วิวาห์ตัวแทน

ตอนที่ 13 : บทที่ 6 เชื่อมั่น (50%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 10,372
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 260 ครั้ง
    5 ก.ย. 62



บทที่ 6 ใครบางคน

 

หลังจากถูกเขา แซว จนแทบทำหน้าไม่ถูกเมื่อเจอคนของเขาทั้งบ้าน กลอยใจก็ต้องนึกแปลกใจอีกคำรบ เมื่อผู้ชายที่ออกปากว่าวันนี้จะไม่ออกไปทำงาน กลับบึ่งรถออกจากบ้านทันทีหลังทานข้าวเช้ารวบเที่ยงพร้อมเธอเสร็จ

คุณวาไปไหนเหรอพลอย

สาวร่างเล็กที่พบเมื่อเช้าคือพลอยฝัน เด็กสาวลูกครึ่งผู้ถูกแนะนำว่าเป็น หลานสาวของแดนนี่ คนจากครอบครัวฝั่งบิดาของวาคินที่ติดตามมารับใช้ทายาทของตระกูล กลอยใจมีโอกาสได้พบแดนนี่ และนึกแปลกใจที่พลอยฝันเรียกอีกฝ่ายว่าลุง เพราะชายร่างสูงใหญ่ตรงหน้าแม้จะดูมีอายุมากกว่าวาคิน หากก็ไม่ได้มากจนะถึงขนาดเป็นพี่ของพ่อใครได้ โดยเฉพาะใครที่ว่าอายุรุ่นราวคราวเดียวกับเธอ เพราะพลอยฝันกำลังเรียนมหาลัยปีสุดท้าย ไม่ใช่เด็กสาวอายุแปดเก้าขวบเสียหน่อย

เธอนึกแปลกใจ หากก็ไม่กล้าถามด้วยเข้าใจว่าอีกฝ่ายคงเลี้ยงดูกันมาแต่เล็กแต่น้อยจึงนับถือกันเช่นนั้น

คุณวาออกไปธุระกับคุณทัศค่ะ

ทัศนัยก็เป็นหนึ่งในคนสนิทของเขา วาคินมีคนให้ใช้สอยไม่มากนัก เธอได้ยินเขาเปรยถึงบอดี้การ์ดอีกสองสามคนที่ยังไม่เคยพบตัว หากชายหนุ่มก็บอกเพียงว่าเมื่อมีโอกาสก็จะได้พบเอง เธอไม่ใช่คนเซ้าซี้ พอเขาบอกเช่นนั้นก็เลยเปลี่ยนเรื่องสนทนาไป มื้อเช้ารวบเที่ยงของวันนี้ไม่ได้อึดอัดอย่างที่คาดคิด วาคินและคนของเขาให้การต้อนรับเธออย่างดี ดีจนเธอยังนึกแปลกใจ กฎเกณฑ์ของคนในบ้านหลังนี้ไม่มีอะไรมาก เธอและเขาร่วมทานอาหารพร้อมคนของเขาบนโต๊ะเหมือนครอบครัว ไม่ใช่นายจ้างกับลูกจ้าง นี่ก็เป็นอีกเรื่องที่ทำให้กลอยใจรู้สึกดีกับสามีมากขึ้น

พลอยฝันทำหน้าที่เสมือนแม่ครัว แดนนี่ทำหน้าที่เสมือนพ่อบ้าน ส่วนทัศนัยและคนอื่น ๆ ที่เธอยังไม่มีโอกาสได้พบทำหน้าที่เป็นทั้งบอดี้การ์ด เลขา รวมไปถึงเพื่อนสนิทอีกด้วย

การเป็นอยู่ของคนรอบตัว รวมถึงวาคินจึงไม่ได้อึดอัดอย่างที่เธอคาดคิด ก่อนนี้เธอคาดว่าเขาจะเป็นคนเข้าถึงยากด้วยบุคลิกภายนอกดูนิ่งขรึมเป็นผู้ใหญ่ และมีแววตาเรียบนิ่งเป็นนิจเสริมให้สามีของเธอดูไม่น่าเข้าใกล้ ทว่าพอได้อยู่ใกล้เขา มัยังไม่นานก็สามารถรับรู้ได้ว่าเขาไม่ใช่คนเลวร้ายอะไร

แล้วคุณวาสั่งไว้ไหมว่าจะกลับกี่โมง

สาวน้อยสั่นหน้าก่อนบอก ไม่ค่ะ ปกติคุณวาไม่ค่อยสั่งอะไรเวลาไปไหนเพราะกำหนดไม่ได้ว่าจะเสร็จกี่โมง

เป็นอันเข้าใจว่าเขางานรัดตัว ธุระกิจล้นเหลือจนไม่อาจกำหนดวันเวลาและสถานที่ไปหรือกลับได้

ถ้างั้นฉันออกไปข้างนอกได้ใช่ไหม

สีหน้าครุ่นคิดครู่ใหญ่ของพลอยฝันทำให้คนถามต้องขมวดคิ้วแน่น

ไม่ได้เหรอ

เอ่อ ความจริงคุณวาไม่ได้สั่งไว้ค่ะ

หรือต่อให้สั่ง เด็กสาวตรงหน้าก็คงไม่กล้าบอก

คือหนูว่าคุณกลอยไปถามลุงแดนดีไหมคะ

ใบหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออกของพลอยฝันทำให้กลอยใจต้องทำตามอย่างเลี่ยงไม่ได้ อย่างไรตอนนี้เธอก็มีสถานะเป็นภรรยาของเขา อย่างน้อยจะไปไหนมาไหนก็ควรบอกกล่าวกับคนที่เปรียบเสมือนญาติผู้ใหญ่ของเขาสักนิด

กลอยใจถอนหายใจเบาๆ มองใบหน้าจิ้มลิ้มของพลอยฝันแล้วก็ยิ้มเก้อๆ นึกเอ็นดูสาวน้อยตรงหน้าขึ้นอีกโข อย่างไรก็ต้องอยู่ด้วยกันอีกพักใหญ่ ทำความคุ้นเคยกันเอาไว้ก็ไม่เสียหาย

ต่อไปไม่ต้องเรียกพี่ว่าคุณแล้วนะ เรียกพี่ก็ได้

จะอยู่บ้านเขาก็ต้องซื้อใจคนของเขา อย่างน้อยได้พลอยฝันมาเป็นพวก เอ้ย เป็นเพื่อน เวลามีเรื่องอะไรสาวน้อยอาจช่วยคลี่คลายได้บ้าง

ใบหน้าจิ้มลิ้มยิ้มรับเอียงอายก่อนพยักหน้าบอก ได้ค่ะพี่กลอย แต่เรียกได้เฉพาะตอนอยู่กันสองคนนะคะ ตอนคนอื่นอยู่ด้วยเดี๋ยวหนูจะโดนลุงแดนดุ

กลอยใจยิ้ม ยกมือขึ้นทำท่าโอเคพร้อมขยิบตาตอบรับ

ได้ งั้นเดี๋ยวพี่ไปถามลุงแดนเองจ๊ะ

ร่างบอบบางเดินนำร่างเล็กมาถึงสวนหลังบ้าน ก่อนพบชายร่างสูงกำลังก้มๆ เงยๆ อยู่ในพุ่มไม้ไม่ไกลนัก

ร่างกายสูงใหญ่ตามแบบหนุ่มยุโรปดวงตาดุดัน ใบหน้าหล่อเหลาแม้จะอายุเข้าเลขสี่ปลายๆ ยืนขึ้น ก่อนหันหน้ากลับมามองทันทีที่เธอก้าวเดินเข้าไปใกล้ราวกับรับรู้การมาของเธอได้เอง

พลอยฝันเดินจ้ำตามมา ก่อนเดินไปยืนซ้อนหลังพร้อมชะโงกหน้าออกมาเล็กน้อย

แดนนี่เลิกคิ้ว มองภรรยาของเจ้านาย ก่อนเลยไปยัง หลานสาว ของตัวเองด้วยสายตาจับผิด

คุณผู้หญิงลงมาพบผมมีธุระอะไรเหรอครับ เขาถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ใบหน้าติดดุดันเหมือนวาคินหากดูเข้าถึงยากกว่าสามีของเธอหลายเท่านัก ดวงตาสีน้ำตาอ่อนหรี่มองมาอย่างสงสัย

กลอยใจนึกรู้ว่าเหตุใดใบหน้าของพลอยฝันถึงได้กลืนไม่เข้าคลายไม่ออกนัก ขนาดหลานสาวยังกลัวขนาดนั้นแล้วเธอล่ะ จะกลัวขนาดไหน!!!

เอ่อ คือเห็นพลอยฝันบอกว่าคุณวาออกไปข้างนอกแล้ว

เกริ่นนำไปแล้วเงียบเสียงลงเมื่อร่างสูงใหญ่ไม่มีปฏิกิริยาตอบรับ แต่ขมวดคิ้ว กอดอกมองราวกับพินิจพิจารณาอย่างละเอียดเกินความจริง

คือ เอ่อ คือ กลอยใจอ้ำอึ้ง ไม่รู้ทำไมต้องกลัวสายตาฆ่าคนได้ของพ่อบ้านประจำตัวสามีขนาดนี้ด้วย

กลอยอยากออกไปข้างนอกค่ะ

แดนนี่เลิกคิ้วเข้ม มองใบหน้าของภรรยาเจ้านายแล้วหัวเราะลงคอ

คุณกลอยใจจะให้ผมเรียกแท็กซี่ให้หรือครับ ความจริงเขาเข้าใจความหมายของสิ่งที่ได้ยินตั้งแต่เห็นสีหน้า แววตา และท่าทีของหลานสาวตัวเองแล้ว

กลอยใจเบิกตาโต มองคนที่ตอบกลับมาด้วยสีหน้าเปื้อนรอยยิ้มแล้วยิ่งแปลกใจ

เอ่อ คุณวาไม่ได้สั่งห้ามกลอยเหรอคะ

ทำไมคุณวาต้องสั่งห้ามภรรยาของตัวเองออกไปข้างนอกด้วยล่ะครับ คุณไม่ใช่นักโทษเสียหน่อย

ก็จริง!

ที่สำคัญคุณวาสั่งไว้ว่าถ้าคุณอยากได้อะไรให้ผมจัดการให้ไม่ต้องมีข้อแม้ครับ

นัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนหรี่ลงเมื่อมองเลยไปยังร่างเล็กของใครอีกคนที่ยืนเม้มปากอยู่ข้างหลังเจ้านายสาว เข้าใจแผนการของคนตัวเล็กชัดเจนจนแทบไม่ต้องไต่ถาม

คนที่ถูกสั่งห้ามออกไปข้างนอกนั่นคือ ยัยตัวแสบที่ยืนซ้อนหลังคุณนายต่างหาก ท่อนนี้แดนนี่ไม่ได้กล่าวต่อ เพราะเข้าใจสาเหตุที่พลอยฝันแนะนำให้เจ้านายสาวมาขออนุญาตออกไปข้างนอกจากเขาแล้ว และคำขอต่อมาก็คง

ลุงให้คุณกลอยเอารถที่บ้านเราไปสิคะ

กลอยใจเบิกตากว้างกว่าเดิม เมื่อร่างเล็กเดินออกมายืนเบื้องหน้าเธอ เท้าสะเอวคล้ายจะหาเรื่อง ลุง ของตัวเอง

คุณกลอยขับรถไม่เป็น

เจ้านายของเขาบอกเล่ารายละเอียดเกี่ยวกับภรรยาให้ทุกคนในการปกครองฟังหมดแล้ว และพลอยฝันเองก็รับรู้เป็นอย่างดี

ไม่เป็นไร เดี๋ยวหนูขับให้ หนูขับเป็น ใบขับขี่ก็มี!”

แม้จะไม่ค่อยเข้าใจท่าทีของสองลุงหลาน หากกลอยใจก็พยักหน้าเห็นด้วยอย่างเสียไม่ได้

แดนนี่ครุ่นคิดอยู่พักใหญ่ ก่อนชายร่างใหญ่จะพยักหน้าตอบ

ก็ได้ แต่ต้องไม่เถลไถลนะ

กลอยใจไม่ทันเห็นสีหน้าดีอกดีใจของสาวน้อย เพราะเมื่อได้รับคำอนุญาตร่างเล็กก็หมุนตัวเดินกลับมาจับจูงมือเธอออกมาจากจุดสนทนาทันที ราวกับกลัวว่าถ้าอยู่นานอีกนิด คนที่เพิ่งเอ่ยปากอนุญาตให้ไปข้างนอกอาจเปลี่ยนใจ

ใช้รถแบบนี้จะไม่เป็นไรเหรอพลอย

แม้จะเป็นภรรยาของเขา แต่ก็เป็นเพียงภรรยาในนามเท่านั้น จะหยิบจับใช้สอยของของเขาก็ยังนึกเกรงใจ

ไม่ต้องกลัวหรอกค่ะ นี่รถคุณวาไม่ใช่รถลุงแดน

กลอยใจถอนหายใจแรงๆ อยากจะอธิบายให้สาวน้อยที่ทำหน้าที่พลขับเข้าใจเหลือเกินว่าเธอไม่ได้กลัวแดนนี่มากไปกว่าวาคินอย่างสาวน้อยพลขับเสียหน่อย

หากเมื่อเห็นสีหน้า และรอยยิ้มของคนได้ออกจากบ้านมากกว่าเธอก็นึกเอ็นดู ไม่ได้พูดอะไรระคายหูสาวน้อยอีกจนกระทั่งรถเคลื่อนตัวเข้าจอดในลานจอดรถของห้างดัง คนที่ทำหน้าที่ขับรถจึงหันมาชี้แจง

หนูขอไปดูหนังนะคะ คุณกลอยไปทำธุระกับเพื่อนได้เลย

เพราะขณะขับรถเธอกับพลอยฝันได้แลกเปลี่ยนเบอร์โทรกันเอาไว้แล้ว สาวน้อยจะขับรถไปส่งเธอถึงบ้านเพื่อน หากด้วยบ้านของขนิษฐานั้นไกลพอสมควร เธอจึงนัดเพื่อนออกมาพบที่ห้างสรรพสินค้าแทน พลอยฝันได้ยินก็ตาโต บอกเล่าความต้องการของตนเองจนเธอเข้าใจในที่สุด

คนที่อยากออกมาข้างนอกน่าจะเป็นคนขับรถมากกว่าคนขออนุญาตเสียแล้ว

พลอบดูหนังเสร็จค่อยโทรหาพี่นะ

ได้ค่ะ

รับคำเสร็จสรรพร่างเล็กก็เดินลิ่วๆ นำเข้าไปในตัวห้างทันทีไม่เหลียวหลัง

กลอยใจมองตามจนแผ่นหลังเล้กหายลับไปจากสายตาจึงหยิบเครื่องมือสื่อสารต่อสายหาเพื่อนทันที

ขนิษฐามาถึงเมื่อยี่สิบนาทีก่อน และตรงไปนั่งรอเธอที่ร้านอาหารร้านประจำแล้ว กลอยใจจึงเดินมาหาเพื่อนที่ร้านโปรด ทว่าจังหวะที่หญิงสาวกำลังจะก้าวเข้าไปในห้าง ใครอีกคนก็เดินมายืนขนาบข้างทันที

น้องกลอย

น้ำเสียงอบอุ่นกับแววตาอ่อนโยนที่ทอดมองมาทำให้ร่างของกลอยใจชะงักค้าง ร่างทั้งร่างเย็นเหยียบจนแทบขยับกายไม่ไหว

มาคนเดียวเหรอคะ รอยยิ้มอบอุ่นอันเป็นเอกลักษณ์กับแววตาอ่อนโยนส่งผลให้กลอยใจทำตัวไม่ถูก ยิ้มก็ไม่ได้ร้องไห้ก็ไม่ออก ไม่คาดคิดว่าเพียงผ่านคืนเข้าหอมาได้ยังไม่ทันพ้นวัน

เจ้าบ่าวตัวจริงก็กลับมา

คะ คุณวิน



เนื้อหาในนิยายดิบมาก เป็นต้นฉบับที่ยังไม่มีการขัดเกลาใดใดทั้งสิ้น

มีคำผิด มีคำตกหล่น ต้องขออภัยไว้ด้วยนะคะ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 260 ครั้ง

423 ความคิดเห็น

  1. #381 KeyTeen Labkop (@snailgeneration) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2562 / 20:45
    มาทำไมล้ะะะะะะเพ่ ไม่เอาน้องกลอยวิ่งลูกวิ่ง!!!
    #381
    0