดจูบลงบนริมฝีปากเนียนนุ่มของหญิงสาว แนบความร้อนระอุส่งถึงผิวนุ่มหยุ่นชืดเย็นที่เพิ่งผ่านความเย็นของสายน้ำ ใครเล่าจะรังเกียจในเมื่อโคลหลงใหลความเป็นตัวตนของหญิงสาวที่เขาอารักขาโดยไม่รู้ตัว
โคล...
เสียงฝีเท้ากุบกับที่ใกล้เข้ามาบ่งบอกว่าเป็นของคนมากกว่าหนึ่ง ตรงทางเดินทอดยาวจากโถงใหญ่มุ่งสู่ห้องนอนของเจ้านายสาวเพื่อตามหาโคลตามคำสั่งของเมสัน เปลือกตาอ่อนบางที่บอบช้ำไปด้วยรอยเศร้าโศกปรือขึ้น โคลถอนจูบจากเธอส่งสายตาเว้าวอนพร้อมรอยแดงก่ำเกลื่อนใบหน้าที่คร้ามไปด้วยไรเคราสั้นๆ ใช้มือหนาดันร่างแบบบางของนายสาวออกห่างจากตัวเพื่อความปลอดภัย ชายหนุ่มหญิงสาวยังอยู่ในอาการเบลอๆ มีเพียงสีหน้ากับอาการร้อนวูบวาบที่ยังคงอยู่ ร่างสูงใหญ่ถอยออกห่างแล้วหมุนตัวกลับออกไปยังทิศทางเดิม ประตูที่เขาพังเข้ามานั่นแหละ
 
ช่วยฉันสักครั้งได้ไหมโคล คนของชินส่งข่าวว่าจะพาฉันไปพบเขา นี่จะเป็นครั้งสุดท้ายแล้ว มีนายเท่านั้นที่จะพาฉันออกไปจากที่นี่ได้
ครั้งสุดท้าย! คุณมั่นใจหรือคุณเมย่า ไม่ใช่ว่าคุณกำลังหาทางกลับไปหาเขา
อย่าลืมว่าฉันไม่มีสิทธิ์ทำอย่างนั้น ผู้หญิงแบบฉันนี่น่ะหรือที่ชินจะยังรัก ฉันแค่ต้องการลาเขา
นั่นเป็นคำพูดของเมย่าที่ขอร้องโคล ก่อนที่เขาจะผละออกไปจากห้องของเธอ บอร์ดี้การ์ดหนุ่มครุ่นคิดราวกับกลัดกลุ้ม ต้องตัดสินใจอย่างรอบคอบเพราะจะไม่ยอมให้อารมณ์แปลกๆ เมื่อครู่พาให้เขาเสียงานเด็ดขาด แต่นัยน์ตาเศร้าซึ้งของเมย่าจริงจังบ่งบอกว่าเธอพูดจริงทำจริง ว่านี่จะเป็นครั้งสุดท้ายแล้วที่จะพบอชิระ คนรักเก่าของเธอ
 
ภาระหน้าที่ของวัชระกับปราบที่ในตอนแรกหนักหนากลับง่ายดายขึ้น เมื่อหญิงสาวที่อชิระต้องการพบมีสารถีในคราบบอร์ดี้การ์ดอารักขาขับรถพามาส่งถึงที่ สถานที่นัดหมายเป็นสวนสาธารณะกลางเมืองซึ่งมีคนพลุกพล่านจึงไม่เป็นที่สังเกต นางแบบสาวก้าวลงจากรถโดยสบนัยน์ตากับโคลราวกับสั่งลา ก้าวฉับๆ ไปขึ้นรถอีกคันหนึ่ง สำหรับโคลเป็นการเสี่ยงไม่น้อยที่ปล่อยเมย่าไปพบอชิระศัตรูของเมสัน แต่โคลปรับหัวใจให้เชื่อเจ้านายสาวว่าเธอจะกลับมาตามสัญญา
ขอบใจที่มารับ
เสียงของหญิงสาวข่มความตื่นเต้นไว้ไม่น้อย วัชระซึ่งนั่งคู่มากับปราบที่ด้านหน้าค้อมศีรษะน้อยๆ เป็นการรับคำและไม่ได้เหลือบมองผู้หญิงของเจ้านายอีก ปฏิเสธไม่ได้ว่าเมย่าเป็นหญิงสาวที่งามพร้อมและเหมาะสมกับอชิระมากกว่าหญิงสาวคนใด แต่เมื่อฟ้าลิขิตแล้วพวกเขาทั้งสองก็ต้องแยกจากตามพรหมลิขิตนั้น
คนที่รอคอยจดจ่อเรียวตาสีเทาเข้มกับประตูบานนั้น นึกตำหนิบอร์ดี้การ์ดทั้งสองที่ทำตัวเชื่องช้าราวเต่าคลาน เขาสั่งนักสั่งหนาว่าต้องการพบหน้าเมย่าโดยเร็วที่สุด เพราะทุ่มเทความรักและคิดถึงไปยังเธอเพียงคนเดียวเท่านั้น จนบ่ายคล้อยก็ยังไม่มีแม้เงาของหญิงสาว ที่ทำได้และทรมาณสุดแสนคือการนั่งมองเข็มนาฬิกากระดิกผ่านไปอย่างช้าๆ ตรงกันข้ามกับจังหวะหัวใจที่เต้นไม่เป็นส่ำของเขา
 
                คุณเน็ท!” เสียงแจ๋นๆ ที่กำลังอุทานระคนดีใจเป็นของศรันยา เลขานุการสาวรุ่นพี่ที่เฝ้าพัดวีและผลัดเปลี่ยนผ้าขนหนูชุบน้ำหมาดๆ ไปวางบนหน้าผากของณัฐมณเพื่อลดไข้เป็นระยะ เจ้าของชื่อปรือดวงตาโรยๆ ที่ยังพร่ามัวมองไปรอบๆ แล้วหยุดตรงริ้วผ้าที่ระย้าจากเสาทั้งสี่เหม่อลอย ดวงหน้าสวยหวานที่ลอยเด่นอยู่เบื้องหน้าชัดขึ้นทีละน้อยจนณัฐมณรับรู้ได้ว่าเป็นศรันยา ก่อนขยับริมฝีปากแห้งผากจะเอื้อนเอ่ย
                คุณศรันยา เน็ทเป็นอะไรเหรอคะ เสียงหวานแผ่วเบาและแหบแห้ง
อ๋อ คุณมีไข้ขึ้นสูงเลยนะสิคะ แล้วตอนนี้รู้สึกอย่างไรบ้างคะคุณเน็ท ลุกไหวไหม ศรันยาเอ่ยถาม
ร่างสมส่วนช่วยพยุงคนป่วยให้ลุกขึ้นนั่งบนเตียงกว้าง ทั้งที่ยังโงนเงนและมีไข้รุมๆ ณัฐมณกวาดสายตาสะลึมสะลือมองหาใครบางคน ก่อนหน้านี้หญิงสาวจำได้เลือนรางว่าปราบเป็นคนมาส่งที่คฤหาสน์หลังจากที่เธอรู้สึกมึนๆ งงๆ เพราะพิษไข้ เดาได้ว่าเธอโดนอากาศเย็นๆ เล่นงานเสียแล้ว หญิงสาวรุ่นพี่มองตามสีหน้าของณัฐมณแล้วเลิกเรียวคิ้วโค้งสวยขึ้น สงสัยว่าคนป่วยมองหาใคร
มีอะไรเหรอคะ คุณเน็ท?”
เอ่อ คุณปราบล่ะคะคุณศรันยา เน็ทจำได้ว่าเขามาส่งเน็ทที่นี่
ออกไปทำหน้าที่ของเขาแล้วล่ะค่ะ ห่วงตัวเองเถอะค่ะคุณเน็ท คุณน่ะไม่สบายเพราะร่างกายอ่อนแอและไม่ชินกับอากาศที่นี่ ต้องทำตัวเองให้อุ่นๆ เข้าไว้นะคะ คนพูดติดอารมณ์ดี เผยอรอยยิ้มเกลื่อนดวงหน้าสวยใส
เอ่อ คุณศรันยาคะ หญิงสาวเอ่ยเรียกอย่างเกรงใจ แต่เธอกระหายน้ำเหลือเกิน
โธ่! เรียกพี่ว่าพี่โรสก็ได้ค่ะ ไหนๆ เราก็มาตกที่นั่งเดียวกันแล้วคือมีเจ้านายเป็นพี่น้องกันน่ะค่ะ ศรันยายิ้มสวย ยินดีที่จะบอกชื่อเล่นของเธอแก่ณัฐมณ ชื่อที่กระทั่งบรูคส์ยังไม่เคยรู้มาก่อน คงเพราะถูกชะตาและเอ็นดูณัฐมณอย่างน้องสาวคนหนึ่ง ศรันยาเองก็มีพี่น้องที่คลานตามกันมาหลายคนจึงเปรียบให้หญิงสาวตรงหน้าเป็นน้องสาวอีกสักคนก็ไม่แปลก
อีกนัยหนึ่งคือความสงสาร ศรันยาเห็นใจณัฐมณที่ยังไม่ได้รู้ว่าบรูคส์กำหนดงานหมั้นของเธอกับน้องชายของเขาเป็นที่เรียบร้อยแล้ว โดยที่ยังไม่ได้บอกเล่าหรือถามความเห็นจากเจ้าตัวสักคำเดียว เจ้านายหนุ่มแห่งเวลล์ กรุ๊ปมอบหมายให้เป็นหน้าที่ของศรันยาที่จะเกลี้ยกล่อมให้ณัฐมณตกลงใจทำตามการตัดสินใจของเขา หญิงสาวจึงคล้ายน้ำท่วมปาก
คุณเน็ทคะ พี่มีเรื่องจะบอก...”
เรื่องอะไรเหรอคะ?”
ดวงตาใสซื่อที่เมื่อไม่กี่นาทีก่อนยังพร่ามัว สะลึมสะลือเพราะฤทธิ์ยาแก้ไข้เบิกโพลง ดวงตาสีดำสนิทหันกลับไปจับจ้องคนพูดตาไม่กะพริบ เชื่อว่าตัวเองหูฝาดไปแน่ๆ เมื่อศรันยาบอกว่าบรูคส์ต้องการให้ณัฐมณหมั้นกับอชิระเพื่อรักษาเกียรติ โดยที่เธอไม่รู้เรื่องที่เกิดขึ้น
เกิดอะไรขึ้นตอนที่หลับไปเพราะพิษไข้หรือ...’   
ณัฐมณบอกตัวเองว่าเธอรู้สึกเป็นปกติดี แล้วเกียรติ ศักดิ์ศรีที่ศรันยาหมายถึงคืออะไร? หญิงสาวหน้าซีดจัดเมื่อถ้อยคำย้ำชัดจากศรันยาว่าอย่างไรเธอก็ต้องหมั้นหมายกับน้องชายของผู้บริหารอย่างไม่มีข้อโต้แย้ง
พี่โรสคะคุณชินจะต้องโกรธมากๆ แน่ เน็ทรู้ว่าเขามีคนรักอยู่แล้ว ปลายเสียงที่เอ่ยอ่อยลงในตอนท้ายเพราะสะกิดใจตนเอง จนคลื่นที่สงบนิ่งในจิตใจถูกกวนให้ขุ่นม้วนขึ้นเป็นคลื่นแรงที่โหมกระทบฝั่งอีกครั้ง และทุกครั้งผิวทรายก็ยวบไหวละลายไปกับสายน้ำ เจ็บแปลบๆ ทุกครั้งไป
คุณบรูคส์ก็รู้จ๊ะ แต่นี่เป็นการช่วยคุณชินให้ลืมผู้หญิงคนนั้นทางหนึ่ง คุณเมย่าเธอมีอิทธิพลต่อคุณชินมากพอดีเกิดเรื่องของเน็ทขึ้นคุณบรูคส์ก็เลยรวบเรื่องนี้เข้าด้วยกัน ในสายตาของพี่คิดว่าคงอยากแก้ปัญหานี้ในคราวเดียว แม้จะฝืนใจใครไปบ้างก็ตาม ศรันยาอธิบาย เลขานุการสาวของบรูคส์เข้าใจความคิดความอ่านของเจ้านายหนุ่มราวกับไปนั่งเล่นอยู่ในหัวใจของเขาบ่อยครั้ง ริมฝีปากซีดๆ ของณัฐมณถูกเม้มสนิท
ใช่! มีคนที่ต้องฝืนหัวใจหากต้องกระทำอย่างนั้น แต่ไม่ใช่ณัฐมณ...หัวใจดวงเล็กๆ โอนอ่อนต่ออชิระไปตั้งแต่ครั้งใดไม่อาจระบุ รู้แต่เธออยากช่วยเขาแต่ก็ไม่อาจตกลงทำตามสิ่งที่บรูคส์คิดได้
แล้วตอนนี้คุณชินอยู่ที่ไหนคะ
กลับไปคอนโดแล้วล่ะจ๊ะ
ณัฐมณพยักหน้าเนิบนาบตามอาการที่พอจะแสดงไหว ถ้าผุดลุกขึ้นยืนได้ในเวลานี้เธอคงจะโลดแล่นไปหาอชิระเพื่อคลี่คลายความอึมครึมในใจของเขาไม่มีใครอยากถูกบีบคั้นแม้แต่ตัวเธอเองเพราะผลที่ได้ไม่มีอะไรดีนอกจากความกดดัน อย่างเรื่องที่ณัฐมณโดนคุณนุชนาถกับณฐิกาบีบบังคับให้ลาออกจากงาน แม้ว่าจะอ้างเอ่ยเหตุผลของความหวังดีก็ตามที หากผู้รับไม่ต้องการก็อาจหาค่าใดไม่ได้
 
เม
ร่างโปร่งระหงถูกสวมกอดทันทีที่ก้าวมาหยุดเบื้องหน้าชายคนรัก ดวงตาสีอ่อนโหยหาจนคลอเอ่อไปด้วยหยดรื้นของน้ำตา ไม่ต่างจากอชิระที่โอบประคองเมย่าไว้แนบอก บ่งบอกว่าไม่มีใครมาแทรกกลางความผูกพันของเขาและเธอ จะเป็นอย่างนั้นถ้าหญิงสาวผู้เป็นที่รักไม่ได้เอื้อนเอ่ย
ชินคะ เมมาเพื่อบอกลา

บ๊ายบายจ้า..
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 13 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

731 ความคิดเห็น

  1. #561 กระปุกออม (@kasinee2526) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2552 / 12:37

    เอาละซิ

    #561
    0
  2. #260 พี่แป๊ด (@naowarat_epp) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2552 / 16:42
      คุณชินทำไมทำร้ายจิตใจกันอย่างนี้( เราไม่ใช่เน็ทนี่หว่า แหะๆ ) อินตาม
    #260
    0
  3. #139 กระปุกออม (@kasinee2526) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2552 / 21:14
    สงสาน นู๋เน็ท อิอ
    #139
    0
  4. #135 โอเล่รสส้ม (@prarotna) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2552 / 16:17
    สงสารเน็ทที่สุด ทุกคนหวังใช้ประโยชน์จากเน็ท แต่เคยถามเน็ทมั้ยว่าต้องการอะไร
    #135
    0
  5. #133 **~Mink~** (@minkkiez) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2552 / 14:09
    แง้...
    อ่านความรู้สึกในใจของคุณชินแล้วสงสารหนูเน็ทจังเลย
    งานนี้ไม่รู้ไม่เห็นไม่เกี่ยวไม่ได้ทำอะไรใครเลยแม้แต่นิดเดียวจริงๆ
    คุณชินพาลพาโลไปแว้วอ่ะ

    ส่วนเมย่าก็น่าสงสารนะ แต่ยกให้โคลไปเหอะ
    อย่ากลับมาอีกเลยนะ
    #133
    0