LOVE FRIENDLY รักได้ไหมผู้ชายของพี่?

ตอนที่ 39 : Chapter 19 (50%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 252
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    13 เม.ย. 59







บทที่ 19 ความจริง


อามิ

น้ำเสียงของภูพิงค์เบาหวิวราวกับว่าเขาไม่เชื่อตัวเองว่าสิ่งที่เห็นตรงหน้า คือ ฉัน ใบหน้าหล่อเหลาของภูพิงค์ซีดเซียวรอยฟกช้ำที่ริมฝีปาก หัวคิ้ว ริมฝีปากแห้งกัง สายน้ำเกลือเต็มแขนไปหมด หัวใจของฉันหล่นไปอยู่ที่เท้าเมื่อเห็นแววตาเศร้าโศกทอประกายความหวังหลังจากเห็นหน้าของฉัน


ภู


อามิมาได้ยังไง

ภูพิงค์เอ่ยถามด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม ฉันยิ้มตอบก่อนจะเดินตรงไปหาเขาที่นอนอยู่บนเตียงโดยไม่สนสายตาของคนอื่นที่กำลังจ้องฉันเหมือนเห็นผี =_=


ฉันพามาเอง

เสียงของน้ำนิ่งทำลายรอยยิ้มบนหน้าของภูพิงค์ก่อนที่เจ้าของเสียงจะเดินผิวปากอารมณ์ดีเลยผ่านฉันไปนั่งข้างเด็กผู้ชายอีกคนที่ฉันจำได้ว่าเขาคืออีกคนที่อยู่ในเหตุการณ์วันนั้น


พูดแบบนี้ระวังโดนสังหารนะพี่นิ่งเด็กผมดำหน้าหวานพูดนิ่งๆ โดยที่สายตายังไม่ละไปจากใบหน้าของฉัน


นี่หน้าฉันมีอะไรติดหรือป่าวฟะ จ้องกันจนจะตาหลุดติดหน้าฉันอยู่แล้ว T^T


เหอะ มันต้องขอบคุณฉันต่างหากที่พายัยจิมิมาส่ง


ฉันไม่ได้ชื่อจิมิเฟ้ย! T_T


น้ำนิ่งพูดพร้อมยกมือขึ้นกอดอกมองหน้าภูพิงค์ด้วยสายตาคาดคั้นแบบจริงจังมาก นี่อย่าบอกนะว่า


นี่นายนั่นคงไม่ได้กำลังข่มขู่เอาคำขอบคุณจากภูพิงค์หรอกนะ


เห้อ ขอบคุณ

ภูพิงค์ถอนหายใจพร้อมกับเอ่ยขอบคุณน้ำนิ่งด้วยสีหน้าเอือมระอาที่สุด ฉันกระตุกยิ้มเมื่อเห็นน้ำนิ่งยักคิ้วกวนๆ ส่งมาให้ฉัน หมอนี่มันกวนได้เสมอต้นเสมอปลายจริงๆ


นี่หรอผู้หญิงที่แกสองคนพูดถึง

เสียงเข้มๆ ที่เอ่ยขึ้นหลังจากที่ภูพิงค์ ต้อง ขอบคุณเพื่อนดีๆ อย่างน้ำนิ่งไปแล้วดังขึ้นมา สองคนที่เขาหมายถึงคือน้ำนิ่งกับเด็กผู้ชายอีกคน สองคนนั้นพยักหน้ารัวๆ พร้อมเบ้ปากมองฉันเหมือนขยะแขยงอะไรสักอย่าง


นี่นายสองคนเห็นฉันเป็นกองอึหรือไงฟะ


นี่อามิครับพี่

ภูพิงค์ทำลายบรรยากาศขยะแขยงที่กำลังเกิดขึ้นด้วยการแนะนำฉันกับทุกคน ฉันอึกอักเมื่ออยู่ๆ ก็อึดอัดขึ้นมาเมื่อเห็นสายตาจับผิดจากทุกคน มองฉันเหมือนฉันไปฆ่าใครตายสักคน T^T


นี่ฉันไม่ใช่ฆาตกรโรคจิตนะเฟ้ย TT


ส่วนคนข้างน้ำนิ่งคือดินหอม และนั่นพี่ใหญ่ของเราเฮียท็อฟ

ภูพิงค์แนะนำสมาชิกภายในห้องทั้งสามคนให้ฉันรู้จักผู้ชายคนแรกคือน้ำนิ่งคนที่พาฉันมาหาภูพิงค์ ส่วนเด็กผู้ชายหน้าหวานที่นั่งข้างน้ำนิ่งคือดินหอมใบหน้าของน้องเขาดูสวยมาก ดวงตาดูหวานแต่แอบน่ากลัว ส่วนคนที่ภูพิงค์บอกว่าเป็นพี่ใหญ่คนนั้นก็ดูเป็นพี่ใหญ่จริงๆเพราะฉันรู้สึกได้ถึงความน่าเกรงขาม ภายใต้ใบหน้าหล่อเหลาที่ภูพิงค์หรือพี่เฟรนลี่ของฉันก็แทบเทียบไม่ติดดูมีความลับบางอย่างซ่อนอยู่ สีหน้าเรียบนิ่งและดวงตาคู่คมที่กำลังมองฉันมันทำให้ฉันความรู้สึกบางอย่างที่ไม่สามรถอธิบายออกมาได้


สวัสดีค่ะ

ฉันยกมือไหว้พี่พายุคนที่ภูพิงค์บอกว่าเป็นพี่ใหญ่ของเขา ผู้ชายตาดุคนนั้นพยักหน้าแต่ไม่ได้ตอบรับอะไร ฉันยิ้มเจื่อนก่อนจะหันกลับมาสนใจภูพิงค์ที่นอนอยู่บนเตียงคนไข้อีกครั้ง ใบหน้าหล่อเหลายังคงมีรอยยิ้มประดับอยู่ทำให้ฉันใจหาย


นี่ฉันเป็นต้นเหตุให้ภูพิงค์ต้องเจ็บตัวขนาดนี้เลยหรอ


อามิไม่มีเรียนหรอ


ไม่มีจ๊ะ ภูเจ็บมากไหม แล้วหมอเขาว่ายังไงบ้าง ได้ออกจากโรงพยาบาลเมื่อไหร่ แล้ว


ใจเย็นก่อนอามิ เราไม่ได้เป็นอะไรแล้ว ตอนนี้ดีขึ้นมากแผลใกล้หายดีแล้ว ส่วนอาการแทรกซ้อนอื่นๆ ก็ไม่มีอะไรน่าเป็นห่วง

ภูพิงค์ตอบด้วยรอยยิ้ม ทำให้ฉันผ่อนลมหายใจออกมา


แล้วแล้วอามิไม่โกรธเราหรอ

คำถามของภูพิงค์เรียกความสนใจของคนอื่นๆในห้องได้อีกครั้ง ทุกคนหันมาจ้องหน้าฉันเอาเป็นเอาตายราวกับขู่ว่าถ้าฉันตอบไม่ดีฉันจะโดนฆ่า T_T


ฉันเลิกสนใจสายตาสามคู่ที่กำลังจ้องจะฆ่าแล้วหันมายิ้มให้ภูพิงค์ นี่อาจเป็นคำถามที่ภูพิงค์อยากได้คำตอบมากที่สุดและฉันเชื่อว่าคำตอบของฉันคือคำตอบที่ภูพิงค์อยากฟังมากที่สุดและฉันก็ยินดีและเต็มใจที่จะตอบมัน


เราไม่โกรธภูหรอกนะ เราต่างหากที่ต้องขอโทษแทนพี่ชายและทุกคนๆ กับเรื่องที่เกิดขึ้นกับภูในวันนั้น


อามิ

รอยยิ้มของภูพิงค์เศร้าเมื่อได้ยินคำตอบของเขาแววตาขี้เล่นและอบอุ่นที่เคยมีกลับมาอีกครั้งพร้อมความเศร้า ภูพิงค์ก้มหน้านิ่งทำให้ฉันต้องเอื้อมมือไปจับมือของเขาเอาไว้ มือของภูพิงค์เย็นจนฉันใจหาย ความกลัวที่เกิดขึ้นจากหัวใจของเขาคงมากมายจนฉันไม่อาจคาดเดามันได้แต่ฉันก็อยากให้เขารู้สึกดีขึ้นเพราะฉันไม่มีวันโกรธเพื่อนดีๆ อย่างเขาได้


เราไม่มีวันโกรธภู ถึงแม้วันนี้ทุกอย่างจะกลับไปเป็นเหมือนเมื่อก่อนไม่ได้แต่ วันนี้เรายังเป็นเพื่อนกันได้นะภู

ฉันบอกสิ่งที่ตัวเองคิดมาตลอดสัปดาห์ให้ภูพิงค์ฟัง แม้ว่าวันนี้ความรู้สึกของฉันที่มีต่อเขาจะไม่ใช่ความรู้สึกในแบบที่เขาต้องการแต่ว่าฉันก็ยินดีที่จะมอบความรู้สึกอีกแบบที่ตัวฉันเองคิดว่ามันสำคัญไม่แพ้กันให้เขาได้ ความรู้สึกที่เรียกว่า รัก เช่นกันแต่เราเรียกความสัมพันธ์แบบนั้นว่า เพื่อน


เราขอโทษ

ภูพิงค์ดึงฉันเข้าไปกอดพร้อมน้ำตา เสียงสะอื้นเบาๆ ที่ได้ยินทำให้ฉันต้องยกมือขึ้นลูบหลังปลอบใจเขา ทุกคนในห้องเงียบฟังสิ่งที่เราคุยกันด้วยความรู้สึกเดียวกัน ฉันไม่รู้สึกอายที่พูดเรื่องแบบนี้ต่อหน้าเพื่อนของภูและฉันก็คิดว่าภูก็ไม่อายร้องไห้กอดฉันแบบนี้เพราะทุกคนคงเข้าใจเรื่องราวที่เกิดขึ้นเป็นอย่างดี


เราไม่เคยโกรธและจะไม่มีวันโกรธภู เราสัญญา

ภูพิงค์เพิ่มแรงกอดแน่นขึ้น ก่อนจะผละกอดออกจากฉันแล้วยกมือเช็ดน้ำตาตัวเองลวกๆ ฉันส่งยิ้มหวานให้เขาพร้อมกับจับมือของเขาอีกครั้ง


เราเป็นเพื่อนกันนะ


ทุกคนในห้องเงียบรอฟังคำตอบที่ภูพิงค์จะเอ่ย ฉันรู้ว่าคำถามของฉันมันคงทำให้ภูพิงค์ลำบากใจมากแต่ฉันเองก็ไม่อยากให้ความหวังที่ไม่มีวันเป็นจริงได้กับเขาเพราะวันนี้หัวใจของฉันเต็มไปด้วยผู้ชายคนนั้น พี่สะใภ้ของฉันเอง


เป็นเพื่อนยังดีกว่าไม่ได้เป็นอะไรเลยนะไอ้ภู

เสียงของน้ำนิ่งดังขึ้นมาท่ามกลางความเงียบ ภูพิงค์หันไปสบตาเพื่อนก่อนจะถอนหายใจแรงๆแล้วเงยหน้ามองฉัน ฉันเห็นแววตาเศร้าที่กำลังผิดหวังและเจ็บปวด ฉันเข้าใจและรู้ดีว่าการถูกปฏิเสธมันเจ็บปวดแค่ไหนแต่ฉันเองก็คิดว่าเจ็บวันนี้ดีกว่าต้องเจ็บไปอีกนานจากความหวังที่ไม่มีวันเป็นจริง


อืม เราจะเป็นเพื่อนกันแต่ถ้าวันไหนที่ผู้ชายคนนั้นทอดทิ้งอามิ เรายังยืนอยู่ตรงนี้เสมอนะ

ภูพิงค์ยิ้มเศร้ามองตาฉันและฉันก็ยิ้มตอบเขาเช่นกัน บางทีเรื่องราวที่เกิดขึ้นอาจก่อให้เกิดมิตรภาพที่ยาวนานของเราสองคนก็ได้ ในวันที่ฉันไม่มีใครและทุกครั้งที่ฉันเสียใจภูพิงค์จะเป็นคนแรกที่เดินเข้ามาปลอบใจและให้กำลังใจฉัน และฉันก็ชอบให้มันเป็นแบบนั้น


ภูเราถามอะไรภูได้ไหม?ฉันนึกถึงสิ่งที่ไอเดียวพูดก่อนที่จะหายหัวไปแล้วอดไม่ได้ที่จะถาม ภูพิงค์ขมวดคิ้วแล้วเอ่ย


ถามมาสิ


อะ เอ่อ คือว่า คือภูข่มขืนพี่ไอเดียจริงๆหรอ


พรวด!


เสียงน้ำที่พ่นออกมาจากปากของดินหอมทำให้ทุกคนชะงัก ฉันหันไปมองสีหน้าไม่พอใจของผู้ชายสามคนที่นั่งอยู่ที่โซฟา ดินหอมยกมือปาดน้ำที่บริเวณริมฝีปากตัวเองแล้วจ้องหน้าฉันเขม็ง


นี่ฉันพูดอะไรผิดหรอ T_T


เธอถามอะไรนะ?เสียงเข้มที่เอ่ยพร้อมปรายตามองฉันอย่างคาดโทษจนขนในกายลุกชัน


อย่าฆ่าหนูเลยนะพี่ท็อฟ T^T


นี่เธอถามอะไรเพื่อนฉันแบบนี้ห๊ะ

เสียงตะโกนของน้ำนิ่งทำให้ฉันสะดุ้งหัวใจหล่นไปกองที่พื้นเมื่อเห็นสายตาวาวโรจน์จากคนตรงหน้า คนอื่นๆ ต่างก็มีสีหน้าไม่พอใจเช่นกัน ฉันก้มหน้าหดตัวให้ลีบที่สุดเพื่อหลบสายตาเหล่าปีศาจทั้งสาม T^T


วันนี้ฉันจะกลับมหาลัยได้อย่างปลอดภัยและครบสามสิบสองใช่ไหม T^T


ภูพิงค์ส่ายหน้าให้เพื่อนๆของเขาแล้วหันกลับมายิ้มให้ฉัน รอยยิ้มของเขากลับมาเป็นรอยยิ้มอบอุ่นอีกครั้ง และมันทำให้หัวใจของฉันรู้สึกดีอีกครั้ง


อามิถามเพราะอามิเชื่อคำพูดผู้หญิงคนนั้นหรือว่าไม่เชื่อกันล่ะ


ไม่เชื่อสิ!”


ฉันรีบตอบทันทีเพราะกลัวจะถูกใครสักคนที่นั่งมองห่างๆลากไปฆ่ายัดส้วม TT


ถึงเราจะเลวกับคนอื่นแต่เราไม่เคยเลวกับอามิ เราอาจจะโกหกคนอื่นแต่เราไม่เคยโกหกอามิ ความผิดเดียวที่เรามีต่ออามิคือเชื่อคำยุแหย่ของผู้หญิงคนนั้น และเราขอให้อามิเชื่อใจเราได้เลยเพราะเราไม่มีวันบังขับขืนใจใครแน่นอน


ฉันผ่อนลมหายใจพร้อมกับยิ้มให้ภูพิงค์อีกครั้ง ถ้าเป็นคนอื่นพูดฉันอาจจะไม่เชื่อแต่เพราะคนพูดคือภูพิงค์และแววตาที่เขาสื่อออกมาเมื่อเขาขอให้ฉันเชื่อใจมันจริงจังและเชื่อถือได้แน่นอนร้อยเปอร์เซ็นต์ฉันเชื่อเขานะ และเชื่อเจาเต็มอกเลยว่าภูพิงค์ไม่มีวันทำร้ายผู้หญิงแบบนั้นแน่นอน


เพราะคนที่มันอยากขืนใจคือเธอไง ฮ่าๆ


หา? O.O


ไอ้นิ่ง!”

สองเสียงดังขึ้นพร้อมกันจนฉันสะดุ้งเสียงแรกนี่ของภูพิงค์ฉันจำได้ ส่วนอีกเสียงเป็นของ


“เฮียจะตะโกนทำไมผมล้อเล่นหรอกน่า


ฉันไม่อยากจะพูดเลยว่า ฉันไม่ตลกนะเฟ้ย!


ทุกคนส่ายหัวให้ความกวนของน้ำนิ่ง ภูพิงค์มองหน้าฉันแล้วอมยิ้มเขาเอื้อมมือมาจับมือของฉันเอาไว้แน่น แววตาอบอุ่นทอประกายออกมาอย่างชัดเจน ฉันเชื่อในตัวของภูพิงค์นะต่อให้ใครจะมองว่าเขาเลวร้ายเพราะอยู่ในกลุ่มคนไม่ดียังไงแต่ ภูพิงค์เพื่อนที่ฉันรู้จักอาจไม่ได้ดีจนถึงขั้นพระเอกแต่เขาก็เป็นคนดีคนนึงที่ฉันสามารถเชื่อใจได้ ฉันยิ้มตอบแล้วกุมมือของเขาบ้าง


เราเชื่อใจภูและจะเชื่อใจภูตลอดไป


ขอบใจอามิมากนะ


หลายคนเคยคิดว่าหากเราปฏิเสธความรู้สึกของใครสักคนไปมันอาจทำให้ความสัมพันธ์จบลงแต่สำหรับฉันความรู้สึกที่ได้รับมาฉันไม่เคยปฏิเสธเพียงแต่ฉันตอบรับมันกลับไปด้วยความรู้สึกอีกแบบที่สำคัญมากพอๆกัน ฉันอาจรักภูพิงคือย่างที่เขาต้องการไม่ได้แต่ฉันก็รักเขาในแบบที่เราสองคนไม่มีวันปล่อยมือก็ได้ มิตรภาพของคำว่าเพื่อนหยั่งยืนมากกว่าคนรักหลายเท่า หากวันไหนที่ฉันกับพี่เฟรนลี่เลิกรากันไปฉันก็ยังมีเพื่อนที่ดีอย่างภูพิงค์อยู่ข้างๆ เสมอ ฉันเชื่อแบบนั้นและฉันก็มั่นใจว่ามันจะเป็นแบบนั้น


กริ๊ง


?_?


ฉันสะดุ้งเมื่อเสียงโทรศัพท์มือถือดังขึ้น ในใจภาวนาให้คนที่โทรมาเป็นใครก็ได้ที่ไม่ใช่แก๊งนั้น TT


อามิรับสายสิภูพิงค์สะกิดเรียกฉันจนฉันต้องลนลานหาโทรศัพท์ตัวองในกระเป๋าเป้


บ้าชะมัด ทำไมมันถึงได้หาไม่เจอนะ แล้วใครกันโทรมาอยู่ได้ T^T


ในที่สุดฉันก็หาโทรศัพท์ตัวเองเจอและทันทีที่เห็นเบอร์ของคนโทรเข้าหัวใจก็หล่นวูบลงไปที่พื้น


พะ พี่เฟรนลี่ T^T


ฉันกลืนน้ำลายลงคอพร้อมกับเงยหน้ามองภูพิงค์ ภูพิงค์ยิ้มก่อนจะพยักหน้าเข้าใจ ฉันตัดสินใจกดรับสายของพี่เฟรนลี่แบบกล้าๆ กลัวๆ


นี่ฉันจะโดนจับได้ตั้งแต่คำแรกเลยไหมฟะ ฮือ


ฮะ ฮัลโลคะพี่เฟรนลี่ฉันสั่นทำไมไอ้มิ T^T


(อามิอยู่ไหนครับ) 

 

ปล.หากผิดพลาดประการใดขอภัยไว้ ณ ที่นี้ด้วยนะคะ
แนะนำและสั่งสอนได้เลยนะคะ

 

ขอบคุณที่สละเวลามาอ่านนิยายของไรเตอร์นะคะ ^^
รบกวนนักอ่านที่น่ารักทุกท่านที่แวะมาอ่านนิยายของนักเขียนมือใหม่ช่วยคอมเม้นเป็นกำลังให้ด้วยนะคะ






 

#ภูพิงค์คนดีที่น่าสงสาร

เหนือความร้ายทั้งหมดที่มีผู้ชายที่น่าสงสารที่สุดก็ยังคงเป็น ภูพิงค์
ไม่ว่าจะพยายามแค่ไหนสุดท้ายก็ไม่เคยได้หัวใจ อามิ...

บทนี้ยังไม่ได้รีไรต์ค่ะ แต่งเสร็จลงเลย
นิยายเรื่องนี้ตามพร็อตคือมี 20-22 บทค่ะ

ไรท์ขอโทษทที่มาอัพช้าและหายไปหลายเดือน มีหลายเรื่องต้องทำค่ะ
ขอบคุณที่ยังไม่หายไปไหนและยังรอมิมิและพี่ลี่นะคะ ^^

#อามิคุณติ่งผู้เหนือโลก




มาร่วมลุ้นและให้กำลังใจนางเอกไม่เต็มของไรท์ด้วยนะคะ อิอิ




B E R L I N ❀

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

174 ความคิดเห็น

  1. #159 npat (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 13 เมษายน 2559 / 16:29
    ดีใจๆๆที่ไรท์มา
    หึหึอามิ จะรอดเหรอ
    #159
    0