LOVE FRIENDLY รักได้ไหมผู้ชายของพี่?

ตอนที่ 37 : Chapter 18 (50%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 312
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    29 ต.ค. 60


 




บทที่ 18 ขอโทษ

แกหลอกฉัน แกหลอกใช้ฉัน แล้วแกยังข่มขืนฉัน ฮือ


O.O อะไรนะ


ทุกคนในห้องเงียบ ไอเดียทรุดลงที่พื้นอย่างหมดเรี่ยวแรง ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยน้ำตา น้ำตาแห่งความเจ็บปวดเสียใจ พี่อาชินิ่งงันเมื่อได้ยินสิ่งที่เธอพูดออกมา สไบนางยกมือขึ้นปิดปากกลั้นเสียงร้องของตัวเอง


ทุกคนตกใจ และตกใจอย่างถึงที่สุด


ถึงเธอจะเลวร้ายยังไงแต่ก็ไม่มีผู้หญิงคนไหนสมควรถูกทำร้ายแบบนั้น


ไอ้เหี้ยเอ้ย!”พี่อาชิถลาเข้าไปต่อยหน้าภูพิงค์เต็มแรง ทุกคนเริ่มชุลมุนเมื่อพี่ทิวสนเองก็วิ่งเข้าไปกระชากภูพิงค์มาต่อย

ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมาก ภูพิงค์ไม่ได้ตอบโต้ เขาถูกพี่อาชิเหวี่ยงลงไปกองที่พื้นพี่อาชิขึ้นคร่อมภูพิงค์ก่อนจะรัวหมัดใส่แบบไม่มียั้ง พี่เฟรนลี่ พี่ริวเซ และพี่โจชัวเริ่มช่วยกันห้ามทั้งสองคนเพราะภูพิงค์กำลังจะตาย ใบหน้าของเขาบูดบวม แดงช้ำ เลือดจากริมฝีปาก คิ้ว หางตา และศีรษะไหลทะลักออกมาจนนองพื้น เขากำลังจะตายอยู่แล้ว


ยิ้มภูกำลังจะตายฉันเอ่ยเสียงสั่นเทา

เมื่อไม่มีทีท่าว่าพี่เฟรนลี่และคนอื่นๆ จะห้ามพี่ทิวสนและพี่อาชิได้เลย ไอเดียกำลังร้องไห้อยู่มุมห้อง ฉันไม่ได้สนใจเธอแต่สิ่งที่ฉันสนใจคือพี่ชายของตัวเอง ถ้าภูพิงค์เป็นอะไรมากกว่านี้พี่ชายของฉันจะเดือดร้อน พวกเขาจะเดือดร้อน
!


ยิ้มทำอะไรสักอย่างสิ ถ้าภูเป็นอะไรมากกว่านี้พี่อาชิจะลำบากนะ ฮึกสไบพยักหน้ารัว ยิ้มมองหน้าฉันแว๊บเดียวก่อนจะปรายตามองหน้าไอเดียแล้วหันกลับมาสนใจกลุ่มคนที่กำลังวุ่นวายตรงหน้า


บ้าชะมัดรอยยิ้มสบถสองสามคำก่อนจะพุ่งตัวเข้าไปในความชุลมุน ฉันและสไบถลาเข้าจับมือกัน


หยุดสักทีสิ พี่อาชิพี่กำลังจะฆ่าคนตายนะ


หยุดรอยยิ้มพุ่งตัวเข้าไปจับข้อมือของพี่อาชิเอาไว้ เธอหยุดแรงทั้งหมดของพี่ชายฉันด้วยมือเพียงข้าง สายตาที่เริ่มดุดันของรอยยิ้มทำให้ทุกคนเริ่มสงบ พี่ทิวสนสะบัดตัวออกจากพี่ริวเซ ก่อนจะชี้หน้าภูพิงค์เอาเรื่อง


โธ่เว้ย!”พี่อาชิโวยวายแต่ก็ยอมลุกจากตัวภูพิงค์ พี่เฟรนลี่ถลาเข้าไปดึงตัวพี่ชายฉันออกมา ฉันเองก็วิ่งเข้าไปหาพี่ชายตัวเองเหมือนกัน เราสองคนช่วยกันดึงพี่อาชิเอาไว้


มึงนี่มันเลวบัดซบเลยวะพี่อาชิตะโกนเสียงดัง ร่างไร้เรี่ยวแรงของภูพิงค์ยังคงนอนนิ่งอยู่บนพื้นห้อง เลือดไหลออกมาจากปากของเขาเยอะมากจนฉันกลัว ใบหน้าหล่อบูดบวมแดงช้ำจนจ้ำเลือด


ภูพิงค์ขดตัวแล้วกุมมือไปที่ท้องของเขา ร่างกายของเขาบอกช้ำจนไม่เหลือชิ้นดี ทำไมเขาไม่สู้ล่ะ ทำไมเขาถึงไม่ยอมปกป้องตัวเอง ทำไมถึงได้ยอมให้พี่ชายของฉันทำร้ายแบบนี้


เราขอโทษนะภูพิงค์เอ่ยเสียงเบา แววตาของเขาอ่อนแสงลงทุกที ฉันเม้มปากแน่นขยับขาเพื่อจะก้าวเข้าไปหาเขาแต่ก็ชะงักเมื่อมือของพี่อาชิรั้งเอาไว้ พี่อาชิออกแรงกระชากข้อมือของฉันแล้วดึงเพื่อจะออกไปจากห้อง


ผลัก!


ผู้ชายสองคนวิ่งพรวดพราดเข้ามาในห้องโดยไม่มีใครตั้งตัว ผู้ชายคนแรกตัวสูงผมสีทองสว่าง ส่วนผู้ชายอีกคนผมสีดำทั้งสองคนถลาเข้าไปหาภูพิงค์ทันที


ไอ้ภู/พี่ภู


ผู้ชายผมสีทองสว่างมองภูพิงค์ด้วยความตกใจ สภาพที่ยับเยินจนไม่เหลือชิ้นดีของภูพิงค์ทำให้เขาเดือดดาล เขาอยู่ในชุดนักศึกษามหาลัยเอกชนชื่อดังของจังหวัด ใบหน้าหล่อดูร้ายแววตาดูดุดันจนน่ากลัว


บ้าเอ้ย นี่ห้ารุมหนึ่งเลยหรอวะผู้ชายผมสีดำตะโกนลั่น แววตาของพวกเขาดุดันขึ้นเมื่อไม่มีใครตอบอะไร เขาอยู่ในชุดนักเรียนมัธยมของโรงเรียนเอกชนของจังหวัดเช่นกัน โรงเรียนเก่าของภูพิงค์ เด็กผู้ชายคนนี้ดูน่ารักแต่ก็ดูร้ายไม่แพ้อีกคน และที่สำคัญทั้งสองคนมีรอยสักบางอย่างที่ท้ายทอย


หมาหมู่หรอวะผู้ชายคนแรกตะโกนขึ้นอีกครั้ง และทำท่าจะเข้ามาหาเรื่องพี่ทิวสน พี่ริวเซ พี่โจชัว และพี่ทิวสนเดินเข้ามาประจันหน้าอย่างไม่มีทีท่าเกรงกลัว ใบหน้าของพวกเขาดูดุดันจนน่ากลัว สไบจูงรอยยิ้มให้วิ่งมาที่เราแล้วลากตัวพี่อาชิเอาไว้ เพราะสองคนนั้นรู้ดีว่าคนที่ทำให้ภูพิงค์นอนจมกองเลือดคือใคร


พวกมึงจะเอาอีกคนหรอวะเสียงของพี่ทิวสนดังขึ้นพร้อมกับที่เขากำลังถลาเข้าหาผู้ชายมาใหม่สองคนนั้น

พี่อาชิทำท่าจะสะบัดตัวเข้าไปเช่นกันแต่ถูกสไบและรอยยิ้มรั้งไว้ ส่วนฉันดึงมือของพี่เฟรนลี่ไว้ได้ทัน สถานการณ์บ้าๆ กำลังจะเกิดขึ้นอีกครั้ง ฉันหันไปมองรอบกายเพื่อหาไอเดียแต่ไม่มี ฉันไม่เห็นยัยนั่นแล้ว คงจะหนีเอาตัวรอดไปแล้วสินะ


เอามันเลยพี่นิ่งเสียงของเด็กผู้ชายผมดำดังขึ้น ก่อนที่ทั้งคู่จะถลาเข้ามา นี่พวกเขากำลังจะสู้กับอีกแล้วหรอเนี่ย


ยะ อย่าเสียงเบาหวิวของภูพิงค์ดังขึ้น


ผู้ชายสองคนที่มาใหม่ชะงัก สายตาของพวกเขาก้มลงมองที่ขาตัวเอง ฉันอ้าปากค้างเมื่อเห็นว่าภูพิงค์กำลังคลานมาดึงข้อเท้าของพวกเขาเอาไว้ ทุกคนนิ่งมองคนที่กำลังเจ็บเจียนตายเอ่ยห้ามเพื่อนพ้องของตัวเองที่กำลังจะแก้แค้นแทนเขา


นี่นะหรอคนเลวที่พี่อาชิบอก นี่นะหรอผู้ชายที่ไอเดียอ้างว่าข่มขืนเธอ


ภูพิงค์ไม่มีทางเลวแบบนั้น เขาอาจจะร้ายแต่ฉันไม่คิดว่าเขาจะเลวถึงขนาดนั้น


บ้าเอ้ย จะตายห่าอยู่แล้ว มึงจะยังจะห่วงคนอื่นอีกหรอผู้ชายที่ชื่อนิ่งตะโกนใส่ภูพิงค์ก่อนจะถลาก้มลงไปประคองเขาเอาไว้ ใบหน้าหล่อร้ายดุดันขึ้นเมื่อเห็นความบาดเจ็บของภูพิงค์ชัดขึ้น เขากำมือเขาหากันแน่นจนมันสั่น ขบกรามแน่นเมื่อภูพิงค์ยังคงพยายามห้ามพวกเขาต่อ


“ยะ หย่าทำ

พี่นิ่งผู้ชายในชุดนักเรียนเอ่ยเสียงเบา เขาคุกเข่าลงแล้วกำมือแน่น ดวงตาดูดุดันจนน่ากลัว พวกเขาคงโกรธที่เพื่อนถูกทำร้ายสาหัสขนาดนั้น


ยะ อย่าทำอะไรพวกนั้นภูพิงค์บอกเสียงสั่นเทา ทุกครั้งที่เขาเอื้อนเอ่ยเลือดจะทะลักออกมาทุกครั้ง ฉันเม้มปากแน่นเมื่อเห็นอาการของเขา เขากำลังเจ็บปวด หัวใจของฉันเริ่มเต้นรัว ไม่ใช่เพราะความสงสารแต่มันคือสัญชาตญาณของความเป็นเพื่อน


พาเขาไปโรงพยาบาลเร็วฉันบอกเสียงสั่น น้ำตาร่วงลงบนแก้ม ยิ่งเห็นเลือดนองกายของเขาแบบนั้น ฉันยิ่งห้ามน้ำตาเอาไว้ไม่ได้ เขาเจ็บมากพอแล้ว เขาไม่ควรต้องเจ็บมากขนาดนี้ด้วยซ้ำ


ผู้ชายสองคนนั้นมองฉันเป็นตาเดียว ก่อนที่ผู้ชายผมทองจะหันกลับไปสนใจภูพิงค์อีกครั้ง เขาสะกิดแขนผู้ชายตัวเล็กอีกคนแล้วพยักหน้าให้


ไอ้ดินพามันไปโรงบาลก่อน เร็วดิวะ


บ้าเอ้ยผู้ชายผมสีดำทำท่าฮึดฮัดแต่ก็ขยับตัวไปพยุงร่างภูพิงค์ขึ้นมา ใบหน้าปูดบวมช้ำเลือด ลำคอแดงและเต็มไปด้วยรอยช้ำ

ฉันกัดริมฝีปากตัวเองอย่างแรง นี่ภูพิงค์ถูกทำร้ายหนักขนาดนี้โดยที่ฉันไม่สามารถทำอะไรได้เลยหรอ ฉันไม่รู้ว่าเรื่องที่คนอื่นรับรู้มามันเลวร้ายแค่ไหนแต่สำหรับฉันภูพิงค์ไม่เคยทำร้ายหรือแม้กระทั่งทำให้ฉันเสียใจเลยสักครั้ง มันถูกแล้วหรอที่เขาต้องโดนทำร้ายแบบนี้


ภูพิงค์ฉันเรียกภูพิงค์ทั้งน้ำตา ภูพิงค์หันใบหน้าบวมช้ำของเขามาแล้วยิ้มบางๆให้ฉัน ฉันยกมือขึ้นปิดปากกลั้นเสียงสะอื้นของตัวเองเอาไว้ มันไม่ใช่แค่ความสงสารแต่มันคือความรู้สึกผิดที่เราไม่สามรถช่วยอะไรเพื่อนได้เลย ทั้งๆ ที่เพื่อนคนนั้นปกป้องเรามาตลอด ภูพิงค์เราขอโทษนะ


“ระ เราไม่เป็นไรอามิ ไม่เป็นไร

นั่นคือคำพูดสุดท้ายที่ภูพิงค์พยายามบอกฉันก่อนที่เขาจะทนความเจ็บปวดและบอบช้ำของร่างกายไม่ไหวแล้วแน่นิ่งไป เพื่อนของเขาทั้งสองคนต่างรีบพยุงและพาภูพิงค์ออกไปจากห้องทันที ตอนนี้ภายในห้องจึงมีแค่พวกเรา ไม่มีใครพูดอะไรหลังจากเห็นสภาพที่ยับเยินของภูพิงค์ ไม่มีใครพูดอะไรแม้กระทั่งตัวฉันเอง


เรากลับกันเถอะครับพี่เฟรนลี่คือคนแรกที่พูด เขาบอกด้วยน้ำเสียงเบาหวิวก่อนจะออกแรงรั้งตัวของฉันให้เข้าไปหา ฉันเงยหน้ามองพี่เฟรนลี่ก่อนจะซุกหน้าเข้าไปกอดเขา


ฮึก ฮือน้ำตาที่คิดว่าเหือดแห้งไปแล้วไหลออกมาอีกครั้ง สับสน ฉันกำลังสับสน นี่มันเรื่องอะไรกันแน่

ทำไมทุกคนต้องโกรธและเกลียดภูพิงค์มากมายขนาดนั้น เพราะเขาอยู่ในแก๊งดาร์กเคนหรอหรือเพราะเขาแอบถ่ายรูปฉันกับพี่เฟรนลี่ หรือเพราะไอเดียหาว่าภูพิงค์ข่มขือเธอ มันไม่มีเหตุผลเอาซะเลย ทำไมทุกคนไม่ถามภูพิงค์บ้างว่าเรื่องมันเป็นยังไง บางทีเขาอาจจะแค่ทำเรื่องร้ายๆลงไปเพราะอารมณ์ชั่ววูบเท่านั้นเอง


อามิบางครั้งคนที่ทำดีกับเราเขาอาจไม่ใช่คนที่ดีเสมอไปนะครับ

 

ปล.หากผิดพลาดประการใดขอภัยไว้ ณ ที่นี้ด้วยนะคะ
แนะนำและสั่งสอนได้เลยนะคะ

 

ขอบคุณที่สละเวลามาอ่านนิยายของไรเตอร์นะคะ ^^
รบกวนนักอ่านที่น่ารักทุกท่านที่แวะมาอ่านนิยายของนักเขียนมือใหม่ช่วยคอมเม้นเป็นกำลังให้ด้วยนะคะ






 

#ภูพิงค์คนดีที่น่าสงสาร

เหนือความร้ายทั้งหมดที่มีผู้ชายที่น่าสงสารที่สุดก็ยังคงเป็น ภูพิงค์
ไม่ว่าจะพยายามแค่ไหนสุดท้ายก็ไม่เคยได้หัวใจ อามิ...

บทนี้ยังไม่ได้รีไรต์ค่ะ แต่งเสร็จลงเลย
นิยายเรื่องนี้ตามพร็อตคือมี 20-22 บทค่ะ

ไรท์ขอโทษทที่มาอัพช้าและหายไปหลายเดือน มีหลายเรื่องต้องทำค่ะ
ขอบคุณที่ยังไม่หายไปไหนและยังรอมิมิและพี่ลี่นะคะ ^^

#อามิคุณติ่งผู้เหนือโลก




มาร่วมลุ้นและให้กำลังใจนางเอกไม่เต็มของไรท์ด้วยนะคะ อิอิ





 

Cute Sprout Pot

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

174 ความคิดเห็น

  1. #158 jade cloud (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 11 มกราคม 2559 / 07:28
    สงสารภูพิงค์ ถ้านายบอกอามิก่อนอามิก็รักนางไปแล้วฮือออ สงสารมาก //ยังเคืองพี่อาชิอยู่นะะะะ
    #158
    0
  2. #157 milky.q (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 11 มกราคม 2559 / 05:41
    เท่าที่อ่านบางทีเราก็สงสัยนะว่าทำไมภูถึงจีบอามิไม่ติด ทั้งๆที่เราว่าอามิออกจะชอบคนง่ายด้วยซ้ำ งี้แหละ ไม่ยอมพูดตรงๆ TT
    #157
    0