วิวาห์ตัวแทน

ตอนที่ 34 : บทที่ 15 ข่าวสำคัญ (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 19,872
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 842 ครั้ง
    5 พ.ย. 62


(ต่อ)


หญิงสาวดึงตนเองจากความคิด หันกลับมาสนใจแผ่นหลังเล็กๆ ที่เดินไปถึงเคาน์เตอร์เตรียมจ่ายเงินเรียบร้อยแล้วจึงเดินเร็วๆ ตามไป จัดการชำระค่าเสียหายในครั้งนี้ให้บุตรสาว ก่อนจับจูงมือพากันไปยังร้านไอศกรีมยอดนิยมของสาวกของหวาน เด็กหญิงมาบ่อยจนพนักงานของร้านเดินเข้ามาทักทายทันที เจ้าตัวดีค่อนข้างเป็นเด็กมารยาทงาม (ยามอยู่ต่อหน้าคนที่ชอบ) พูดจาไพเราะ (เมื่อต้องการวอนขออะไรใครสักอย่าง) และมีใบหน้าน่ารักบวกกับดวงตาสีเทาเข้มอันเป็นเอกลักษณ์เลยมักถูกจดจำและหลงรักได้ง่าย

หญิงสาวยินดีที่ลูกมีคนรักมากมาย แต่ก็แอบกังวลในความเจ้าเล่ห์มีแผนการของเจ้าตัวแสบมากเหมือนกัน

เหมือนเดิมไหมคะคนสวย พนักงานสาวที่รู้จักคุ้นเคยคือคนเข้ามารับออเดอร์ นีรณาราถูกสั่งสอนมาให้มีวินัย มารยาทงามจึงหันไปถามมารดา

วันนี้นีน่าทานได้แค่ไหนคะคุณแม่

กลอยใจคลี่ยิ้ม หันไปสั่งเมนูโปรดของบุตรสาวทันที

สตรอเบอร์รี่ซูเปอร์ซันเดย์หนึ่งที่เหมือนเดิมก่อนค่ะ สั่งเยอะกลัวคนแถวนี้พุงแตกก่อนทานหมด

พนักงานสาวหัวเราะเบาๆ ก่อนรับออเดอร์ไป ไม่นานหลังจากนานเมนูโปรดของสาวน้อยก็ถูกวางลงตรงหน้า

เจ้าตัวแสบกลายร่างเป็นเด็กหญิงนีน่าอย่างสดใสร่าเริง ตักจ้วงทานไอศกรีมอย่างเอร็ดอร่อยแต่ก็ไม่รุ่มร่าม มีมารยาทและทำตัวน่ารักเช่นที่มารดาสั่งสอนมาตลอด

ภาพรอยยิ้มและเสียงหัวเราะของสองแม่ลูกอยู่ในสายตาของใครบางคนมาตั้งแต่ทั้งคู่เดินจับจูงมือกันออกมาจากร้านขายตุ๊กตาร้านหนึ่งแล้ว ชายหนุ่มที่ยืนนิ่งงัน เบิกตาคมกล้าที่อ่อนแสงมองอย่างไม่อยากจะเชื่อ ก่อนเผยรอยยิ้มทุกข์ตรมออกมา

สั่งคนของเรา ตามสืบทั้งคู่ และรายงานทุกอย่างให้เร็วที่สุด

ร่างสูง ใบหน้าหล่อเหลาซูบตอบ ดวงคมกล้าคู่เดิมอิดโรยอย่างเห็นได้ชัดแต่สว่างไสวเล็กน้อยยอมมอบใบหน้าคุ้นตากับรอยยิ้มคุ้นเคยของสองแม่ลูก คนลูกสดใสมีแต่แสงสว่างในการดำเนินชีวิต ส่วนคนแม่ ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานแค่ไหน

กลอยใจ ใช่ น้องกลอยของเขาก็ยังเหมือนเดิม

ไม่รู้ว่าบังเอิญ โลกกลมหรือพรหมลิขิต ในที่สุดความพยายาม 5 ปีกับอีก 4 เดือนของชายหนุ่มก็ประสบความสำเร็จ เขาตามหาคนที่หนีหายไปจากชีวิตราวกับไม่เคยมีตัวตนเจอ เจออย่างไม่คาดฝัน เจออย่างที่ไม่ทันตั้งตัว!

ในที่สุดพี่ก็หาน้องกลอยเจอ

 

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

เสียงเคาะประตูพร้อมร่างของทัศนัยแทรกตัวตามเข้ามาทำให้ใบหน้าหล่อเหลาเรียบนิ่งเป็นนิจเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย มองคนสนิทหอบข้าวของพะรุงพะรังเข้ามา ก่อนวางทุกอย่างบนโต๊ะแล้วทิ้งกายลงบนโซฟาตัวยาว ถอนหายใจแรงๆ แล้วจึงหันมาสนทนากับเขา

คุณวาครับ คุณวินมาขอพบ

คำพูดของทัศนัยห้วนสั้น เหมือนรายงานตามหน้าที่ ไม่มีส่งเสริมหากก็ไม่เชิงปฏิเสธการมาของแขก ไม่ได้รับเชิญ

ทว่าวาคินกลับชะงักไป ดวงตาสีเทาเข้มหม่นแสงพาดผ่านควาไม่พอใจหลายส่วน หากก็เพียงไม่นาน ดวงตาเย็นชาคู่เดิมก็กลับมาเรืองรองอีกครั้ง ชายหนุ่มพยักหน้า ก่อนตอบรับส่งๆ ไปแล้วก้มหน้าทำงานต่อ

บอกคุณนิภาว่าอีกสักครู่ฉันจะออกไปพบ ให้เขาไปรอที่ห้องรับรองแขก

ทัศนัยพยักหน้ารับแกนๆ ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง มองใบหน้าหม่นหมองเรียบนิ่งของเจ้านายครู่เดียวก็เดินกลับออกไปจากห้อง สั่งงานตามที่ได้รับมอบหมาย ก่อนแยกตัวไปทำงานของตัวเองทันที

วาคินใช้เวลาในการเซ็นเอกสารและทำงานของตนเองอีกครู่ใหญ่จึงออกมาพบพี่ชายต่างมารดาที่ห้องรับรองแขก ทุกก้าวที่เดินไปข้างหน้า ในหัวของเขาก็หวนคิดถึงอดีตขึ้นมา

5 ปีก่อนที่ตัดสินใจทิ้งทุกอย่าง แม้กระทั่งมารดา เดินออกมาจากการเป็นเลิศวรานนท์อย่างเต็มตัว ใช้ชีวิตในการเป็นตัวเองอย่างที่ต้องการ แม้จะสายเกินไป เพราะกลอยใจได้จากเขาไปแล้ว หล่อนหายไปอย่างไร้ร่องรอย ไม่ว่าจะพยายามตามอย่างไร ใช้เส้นสายแค่ไหน สุดท้ายก็คว้าน้ำเหลวเหมือนเดิมทุกปี ชายหนุ่มยังตามหาภรรยาอยู่จนถึงทุกวันนี้ ไม่ว่าจะที่ไหน ใกล้ไกล ขอแค่มีเบาะแสเขาจะให้คนของเขาลงตรวจสอบทันที แม้สุดท้ายคำตอบที่ได้จะเหมือนเดิมก็ตาม

ปัจจุบันวาคินไม่ได้ทำงานในแอลเอ็นกรุ๊ปอีกแล้ว หลังจากกลอยใจจากไปได้เพียงเดือนเดียวเขาก็ส่งมอบบริษัทที่กำลังรุ่งเรืองสุดขีดบนตลาดหุ้นคืนให้ทายาทคนเดียวของเลิศวรานนท์ตามคำสั่งเสียของคุณตา เปลี่ยนนามสกุลตามคำสั่งของมารดา และสุดท้ายจากมาเพียงตัว ไม่แม้กระทั่งเก็บข้าวของจากบ้านหลังนั้นมาสักชิ้น ชายหนุ่มเริ่มต้นใหม่กับบริษัทอสังหาริมทรัพย์เล็กๆ ที่ก่อตั้งขึ้นมาจากสองมือของตน เริ่มต้นจากงานเล็กๆ ที่ผู้ใหญ่ที่เอ็นดูแนะนำให้ ก่อนขยับขยายและเติบโตขึ้นอย่างค่อยเป็นค่อยไป วาคินไม่ได้เดือดร้อนเรื่องเงิน เพราะเขายังมีรายได้จากหุ้นในบริษัทฝั่งครอบครัวของบิดาที่ผู้ให้กำเนิดทิ้งไว้พอสมควร แม้บริษัทจะไม่ใหญ่โต แต่ก็มากพอจะให้เขาใช้ชีวิตโดยไม่ทำงานได้อีกนาน หากวาเขายังคงหยิบจับงานเล็กใหญ่ไปเรื่อยๆ เขาอยากสร้างฐานให้มั่นคง เรียนรู้งานไปเรื่อยๆ จนกว่าจะถึงเวลา

วาคินยังอาศัยอยู่ที่บ้านหลังเดิมอันเป็นเรือนหอของเขาและกลอยใจ ชายหนุ่มยังคงรอ ไม่ว่าจะผ่านไปหนึ่งปี สองปี หรือห้าปีแล้ว เขาก็ยังรอ รอว่าสักวันภรรยาสุดที่รักจะกลับมา

งานเล็กๆ ของเขาเริ่มต้นจากห้องเช่าปลายแถวที่คนมองข้าม นำมารีโนเวทใหม่ ก่อนปล่อยเช่าให้ผู้เช่ารายเล็ก พอมีกำไรมากพอก็เริ่มหยิบจับคอนโต อะพาตเม้นท์ จากนั้นจึงเป็นบ้านเดี่ยวกับโครงการเล็กๆ ที่ยังสามารถเติบโตได้ วาคินมีหัวด้านนี้พอสมควร ไม่เช่นนั้นเขาพาแอลเอ็นกรุ๊ปกลับมายิ่งใหญ่ได้อีกครั้งหรอก ทว่าชายหนุ่มยังไม่อยากให้กิจการของตนเติบใหญ่อย่างไม่แข็งแรง เขาสร้างฐานให้มั่นคงเสียก่อน และบริษัทเล็กๆ ของชายหนุ่มก็มีชื่อว่า.. บี ดับบิ้ล ดีเวลลอปเม้นท์ (BW Development) ย่อมาจากนามสกุลที่ได้จากคนที่รักเขามากที่สุด นามสกุลของบิดา

เบราเวอร์นามสกุลที่เขารอคอยให้กลอยใจกลับมาใช้ร่วมกัน

วาคินเดินมาถึงหน้าห้องรับรองแขก ยืนมองบานประตูข้างหน้าพักใหญ่จึงเคาะบอกการมาถึงของตนแล้วเปิดประตูเข้าไป ร่างสูงที่เล็กกว่าเขานิดหน่อยนั่งไหล่ลู่ ก้มหน้าประสานมือรอการมาถึงของเขา และทันทีที่ฝีเท้าของเขาเข้าไปใกล้ ใบหน้าที่ไม่พบกันนานหลายปีก็เงยขึ้นมอง ดวงตาหม่นแสงดูอิดโรย ใบหน้าซูบตอบเพราะกรำงานหนักดูไม่เหมือนพี่ชายต่างมารดาเดิมที่เขารู้จักก่อนจะแยกตัวออกมาเลย มาวินคนเก่ามักมีรอยยิ้มอ่อนโยน ดวงตาคมกล้าสว่างไสวต่างจากเขาลิบลับ ทว่าเมื่อเวลาผันผ่านคนที่เหมือนแสงสว่างกลับมืดมนลงไปจนแทบไม่หลงเหลือเค้าเดิมอีกแล้ว ชายหนุ่มฝืนยิ้มให้ และได้ยิ้นจืดเจื่อนตอบกลับมาจึงเดินไปนั่งที่โซฟาตัวเล็กถัดไป

พี่วินมาหาผมถึงบริษัทมีเรื่องอะไรหรือครับ

เพราะตั้งแต่เขาจากมา เลิศวรานน์ก็ตัดขาดอย่างแท้จริง เขาและคนตระกูลนั้นคงไม่อาจเผาผีกันได้อีกต่อไป แม้กระทั่งมารดาก็ไม่อาจพบหน้า กว่าจะตัดใจจากความรู้สึกทั้งหมดที่มีคนเป็นแม่ วาคินก็เจ็บหนัก ใช้เวลารักษาบาดแผลในใจร่วมปี กว่าเข้มแข็งก้าวออกมาอย่างสง่างามได้ เขาเสียน้ำตาจนแทบไม่เป็นผู้เป็นคน แม้จะบอกว่าขาดกัน แต่ในความเป็นจริงเขาก็ยังคงเฝ้ามองท่าน อยู่ไกลๆ ในฐานะลูกของท่านต่อไป แม้ท่านจะไม่นับเขาเป็นลูกอีกแล้วก็ตาม

มาวินขยับตัว ยืดกายเล็กน้อย ก่อนยิ้มกว้างขึ้น หากก็ยังดูยากลำบากเหมือนเดิม ผู้บริหารหนุ่มที่เหนื่อยล้าทั้งกายและใจไม่อ้อมค้อม เขาเข้าประเด็นที่ต้องการบอกน้องชายต่างมารดาทันที

พี่เจอน้องกลอยแล้วนะ

มันเป็นประโยคสั้นๆ ที่ทำให้ทั้งคนฟังและคนพูดนิ่งงันไปพักใหญ่ ก่อนคนที่ตั้งใจมาบอกข่าวสำคัญกับน้องชายต่างมารดาจะหัวเราะแห้งๆ ขึ้นมา

พี่ไม่รู้ว่าจะพูดยังไงดี เขาหยุดหัวเราะ หุบรอยยิ้มลง แล้วเงยหน้าขึ้นจ้องมองใบหน้าของน้องชายต่างมารดาอย่างแน่วแน่ มองลึกเข้าไปในดวงตาสีเทาเข้มคู่นั้น ก่อนละสายตาไปยังทิศทางอื่นแล้วเอ่ยต่อสั้นๆ

น้องมีลูกสาวด้วย

คนที่นั่งนิ่งฟังมาตลอด เบิกตามอง หากยังไม่อาจพูดสิ่งใดได้ เพราะลำคอตีบตัน ริมฝีปากหนาเม้มเข้ากันเพื่อสกัดกั้นความรู้สึกโหยหาที่ประเดประดังเข้ามาอีกครั้ง เมื่อได้ยินคำว่า เธอมีลูก  ใจหายเมื่อคิดว่าภรรยา ไม่สิ อดีตภรรยาอาจมีคนรักใหม่ สามีหรือพ่อของลูกที่ไม่ใช่ตนเอง ทว่าความคิดทั้งหมดของวาคินหยุดลงที่เสียงหัวเราะขื่นๆ ของคนที่นั่งถัดไป

เด็กผู้หญิง น่าตาน่าเอ็นดูมาก ยิ้มสวยเหมือนแม่ แต่ตา…” น้ำเสียงช่วงท้ายขาดหายไปดื้อๆ เพราะคนพูดจุกแน่นที่กลางอก สะเทือนความรู้สึกจนแทบกล้ำกลืนฝืนพูดแทบไม่ไหว

ตาของแก สีเทาเข้ม

ใบหน้าหล่อเหลาติดเรียบนิ่งซีดเผือด ดวงตาที่เบิกโตอยู่แล้วเบิกกว้างจนแทบถลน วาคินไม่แน่ใจว่าสติที่พยายามแตกละเอียดไปเป็นครั้งที่เท่าไหร่ เมื่อใบหน้าซูบตอบของพี่ชายปรากฏรายยิ้มชนิดหนึ่ง มันเป็นรอยยิ้มจากใจจริง หากมองไม่ออกว่ายินดีหรือยินร้ายกันแน่ ทว่าเมื่อชายหนุ่มควานหาคำว่าสติพบก็แทบจะหมดลมหายใจเมื่อได้ฟังเสียงทุ้มนุ่มบอกเล่าเรื่องต่อไป

แกชื่อนีน่า นีรณารา พาเจริญ อายุ 4 ขวบ หลังจบประโยครอยยิ้มที่ปรากฏบนใบหน้าซูบตอบเลือนหาย ดวงตาอิดโรยคู่เดิมจ้องมองมาอย่างค้นหาบางสิ่ง ก่อนเสหลบแล้วเอ่ยสั้นๆ

อายุไล่ๆ กับช่วงเวลาที่หย่ากันเลยนะ ใบหน้าที่ผินไปทิศทางอื่นหันกลับมา รอยยิ้มปรากฏขึ้นอีกครั้ง หากครั้งนี้มันมาจากหัวใจของคนพูด

ถึงเวลาแล้วหรือเปล่าที่วาควรจะทำอะไรเพื่อกลอยกับ…” เสียงของคนพูดขาดห้วงไปอีกครั้ง เมื่อน้ำตาที่กักเก็บค่อยๆ รินไหล

“กับลูกของวา…”

ที่ผ่านมาห้าปีกับอีกสี่เดือนคนที่ทนทุกข์ทรมานไม่ได้มีเพียงวาคินเท่านั้น มาวินเองก็เจ็บปวดกับการกระทำของมารดา และการจากไปของกลอยใจไม่ต่างกัน เขาใช้เวลาช่วงสองปีแรกตามหาหญิงสาวราวคนบ้า ไม่ว่าจะเป็นบ้านเกิดของมารดา ญาติพี่น้อง ทุกข่าวคราวที่ได้มาเขาพลิกแผ่นดินตามหาไม่ว่าจะที่ไหน แต่ไม่ว่าจะพยายามอย่างไร ร่องรอยที่ทิ้งไว้ก็เป็นเพียงข่าวลวง กลอยใจหายไปอย่างไร้ร่องรอยราวกับอีกฝ่ายตายไปจากผู้คน แม้กระทั่งครอบครัวทางฝั่งมารดาก็ไม่ติดต่อหา เพื่อนสนิทอย่างขนิษฐาก็ไม่เคยติดต่อมา พอเข้าปีที่สามถึงได้ลดความบ้าลงได้บ้าง หากก็ยังติดตามหาเรื่อยมาไม่เคยเปลี่ยนเหมือนที่วาคินทำ มาวินรู้ดีว่าการตามหาอย่างไม่มีจุดหมายมันแห้งแล้งไร้ความหวังแค่ไหน เมื่อวันหนึ่งจุดหมายที่มองไม่เห็นกลับเป็นแอ่งน้ำเวิ้งกว้างดับกระหาย เขาจึงไม่รีรอที่จะให้ความทุกข์ตรมลบหายไปจากหัวใจอีกแล้ว แม้จะรับรู้ข่าวสำคัญที่สร้างความเจ็บปวดไม่ต่างจากการผลัดพราก หากมันก็ไม่ใช่ข่าวร้ายเสียทีเดียว

เมื่อก่อนมาวินอยากครอบครองกลอยใจไว้เป็นของตน ทว่าหลังจากเสียกลอยใจไป เขาเพิ่งเข้าใจ และได้เรียนรู้ว่าความสัมพันธ์ที่เริ่มต้นอย่างไม่ชัดเจนมันก็เหมือนภาพฝัน ต่อให้นอนหลับแล้วฝันต่อ อย่างไรก็ไม่อาจเป็นจริง สู้ยืนอยู่บนโลกความเป็นจริง แม้ทำได้เพียงมองอยู่ไกลๆ แต่ยังได้รับรอยยิ้มจริงใจจากคนคนเดิมที่หัวใจเฝ้ารอก็ เพียงพอแล้วไม่ใช่หรือ

ชายหนุ่มอาจไม่ใช่คนดีที่สุด แต่เขาก็ไม่ใช่คนเลวถึงขนาดคิดพรากพ่อพรากลูกของน้องชายตนเองได้

 ไปรับน้องกลอยนะ ไปรับลูกกับเมียนายกลับมา


****** ลูกชายเพิ่งหายจากอาการท้องเสีย ไม่ได้หายนะคะ ขออภัยด้วย

**** ใครรออีบุ๊คอยู่ ตอนแรกจะอัพวันจันทร์ 

แต่ว่าหนังสือตัวอย่างไม่มาเลย เลยเพิ่งอัพไป รออนุมัติอีก 2-3 ค่าา

อย่าเกรี้ยวกราดกันน๊าาาาา 



เนื้อหาในนิยายดิบมาก เป็นต้นฉบับที่ยังไม่มีการขัดเกลาใดใดทั้งสิ้น

มีคำผิด มีคำตกหล่น ต้องขออภัยไว้ด้วยนะคะ



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 842 ครั้ง

389 ความคิดเห็น

  1. #292 Wow (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2562 / 23:09

    รออยู่นะจ๊ะ

    #292
    0
  2. #291 kefkef2 (@Kefkef) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2562 / 07:57

    เด็กน้อยหายไวไวนะ

    #291
    0
  3. #289 lunna25182954 (@lunna25182954) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2562 / 05:18

    จะได้เจอแล้ว,......
    #289
    0
  4. #288 0934573017 (@0934573017) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2562 / 21:37

    อืม...เราว่าน่าจะเป็นพี่ชายต่างพ่อนะไรท์ แม่เดียวกันแต่คนละพ่อ จะเป็นพี่ชายต่างมารดาได้ยังไงในเมื่อวินกับวามีแม่คนเดียวกัน

    #288
    2
    • #288-1 K.Aerin (@mojungzabza) (จากตอนที่ 34)
      5 พฤศจิกายน 2562 / 21:44
      ฉบับนี้คือต้นฉบับค่ะ ขออภัยด้วยน๊าาา ถ้ามีผิดพลาด
      #288-1
    • #288-2 0934573017 (@0934573017) (จากตอนที่ 34)
      6 พฤศจิกายน 2562 / 12:58
      ถือว่าเราช่วยหาข้อผิดพลาดเล็กๆน้อยๆก็แล้วกันนะคะ
      #288-2
  5. #287 Kunyai Ohh (@kunyai13) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2562 / 21:10
    รอหนังสืออย่างใจจดใจจ่อ
    #287
    0
  6. #286 boom68 (@boom68) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2562 / 21:54
    E-book อยู่ไหนนะคะ?
    #286
    0
  7. #285 Jajaarakna (@Jajaarakna) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2562 / 19:56
    Ebook เวบไหนน๊อไม่เห็นมีเรย จันไหนหว่า?
    #285
    0
  8. #283 Jajaarakna (@Jajaarakna) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2562 / 18:49
    เย้ ebookๆๆๆ
    #283
    0
  9. #282 เก็ลดทะวาย (@sebastian1) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2562 / 17:56

    รอจิ้มe-bookค้าาาาา

    #282
    0
  10. #280 Timasai (@Timasai) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2562 / 07:16
    ขอให้เด็กๆหายไวนะคะไรท์
    #280
    0
  11. #279 looknam3755 (@looknam3755) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2562 / 06:25

    สนุกมากค่ะ
    #279
    0
  12. #277 JJ-lucky (@JJ-lucky) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2562 / 15:46
    ไรท์สู้ๆ ขอให้น้องหายเร็วๆนะคะ
    #277
    0
  13. #276 นิล (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2562 / 13:07

    สนุกมากค่ะ รอนะคะ

    #276
    0
  14. วันที่ 3 พฤศจิกายน 2562 / 12:37
    ขอให้น้องหายไวๆนะคะ
    #275
    0
  15. #274 nongphit (@nongphit) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2562 / 12:34
    สู้สู้นะค่ะคุณแม่
    #274
    0
  16. #273 Whatup Katay (@whisqerx_) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2562 / 11:05
    เป็นกำลังใจให้ค่าคุณแม่
    #273
    0
  17. #272 Kapom (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2562 / 09:15

    ขอให้น้องหายไวๆแข็งแรงๆนะคะไรท์

    #272
    0
  18. #271 Maukcamas (@Maukcamas) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2562 / 07:52

    รออ่านได้ไม่มีปัญหา คนตัวเล็กอาการดีขึ้นแล้วใช่มั้ยคะ
    #271
    0
  19. #270 mahou (@mahou) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2562 / 06:41
    สู้ๆค่ะเป็นกำลังใจให้ตลอดหายไวๆน่ะค่ะ
    #270
    0
  20. #269 Kpaweena_7 (@Kpaweena_7) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2562 / 06:34
    พักผ่อนเยอะๆหายไวไวยะคะไรท์
    #269
    0
  21. #268 053884700 (@053884700) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2562 / 06:19
    สู้สู้นะคะลขอให้ลูกชายหายป่วยไวไวนะคะ
    #268
    0
  22. #267 ulipon2548 (@ulipon2548) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2562 / 05:15
    ขอบคุณค่ะ
    #267
    0
  23. #266 fern160343 (@fern160343) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2562 / 00:12
    รอเลยค่ะ มาเลยเมื่อจะรีบซื้อเลยยย
    #266
    0
  24. #265 AoySupit (@AoySupit) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2562 / 00:08
    ขอบคุณมากค่ะ รอติดตามทุกวันค่ะ ขอให้น้องหายไวๆนะคะ
    #265
    0
  25. #264 pimvadeesai (@pimvadeesai) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2562 / 00:06
    มีแม่อย่างนี้อย่าไปอยากมีเลยวาคิมเอ้ย แม่ที่ปัญญาอ่อนเจ้ายศเจ้าอย่างกุอยากจะถามแม่วาคิมนักว่า-ตายไป-เอาไปใช้ได้รึป่าว
    #264
    0