โคมเคราะห์รัก

ตอนที่ 2 : บทนำ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 95
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 15 ครั้ง
    7 ธ.ค. 63




บทนำ

 

ซือซือ

เสียงแหบพร่าสั่นสะท้านยามเอื้อนเอ่ยเรียกขานภรรยาของตน อ้อมแขนที่แข็งแรงมั่นคงเสมอมาเกร็งแน่น แผ่นหลังที่เคยหยัดตรงสะท้านไหว ไหล่กว้างห่อลง ยามร่างในอ้อมกอดค่อยๆ เย็นชืดขึ้นเรื่อยๆ

ซือซือ ฮึก มือที่เปรอะคราบเลือดค่อยๆ ขยับขึ้นไปแตะแก้มนุ่ม สัมผัสเพียงเล็กน้อยก็สั่นเทาจนไม่อาจวางลงไปได้

นางสิ้นใจไปแล้ว  ในอ้อมกอดอันสั่นเทาของเขา ผู้เป็นสามี

ทว่าไม่ใช่เพียงลมหายใจของนางที่ดับสิ้น แต่ลมหายใจเขาก็ราวกับดับสูญตามไปเช่นกัน

ไม่ หยดน้ำตาเม็ดกลิ้งไหลลงมาอาบสองแก้ม ดวงตาคมกล้าที่เคยอบอุ่นทอดมองร่างไร้ลมหายใจในอ้อมกอดด้วยหัวใจแตกสลาย สะอึกสะอื้นอยู่ในอก ไม่อาจเปล่งเสียงร้องบอกความเจ็บปวดทั้งหมดของตนออกมาได้

นางจากไปแล้ว

ม่ายยยย

หลี่เฉิง รวบร่างเล็กบางขึ้นมากอดเอาไว้แน่น สะอื้นไห้ราวจะขาดใจ ยามดึงลูกธนูที่ปักคาอยู่บนอกของภรรยาออก เขาคำรามลั่น สบถอย่างสูญเสียการควบคุม เจ็บปวดจวนเจียนขาดใจ ทว่า

ซือซือ ซือซือของข้า ฮึก ก็ยังพร่ำเรียกชื่อของนางอยู่ตลอด

องค์ชาย ฮึก

อู่ฮวน ทนเห็นผู้เป็นร้องไห้ปานจะขาดใจอีกไม่ไหว องครักษ์คู่กายที่ฝ่ามีดดาบมาด้วยกันตั้งแต่เยาว์วัยเช่นเขาดลับทำได้เพียงเอื้อมมือไปแตะไหล่กว้างที่กำลังสั่นไหว ข่มกลั้นความรู้สึกข้างในแล้วเอ่ย

นางตายแล้ว

ตายจากไปแล้ว

ไม่!” เจ้าของร่างสูงสง่าห่อไหล่ ส่ายหน้าพร้อมตวาดกลับด้วยเสียงพร่าแหบ

นางแค่หลับไป!” น้ำเสียงขาดห้วง เมื่อกอดร่างเย็นชืดในอ้อมแขนแน่นขึ้น ฝังฝากใบหน้านองน้ำตาลงไปเรือนผมสีดำขลับที่เขามักเอ่ยชมว่านุ่มลื่นละมุนเหลือคณา ทว่าบัดนี้กลับไหม้เกรียมจนแห้งแข็ง

นางยังไม่ตาย ยะ ยังไม่ตาย!”

สิ้นคำว่า ไม่ตาย น้ำตาหยดหนึ่งจากปลายคางก็หยดต้องแก้มนุ่มเนียนในอ้อมกอด

อู่ฮวนเห็นเป็นเช่นนั้น ก็ขบกรามแน่น สูดลมหายใจแล้วเอ่ยออกไปด้วยเสียงพร่าสั่น

ท่านอ๋องน้ำตาของท่าน

เพียงเท่านั้นใบหน้าที่ก้มต่ำก็เงยขึ้น ขบบกรามแน่นยามข่มกลั้นม่านน้ำตาที่รินไหลไม่มีวันหยุด สูดลมหายใจเข้าลึก ควบคุมความเสียใจ แล้วปาดเช็ดน้ำตาบนแก้มขาวซีดด้วยมืออันสั่นเทา คลี่ยิ้มอ่อนโยนยามก้มลงจุมพิตเปลือกตาคู่งามที่ปิดสนิทด้วยความรัก

ไหนเจ้าเอ่ยปากวอนขอให้เราเมตตาพาเจ้าไปยังดินแดนทางใต้ เจ้าอยากกินนักมิใช่หรือ ปูกับกุ้งที่ฮองเฮาประทานให้แก่บุตรสาวแม่ทัพสวี

เขาไม่เอ่ยเรียกแม้กระทั่งชื่อของสตรีทั้งสองนาง แต่แทนคนเหล่านั้นด้วยยศตำแหน่งคู่กายของพวกมัน เจ็บแค้นจนแทบกระอักไอโลหิตออกมา ทว่าทำสิ่งใดไม่ได้มากไปกว่านั้น เพราะอำนาจยังไม่เป็นของตนโดยสมบูรณ์

พระอาทิตย์ดวงน้อยของข้า ปรารถนาจะได้ชิมรสชาตินั้นมากมิใช่หรือ ฮึก เหตุใดจะ เจ้าไม่ลืมตาตื่นขึ้นมาฟังข่าวดี น้ำเสียงช่วงท้ายขาดห้วง เมื่อความเจ็บปวดแล่นริ้วเข้าอัดแน่นกันที่อกข้างซ้ายจนกายร้าวราน

บัลลังก์มังกรสูงส่งที่ใครๆ ต่างปรารถนาไม่เคยอยู่ในสายตาของท่านอ๋อนอกสายเช่นเขา กระทั่งตั้งใจจะพาพระชายารองคนเดียวของตนไปพำนักอยู่ในแดนใต้ตามความประสงค์ของนางก็ยังไม่สำเร็จ

หลี่เฉิงขอพระราชทานพระราชโองการจากฮ่องเต้ให้ส่งเขาไปอยู่ที่นั่น ทว่า สวีฮัวฮัวกลับทำลายทุกอย่างไปสิ้น

บุตรีจากจวนแม่ทัพใหญ่ได้รับสมรสพระราชทานแต่งให้เขา แน่นอนว่านั่นย่อมไม่ใช่ความปรารถนาของบิดานางแน่ แต่เป็นความต้องการของนางจิ้งจอกนั่น!

เฝ้าอาศัยร่มไม้พอแดดซาก็ตัดโค่นไม้ใหญ่ทิ้ง!

นางเข้ามาเป็นสหายของซือซือเพื่อการนี้อย่างแน่นอน

หลี่เฉิงก้มลงมองใบหน้าซีดเซียวในอ้อมแขนด้วยความรักใคร และเอ็นดู เพราะนางอ่อนโยน และจิตใจดีเกินไป ถึงถูกทำร้ายกลายเป็นสะพานให้นางผู้หญิงไร้ยางอายคนนั้นปีนป่ายมาสู่เขา!

ต่อไปนี้เจ้ามิใช่ภรรยาของอ๋องนอกสายตาอีกแล้ว บัดนี้ข้าเป็นองค์รัชทายาทแล้ว ได้ยินหรือไม่อ้ายเฟย ฮึก

ในวันที่เขาได้ทุกอย่างดั่งใจปรารถนา ทว่ากลับเป็นวันเวลาที่ต้องสูญเสียทุกอย่างเช่นกัน

ร่างสูงสง่าที่โอบกอดร่างบอบบางไว้ในอ้อมแขนค่อยๆ ขยับกายลุกขึ้นยืน มือข้างที่กำลูกธนูเปื้อนเลือดที่ดึงจากอกของคนรักสั่นเกร็งจนต้องกำเข้ากันแน่น

ความทุกข์ทรมานจากการต้องสูญเสียนางไปในครั้งนี้มิอาจเอ่ยออกมาเป็นคำพูดใดได้

ทว่า

ข้า…” ริมฝีปากหนาเม้มแน่น ยามกรามแกร่งบดเบียดรุนแรงด้วยไฟแค้นที่ลุกไหม้

ข้าจะเรียกคืนทุกสิ่งที่เป็นของเจ้ากลับมา แม้กระทั่งตัวข้าเอง

ร่างที่สั่นเทากอดกระชับนางเอาไว้ในอ้อมแขนแน่นขึ้นราวกับจะไม่มีวันพรากจากกันอีก แม้จะรู้ดีว่านางมิได้อยู่ตรงนี้อีกต่อไป

หลี่เฉิงก้มหน้าลง คลี่ยิ้มอ่อนโยนยามเอื้อนเอ่ย

อาทิตย์ดวงน้อยของข้า เจ้าจะไม่มีวันดับแสงไปจากหัวใจของข้าตลอดไป

อู๋ฮวนมองภาพเบื้องหน้าด้วยความรู้สึกเจ็บปวด แม้จะเสียใจ แต่ไม่อาจเทียบกับหัวใจที่แตกสลายของผู้ชายตรงหน้า

ที่ผ่านมานายท่านของเขาไม่เคยมีความรู้สึกให้ผู้ใดมากนัก กระทั่งครอบครัว คนเดียวที่องค์ชายสี่เทิดทูนคือองค์ชายใหญ่ ทว่าเมื่อปลายปีที่แล้วพี่ชายที่เทิดทูนก็ได้สิ้นใจจากไปคาสนามรบด้วยน้ำมือ ของฮองเฮา ผู้เป็นมารดาบังเกิดเกล้าของพระองค์เอง ความทุกข์ทรมานนั้นแสนสาหัสเพียงใด เขาไม่อาจรับรู้ได้ ทว่ายังมีสิ่งสุดท้ายที่สามารถยึดเหนี่ยวหัวใจบอบช้ำเอาไว้ก็คือ ดวงอาทิตย์ดวงน้อยของพระองค์นามว่า จางซือซือ

ทว่า ดวงอาทิตย์ดวงนั้นอับแสงลงแล้วด้วยน้ำมือของฮองเฮา และพระชายาเอก ชีวิตที่เหลืออยู่ของท่านอ๋องนอกสายตาคงมิอาจดำเนินไปได้เช่นที่เป็นมาตลอดอีกแล้ว

 บัดนี้องค์ชายสี่หลี่เฉิงได้ขึ้นเป็นองค์รัชทายาทแทนองค์ชายหกผู้เป็นน้องชายแล้ว สงครามระหว่างสายเลือดตระกูลหลี่ที่เคยคุกรุ่นได้ปะทุขึ้น และกำลังโหมไหม้ในใจของนายท่านอย่างไม่มีวันมอดดับ

หากคนที่ทำร้ายผู้เป็นที่รักของพระองค์ไม่สิ้นลมหายใจ ดวงตาแข็งกร้าวคู่นี้คงมิอาจหลับลงได้อีกตลอดกาล


นิยายจีนเรื่องแรก ยังมีติดขัด

หาข้อมูลไปเขียนไป ถ้าผิดพลาดตรงไหนขออภัยไว้ ณ ที่นี้ด้วยนะคะ

ฝากติดตามผลงานนิยายจีนโบราณเรื่องแรกไว้พิจารณาด้วยนะคะ


ขอบคุณค่ะ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 15 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

6 ความคิดเห็น

  1. #4 pefume (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2563 / 06:11
    น่าติดตามมากเลยค่ะ
    #4
    0
  2. #1 AijaSolothurn (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2563 / 00:51
    รออออออออออ
    #1
    0