LOVE FRIENDLY รักได้ไหมผู้ชายของพี่?

ตอนที่ 35 : Chapter 17 (50%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 425
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    23 ต.ค. 58







บทที่ 17 ศัตรูที่แท้จริง

อามิไม่ได้ชอบใครอยู่ใช่ไหม?


ชะ ชอบใครอยู่งั้นหรอ

คำถามของภูพิงค์เรียกสติของฉันทันที ใบหน้าสวยหวานของใครบางคนฉายวับขึ้นมาราวกับต้องการเตือนความทรงจำของฉันทันที ฉันก้มหน้าลงเล็กน้อยเมื่อไม่รู้ว่าตัวเองจะต้องตอบยังไง ใช่ เมื่อก่อนฉันชอบเขามาก ฉันชอบภูพิงค์มากถึงแม้จะไม่แน่ใจว่าชอบที่ว่ามันคือชอบแบบไหน แต่ตอนนั้นภูพิงค์เป็นผู้ชายคนเดียวที่ฉันมองและคิดถึง


เอ่อ คือว่า


ยังไม่ต้องตอบเราก็ได้

ภูพิงค์พูดด้วยรอยยิ้มอบอุ่น เขายกมือขึ้นลูบผมฉันเบาๆ พร้อมความอบอุ่นหัวใจที่เขาส่งมาให้ ฉันยิ้มตอบก่อนจะเอ่ยเรียกชื่อของเขาอย่างขอบคุณ


ภูพิงค์


อามิกำลังสับสน เราไม่อยากให้อามิรีบตัดสินใจอะไรตอนนี้เพราะถ้าอามิตัดสินใจอะไรตอนนี้ วันพรุ่งนี้อามิอาจจะเสียใจทีหลังก็ได้

ฉันเม้มปากแน่นหัวใจเต้นแรงขึ้นอีกเมื่อคำพูดแสนจริงใจของภูพิงค์สะกิดแผลที่เพิ่งแห้งให้มีเลือดออกอีกครั้ง ฉันกำลังสับสนงั้นหรอ สับสนกับความรู้สึกของตัวเองที่มีต่อเขาหรือว่ากำลังสับสนกับความรู้สึกที่มีต่อพี่เฟรนลี่กันแน่


ภูพิงค์ คือเรา…”


เราไม่เสียใจกับความรู้สึกที่อามิมีให้เราเลย ไม่ว่าอามิจะตอบรับเราหรือไม่แต่วันนี้เราก็ดีใจที่ตัวเองกล้าบอกให้อามิรับรู้ว่าเรารู้สึกยังไงฉันเม้มปากแน่นขึ้น


กล้าบอกหรอ? หึ นั่นสินะอย่างน้อยภูพิงค์กล้าที่จะบอกฉันว่าเขาชอบฉันแต่ว่าเขา เขาไม่เคยพูดเลยสักครั้งว่ารู้สึกยังไงกับฉันมีแต่ฉันที่คิดไปเองและชอบเขาอยู่คนเดียว ชอบหรอ ใช่สินะ ตอนนี้ฉัน


ฉันเงยหน้ามองใบหน้าหล่อใสที่ยังคงส่งยิ้มอบอุ่นมาให้ฉัน ภูพิงค์มีทุกอย่างของผู้ชายที่ฉันเคยฝันถึงและครั้งนึงฉันเคยรู้สึกดีๆกับเขาจนถึงขั้นชอบ แต่ไม่รู้ว่าทำไมวันนี้ วินาทีนี้ ตอนที่เขาสารภาพรักกับฉัน ฉันถึงไม่ได้รู้สึกเช่นเดียวกับเขา ทั้งๆ ที่ก่อนหน้านี้แค่ไม่กี่เดือนเขาคือผู้ชายคนเดียวที่ทำให้ฉันอยากตื่นแต่เช้าไปโรงเรียน อยากเลิกเรียนค่ำเพื่อรอเห็นหน้าเขา


ภูพิงค์

ฉันไม่รู้ว่าตัวเองจะต้องพูดอะไรหรือทำน้ำเสียงแบบไหนกับเขา ใบหน้าหล่อใสยังคงมีรอยยิ้มประดับอยู่แต่แววตาที่เคยสดใสไหวระริกอยู่ตลอดเวลา ภูพิงค์คงจะรู้สึกไม่ดีค่อนข้างแย่ที่ฉันไม่กล้าตอบอะไรจากเขา ความจริงฉันอยากจะบอกกับเขาออกไปทั้งหมดว่าฉันรู้สึกยังไงแต่ฉันเองก็ไม่เข้าใจตัวเองว่าฉันรู้สึกแบบนี้กับพี่สะใภ้ตัวเองไปตั้งแต่ตอนไหน


บางทีอาจจะเป็นตั้งแต่ครั้งแรกที่ฉันกับเขาเจอกันที่บ้านในวันที่พี่อาชิพาเขามาเปิดตัวหรือบางทีอาจจะเป็นวันที่ฉันเสียจูบแรกให้เขา ฉันไม่รู้ ไม่เข้าใจ และสับสนจนจับต้นชนปลายไม่ถูก


เราขอโทษนะภูพิงค์ เราคงทำให้ภูพิงค์รู้สึกไม่ดี


ไม่เลย อามิอย่าคิดมากนะ เรารู้ว่าเราอาจจะมาช้าเกินไป มันอาจจะสายเกินไปที่เราจะกล้าทำอะไรเพื่ออามิภูพิงค์บอกฉันด้วยน้ำเสียงเบาหวิว แววตาคู่นั้นไหวระริกอีกครั้ง หัวใจของฉันกระตุกวูบเมื่อได้ยินคำว่า สายเกินไป นี่ภูพิงค์เขา


เราชอบอามิมาตั้งแต่อนุบาล


O.O กรี๊ด


ชอบมาตลอด โดยที่ไม่กล้าแม้แต่จะเข้าไปคุยด้วย

น้ำเสียงช่วงท้ายเบาจนฉันแทบไม่ได้ยิน นี่ฉันกำลังฝันอยู่หรอ ผู้ชายที่ฉันเคยชอบเขาความจริงแล้วเขาก็มีใจให้ฉันหรอ O.Oบางทีฉันอาจจะคิดมากจนฝันเฟื่องไปแล้วก็ได้


แต่วันนี้เราไม่กลัวอะไรอีกแล้ว มีผู้ชายคนนึงบอกเราว่า ความกลัวจะทำให้เราต้องสูญเสียทุกอย่างรวมทั้งคนที่เรารัก

ฉันกระพริบตาปริบๆ มองหน้าจริงจังของภูพิงค์ด้วยความตกใจ บางทีสิ่งที่เขากำลังจะพูดอาจหมายถึงการที่เขาแอบรักฉันมาตั้งนานแต่ไม่กล้าสารภาพแต่พอวันนี้ที่เขามาสารภาพรักกับฉันแต่ฉันดันชอบคนอื่นไปแล้ว


ภูพิงค์คือเรา…”


อามิกำลังชอบผู้ชายคนนั้นอยู่ใช่ไหม ผู้ชายที่เป็นพี่สะใภ้ของอามิน่ะ

ภูพิงค์พูดออกมาด้วยน้ำเสียงเบาหวิว แววตาที่เคยสดใสไหววูบราวกับความเจ็บปวดกำลังเล่นงานหัวใจของเขา ฉันก้มหน้าหลบสายตาเจ็บปวดของเขาทันที


ใช่ ฉันกำลังหลงรักพี่สะใภ้ตัวเอง


อามิ

น้ำเสียงของภูพิงค์สั่นเทาเล็กน้อยเมื่อต้องเอ่ยเรียกฉัน ฉันขานรับด้วยการเงยหน้าตัวเองมองเขาอีกครั้ง บางทีการที่ฉันก้มหน้าคงเป็นเหมือนการยอมรับกับเขากลายๆ ว่าเขาพูดถูก ภูพิงค์ยังคงจ้องมองฉันด้วยสายตาที่แสนเจ็บปวด ใบหน้าหล่อใสที่เคยมีแต่รอยยิ้มดูหม่นเศร้าจนน่าสงสาร ถ้าเป็นเมื่อหลายเดือนก่อนตอนที่ฉันยังไม่เจอกับพี่เฟรนลี่ฉันคงจะดีใจและรีบตอบรับคำขอเป็นแฟนของเขาทันที แต่วันนี้ฉันทำแบบนั้นไม่ได้ ฉันตอบรับคำขอเป็นของเขาไม่ได้แล้วเพราฉันไม่ได้รู้สึกอะไรกับเขาอย่างเคยแล้ว


เราเชื่อในพรหมลิขิตนะ การได้พบกับอามิคือพรหมลิขิตของเรา และการที่อามิได้พบกับเขาก็คือพรหมลิขิตของอามิเช่นกัน

ฉันเม้มปากแน่น หัวใจบีบรัดกันแน่นเมื่อได้ยินคำพูดของภูพิงคื บางทีผู้ชายคนนี้อาจจะเจ็บปวดกับความรู้สึกที่ตัวเองเก็บงำเอาไว้มานานมากแต่เขาก็ไม่สามรถทำอะไรได้ ฉันเองก็รู้สึกอึดอัดเช่นกันตอนที่รู้สึกดีๆ กับเขาแล้วไม่กล้าบอก แต่เพราะฉันในตอนนั้นมีสไบและรอยยิ้มคอยเป็นเพื่อนทำให้ฉันไม่ได้สนใจหรือใส่ใจในส่วนของเรื่องรักๆ ใคร่ๆ มากนัก หรือไม่ฉันก็อาจจะแค่รู้สึกพิเศษกับภูพิงค์แต่ฉันไม่ได้รักเขาก็ได้


ภูพิงค์คือว่าเรา...”


ก๊อก ก๊อก ก๊อก


ประโยคบางอย่างของฉันถูกหยุดไว้ด้วยเสียงเคาะประตูสองสามครั้ง ภูพิงค์ถอนหายใจก่อนจะผละตัวจากเก้าอี้ตรงข้ามฉันแล้วเดินไปที่ประตู ฉันมองตามแผ่นหลังที่ดูมืดมนและหม่นเศร้าแปลๆของเขาไปจนร่างของภูงพิงค์หยุดนิ่งที่หน้าประตู ภูพิงค์หันใบหน้าหล่อใสมามองฉันก่อนจะระบายยิ้มอ่อนโยนอย่างที่เขาเคยทำมาให้แล้วเอ่ยบางอย่างออกมา


อามิถ้าวันนึงเราไม่ใช่คนที่อามิเคยรู้จัก อามิอย่าเกลียดเรานะ

พูดจบรอยยิ้มอ่อนโยนก็กลายเป็นรอยยิ้มหม่นเศร้าทันที ฉันมองใบหน้าที่เศร้าหมองลงหลายเท่าหลังพูดจบของเขาก่อนจะขมวดคิ้วสงสัย นี่เขากำลังจะสื่อความหมายอะไรให้ฉันเข้าใจหรอหรือว่าเขากำลังพยายามใบ้อะไรกับฉันงั้นหรอ ทำไมไม่บอกตรงๆล่ะ ฮือ คนยิ่งฉลาดน้อยอยู่ T^T


แอ๊ด


ผลัก!


ทันทีที่ประตูเปิดออกเท้าของใครบางคนก็ลอยกระแทกเข้าที่ช่องท้องของภูพิงคือย่างแรง ร่างของภูพิงค์กระเด็นกลับเข้ามาในห้องของตัวเองอย่างแรง ภุพิงค์ยกมือขึ้นกุมท้องตัวเองก่อนจะขยับตัวเพื่อจะลุกแต่เจ้าของเท้าก็พุงตัวเข้ามาในห้องติดๆและขึ้นคร่อมร่างของภูพิงค์ทันที


ผลัก ผลัก!

เสียงฝีเท้าของคนหลายคนตามเข้ามาติดๆ


อามิ!”


O.O ทันทีที่ได้ยินเสียงทุ้มที่คุ้นหู หัวใจของฉันก็เต้นแรงขึ้นมาราวกับได้รับยาวิเศษ พี่ฟรนลี่.. ฉันผละลุกจากเก้าอี้แล้ววิ่งไปยังต้นเสียงก่อนจะพบกับคนที่หัวใจของฉันเรียกหาอยู่ตลอดเวลา


พี่เฟรนลี่ ฮือ

ฉันโผเข้ากอดร่างตรงหน้าทันทีที่มองเห็นเข้าในระยะสายตา พี่อเฟรนลี่กอดตอบฉันแน่นราวกัลกล้วว่าฉันจะหายไปจากชีวิตของเขา


คนดีของพี่ รู้ไหมว่าพี่ใจจะขาด

เขาบอกด้วยเสียงสั่นเทาก่อนจะกอดฉันแน่นขึ้น ฉันซุกหน้าไปที่อกอุ่นที่คุ้นเคยอย่างโหยหาย ฉันดีใจจนร้องไห้ออกมา ในที่สุดเขาก็มาตามหาฉัน ในที่สุดเขาก็เป็นห่วงฉัน


ฮืออ พี่ไปไหนมา

ฉันถามออกไปไม่เป็นศัพท์เมื่อความตื้นตัน ดีใจ มากมายจนเก็บกักเอาไว้ไม่ไหว ฉันแสดงทุกอย่างออกมาด้วยน้ำตา ดีใจจนร้องไห้ ตื้นตันจนร้องไห้ มันคือความรู้สึกของฉันในตอนนี้ พี่เฟรนลี่กอดฉันแน่นขึ้นก่อนจะลูบผมฉันเบาๆแล้วเลื่อนลงไปที่แผ่นหลังแล้วลูบเบาๆเช่นกัน ฉันสะอื้นเมื่อเขายิ่งทำแบบนั้นฉันยิ่งร้องไห้หนักขึ้น


ตุบ ตับ ตุบ ผลัก!


เสียงรัวหมัดและเสียงกระแทกของอะไรบางอย่างทำให้ฉันได้สติแล้วหันไปหาผู้ชายอีกคนที่กำลังถูกทำร้าย ภาพที่ภูพิงค์ถูกทำร้ายก่อนหน้าฉายกลับมาให้แนได้เป็นห่วงอีกครั้ง


พี่อาชิ!”

ฉันผละจากอกพี่เฟรนลี่แล้วตะโกนเรียกชื่อพี่ชายตัวเองอย่างตกใจ ภาพใบหน้าบวมปู เลือดเต็มใบหน้าของภูพิงค์ทำให้ฉันต้องเบิกตากว้างก่อนจะถลาเข้าไปหาเขาทันที


พี่ทำอะไร เขาช่วยหนูเอาไว้นะคะ ภูพิงค์เป็นเพื่อนของหนูนะ

ฉันตะโกนใส่หน้าพี่ชายตัวเองเป็นครั้ง พี่อาชิชะงักหมัดเอาไว้กลางอากาศก่อนจะรั้งตัวเองขึ้นจากตัวของภูพิงคืแล้วสะบัดมือตัวเองไปมา


หึ ช่วยหรอ มันนี่แหละตัวเห้ของจริง

 

ปล.หากผิดพลาดประการใดขอภัยไว้ ณ ที่นี้ด้วยนะคะ
แนะนำและสั่งสอนได้เลยนะคะ

 

ขอบคุณที่สละเวลามาอ่านนิยายของไรเตอร์นะคะ ^^
รบกวนนักอ่านที่น่ารักทุกท่านที่แวะมาอ่านนิยายของนักเขียนมือใหม่ช่วยคอมเม้นเป็นกำลังให้ด้วยนะคะ






 

#คนไว้ใจร้ายที่สุด

ดราม่ากำลังมันส์ กิกิ

ไรท์จะมาอัพนิยายได้เฉพาะวันอาทิตย์นะคะ

#อามิคุณติ่งผู้เหนือโลก




มาร่วมลุ้นและให้กำลังใจนางเอกไม่เต็มของไรท์ด้วยนะคะ อิอิ





Cute Sprout Pot

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

174 ความคิดเห็น

  1. #151 manaporo (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2558 / 07:33
    รออน้าาค้าาา~~~~สู้ๆๆๆ
    #151
    0
  2. #150 Thanuttha Thongpanung (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2558 / 19:44
    มาต่อเร็วๆนะรอยุคะะะ
    #150
    0