LOVE FRIENDLY รักได้ไหมผู้ชายของพี่?

ตอนที่ 43 : Chapter 21 (50%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 164
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    18 ก.พ. 60




 

 

บทที่ 21 ลืมตา

 

AMI PAST

จะให้ทำยังไงวะ ยืนนิ่งๆ มองมันบินไปเมืองนอกแบบนี้เหรอ

ใจเย็นๆ ดิวะ ค่อยๆ คิด ขืนทำอะไรพลีพล่ามไปคนที่จะเสียนี่มันเรานะเว้ย

แต่มันกำลังจะหนีความผิด

ฉันบอกแล้วไงว่าคนของพ่อฉันกำลังเร่งช่วยอยู่

แล้วเมื่อไหร่จะช่วยวะ นี่มันจะเดือนนึงแล้วนะ คนร้ายเราก็รู้ตัวมันแล้วแต่ทำอะไรไม่ได้เพราะต้องรอเนี่ยนะ บ้าเอ้ย กูเป็นพี่อามินะเว้ย มึงเข้าใจไหมว่ากูเป็นพี่อามิ!”

เข้าใจ กูเข้าใจแต่มึงอย่าใจร้อนสิวะไอ้ทิวสนเหมือนกันมึงจะโวยวายตามไอ้ชิทำไมวะ ไอ้ลี่มันยังไม่เห็นโวยวายเลย

กูไม่ใช่พระเอกอย่างมึงสองตัว แล้วที่ไอ้ชิมันโวยวายมันก็ถูกแล้วไง อามิโดนไอ้เห้นั่นผลักให้รถชนเกือบตาย กูจะไม่ยอมอยู่นิ่งๆ แน่

ไอ้ลี่มึงพูดอะไรห้ามไอ้สองคนนี้ทีดีวะ มันจะไปฆ่าคนตายอยู่แล้ว

กูไม่โวยวายไม่ใช่ว่ากูเป็นพระเอกแต่กูกำลังคิดว่าจะทำยังไงให้มันตายทั้งเป็นบ้าง

เฮ้ย

ฉันได้ยินเสียงคนกำลังถกเถียงกันดังอยู่ใกล้ๆ หูได้ยินทุกอย่างแต่มันชัดบ้างขาดห้วงบ้าง แต่พอพยายามขยับตัวหรือลืมตาขึ้นก็รู้สึกเหมือนมีอะไรหนักๆ ทับร่างเอาไว้ทำได้แค่กระดิกนิ้วเบาๆ   แต่เพียงแค่การกระทำเล็กน้อยก็ทำให้ร่างกายที่เหมือนมีของหนักทับปวดร้าวไปหมด เหมือนกับว่ามันกำลังจะแตกเป็นเสี่ยง หัวปวดหนึบเหมือนจะระเบิดจนต้องส่งเสียงออกมา

อะ อือ ปวดหัวจัง

ฉันขยับตัวเล็กน้อยก่อนจะร้องออกมาเสียงดังว่าเดิมเมื่อร่างกายส่วนที่ขยับปวดร้าวจนรู้สึกเหมือนร่างกายกำลังจะแตกออกจากกัน ทว่าก่อนที่จะร้องออกมาอีกครั้งมือเย็นเฉียบแต่คุ้นเคยก็สัมผัสที่ฝ่ามือส่วนที่ฉันพยายามขยับ มือนุ่มนิ่มเย็นเฉียบแต่ก็อบอุ่นที่หัวใจที่ฉันจำได้ดีว่าเป็นของใคร

อามิ!”

พะ พี่เฟรนลี่

เสียงของฉันแหบพร่าเหมือนคนป่วยอาการสาหัสใกล้ตายอย่างไรอย่างนั้น หัวที่กำลังปวดหนึบได้ยินเสียงหวี่ๆ คล้ายเสียงยุ่งดังขึ้นในจังหวะที่หน้าอกแน่นขึ้นมา ฉันรู้สึกเหมือนตัวเองหายใจไม่ออก มันแน่นตรงที่กลางอก แน่นเหมือนมีใช้หมอนกดใบหน้าให้หายใจไม่ออก หูได้ยินเสียงอึกทึกครึกโครมและเสียงร้องของใครหลายๆ คนดังแทรกเข้ามา

อามิ! เป็นอะไร ไอ้ทิวตามหมอมาเร็วๆ อามิ อามิ!”

เสียงที่ได้ยินแทรกเข้ามาขาดห้วงหายไปเสียดื้อๆ ตอนนี้ฉันไม่ได้ยินเสียงอะไรอีกเลยเปลือกตาที่หนักยกยังไงก็ไม่ขึ้นเหมือนมีอะไรทับเอาไว้หลายสิบชั้น ในจังหวะที่ทุกอย่างดูวุ่นวาย มือเย็นเฉียบที่กุมมือของฉันอยู่ก็บีบกระชับแน่นขึ้น เสียงร้องโวยวายกลายเป้นเสียงสะอื้นเบาๆ ฉันพยายามบีบกระชับตอบมือของพี่เฟรนลี่ ทว่าหน้าอกแน่นขึ้น ลมหายใจที่พยายามเค้นออกมาขาดห้วงจนเหมือนมันจะขาดไป ในเวลาที่ฉันกำลังต่อสู้กับร่างกายของตัวเอง บางสิ่งที่ชื้นแฉะและเย็นเฉียบก็หยดลงที่หลังมือ

หนึ่งหยด….

สองหยด….

นะ น้ำเหรอ น้ำอะไร หรือว่าน้ำตาเหรอ น้ำตาของพี่เฟรนลี่เหรอ

เฮือก!”

 

FREANDLY PAST

เฮือก!”

อามิ!”

ผมได้ยินเสียง เสียงลมหายใจเฮือกสุดท้ายของอามิ หัวใจที่เพิ่งจะเต้นขึ้นมาตอนได้ยินเธอเรียกชื่อของผมกระตุกวูบ มือที่ผมบีบกระชับเอาไว้อ่อนแรงลงแล้ว ร่างกายของอามินิ่งไปแล้ว

ไม่จริงใช่ไหม ใครก็ได้ตอบผมทีว่าไม่จริง!

อะ อามิ ผมรวบรวมเรี่ยวแรงที่มีขยับปากที่แข็งจนเอื้อนเอ่ยอะไรไม่ได้เอ่ยชื่อของผู้หญิงที่ผมมอบหัวใจให้เธอทั้งดวง ผู้หญิงที่ผมบอกกับตัวเองว่าเธอคือคนที่ผมเฝ้ารอ และผมสัญญาว่าจะไม่มีวันยอมสูญเสียเธอไป

ไม่มีวัน!

อามิ!  ฮืออ

ผมได้ยินเสียงร้องไห้ของเพื่อนดังแทรกเข้ามาในความคิด มือที่กำลังกุมมือเล็กเอาไว้ถูกใครบางคนกระชากออกไป เสียงร้อง เสียงโวยวาย และเสียงสัญญาณอะไรมากกมายดังระงมไปทั่วห้อง ทว่าสายตาของผมกลับถูกดึงให้อยู่ที่ร่างบอบบางซูบผอมบนเตียง หนึ่งเดือนเต็มที่ผมนับวันเวลาเฝ้ารอให้อามิลืมตาขึ้นมา หรือแค่รู้สึกตัวขึ้นมา พูดกับผม และฟังผมว่าผมรู้สึกอย่างไรกับเธอ

ผมแค่อยากบอกเธอบอกว่าผมขอโทษ

 

PHUPING PAST

เสียงจอแจของผู้คน เสียงประกาศต่างๆ หลายหลากภาษาในสนามบินสุวรรณภูมิเต็มไปด้วยความเร่งรีบ วุ่นวาย ชายหญิงมากมายต่างเดินกันขลุกไขว้บ้างก็มาส่งญาติ พี่น้อง คนรัก บ้างก็มาเพื่อเดินทางไปในที่ต่างๆ ตามเป้าหมาย ทว่า วันนี้ผมไม่ได้มาส่งใคร และไม่ได้จะเดินทางไปที่ไหนแน่นอน แต่ผมมาเพื่อฆ่าใครบางคน!

อามิหัวใจหยุดเต้นไปเกือบสิบนาที

หลังจากประโยคนี้ผมก็ไม่รับรู้ประโยคอื่นในคำพูดของเพื่อนอีกเลย ไม่ว่าจะพยายามข่มใจให้สงบยังไง หัวใจมันก็ทำไม่ได้ อามิหยุดหายใจไปเกือบสิบนาที! มือไม้แขนขาของผมมันชาไปหมด ลมหายใจขาดห้วงกระทั่งเกือบติดขัด

ทำไมนะเหรอ หึ ก็เพราะว่าข่าวต่อมาที่ผมได้รับน่ะสิ

มันกำลังจะขึ้นเครื่องไปอเมริกา

นั่นแหละ ผมถึงได้มาหยุดยืนมองความวุ่นวายที่นี่ในเวลาตีห้าแบบนี้ คนของผมรายงานว่ามันจะขึ้นเครื่องตอนเช้าตรู่ และผมรู้ทุกอย่างกระทั่งไฟล์บิน ที่นั่ง จุดหมาย และที่สำคัญรู้ว่ามันจะเดินทางมาทางประตูไหน ผมถึงได้มาหยุดยืนรอชำระความแค้นกับมัน รอคอยมอบความเจ็บปวดแสนสาหัสให้มัน!

เหมือนสวรรค์จะเข้าข้างผมนะ เพราะทันทีที่ผมขับรถมาถึงยังไม่ทันเคลื่อนเข้าจอดในช่องจอดด้วยซ้ำ รถยนต์สีขาวป้ายทะเบียนคุ้นตาก็แล่นเคลื่อนเข้ามาพร้อมร่างสูงระหงใบหน้างดงามยิ้มแย้มไร้ความกังวลใดๆ ใบหน้าของฆาตรกรที่มันพยายามพรากลมหายใจของอามิไปจากผม!

ค่ะคุณแม่ หนูถึงแล้ว ไม่ต้องห่วงค่ะ ค่ะได้ค่ะ

มือที่กำลังแนบข้างลำตัวมันเกร็งแน่น สั่นจนต้องกำเข้าหากัน แววตาของมันไร้ซึ่งความรู้สึกใดๆ บีบคั้นให้ความเคียดแค้นในหัวใจของผมลุกฮือ ความกรุ่นโกรธที่พยายามเก็บกักมันล้นทะลักเอ่อออกมาจนต้องขบกรามระงับเอาไว้

ถ้าเธอไม่ตาย ฉันก็ต้องตาย!”

 

ขายาวขยับก้าวเร็วๆ ไปหาร่างของผู้หญิงที่กำลังก้มๆ เงยๆ บริเวณท้ายรถอย่างรวดเร็ว  แววตาลุกโชนด้วยไฟโทสะที่พร้อมเผาไหม้ทุกคนที่ขัดขว้าง ภูพิงค์ในเวลานี้เหมือนปีศาจ ความกรุ่นโกรธที่สะสมมาหนึ่งเดือนถูกจุดให้ระเบิดเมื่อเห็นใบหน้าของผู้หญิงที่ผลักร่างของเอมิกาลงไปบนถนนให้รถชน!

หมับ! อัก!

ไอ้ภูพิงค์!” หญิงสาวเบิกตากว้าง แผดเสียงร้องเรียกชื่อคนตรงหน้าด้วยความตื่นกลัว

หึ ใช่ ดีใจที่ยังจำกูได้!”

ปล่อยนะ ไม่งั้นกูร้องให้คนช่วยจริงๆ ใบหน้าหล่อเหลาทะมึงถึง ดวงตาดุดันราวปีศาจแสยะยิ้มเหี้ยม

ร้องสิ ร้องให้ดังๆ

กรี๊ด อุ๊บ!”

ริมฝีปากอิ่มถูกตะปบปิดกั้นเสียงอย่างแรงก่อนที่ชายหนุ่มจะลากถูร่างเล็กที่กำลังดิ้นรนขัดขืนยังมุมมืดที่ใกล้ที่สุด กระทั่งทางออกขึ้นบันไดหนีไฟจึงได้ผลักร่างอีกคนลงไปกองบนพื้น

อัก!

คิดถึงกูมากไหม?

ไม่ใช่คำถามแต่มันคือคำขู่ที่เล็ดลอดความโกรธขึงออกมาทางน้ำเสียง

มะ มึงรู้ได้ยังไง การเดินทางเพื่อ หนี คดีในวันนี้เป็นความลับที่สุด บิดาของเธอใช้อำนาจที่มีทั้งหมดปิดข่าว กระนั้นก็ไม่สามารถสู้กับอำนาจของรัฐมนตรีรณภพบิดาของรพีได้ ทว่าเหนือสิ่งที่หล่อนคาดเดาก็คืออำนาจปีศาจที่มาจากเงามือของผู้ชายที่ชื่อว่าภูพิงค์ สวัสดิวงศ์ไปได้ นามสกุลของเจ้าพ่อธุรกิจสีเทาทั่วประเทศไทย!

หึ ต่อให้มึงหายตัวได้ก็ไม่มีวันพ้นสายตาของกู!” แววตาดุดันวาวโรจน์เรืองรองไปด้วยไฟโทสะอย่างน่ากลัว ใบหน้าหล่อเหลาทะมึงถึงมองร่างสั่นเทาใต้คมเขี้ยวนิ่ง นิ่งกระทั่งร่างที่ถูกมองน้ำตาไหลพรากออกมา

ปะ ปล่อยฉันไปเถอะนะ ฉะ ฉันไม่รู้เรื่องอะไรเลย

หึ ไม่รู้แล้วจะหอบเสื้อผ้าหนีทำไมห๊ะ

ความโกรธที่สะสมมาตลอดยังผลให้สติของภูพิงค์ขาดผึ่ง มือหนากระชากลำตัวของผู้หญิงที่บังอาจทำร้ายเอมิกาเข้ามาใกล้ แววตาเรืองรองไปด้วยไฟโทสะที่โหมไหม้จนแทบจะเผาร่างตรงหน้าเป็นจุณ

 

มึงคิดว่ากูโง่หรือไงห๊ะ คิดว่าจะมาแกล้งตีสองหน้าบีบน้ำตาแล้วคนอย่างกูจะสงสารเหรอไอเดีย!”
 

 

ปล.หากผิดพลาดประการใดขอภัยไว้ ณ ที่นี้ด้วยนะคะ
แนะนำและสั่งสอนได้เลยนะคะ

 

ขอบคุณที่สละเวลามาอ่านนิยายของไรเตอร์นะคะ ^^
รบกวนนักอ่านที่น่ารักทุกท่านที่แวะมาอ่านนิยายของนักเขียนมือใหม่ช่วยคอมเม้นเป็นกำลังให้ด้วยนะคะ






 

#งานดราม่า
มีความคิดว่าจะย้ายไปอยู่โหมดรักดราม่าแล้วTT
ทำไมมันหน่วงหัวใจแบบนี้! เขียนไปก็ส่งสารอามิไป
ต้องบอกก่อนว่าความเกลียดจากผู้หญิงนี่มันน่ากลัว
ความริษยาที่สั่งสมมานานจะทบเท่าทวีกลายเป็นความเกลียดชังโดยไร้สาเหตุ 




มาร่วมลุ้นให้กำลังใจกับอามิและเฟรนลี่ให้ผ่านทุกอย่างไปด้วยดีกันค่ะ



 

 

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

174 ความคิดเห็น

  1. #173 NeverMindD (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2560 / 16:09
    ดีจัยยยยยย ไรท์มาอัพแล้วเค้ารออยู่น้าาาาาา
    #173
    1
    • #173-1 คุณเอริน(จากตอนที่ 43)
      18 กุมภาพันธ์ 2560 / 19:29
      สัญญาว่าจะอัพให้จบภายในเดือนสองเดือนนี้ค่าาา ^^
      #173-1