คัดลอกลิงก์เเล้ว
นิยาย My father (Gakuho x Gakushuu) [YAOI] My father (Gakuho x Gakushuu) [YAOI] | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้


     มาแล้ววววว วันเกิดคุณประธานนักเรียนของเราล่ะ อร๊ายยยยยยยยยย(?) มีความอู้เรื่องหลักอีกแล้หรอไรท์! ตอนนี้เรื่องที่แต่งเอาไว้ดองกองเป็นภูเขาแล้วค่ะ! ปั่นไม่ทันแล้วววว//สลบ แต่เอาเถอะ! เพื่อความติ่งรีดเดอร์ทุกๆคน ไรท์ทำได้ค่ะ!!//มุ่งมั่นไป... ว่าแต่จำได้มั้ยเอ่ยว่าครั้งที่แล้วที่แต่งคู่


Gakuho x Gasushuu
กาคุโฮ x กาคุชู

     คือวันเกิดของคุณพ่อนั่นเองงงงง มาครั้งนี้วันเกิดคุณลูกบ้างแล้วล่ะค่ะ (01/01/xx) สงสัยจังว่าคุณพ่อจะให้อะไร.. //ยิ้ม 
บอกเอาไว้ก่อนเลยนะคะว่าไรท์ก็ไม่รู้ว่าจะเป็นภาคต่อของ My Child  ดีรึเปล่า เอาเป็นว่าแล้วแต่จินตนาการเลยค่ะ//โยน เนื้อเรื่องในภาคนี้จะออกแนวน่ารักกก (หรอ) มุ้งมิ้งงง (หวังว่า) ตามที่คิดเอาไว้ตอนแรกน่ะนะคะ มันควรจะเป็นแบบนั้น.. และไรท์เชื่อว่ามันจะต้องเป็นแบบนั้น!! (ในขณะที่พิมพ์อยู่ยังเขียนไม่จบ) บอกเอาไว้เหมือนเรื่องที่แล้วค่ะ กาคุชูอุเคะ!! และ คารุมะไร้บท!! 

คำเตือน : เนื้อหาภายในเรื่องไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องกับอนิเมะหรือมังงะแต่อย่างใด
นอกกจากนั้นยังผิดศิลธรรมมากๆด้วย!

สุดท้ายนี้ ขอให้กั๊กคุงมีคามสุขม๊ากกกมาก ครอบตำแหน่งประธานนักเรียนสุดหล่อตลอดไปปป~~


Happy Birth Day Gakushuu~





==========================
มุมติดตามข่าวสารไรท์ผู้ขี้เกียจคนนี้
Fanpage :  YAOI-FanFic- 
==========================
B
E
R
L
I
N
 

เนื้อเรื่อง อัปเดต 5 ม.ค. 61 / 23:20



...My father..



... อาซาโนะ กาคุชู ประธานนักเรียนดีเด่น เรียนดี กีฬาเลิศของโรงเรียนดังคุนุกิงาโอกะกำลังยืนสตั๊นกับกล่องของขวัญขนาดใหญ่ที่อยู่บนโต๊ะเรียนของเขา นี่ยังไม่นับของในล็อกเกอร์ที่เขาเมินมันมาก่อนหน้านี้อีกนะ 

ปีนี้ก็สู้ๆเข้าล่ะ ซาคากิบาระ เร็น หนึ่งในเบี้ยบนกระดานของเขาตบบ่าเขาเบาๆก่อนจะเดินไปนั่งที่ของตนเอง กาคุชูพึ่งนึกได้ว่าวันนี้เป็นวันเกิดของเขา  

มันเป็นแบบนี้ทุกทีเลย เขาจำมันไม่ได้ด้วยซ้ำแต่ก็มีแฟนคลับคอยเตือนสติให้อยู่ไม่ว่าจะวันสำคัญอะไรก็ตาม ยกตัวอย่างเช่นวันวาเลนไทน์ก็มีมีกล่องช็อกโกแล็ตวางเกลื่อนกลาดเต็มไปหมด แต่ในวันแบบนี้เขาจะไม่ค่อยไปปรากฏตัวรอบๆโรงเรียนนักหรอกนะ ไม่งั้นได้โดนฝูงแฟนคลับรุมทึ้งแน่ๆล่ะ 

 

ติ๊ง..ต่องงง 

จริงสิ วันนี้มีรายงานที่ต้องส่งด้วยนี่นา.. กาคุชูคิดพลางเก็บสมุดแล็คเชอร์ลงใต้เก๊ะ เอื้อมมือลงไปเปิดกระเป๋าหยิบกระดาษสรุปออกมาสองสามใบแล้วออกไปจากห้องเรียนในทันทีโดยไม่รอให้เพื่อนร่วมห้องหรือนักเรียนห้องอื่นๆหาตัวเจอ 

ก๊อกๆ 

ขออนุญาตครับ ว่าจบก็เปิดประตูบานใหญ่เข้าไปเผชิญหน้ากับผู้อำนวยการของโรงเรียนที่ควบสถานะพ่อไปพร้อมๆกัน ผมแค่จะมารายงานพัฒนาการของสัปาห์นี้ ว่าด้วยสายตากึ่งเบื่อหน่ายนิดหน่อยที่อีกคนไม่แม้แต่เงยหน้าขึ้นมามองเขาด้วยซ้ำ.. แต่ก็ได้แต่บ่นอุบอิบในใจ มือก็เปิดแผ่นกระดาษผ่านๆไป ปากก็เอ่ยรายงานผลลัพธ์ที่ได้ของสัปดาห์นี้  

... วันนี้แปลกกว่าวันอื่นๆ ปกติแล้วหลังจากที่เขารายงานจบแล้วอีกคนจะเงยหน้าขึ้นมาสบตาแล้วพยักหน้าอนุญาตให้ออกไปได้แต่ครั้งนี้กลับนั่งทำงานตัวเองเฉื่อยไม่ตอบโตอะไร 

.... กาคุชูนิ่วหน้าด้วยความสงสัย จนในที่สุดกเอ่ยปากเรียก นี่คุณได้ฟังที่ผมพูดรึเปล่าเนี่ย ปฏิกิริยาแปลกไปเมื่อคนโดนเรียกเงหน้าขึ้นมาด้วยท่าทางเหมือนคนพึ่งรู้สึกตัวว่าตัวเองเหม่อไป 

..อืม คนโตกว่าบนเก้าอี้ก้มลงมองงานที่ตัวเองกำลังเขียนนิ่งไปเหมือนกับกำลังสตั๊นอะไรบางอย่าง  

กาคุชูสงสัย แต่ก็ไม่ได้ถามอะไร าไม่มีความจำเป็นจะต้องรู้ขนาดนั้น บางทีคนคนนี้ก็มีอาการมึนๆอึนๆบ้างเมื่อไม่ได้นอนติดต่อกันหลายวันแล้ว งั้นขออนุญาตครับ.. ในที่สุดก็ถอนหายใจออกมาแล้วตัดสินใจกลับหันหลัง แต่ก็ต้องชะงักเมื่อเสียงทุ่มดังขึ้น 

อาซาโนะคุง เรียกเพียงเท่านั้นแล้วก็เงียบไปนานจนเขาต้องหันไปฟังอย่างงุนงง เธอ  

นึกนานชะมัด.. ครับ?  

เปล่า.. กลับไปได้แล้ว คนโดนเรียกตอนแรกถึงกับพ่นลมหายใจออกมาอย่างสุดจะทนแล้วก็เตรียมหันหลังออกจากห้องไป 

อะไรของเขา.. กาคุชูปิดประตูห้องลงแล้วส่ายหน้ากับตัวเองเบาๆ จะเดินกลับไปที่โรงอาหารก็เจอฝูงแฟนคลับสะก่อน ุกคนถือกล่องของขวัญเอาไว้แล้วก็เข้ามารุมล้อมเขา อะ..เอ่อ.. กประธานนักเรียนเหงื่อตก  

อะ..อาซาโนะคุงคะช่วยรับเอาไว้ด้วยค่ะ!! แล้วก็ยัดกล่องขนาดพอดีมาให้เขา เมื่อมีคนเปิดย่อมมีคนตามเป็นเรื่องธรรมดา รอบตังเขาตอนนี้ชุลมุนไปหมด ฟังอะไรไม่รู้เรื่อง ทำตัวไม่ถูกอยู่บ่อยๆเวลามีคนยัดของมาให้จนล้นมือ 

ขอบคุณครับ... ว่าพลางโปรยยิ้มหวาน ..ครับ.. ขอบคุณครับ แล้วก็พยักหน้ารับ ตอนนี้เขาคงมำได้แค่ขอบคุณลอยๆจนกว่าหญิงสาวพวกนี้จะทิ้งของขวัญมาให้เขาจนพอใจแล้ว 

เอะอะอะไรกันครับ.. น้ำเสียงเย็นขวนขนลุกดังขึ้น เพียงสายตาคมปราดมองกลุ่มคนมกมายก็สลายหายไปในพริบตา ทิ้งประธานนักเรียนคนเก่งยืนอุ้มกล่องมากมายเอาไว้ในอ้อมแขน 

เดี๋ยวสินั่นคุณกำลังจะเหยียบกล่องของผมนะ กาคุชูเดินไปขวางทางผู้อำนวยการโรงเรียนขี้รำคาญเอาไว้ อ๊ะหลีกหน่อย คนตัวสูงมองลูกชายของเขาที่กำลังวุ่นอยู่กับการพยายามถือกล่องมากมายเอาไว้ให้ได้ รอเดี๋ยวนะ ผมจะขนของพวกนี้ไปแล้วล่ะ..  

อาซาโนะคุง คนที่เงียบมานานเอ่ยปากขึ้น 

ครับ? คนเป็นลูกชายเงยหน้าขึ้นสบตา 

ทิ้งมันไว้ที่นี่แล้วตามชั้นมาในห้อง  

เอ๋? คนโดนสั่งทำหน้างง ตะ..แต่ว่า--- เดี๋ยว! ว่าไม่ทันจบอีกคนก็หันหลังเดินจสกไปสะก่อน กาคุชูใช้เวลาประมวลผลในหัวไม่กี่วินาทีก่อนจะวางกล่องมากมายลงบนพื้นแล้วเดินกึ่งวิ่งตามแผ่นหลังกว้างไป  

to be continuous..

02/01/18


แฮ่ก..แฮ่ก กาคุชูก้มหน้าลงมือจับเข่าตัวเอง เขาแอบขำอยู่ไม่น้อยเมื่อมีบางคนเห็นเขาแล้วพยายามจะเข้ามาอวยพรวันเกิดหรือให้ของขวัญ แต่เมื่อสบกับสายตาดุของคนที่คุณก็รู้ว่าใครก็รีบเฟดตัวหายไปในทันที มีอะไรครับ คนตัวเตี้ยกว่าถอนหายใจหนึ่งทีก่อนจะยืดตัวขึ้นยืนแบบปกติ  

เธอทำให้ทางเดินเอะอะ คุณพ่อของเขาดูมีท่าทางหัวเสียนิดหน่อย น่าแปลกที่อีกคนหงุดหงิดกับเรื่องเล็กๆน้อยๆ  

ถึงจะสงสัย แต่เขาก็ไม่ได้ถามออกไป เขาไม่มีสิทธิ์ที่จะรู้หรอกนะ.. ครับ ต้องอภัยด้วย ดวงตาใสหลมองต่ำ คิ้วเรียวขมวดนิดหน่อยอย่างไม่ชอบใจนัก งั้นผมขอต--- 

ตุบ!! 

กาคุชูเบิกตาโพลงด้วยความตกใจ ลอบกลืนน้ำลายอย่างหวั่นๆเมื่อคุณผู้อำนวยการทุบมือลงบนโต๊ะทำงานอย่างรุนแรง ปกติแล้วอีกคนไม่ใช่คนไร้เหตุผลแบบนี้ วันนี้เป็นอะไรไปเนี่ย 

ครับ?.. กาคุชูทำใจดีสู้เสือ แต่ก็พยายามเก่งได้ไม่นาน เมื่อดวงตาคมหันมาสบเขาก็ต้องยืนตัวแข็งทื่อ ร่างสูงลุกขึ้นจากเก้าอี้ก่อนจะเดินตรงมาที่เขา อ๊ะ!.. เมื่อเขาเก้าเท้าหนี อีกคนก็เข้ามาคว้าไหล่เขาเอาไว้ มือหนาจับข้อมือบางของคนเป็นลูกเอาไว้แน่นก่อนจะออกแรงบีบให้คนตัวเล็กกว่าหยุดท่าทีขัดขืนนั่นลง ..เจ็บ.ผมเจ็บ.. ปกติแล้วคุณพ่อเขาจะไม่ใช้กำลังกับเขา แต่จะไปลงที่คนอื่นแทนโดยให้เขายืนดูโดยที่ช่วยอะไรไม่ได้ เป็นการทรมาณจิตใจเขาโดยแท้.. แต่วันนี้ดูเหมือนว่าอีกคนจะหงุดหงิดมากเป็นพิเศษ 

.... เหมือนกาคุโฮพึ่งจะรู้สึกตัวว่ากำลังทำอะไร รีบปล่อยร่างเล็กกว่าในทันที มือหนาเชยคางผู้เป็นลูกชายขึ้นก่อนจะค่อยๆประทับจูบลงบนริมฝีปากอวบอย่างแนบแน่นแล้วผละออกช้าๆ อย่าทำให้ชั้นหึงมากนัก อาซาโนะคุง.. 

ขอโทษ..ครับ ใบหน้าหวานแดงระเรื่อนิดหน่อย รู้สึกแปลกๆเวลาทำอะไรแบบนี้ที่โรงเรียน แถมยังในห้องผู้อำนวยการด้วย มันเกินไปหน่อยแล้วนะเนี่ย!! เอ๋!? ประธานนักเรียนคนเก่งถึงกับอุทานลั่นเป็นสาวน้อยเมื่อถูกฝ่ามือหนาโอบรอบเอวเอาไว้หลวมๆ เอ่อ โรงเรียนนะครับ คนตัวเล็กออกแรงขัดขืนนิดหน่อย 

ยังไม่ได้จะทำอะไรสักหน่อย.. เธอคิดอะไรอยู่น่ะ? ริมฝีปากที่บึ้งตึงมานานเผยยิ้มออกเมื่อเห็นท่าทีหวาดระแวงของลูกชายเขา  

กาคุชูหน้าแดงแจ๋กว่าเดิม ผะ..ผมเปล่า!! คนตัวเล็กทำท่าจะโวยวาย แต่เมื่อเงยหน้าขึ้นสบตาก็ต้องอ้าปากพะงาบๆเถียงไม่ออกสะงั้น ฝ่ามือหนาวางลงบนแก้มเนียน ใช้นิ้วโป้งไกล่เกลี่ยริมฝีปากนุ่มเล่นอย่างถูกใจ คุณนี่มัน..  

อาซาโนะคุง  

ครับ  

... ดวงตาคมสบกับเขา ริมฝีปากยกยิ้มอ่อนให้แล้วก้มลงประกบปากเขาอีกครั้ง แตะกันเนิ่นนานจนในที่สดก็ผละออก เป็นสัมผัสอ่อนโยนและอบอุ่นที่หาไม่ได้ง่ายๆเลย เข้าเรียนแล้วนะ  

ติ๊งต่องงงง.. 

อุส่ารอฟัง! คนตัวเล็กพองแก้มอย่างลืมตัว ยกมือขึ้นผลักอกกว้างออกด้วยท่าทางเอาเรื่อง คุณทำผมเสียเวลา! เขายังไม่ได้กินข้าวเลยให้ตายเถอะผมจะไปแล้วดูแลงานของคุณด้วยล่ะ! ว่าจบก็กระทืบเท้าดังปึ้งปังออกไปเรียกเสียงหัวเราะเอ็นดูจากผู้โดนโวยวายใส่ไม่น้อย 

 

 เวลากลับบ้าน 

ฮ้อ.. กาคุชูถอนหายใจพลางวางกระเป๋าลงแล้วกระโดดลงไปนอนแผ่บนเตียงกว้าง ปิดเปลือกตาลงช้าๆด้วยความเหนื่อยอ่อน ดีที่วันนี้ไม่มีงานให้กลับมาทำมากนักเขาเลยมีเวลาพักผ่อนอยู่มากเลยทีเดียวจนกว่าจะถึงเวลาอาหารเย็น ซึ่งแน่นอนว่าที่โต๊ะมีเพียงเขาคนเดียว ปกติน่ะนะ.. 

ก๊อกๆๆ 

ถึงเวลาอาหารเย็นแล้วค่ะคุณหนู ผ่านไปนานเท่าไหร่ไม่รู้ แต่เขาไม่ได้ขยับร่างกายตัวเองเลย นั่นทำให้เขา.. 

อื้อออ~~ ร่างบนเตียงบิดขี้เกียจก่อนจะลุกขึ้นนั่ง อะไรล่ะนั่น? เขาขยี้ตาเมื่อเห็นตุ๊กตาหมีตัวใหญ่นั่งอยู่บนเก้าอี้ทำงานเขา เมื่อลุกขึ้นไปดูใกล้ๆก็พบว่ามันโปสการด์ใบเล็กๆติดเอาไว้ 


Happy Birthday! 


หืมม? เจ้าหมีนี่ตัวใหญ่มาก แต่ก็ไม่เกินกว่าที่เขาจะอุ้มมันไม่ได้ ฮึบ! กาคุชูใช้สองแขนโอบรอบกอดคอหมีตัวใหญ่แล้วอุ้มขึ้น พยายามจะเดินเอามันไปวางไว้พิงกำแพงแต่เท้ากลับสะดุดอะไรบางอย่างจนล้มคมำ ยังดีที่มีตุ๊กตายักษ์นี่รองรับอยู่  

เอี๊ยดดด.. 

... คนบนพื้นเงยหน้าขึ้นมองผู้มาใหม่ 

ลงไปทำอะไรน่ะ? กาคุโฮอมยิ้มตลกเมื่อเห็นลูกชายของเขาดูรักหมีตัวนั้นดี แต่ก็ไม่เห็นต้องลงไปนอนกอดขนาดนั้นเลยนี่นา 

ผมฮึบจะเอาไปวาง กาคุชูลุกขึ้นแล้วกอดตุ๊กตาอีกครั้ง เดินคลำทางจนวางมันลงข้างประตูได้ในที่สุดโดยมีคุณพ่อของเขายืนมองยิ้มๆและไม่ได้ช่วยอะไรเลย เป็นประโยชน์มากวันนี้คุณกลับเร็วนี่เกิดอะไรขึ้น? ว่าขณะที่ตัวเองนั่งยองๆแล้วยื่นมือออกไปจัดโบว์ผูกคอให้เจ้าหมีตัวใหญ่  

อีกเดี๋ยวก็จะไปทานข้าวข้างนอกแล้วล่ะ.. คนตัวเล็กกว่าเงยหน้าขึ้นมองเขาก่อนจะพยักหน้าเบาๆแล้วลุกขึ้นยืนต่อหน้าด้วยใบหน้าสงสัย ไปมั้ย  

ห๊ะ!? 

ว่าไงนะ!? 

เขาหูฝาดรึเปล่า!?  

 

นี่มันแตกต่างจากที่เขาคิดเอาไว้มาก กาคุชูโดนลากมาในงานเลี้ยงคนใหญ่คนโต โดนจับใส่สูทแบบทางการ จัดผมเรียบร้อย อีกทั้งยังเดินคู่กับคุณพ่อของเขาอยู่ในงาน อีกคนก็พาเขาเดินไปเดินมารอบๆงานจนปวดขาไปหมดแต่แน่นอนว่าก็ได้แต่ปั้นยิ้มสู้เวลาคุณพ่อเขาแนะนำให้รู้จักคนพวกนี้  

จะตายแล้ว งานเลี้ยงบ้าอะไรเหนื่อยกว่าเดินตรวจโรงเรียนสะอีก เมื่อถึงเวลากลับ กาคุชูทิ้งตัวลงพิงบนเบาะด้านหลังอย่างเหนื่อยอ่อน หลับตาลงพักผ่อนในขณะที่รถคันหรูก็เคลื่อนที่ไปเรื่อยๆอย่างไม่รีบร้อนนัก คุณพ่อเขาทำอะไรแบบนี้ทุกวันเลยงั้นหรอเนี่ย? 

หมดแรงแล้วงั้นหรอ ตัวต้นเหตุอมยิ้มเมื่อมองไปยังเด็กดื้อที่ทำท่าจะหลับน้ำลายยืดจริงๆ เห็นอีกคนขยับไปมาอย่างไม่สบายตัวก็เลื่อนมือไปปลดเนคไทด์ออกให้นิดหน่อยแต่คนที่หลับไปจริงๆก็ไม่ได้รู้สึกตัวเลยแม้แต่นิด 

เมื่อถึงที่หมาย กาคุชูถูกปลุกให้ตื่น แต่ที่นี่กลับไม่ใช่บ้าน มันเป็นตึกหรูอีกที่นึงต่างหาก ขาจะลากแล้วว.. ถ้าจะให้เขาเดินอีกล่ะก็นะ นั่นมันไม่ไหวแล้วววว 

รออยู่ที่นี่แหละ ไปไม่นานหรอก เขาพยักหน้ารับอย่างไม่ได้สนใจนกก่อนจะเริ่มเอนตัวลงนอนต่อ เวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ไม่รู้แต่รู้ตัวอีกทีรถก็หยุดจอดลงที่หน้าบ้านหลังใหญ่ของเขาเป็นที่เรียบร้อยในเวลาเกือบๆ 4 ทุ่ม 

ตุบ! 

เจ้าของห้องทิ้งตัวลงนอนหมดสภาพอยู่บนเตียงตัวเองอย่างเหนื่อยล้า อือ.. เปลือกตามันหนักอึ้งกว่าที่คิดเอาไว้มาก เขาเลยปล่อยให้สัมผัสหยาบลูบไล้ใบหน้าต่อไปอย่างไม่ขัดขืน ...อย่ากวนผม..  

นิ้วยาวๆลากไปมาตามเรือนผม สัมผัสนุ่มนิ่มอุ่นๆแตะลงบนริมฝีปากเขาแนบแน่นและหยักหน่วง เรียวลิ้นค่อยๆแทรกเข้ามาอย่างเนียนๆ กวัดเกี่ยวหาความหวานจากโพลงปาก กลิ่นไวน์ราคาแพงปะปนไปกับความมึนที่เขาถูกมอบให้ เขานี่มันคออ่อนจริงๆสินะ.. 

เสื้อเชิตแขนยาวถูกปลดกระดุมออกเผยผิวขาวเนียน ร่างกายร้อนลุ่มอย่างบอกไม่ถูก สติไม่อยู่กับเนื้อกับตัวในตอนนี้ เขาเหนื่อยเกินกว่าจะมีอารมณ์ร่วมกับอีกคนได้ แต่แน่นอนว่าเขาก็รู้ว่าคุณพ่อเขานั่นไม่หยุดง่ายๆแน่ แต่จะปล่อยให้ยุ่งย่ามกับร่างกายเขาไปจนกว่าจะพอใจก็แล้วกัน ผมง่วง 

ไม่ห้ามนอนนะ โตป่านนี้แล้วยังเอาแต่ใจอีกนะ 

ผมจะพยายาม..  

 

Nc 

 

อาซาโนะคุงเธอหนาวหรอ? ใต้ผ้าห่มผืนหนา กาคุโฮโอบกอดผู้เป็นลูกชายเอาไว้แนบอก แต่อีกคนก็ยังคงนอนตัวสั่นเป็นลูกเจี๊ยบมีไข้  

ครับ.. เมื่อได้ยินดังนั้นคนถามก็รีบกระชับอ้อมกอดในแน่นขึ้นในทันที แต่ก็ระวังไม่ให้อีกคนรู้สึกอึดอัดจนเกินไป 

วันนี้เธอเหนื่อยมามากพอแล้วพักผ่อนเถอะ ฝ่ามือหนายกขึ้นลูบเรือนผมสีสว่างเบาๆ  

คุณลืมอะไรไปรึเปล่า? คนตัวเล็กว่าน้ำเสียงขุ่นเคือง แต่เมื่อไม่ได้รับคำตอบก็เงยหน้าขึ้นมองเขาตาแป๋ว คุณลืมอะไร..ไปรึเปล่า? ตอนนี้เขากำลังโดนจับผิดล่ะ น่ารักไม่น้อยเลยแหะท่าทางแบบนั้นน่ะ  

เธอพูดถึงเรื่องอะไรงั้นหรอ? กาคุโฮว่านิ่งจนคนถามถึงกัดขมวดคิ้วก่อนจะค่อยๆคลายออกเมื่อได้ยินเสียงหัวเราะพอใจ หึหึหึ..โอเคๆ อย่ามองแบบนั้นสิ คนใต้อ้อมกอดทำหน้าเชิดขึ้นให้โดนหมั่นไส้เล่นๆ สุขสันต์วันเกิดนะ กาคุชู  

รอยยิ้มหวานของคนตัวเล็กทำเอากาคุโฮปั่นป่วนไปหมด ทำตัวน่ารักตลอดเลยแหะ..  

สุขสันต์วันปีใหม่ให้คุณเหมือนกัน กาคุชูซุกหน้าลงอีกครั้งพร้อมรอยยิ้ม ถึงจะไม่มีงานเลี้ยงฉลอง ไม่มีปาร์ตี้อะไรเพื่อเขา อย่าน้อยก็ได้ของขวัญล่ะนะ.. ทั้งตุ๊กตาตัวใหญ่นั่นแล้วก็ใบหน้าอ่อนโยนของคนที่กำลังกอดเขาอยู่อีก เขาล่ะชอบที่สุดเลนย.. 

The End..

05/01/18

 

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ OujoChan จากทั้งหมด 14 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

2 ความคิดเห็น

  1. #2 Uhiha_sasuke (@maiityktb) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 28 เมษายน 2562 / 16:20
    น่าร้ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก
    #2
    0
  2. #1 NimbusNero (@Tarnero) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 18 มกราคม 2561 / 17:02
    ท่ะ..ทำไมแอพไม่แจ้งอัพเดท ฮืออออ เกือบอดอ่านแย้ว 😭
    #1
    0