LOVE FRIENDLY รักได้ไหมผู้ชายของพี่?

ตอนที่ 38 : Chapter 18 (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 258
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    28 ส.ค. 59


 


 


(ต่อ)



1 สัปดาห์ผ่านไป


นี่ก็หนี่งอาทิตย์แล้วตั้งแต่เกิดเรื่องไม่มีใครรู้ว่าไอเดียหายไปไหน เธอหายไปอีกครั้ง ภูพิงค์เองก็ยังรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาลอาการของเขาค่อนข้างหนัก วันนี้ฉันกำลังจะขัดคำสั่งพี่ชายและแฟนของตัวเองเพื่อจะแอบไปเยี่ยมเขา

ตลอดเวลาหนึ่งสัปดาห์ที่ผ่านมาฉันเอาแต่เป็นห่วงและรู้สึกผิดกับเรื่องที่เกิดขึ้น ฉันไม่โกรธเขาแล้วเรื่องที่เขาแอบตามถ่ายรูปของฉันกับพี่เฟรนลี่เพื่อส่งให้พี่อาชิดูเพราะถึงแม้สองคนนั้นจะยังไม่ยอมคุยกันแต่ฉันก็รู้ว่าทั้งสองคนยังรักและเป็นเพื่อนกันอยู่เพราทิฐิบางอย่างทำให้ยังไม่มีใครยอมเอ่ยปากขอโทษใครก่อน แต่เอาเถอะยังไงซะวันนี้ฉันก็ตั้งใจเอาไว้แล้วว่าจะหลบไอยิ้มกับไอสไบไปหาภูพิงคืที่โรงพยาบาลให้ได้


คิดแผนชั่วอะไรอยู่วะมิเสียงไอ้สไบแทรกความคิดชั่วร้ายของฉันขึ้นมา

เห้ย ไอ้นี่มันมีจิตสัมผัสหรอ แค่ฉันคิดมันก็อ่านใจออกเลยหรอ


ป๊าวฉันจะเสียงสูงทำไมฟะ T^T


หรอไอ้สไบหรี่ตาจับผิดแถมด้วยการใช้ปากกาจิ้มหน้าผากฉันเพื่อตรวจสอบ เห้ย นี่ฉันมีเพื่อนเป็น FBI หรือไงฟะ มันสอบสวนเหมือนฉันเป็นนักโทษคดีร้ายแรง


เอ้อ

ฉันตอบแบบหลบสายตาพร้อมก้มหน้าอ่านหนังสือต่อ ไอ้ยิ้มปรายตามองฉันแว๊บนึงแล้วก้มหน้าอ่านหนังสือต่อ

โอ๊ย มีทั้งไอ้สไบ ทั้งไอ้ยิ้ม แล้วฉันจะหนีมันสองคนออกไปจากห้องสมุดแห่งนี้ได้ยังไงฟะ


อย่าคิดหนีซะให้ยาก สมองอย่างแกแค่มโนฉันก็เดาได้ยันตอนจบไอ้สไบลอยหน้าลอยตาพูด หมั่นไส้มันชะมัด สมองอย่างฉันงั้นหรอ

หึ คอยดูเถอะสมองมดตะนอยอย่างฉันนี่แหละที่กำลังคิดแผนแหกกรงนางพญาเสือกับราชินีราชสีห์ออกไปผจญภัยนอกป่า


อย่าพยายามเพราะแกก็ได้แค่พยายามไอ้ยิ้มเงยหน้าขึ้นมาพูดแล้วก้มหน้าอ่านหนังสือต่อ

กรี๊ด ทำไมฉันถึงได้น่าสงสารแบบนี้ มีเพื่อนก็ถูกเพื่อนรังแก มีพี่ชายก็ถูกพี่ชายรังแก มีแฟนก็ยังถูกแฟนรังแก

หึ แต่วันนี้แหละอามิจังคนสวยจะแหกกฎแรงโน้มถ่วง ทำลายห่วงโซ่อาหารแล้วแหกคอกหนีออกจากป่า หึหึ


ว่าแต่จะหนีไอ้เพื่อนจอมโหดสองคนนี้ไปได้ยังไง เอาแค่ลุกจากโต๊ะให้ได้ก่อนก็พอ แง T^T


ราวกับสวรรค์เมตตาเมื่อผู้ผมสีทองหน้าตาคุ้นแสนคุ้นเดินเลยผ่านกลุ่มพวกเราไป ฉันอ้าปากค้างเมื่อจำได้ดีว่าผู้ชายคนนั้นคือเพื่อนที่พาภูพิงค์ไปหาหมอว่าแล้วก็คิดแผนชั่วออกมาได้แบบที่หน้าหมอนั่นลอยมา สงสัยคงต้องยืมมือนายหัวทองช่วยซะแล้ว


อะ เอ่อ ยิ้มฉันไปหาหนังสือเพิ่มก่อนนะ


เดี๋ยวฉันไปด้วยไอ้สไบเสนอตัว แง นี่แกจะตามฉันเป็นเงาเลยหรอ ไม่สิงฉันเลยล่ะวะ


แกไม่สิงฉันเลยล่ะสไบ


ได้ก็ดี

อ๊าก ฉันเกลียดแก แล้วนี่ฉันจะทำยังไงดี ไคโอปป้าช่วยเมียด้วย แง


ไม่ต้องไอ้ยิ้มเงยหน้าขึ้นพูด ก่อนจะก้มหน้าอ่านหนังสือต่อ ฉันกลืนน้ำลายลงคอ นี่ตกลงคือฉันไม่ต้องไปหรือไอ้สไบไม่ต้องตามฟะ แง เอาไงดีไอ้มิ


อยากได้เล่มไหนก็ไปหยิบสิ

กรี๊ด นางฟ้ารอยยิ้มผู้เลอโฉมแต่ทำไมมันดูหลอกง่ายจังฟะวันนี้หรือว่าฝีมือฉันข้ามขั้นเป็นระดับจอมยุทธสตอแล้ว


ฉันไม่รอให้ใครคัดค้านอีกรีบลุกพรวดพราดแล้ววิ่งตรงไปยังโซนหนังสือที่ผู้ชายผมสีทองเดินหายเข้าไป วันนี้แหละฉันจะประกาศเอกราชจากไอ้เพื่อนจอมโหด หึหึ


ฉันเดินลับๆล่อๆ เข้ามาในโซนหนังสือที่ไม่ค่อยเหมาะกับตัวเองเพราะมันมีแต่ภาษาอังกฤษให่ตายเถอะ หมอนั่นเรียนหมอหรอดูหนังสือแต่ระเล่มสิใหญ่มหึมาแถมีแต่ภาษาอังกฤษ ฉันถอนหายใจแล้วเดินหาผู้ชายคนนั้นต่อ ถ้าหมอนั่นไม่ใช่ผีเดี๋ยวก็คงเจอเอง


ผลัก!


ฉันถลาลอยละลิ่วลงไปนั่งคุยกับพื้นเพราะถูกมนุษย์เพศร่างใหญ่ชนเข้าเต็มแรง โอ๊ย นอกจากจะปวดหัวเพราะหนังสือยังต้องมาปวดก้นเพราะโดนชนล้มอีกหรอเนี่ย T^T


ขอโทษครับ

ฉันโบกมือไปมาเพื่อบอกเขาว่าฉันไม่โกรธ ความจริงจะโกรธหมอนั่นก็คงไมได้เพราะฉันดันเซ่อซ่ายืนให้เขาชนเองT^T ฉันพยุงตัวเองขึ้นยืนแล้วถอนหายใจ นายหัวทองหายไปไหนแล้วฟะ นี่คนหรือผีหายตัวได้หรือไง


หมอนั่นหายไปไหนแล้วเนี่ย ไวชะมัด

ฉันปัดแข้งปัดขาตัวเองแล้วถนหายใจอีกครั้ง แผนการสุดแสนเพอร์เฟคที่วางไว้หายไปทันทีเพราะตัวช่วยหายหัวไปแล้ว แง แล้วนี่ฉันทำไงต่อไปดีเนี่ย


ไอ้มิ


กรี๊ด เสียงไอ้สไบ

คงเพราะฉันหายมานาน ไอ้สไบเลยตามมา ฉันก้มลงคลานเข่าหนีไอ้สไบทันที ฉันคลานเร็วๆ หนีออกจากมุมนี้ให้เร็วที่สุดเพราะจากที่ดูหนังสือบนชั้นไม่มีเล่มไหนเหมาะกับหน้าตาของฉันเลย พูดง่ายๆ หน้าไม่ให้นั่นเอง


อัก


ฉันชนมนุษย์เพศชายอีกครั้ง หน้าหงายหัวชนชั้นหนังสือดังอัก T^T โอ๊ย เกิดเป็นอามิทำไมมันรันทดขนาดนี้ฟะ


อ่าว เธอ!”เสียงของผู้ชายที่นั่งคุกเข่ามองหน้าฉันมันคุ้นหู ฉันหันไปมองก่อนจะอ้าปากค้างเมื่อเห็นว่าเป็นใคร นายหัวทองที่ฉันตามหา มาได้ทันเวลาพอดี


เด็กไอ้ภูนิ

เด็กบ้าเด็กบออะไรตัวโตขนาดนี้

ฉันไม่ใช่เด็กของใครทั้งนั้นเฟ้ย ไอ้บ้านี่หรี่ตามองฉันตั้งแต่หัวจรดเท้าแล้วยิ้มเย็น รอยยิ้มไอ้นี่ทำไมน่ากลัวจังฟะ เห็นแล้วขนลุก


ตามความหล่อฉันมาหรอ

ฉันขอเบะปากเป็นรูปสระอิได้ไหม มั่นหน้ามั่นโหนกของแท้เลยถึงเขาสมควรจะมั่นก็เถอะ โอ๊ย ฉันควรเข้าเรื่องแล้วรีบหนีออกไปจากจุดอันตรายสักทีฉันมองหน้าไอ้หัวทองแล้วยกมือขึ้นปิดปากเมื่อไอ้บ้านี่กำลังจะพูดอะไรระคายหูอีกแล้ว


เงียบฉันบอกก่อนะจะเหลียวซ้ายแลขวาแล้วถอนหายใจ สงสัยไอ้สไบกลับไปแล้ว


หมับ!


กรี๊ด อยู่ๆไอ้บ้าที่ฉันกำลังอุดปากอยู่ก็คว้าฉันเข้าไปกอด แถมยังกดหน้าฉันจนแทบจะจมเข้ไปในอกของเขา กลิ่นน้ำหอมของเขาทำให้ฉันเริ่มเวียนหัว ไอ้บ้านี่เป็นผู้ชายหรือป่าวฟะ ตัวหอมชะมัด อ๊าก มันใช่เวลามาหื่นไหมเนี่ยT^T


หายหัวไปไหนวะเสียงไอ้สไบสบถอะไรสองสามคำดังแว่วๆ มาทำเอาฉันตัวเกร็ง นี่มันยังไม่ไปอีกหรอ T^T


ชู่!”เขากระซิบเบาๆ ก่อนจะถอนหายใจแล้วผละกอดออกจากฉัน ฉันกระพริบตาปริบมองผู้ชายหัวทองหน้าหล่อด้วยความงงๆ หมอนั่นเกาหัวตัวเองเก้อๆ แล้วอมยิ้ม

 
ฉันรู้แล้วว่าทำไมไอ้ภูถึงได้หวงเธอนักหนา หึ อยากไปหาไอ้ภูล่ะซิประโยคแรกหมอนั่นพูดยิ้มๆประโยคที่สองเขาพูดพร้อมจ้องหน้าฉันจริงจัง

ฉันพยักหน้ารัวๆ ตอบ นายหัวทองแสยะยิ้มแล้วดึงฉันลุกขึ้น เขาถอดเสื้อแจ๊คเก็ตหนังสีดำมาสวมให้ฉันก่อนจะออกแรงดึงตัวฉันเข้าไปกอด อ๊าก นายมากอดฉันทำไหม หมอนี่กอดชนิดที่หน้าฉันแทบจะจมเข้าไปในอกของเขา มันก็หอมอยู่หรอกนะตัวเขาน่ะแต่ว่าฉันมีแฟนแล้วเฟ้ย
T^T


ค่าจ้างที่ฉันจะพาเธอหนีเขาบอกยิ้มๆ ก่อนจะเปลี่ยนจากกอดเป็นโอบฉัน เขาผลักหัวฉันให้ซบที่อกของเขาเบาๆ

ฉันได้ยินเสียงหัวเราะในลำคอของเขา มันรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังถูกเอาเปรียบ
T^T


ฉันชื่อน้ำนิ่งเขากระซิบที่หูฉันเบาๆ ก่อนจะหัวเราะอีกรอบ ไอ้บ้านี่ถ้าไม่ติดว่าช่วยฉันหนีไอ้โหดสองคนนั้นได้ ฉันจะเตะให้กลิ้งเลย


เธอชื่ออามิใช่ไหมหมอนั่นถามแต่เหมือนพูดคนเดียวเพราะเขาไม่ได้รอให้ฉันตอบสักคำ ถ้ารู้แล้วจะถามทำพระแสงอะไรฟะ

ฉันรู้สึกว่าหน้าตัวเองจะจมลงไปที่อกของเขาเริ่มรู้สึกอึดอัดจนต้องถอนหายใจ นี่ฉันคิดถูกแล้วใช่ไหมที่ให้ไอ้บ้าหัวทองนี่ช่วย
T^T


อย่ากระดุกกระดิกสิเดี๋ยวก็โดนจับได้หรอก

ไม่ให้กระดุกกระดิกฉันก็ขาดอากาศหายใจตายสิ ฉันกัดริมฝีปากตัวเองเบาๆ เอาวะไหนๆก็ไหนๆ แล้ว ลองเชื่อนายหัวทองนี่สักตั้งดู อย่างน้อยหมอนี่ก็รู้จักภูพิงค์และดูจะรู้จักมากด้วย


ดีมากเชื่องนะเราน่ะ

-_- เชื่องนี่มันใช้กับหมาไม่ใช่หรอฟะ


ถึงจะขุ่นเคืองใจที่ต้องยอมให้ไอ้บ้าหัวทองนี่กอดจนหน้าจะจมลงไปที่อกเขาแต่สุดท้ายเขาก็พาฉันออกมาจากห้องสมุดได้ พอออกมาจากห้องสมุดได้ฉันก็จัดการผลักไอ้บ้าหัวทองออกเต็มแรง ขบเขี้ยวเคี้ยวฟันตัวเองอยู่คนเดียว แค้นนักโดนไอ้บ้านี่ฉวยโอกาส


ฮิ้ว


เสียงผิวปากกวนอวัยวะเบื้องล่างห่างออกไปพร้อมรอยยิ้มชวนเรียกร้องเท้าของหมอนั่น อ๊าก ถ้าไม่ติดว่าหมอนั่นเป็นเพื่อนของภูพิงค์ฉันจะเตะผ่าหมากให้ช่วงล่างใช้การไม่ได้เลยคอยดู!


นี่ยัยเตี้ยเธอจะยืนเล็มหญ้าตรงนั้นอีกนานไหม ฉันร้อน!”


ละ เล็มหญ้าหรอ

อ๊าก ฉันเกลียดไอ้บ้านี่ เกลียดหน้าตากวนอวัยวะเบื้องแบบนั้น เกลียด
อ๊าก อยากฆ่าคน
!


นี่เธอหญ้าที่โรงพยาบาลก็มีไว้ค่อยไปเล็มต่อที่นั่นก็ได้


พุทธ โธ พุทธ โธ ท่องไว้อามิแกเป็นนางเอกและไอ้บ้านี่เป็นเพื่อนภูพิงค์ ฉันพยายามข่มใจตัวเองให้เลิกอาฆาตไอ้บ้าหัวทองแล้วกัดฟันเดินตามมันไปขึ้นรถ ภาวนาให้โรงพยาบาลที่ภูพิงค์อยู่ไม่ไกลเกินสิบกิโลไม่งั้นฉันได้สังหารไอ้บ้านี่ตายในรถแน่!


ไอ้หัวทองเลิกกวนอวัยวะเบื้องล่างของฉันแล้วขับรถพาฉันมาหาภูพิงค์(ตามที่หมอนั่นบอกอะนะ)นี่ฉันก็ยังงงตัวเองว่าเชื่อใจไอ้หัวทองนี้ไปได้ยัง


ถึงแล้ว

ทันทีจอดไอ้หัวทองก็พูดขึ้นมานิ่งๆ ก่อนจะหันหน้ามาหาฉันแบบสไลโมชั่นพร้อมแสยะยิ้มกวนอวัยวะเบื้องล่างอีกครั้ง เห้ย ถ้าไม่ได้กวน ฉันสักวินายจะตายไหมห๊า ด่ามันในใจเพราะไม่กล้าทำอะไรนอกจากยิ้มหวาน


ไอ้ภูนอนหยอดน้ำข้าวต้มเพราะตีน เท้าพี่ชายเธอกับแฟนเธออยู่ที่ตึกนี้ชั้น 8 ห้อง 812”


ฉันพยักหน้ารัวๆ เมื่ออ่านสายตาขุ่นมัวในแววตาคู่คมตรงหน้าแต่ฉันเข้าใจหมอนี่นะเพราะถ้าเพื่อนฉันโดนคนอื่นรุมยำแบบนั้นเป็นฉันก็คงโกรธยันลูกบวช ฉันยิ้มกว้างให้ไอ้หัวทองก่อนจะพยักหน้ารัวๆ เพื่อจะรีบปลีกตัวออกไปหาห้องเองโดยไม่ต้องมีไอ้หัวทองจอมกวน ตามไปด้วย


ขอบใจนะ


ไม่เป็นไรเพราะฉันก็จะไปเยี่ยมเพื่อนเหมือนกันความฝันดับวูบ T^T เมื่อไอ้บ้านี่ยังคงติดสอยห้อยตามฉันไปด้วย ฉันเบ้ปากเล็กน้อยเมื่อชีวิตอันแสนสงบสุขและสวยของฉันจะต้องอยู่ใกล้ไอ้หัวทองต่อไปอีกหลายาที โอ๊ย ทำไมนายไปซื้อของ กินข้าว หรือไปห้องน้ำก่อนขึ้นไปหาภูพิงค์ฟะ


อ่อ แล้วนี่เธอแน่ใจนะว่าพี่ชายกับแฟนเธอจะไม่ตามมาลากเธอกลับไปพร้อมกระทืบเพื่อนฉันอีกน่ะ

อะ ไอ้บ้านี่เป็นพวกปากกรรไกรหรือไงนะ
พูดอะไรที่มันไม่ทำร้ายจิตใจคนอื่นบ้างจะได้ไหม
TT


มะ ไม่หรอก ก็ไม่มีใครรู้ว่าฉันมาที่นี่


หึ ให้มันจริงเพราะถ้าคราวนี้ใครทำเพื่อนฉัน ฉันจะกระทืบมันให้ตายคาตีนเลย

หะ โหดไปไหน

ฉันมองนายหัวทองด้วยความรู้สึกกลัวลึกๆ เพราะแววตาเอาจริงที่แสดงออกมายามพูดถึงเพื่อนมันน่ากลัวและดูเอาจริงจนคนมองอย่างฉันขนลุก แม้จะดูกวน
แต่ฉันว่าผู้ชายคนนี้ก็เป็นพวกรักเพื่อนมากเหมือนกันนะ


นี่เธอชื่ออะไรมิมินะ จิมิ?


จิมิบ้านแกสิ!


อามิ


อ่อ ก็ว่าคนบ้าอะไรจะชื่อจิมิแกน่ะสิบ้า มาเปลี่ยนชื่อให้ฉันทำไมฟะ คนบ้าที่ไหนมันจะชื่อ จิมิ TT


ฉันเดินไปควบคุมสติไป ในใจต้องท่องนโมอยู่ตลอดเวลาเพราะไอ้บ้าหัวทองข้างๆ นี่ช่างกวน ได้ตลอดเวลา นี่ถ้าไม่นับหน้าตาที่ดีจนถึงขั้นหล่อมาดละก็ไอ้บ้านี่คงไม่มีอะไรดีเลย ไม่นับรวมความสูง ขาว ผิวเนียน ตาสวย หน้าหล่อ โอ๊ย ถึงแม้จะหล่อแต่กวนประสาทขนาดนี้เป็นใครก็คงไม่เอา เอ๊ะ หรือว่าเอา


อ๊าก ฉันคนนึงละที่จะไม่เอา


นี่จิมิ

=_= จิมิบ้านแกสิ อ๊าก


อามิฉันบอกเสียงเข้มเมื่อได้ยินไอ้บ้านี่เปลี่ยนชื่อให้ฉันเป็น จิมิ

จิมิบ้านแกสิไอ้บ้า
!


เออ อามิเธอกับไอ้ภูรู้จักกันมานานแค่ไหนนายหัวทองถามด้วยสีหน้าจริงจังพร้อมส่งสายตาจับผิดมาที่ฉัน


เห้ย มองหน้าฉันราวกับว่าฉันไปพรางพรหมจรรย์เพื่อนนายงั้นแหละ บ้า!


ก็ตั้งแต่มอปลาย


เห้ย งั้นเธอก็เป็นยัยเด็กห้องข้างๆ ที่ไอ้ภูมันหลงรักอะดิ

=_= แหกปากให้ได้อะไรขึ้นมาฟะ เออ รู้แล้วไง พลาดอยู่เนี่ย  T^T


นี่ถ้าฉันรู้ว่าเมื่อก่อนตอนที่ฉันแอบกรี๊ดกร๊าดภูพิงค์แล้วซุ่มมองเขามาตลอดสามปีเขาเองก็มีใจให้ฉัน ฉันจะรีบสภาพรักแล้วจับเขารวบหัวรวบหางเลย


มั้ง


มั้งเมิ้งอะไรละ ใช่แน่ๆ เธอเป็นยัยผู้หญิงหน้าโง่ที่ไม่รู้ว่าเพื่อนสุดหล่อของฉันแอบมองแถมยังมีพี่ชายกวนบาทาที่ชอบหวงน้องสาวโอเวอร์แล้วยังทำลายช็อกโกแลตที่เพื่อนของฉันอุตส่าห์ไปเรียนทำมาเพื่อเธอทิ้งอย่างไม่ใยดีใช่ไหม?


ลำพังด่าว่าฉันเป็นผู้หญิงหน้าโง่ก็เจ็บมากพออยู่แล้ว
นี่นายยังด่าพี่ชายฉันว่ากวนบาทาหวงน้องสาวโอเวอร์อีกหรอ
=_=


ตกลงครอบครัวฉันไม่มีอะไรดีเลยใช่ไหม? T_T


อะ เอ่อ

ถึงจะพยายามปฏิเสธแต่สิ่งที่น้ำนิ่งพูดมามันก็ถูกแถมมันถูกทั้งหมดด้วย

T_T ก็พี่ชายฉันมันนิสัยขี้หวงจริงๆ นี่นา


ฉันเดินก้มหน้าหลังจากได้ยินคำถามตรงๆ จากน้ำนิ่ง ยิ่งคิดยิ่งรู้สึกแย่ ที่ภูพิงค์ต้องเจ็บครั้งนี้มันก็มาจากฝีมือของพี่อาชิ และที่ภูพิงค์ต้องเจ็บครั้งนั้นก็มาจากฝีมือของพี่อาชิอีกเหมือนกัน ไม่ว่าจะครั้งไหนพี่อาชิก็ทำให้ภูพิงค์ต้องเจ็บทั้งกายและใจ


ถึงแล้ว เลิกทำหน้าเหมือนหมาที่บ้านตายสักทีเถอะเดี๋ยวไอ้ภูมันก็คิดว่าฉันพยายามฆ่าเธอหรอกน้ำนิ่งพูดพลางหยุดยืนมองหน้าฉัน เขาส่ายหัวน้อยๆ ก่อนจะพยับเพยิบไปที่ประตูห้อง 812 แล้วพยักเป็นเชิงว่าให้ฉันเปิดประตูเข้าไปก่อน


ฉันเอื้อมมือไปที่ลูกบิดประตูหัวใจเต้นรัวเมื่อเริ่มรู้สึกกลัว ภูพิงค์อาจจะโกรธฉันมากจนไม่อยากเจอ หรือไม่ก็เขาอาจจะเกลียดฉันไปแล้วก็ได้ พอคิดแบบนี้แล้วยิ่งทำให้ฉันกลัว มือที่กำลังเอื้อมไปข้างหน้าเริ่มสั่นเทาจนฉันรู้สึกได้


ไม่ต้องกลัวหรอก ไอ้ภูมันไม่มีวันโกรธเธอหรอก รีบเข้าไปสิมันคงจะดีใจที่ได้เห็นหน้าเธอน้ำนิ่งพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แววตาที่แสดงออกมากลับจริงจังในคำพูดฉันสูดลมหายใจเข้าปอดก่อนจะเอื้อมมือไปเปิดประตูอีกครั้ง


ต่อให้ภูพิงค์จะโกรธฉันมากแค่ไหนแต่วันนี้ฉันก็อยากมาแสดงความขอโทษเขาจากใจจริงกับสิ่งที่พี่อาชิทำกับเขาทั้งอดีตและปัจจุบัน


แอ๊ด

เสียงหัวเราะที่กำลังดังเงียบลงทันทีที่ฉันเปิดประตูเข้าไป ภายในห้องสีขาวขนาดใหญ่มีผู้ชายสองคนนิ่งคุยกันอยู่ที่โซฟาถัดไปเป็นร่างของภูพิงค์ที่กำลังนอนมองคนอื่นเงียบๆ ด้วยสีหน้าเรียบเฉย ฉันรวบรวมความกล้าแล้วก้าวขาเดินเข้าไปด้วยความรู้สึกหวั่นๆ แต่ทันทีที่ภูพิงค์เห็นหน้าฉัน ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างริมฝีปากบางคลี่ยิ้มออกมาแล้วรีบเอ่ย


อามิ!

 

ปล.หากผิดพลาดประการใดขอภัยไว้ ณ ที่นี้ด้วยนะคะ
แนะนำและสั่งสอนได้เลยนะคะ

 

ขอบคุณที่สละเวลามาอ่านนิยายของไรเตอร์นะคะ ^^
รบกวนนักอ่านที่น่ารักทุกท่านที่แวะมาอ่านนิยายของนักเขียนมือใหม่ช่วยคอมเม้นเป็นกำลังให้ด้วยนะคะ






 

#คนไว้ใจร้ายที่สุด

คนที่น่าสงสารที่สุดอาจจะเป็นคนที่ต้องร้ายที่สุดก็ได้
เป็นกำลังให้ภูพิงค์คนเศร้ากันด้วยนะคะ

ไรท์ขอโทษที่มาอัพช้าและหายไปหลายเดือน มีหลายเรื่องต้องทำค่ะ
ขอบคุณที่ยังไม่หายไปไหนและยังรอมิมิและพี่ลี่นะคะ ^^

#อามิคุณติ่งผู้เหนือโลก




มาร่วมลุ้นและให้กำลังใจนางเอกไม่เต็มของไรท์ด้วยนะคะ อิอิ




 
B E R L I N ❀

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

174 ความคิดเห็น