LOVE FRIENDLY รักได้ไหมผู้ชายของพี่?

ตอนที่ 36 : Chapter 17 (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 318
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    25 ธ.ค. 58

 




(ต่อ)

หึ ช่วยหรอ มันนี่แหละตัวเห้ของจริง



พี่อาชิตะโกนใส่หน้าภูพิงค์ก่อนจะคว้าข้อมือของฉันที่กำลังจะประคองตัวภูพิงค์ให้ลุกขึ้น ฉันสะบัดมือพี่ชายตัวเองออกเมื่อรู้สึกว่าพี่อาชิเริ่มจะบ้าอีกแล้ว พี่อาชิทำเสียงจิ๊จ๊ะไม่พอใจแต่ก็ยอมให้ฉันพยุงตัวภูพิงค์ขึ้น


อามิมานี่ครับ

เสียงทุ้มติดแข็งของพี่เฟรนลี่ทำให้ฉันนิ่ง สายตาแข็งกร้าวของเขาทำให้ฉันเริ่มรู้สึกไม่ดี ว่าแต่นี่สองคนนี่ไปเคลียร์กันตอนไหน ทำไมถึงได้มาด้วยกัน แล้วทำไมพี่เฟรนลี่กับพี่อาชิต้องมองภูพิงค์ราวกับจะจับฆ่าหยัดส้วมแบบนั้นด้วยล่ะ T^T


ไอ้มิบอกให้มานี่ไง

พี่อาชิตะโกนลั่นอีกครั้งเพื่อเร่งเร้าให้ฉันทำตามคำสั่งที่ไร้เหตุผลของพวกเขา นี่ไปเคลียร์กันท่าไหนทำไมถึงได้เข้ากันดีขนาดนี้ ฉันถอนหายใจยาวเหยียดก่อนจะปรายตามองผู้ชายไร้เหตุผลสองคนอย่างไม่พอใจ พี่เฟรนลี่ขมวดคิ้วก่อนจะขยับขาก้าวเข้ามาเหมือนจะเข้ามาดึงตัวฉันออกไป ฉันเม้มปากแน่นก่อนจะตัดสินใจเอ่ยขัดทันที


ไม่ต้องเลยค่ะ พี่สองคนไม่มีเหตุผลแถมยังทำร้ายเพื่อนของหนู ไม่ต้องมาจับหนูเลย ไม่ต้องมามองด้วย หนูโกรธ!”


อามิครับ/ไอ้มิ!”


สองเสียงของคนไร้เหตุผลตะโกนขึ้นมาพร้อมกัน พี่เฟรนลี่ส่ายหน้าเบาๆ ให้ฉันก่อนจะถอนหายใจแล้วเดินกลับไปที่เดิม ส่วนพี่อาชิถูกฉันคาดโทษด้วยการจ้องมองอย่างเคืองๆ เอาไว้ทำให้ตอนนี้ไม่มีใครกล้าพูดอะไรหรือทำอะไรอีก ฉันจึงตัดสินใจจะพยุงร่างที่บอบช้ำและกำลังจะอ่อนแรงของภูพิงค์ไปที่ห้องนอนของเขา แต่เสียงตะโกนดังลั่นของไอ้สไบก็เรียกฉันเอาไว้ก่อน


ไอ้เต่า!”

สไบนางและรอยยิ้มวิ่งหน้าตื่นเข้ามาหาฉัน ก่อนจะดึงตัวของฉันไปทันทีทำให้ร่างอ่อนแรงภูพิงค์ทรุดลงเล็กน้อย ภูพิงค์กุมท้องตัวเองเอาไว้ก่อนจะเงยหน้ามองฉันด้วยสาตาเว้าวอน ฉันเม้มปากแน่นพยายามขืนตัวเพื่อจะเข้าไปหาเพื่อนแต่ก็ถูกเพื่อนรั้งตัวเอาไว้


แกสองคนทำอะไร พี่อาชิกำลังทำร้ายภูพิงค์นะ ภูพิงคืเป็นเพื่อนของเรานะ

ฉันบอกเสียงสะอื้นเมื่อเหตุการณ์ที่กำลังเกิดขึ้นไม่มีทีท่าว่าจะสงบ พี่อาชิดูจะโกรธภูพิงค์มากทั้งๆที่คนที่เขาควรต้องโกรธคือคนที่ยืนทำหน้าดุเงียบอยู่ข้างๆ แท้ๆ ภูพิงค์ปรายตามองคนรอบกายฉัน ก่นจะมาหยุดที่ฉันแล้วส่งยิ้มให้


อามิอย่าเกลียดเรานะ

ฉันอ้าปากเตรียมจะตอบ แต่ทุกอย่างก็ถูกกลืนลงคอเมื่อเห็นสายตาที่อบอุ่นแปรเปลี่ยนเป็นแข็งกระด้าง ภูพิงค์ยืดตัวขึ้นเล็กน้อย มือที่กุมท้องถูกยกขึ้นมาปาดรอยเลือดที่มุมปากแรงๆ รอยยิ้มร้ายผุดขึ้นที่มุมปาก


ตามจนเจอสินะ

ฉันอ้าปากค้างมองใบหน้าหล่อที่เคยอบอุ่นแปรเปลี่ยนเป็นดุดัน ภูพิงค์มองเลือดที่ปรายนิ้วแล้วเงยหน้ามองพี่อาชิและพี่เฟรนลี่อย่างคาดโทษ ฉันถอยหลังออกห่างจากภูพิงค์ทันทีที่รู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลงของแววตาที่คุ้นเคย นี่เขา


ผมคิดว่าจะเร็วกว่านี้ซะอีก พวกพี่นี่กระจอกกว่าที่ผมคิดเยอะเลยนะ


ไอ้!”

พี่อาชิถลาเข้าไปหาภูพิงค์เล็กน้อยแต่ยังไม่ทันไปไหนได้แขนเรียวของพี่เฟรนลี่ก็ขวางเอาไว้ทัน พี่เฟรนลี่ปรายตามองฉันก่อนจะพยักหน้าให้ไอ้สไบและไอ้ยิ้ม สองคนนั้นวิ่งมาที่ฉันแล้วลากฉันออกมาจากจุดที่ยืน ภูพิงค์จ้องฉันแว๊บเดียวก่อนจะหันกลับไปสนใจพี่ชายของฉันและพี่เฟรนลี่แทน ฉันสับสนกับสถานการณ์ที่กำลังเกิดขึ้น


นี่ภูพิงค์เขาเป็นอะไรไป เขาทำไมถึงได้


แกเป็นอะไรมากไหมวะมิ เจ็บตรงไหนไหม ไอ้นั่นมันทำอะไรแกไหมวะ

สไบรัวคำถามใส่ฉัน ก่อนจะพลิกตัวฉันไปมาหาความเจ็บปวด ฉันส่ายหาตอบแล้วปรายตามองรอยยิ้มอย่างต้องการคำอธิบาย ใครก็ได้บอกฉันทีนี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน!


เดี๋ยวแกก็รู้เองว่ามันเกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้น

รอยยิ้มบอกเสียงเรียบแล้วเดินไปยังจุดที่พี่อาชิและพี่เฟรนลี่ยืน ทั้งสามคนมองหน้าภูพิงค์อย่างกับจะกินเลือดกินเนื้อ ฉันยืนนิ่งมองเหตุการณ์อยู่เงียบๆ เมื่อสไบยังคงจับมือของฉันไว้แน่น ฉันควรยืนตรงนี้หรอ?


แกต้องการอะไร?

น้ำเสียงข่มขู่ของพี่อาชิดังขึ้น ฉันมองหน้าพี่ชายตัวเองสลับกับภูพิงค์ไปมา ความสงสัยเริ่มกลายเป็นความสับสนเมื่อสายตาที่เคยอบอุ่นของภูพิงค์กลายเป็นเย็นชาและดูดุร้าย ใช่ ดุร้าย สายตาของเขามันเหมือนกับคนที่เคยมีแต่อำนาจและคุ้นชินกับการเป็นผู้ที่ชนะ


หึ

ราวกับคนละคนกัน เมื่อน้ำเสียงแค่นหัวเราะเย้ยหยันที่ได้ยินมันออกมาจากริมฝีปากบางที่เคยมีแต่รอยยิ้มอบอุ่น ภูพิงค์จ้องหาพี่อาชินิ่งแววตาดุดันมากขึ้นทุกที ฉันนิ่งงันเมื่อสายตาคู่นั้นหันมาที่ฉันมันอ่อนแสงลงก่อนจะกลับไปดุดันเช่นเคยเมื่อต้องเผชิญหน้ากับพี่อาชิและพี่เฟรนลี่


สิ่งเดียวที่ผมต้องการคืออามิ

อะไรนะ!

เหมือนมีใครกดหยุดเวลา ทุกคนในห้องนิ่งราวกับถูกสตาป ความเงียบปกคลุมห้องสีดำแห่งนี้เมื่อไม่มีใครเอ่ยอะไรออกมาอีก แววตาสื่อความหมายและยืนยันสิ่งที่ตัวเองเอ่ยของภูพิงค์สะกดทุกอย่างเอาไว้ ดวงตาคู่คมสั่นระริกยามเมื่อร่างกายของเขาก้าวเดินมายังฉัน แววตาดุดันแต่จริงใจของเขากำลังทำให้ฉันสับสน


อามิเป็นสิ่งเดียวที่ฉันต้องการ

ภูพิงค์เอื้อมมือมาดึงมือของฉันไปกุม แววตาดุดันอบอุ่นยามมองมาที่ฉัน เขายิ้มก่อนจะเอ่ยบางอย่างออกมาทั้งน้ำตา


แต่มันก็สายเกินไปแล้ว

ฉันมองหน้าภูพิงค์นิ่ง ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยอบอุ่นดูเย็นชาและเจ็บปวด น้ำตาลูกผู้ชายของเขาไหลออกมา ฉันบีบมือเขาแน่น


อามิรักคนอื่นไปแล้ว


ฉันยังคงนิ่งมือที่ภูพิงค์เคยกุมถูกพี่อาชิกระชากออก พี่ชายของฉันกระชากตัวภูพิงค์ออกไป สไบนางเดินมารั้งตัวฉันออกจากเขา ใบหน้านองน้ำตาของภูพิงค์ไกลออกไป ฉันรู้สึกชาที่หัวใจ ถึงแม้ฉันจะไมได้รู้สึกกับเขาอย่างเคยแต่สำหรับฉันแล้วเขาคือเพื่อน เพื่อนที่แสนดี ความทรงจำที่มีเขา ความทรงจำที่มีรอยยิ้มของเขาผุดพรายขึ้นมาในหัว อย่างน้อยภูพิงค์ก็ไม่เคยทำร้ายฉันนะ


มึงกล้าพูดว่ามึงรักน้องสาวกูได้ยังไง ทั้งๆ ที่มึงทำเรื่องบดซบเอาไว้กับมันน่ะห๊ะ!”

พี่อาชิกระชากคอเสื้อภูพิงค์อย่างแรง พี่เฟรนลี่เดินนิ่งๆ ไปที่ทั้งสองคน สวยตาดุดันแววตาเมื่อได้ยินสิ่งที่พี่ชายของฉันพูด ภูพิงค์นิ่งงันแววตาที่เคยดุดันอ่อนแสงลงอีกครั้ง


นี่มันเรื่องอะไรกันแน่


ตุบ!


โทรศัพท์มือถือของพี่อาชิถูกลี่เหวี่ยงลงที่โซฟากลางห้อง


มาช้าไปหรอเนี่ยเสียงพูดที่คุ้นหูทำให้ฉัน สไบนาง รอยยิ้ม หันไปมองผู้ชายลูกครึ่งสองคนที่แสนคุ้นตา

พี่โจชัวและพี่ริวเซเดินเข้ามาในห้อง ก่อนที่พี่ริวเซจะเดินไปหยิบมือถือเครื่องนั้นขึ้นมาและกดมันสองสามที พี่โจชัวเดินเข้าไปใกล้ก่อนจะแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ


อย่างที่คิดไว้เลย

ทุกคนในห้องหันไปมองยังคนต้นเสียง พี่ทิวสนเดินเข้ามาก่อนจะกระชากใครบางคนเข้ามาในห้องด้วย เขาเหวี่ยงร่างเล็กนั้นลงไปที่พื้นกลางห้องทันที


ไอเดีย

เสียงของพี่อาชิเบาหวิว ไอเดียเงยหน้าเปื้อนน้ำตามองพี่ชายของฉันพี่อาชิปล่อยมือจากภูพิงค์แล้วถลาเข้าไปหาผู้หญิงคนนั้นทันที


หึ เลิกบ้าสักทีเถอะไอ้ชิ ยัยนั่นนะอสรพิษของจริง

พี่ริวเซพูดเย้ยหยันก่อนจะเดินไปกระชากพี่ชายของฉันออกมา พี่อาชิมองหน้าเพื่อนตัวเองสลับกับไอเดียไปมา ฉันยังคงยืนนิ่ง น้ำตาไม่รู้ว่ามาจากไหนหลั่งไหลออกมาไม่หยุด นี่มันเกิดเรื่องอะไรขึ้น


นี่มันเรื่องอะไรกันวะ/นี่มันเรื่องอะไรค่ะ

ฉันและพี่อาชิตะโกนถามทุกคนออกไปอย่างสุดกลั้น ความสับสนมาจากไหนมากมาย ภูพิงค์ ไอเดีย แล้วก็พวกเรา เกิดเรื่องบ้าบออะไรขึ้น


เห้อ

พี่ทิวสนถอนหายใจออกมาหนักๆ ก่อนที่เขาจะเดินมาหยุดยืนตรงหน้าไอเดีย มือหนากระชากต้นของเธออย่างแรงจนตัวของเธอถลาลุกขึ้นมาตามแรงกระชาก รอยแดงเป็นริ้วที่ต้นแขนบ่งบอกว่าคนทำไม่มีออมแรงสักนิด ไอเดียหนาเจื่อนสี ริมฝีปากบางสั่นระริกเมื่อผู้ชายที่กำลังกระชากร่างของเธอตะโกนเสียงดัง


ยัยนี่คือคนถ่ายรูปน้องสาวแกกับแฟนแก รูปบ้าๆ พวกนั้นเป็นฝีมือของยัยบ้านี่เว้ย


อะ อะไรนะ!”


พี่อาชินิ่งงัน แววตาที่เคยดุดันวูบไหวก่อนที่ร่างของพี่ชายฉันจะทรุดลงไปที่พื้น ฉันยกมือขึ้นปิดปากตัวเองเพื่อกลั้นเสียงสะอื้น รูปฉันกับพี่เฟรนลี่งั้นหรอ นี่ยัยนั่นแอบตามถ่ายรูปของฉันงั้นเหรอ


ตอนแรกที่สไบเตือนเรื่องที่ยัยนี่เข้ามาตีสนิทกับอามิ ฉันก็ว่ามันแปลกคนถือตัวอย่างยัยนี่ไม่มีทางเข้าหาน้องสาวของคนที่เคยทิ้งตัวเองไปหรอก ให้ตายก็ไม่มีทางถ้า ไม่ได้มีแผนอะไรอยู่แล้วตั้งแต่ต้น


ผะ แผน

ฉันเอ่ยเสียงสั่นพร่า น้ำตาเม็ดเล็กเม็ดใหญ่ไหลออกมานองแก้ม แผนงั้นหรอ นี่ทุกอย่างคือแผนงั้นหรอ


ใช่ แล้วมันก็ความแตกเมื่อฉันให้พี่วินช่วยตามสืบ คนที่ไม่เคยมีคนสนใจอย่างหมอนั่นถึงได้ถูกจับได้ไงล่ะ

พี่ทิวสนชี้ไปที่ภูพิงค์ที่ถูกพี่เฟรนลี่จับตัวอยู่ ภูพิงค์เงยหน้ามองทุกคนแววตาของเขาดูเย็นชาและไร้ความหวาดกลัวจนน่าแปลกใจ


รูปพวกนั้นยัยไอเดียเป็นคนถ่าย แต่ไอ้นั่นมันเป็นคนส่ง!”

ห๊ะ! อะไรนะ ระ รูปพวกนั้นภูพิงค์เป็นคนส่งงั้นหรอ

มะ ไม่จริงภูพิงค์จะทำร้ายฉันแบบนั้นทำไม เขาต้องรู้สิว่ามันจะทำให้ฉันเสียหาย


หึ

ภูพิงค์แค่นหัวเราะแล้วสะบัดตัวออกจากพี่เฟรนลี่ เขายิ้มเยาะ รอยยิ้มของเขามันไม่หลงเหลือความอบอุ่นอย่างเคยอีกแล้ว มันดูเลว ใช่ มันดูเลวร้ายจนน่าขนลุก ภูพิงค์ยืดตัวขึ้น ก่อนจะหัวเราะออกมาเสียงเบา เขาปลายตามองทุกคนไล่มาตั้งแต่พี่ชายของฉัน พี่เฟรนลี่ และคนอื่นๆ ก่อนจะมาหยุดที่ฉัน รอยยิ้มเยาะของเขาหายไป เขาเม้มปากแน่นแล้วเอ่ยเสียงเบาเหมือนต้องการกระซิบบอกแค่ฉัน


เรารักอามินะ รักมาก


ฮึก

ฉันเม้มปากแน่นกลืนก้อนสะอื้นทั้งหมดลงไปในลำคอ สบสัน ฉันกำลังสบสัน นี่ฉันควรจะเชื่อใจใคร 


แกยังกล้าบอกว่าตัวเองรักอามิอีกหรอ สิ่งที่แกทำมันคือการทำร้ายอามิ!”

พี่เฟรนลี่ตะโกนเสียงดังลั่นพร้อมกระชากคอเสื้อภูพิงค์จนตัวลอย พี่โจชัววิ่งเข้าไปห้ามก่อนจะดึงตัวพี่เฟรนลี่ออกมาได้ พี่เฟรนลี่สะบัดตัวหนีแล้วเดินมาที่ฉันเขาเดินมาหยุดยืนที่หน้าของฉันแล้วเอื้อมมือโอบกอดฉันทันที


ฮือ

ฉันร้องไห้ออกมาทันทีเมื่อได้รับอ้อมกอดทีโหยหา แม้จะยังสบสันมากแค่ไหนและผิดหวังที่ถูกเพื่อนทรยศมากเพียงใดแต่ไม่ใช่ทุกคนที่จะทำร้ายฉันอย่างน้อยคนอื่นที่ยืนอยู่ในห้องนี้ก็กำลังพยายามปกป้องฉัน


พี่ไม่ใช่หรอบังคับให้ผมต้องเลว

ภูพิงค์ตะโกนลั่นพร้อมมองหน้าพี่อาชิอย่างโกรธเคือง พี่อาชิขมวดคิ้วงงกับสิ่งที่ได้ยินก่อนจะยกมือขึ้นชี้ที่อกตัวเองเป็นเชิงถาม


ใช่ เพราะพี่บอกว่ามันแค่คนขี้ขลาด ผมปกป้องอามิไม่ได้ ผมถึงได้…”

เสียงของภูพิงค์เงียบหาย เขาก้มหน้าต่ำ กำมือเข้าหาหันแน่น นี่พี่ชายของฉันเคยพูดอะไรแบบนั้นออกไปหรอ


พี่อาชิส่ายหัวไปมา ก่อนจะจ้องหน้าภูพิงค์นิ่ง


ฉันไมได้หมายความว่าให้แกเข้าร่วม Darken เว้ย ฉันหมายความว่าให้แกเลิกขี้ขลาดสักที ฉันรู้ว่าตอนนั้นอามิชอบแกและแกก็ชอบน้องสาวฉัน แต่คนที่ไม่กล้าแม้แต่จะให้ช็อกโกแลตกับน้องสาวฉันด้วยตัวเอง มันจะมีปัญญาอะไรมาปกป้องน้องสาวฉันวะ!”


Darken หรอ เข้าร่วมงั้นหรอ นี่มันอะไรกัน


“Darken หรอไอเดียละเมอพูดออกมาก่อนที่เธอจะเบิกตากว้างแล้วลุกพรวดขึ้นยืน


นี่แกเป็นสมาชิกแก๊งนรกนั่นหรอ

เสียงของไอเดียเกรียวกราดจนน่ากลัว น้ำเสียงสั่นเครือที่เปล่งออกมาพร้อมน้ำตาทำให้ทุกคนตกใจ ไอเดียถลาเข้าไปทุบตีภูพิงค์สุดแรง เสียงกรีดร้องอย่างคนเจ็บปวดสุดใจดังลั่นไปทั้งห้อง ทุกคนอึ้งเมื่ออยู่ๆ เธอก็อาละวาดโวยวายทุบตีภูพิงคือย่างบ้าคลั่ง


ยัยนั่นเป็นบ้าอะไรวะ

สไบกระซิบถามรอยยิ้ม ฉันหันไปมองหน้าเพื่อนเพราะสงสัยเหมือนกัน รอยยิ้มส่ายหน้า ทุกคนในห้องต่างงงกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นทำไมไอเดียถึงได้ทำแบบนั้น


ตุบ ตุบ


ภูพิงค์ไม่ได้ตอบโต้อะไรเขายืนนิ่งรับแรงตบตีจากผู้หญิงคนนั้น ใบหน้าของไอเดียเต็มไปด้วยน้ำตา พี่อาชิทนไม่ไหวถลาเข้าไปห้ามก่อนจะดึงไอเดียไปไว้ข้างกาย


แก ไอ้บ้า ไอ้เลว ฉันเกลียดแก กรี๊ด

ไอเดียกรีดร้องเหมือนคนบ้า พี่อาชิโอบกอดไอเดียไว้แน่น ฉันมองหน้าพี่เฟรนลี่ที่กุมมือฉันแน่นเมื่อตัวเองก็รู้สึกสงสรผู้หญิงคนนั้นขึ้นมาจับใจ เกิดเรื่องอะไรขึ้นกับเธอนะ ทำไมยัยนั่นถึงได้อาละวาดขนาดนั้น


นี่ไอ้ภูมันเป็นสมาชิกแก๊งนั่นจริงหรอสไบเอียงคอกระซิบถามพี่เฟรนลี่ เขาพยักหน้ารับ ก่อนจะกระซิบตอบ


อืม เด็กคนนั้นเป็น 1 ใน 4 ของผู้ก่อตั้งกลุ่ม


ห๊ะ!”


O.O ห๊ะ นี่ภูพิงค์เป็นผู้ร่วมก่อตั้งเลยหรอ แสดงว่าเขาไม่ธรรมดาจริงๆ น่ะสิ


ร้ายกว่าที่คิดรอยยิ้มแสยะยิ้มแล้วเอ่ย สีหน้าเหมือนคนรู้ทุกอย่างแบบนั้น มันอะไรกัน นี่ไอ้ยิ้มมันรู้อะไรหรือไงฟะ



แกรู้หรอยิ้มสไบถามด้วยสีหน้าที่อยากรู้สุดชีวิต ฉันปรายตามองยิ้มนิ่งๆ ทำเหมือนไม่อยากรู้มากแต่ที่อยากรู้มากๆ


หึ สองคนนั้นมันมีความสัมพันธ์กันมากกว่าที่เห็นเอ๋ ?


ความสัมพันธ์หรอ

พี่เฟรนลีย่นคิ้วมองหน้ารอยยิ้มด้วยความสงสัย แต่ก่อนที่จะมีใครได้พูดอะไรหรือถามอะไรอีก เสียงกรีดร้องของไอเดียก็ดังขึ้นอีกครั้ง


แกหลอกฉัน แกหลอกใช้ฉัน แล้วแกยังข่มขืนฉัน ฮือ



 

ปล.หากผิดพลาดประการใดขอภัยไว้ ณ ที่นี้ด้วยนะคะ
แนะนำและสั่งสอนได้เลยนะคะ

 

ขอบคุณที่สละเวลามาอ่านนิยายของไรเตอร์นะคะ ^^
รบกวนนักอ่านที่น่ารักทุกท่านที่แวะมาอ่านนิยายของนักเขียนมือใหม่ช่วยคอมเม้นเป็นกำลังให้ด้วยนะคะ






 

#คนไว้ใจร้ายที่สุด

ดราม่ากำลังมันส์ กิกิ

บทนี้ยังไม่ได้รีไรต์ค่ะ แต่งเสร็จลงเลย
นิยายเรื่องนี้ตามพร็อตคือมี 20-22 บทค่ะ

ไรท์ขอโทษทที่มาอัพช้าและหายไปหลายเดือน มีหลายเรื่องต้องทำค่ะ
ขอบคุณที่ยังไม่หายไปไหนและยังรอมิมิและพี่ลี่นะคะ ^^

#อามิคุณติ่งผู้เหนือโลก




มาร่วมลุ้นและให้กำลังใจนางเอกไม่เต็มของไรท์ด้วยนะคะ อิอิ





Cute Sprout Pot

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

174 ความคิดเห็น

  1. #156 milky.q (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 11 มกราคม 2559 / 05:33
    ที่จริงถ้าตอนนั้นภูเป็นคนให้ช็อกโกแลตนางเอกเอง ภูก็คงได้คบกับนางเอกไปแล้วล่ะ แล้วก็จะได้ไม่ต้องมาเป็นตัวร้ายแบบนี้
    #156
    0
  2. #155 Thanuttha Thongpanung (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2558 / 23:29
    กลับมาต่อด้วยนะะะะะะะ
    อยากรุ้เป็นยังไงต่อออออ
    มาต่อเร็วๆๆนะะะะะะะะะะ
    #155
    0
  3. #153 นุช (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2558 / 20:22
    รอนานมากก ดีใจที่กลับมา ^_^
    #153
    0