LOVE FRIENDLY รักได้ไหมผู้ชายของพี่?

ตอนที่ 30 : Chapter 14 (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 336
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    5 ก.ย. 58


 




(ต่อ)


อย่ากลัวไปเลยอามิ ฉันกับสไบอยู่ตรงนี้ ใครหน้าไหนก็มาทำร้ายแกแบบนั้นไม่ได้อีก

รอยยิ้มพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังแววตาห่วงใยฉายชัดอยู่ในนั้น สไบเอื้อมมือมากอดฉันจากด้านข้างหลวมๆแล้วเอ่ยบ้าง ความอบอุ่นแผ่ซ่านออกมาจากอ้อมกอดและแววตาของเพื่อนมันทำให้หัวใจของฉันเต้นขึ้นมาอีกครั้ง ไม่ว่ายังไงตัวฉันจะโชคร้ายเรื่องอะไรมาบ้างแต่มีเรื่องสองเรื่องที่ฉันโชคดีคือการมีเพื่อนแสนดีและน่ารักและอย่างที่สองคือการที่มีครอบครัวที่อบอุ่น ครอบครัวหรอ


ถ้าวันนั้นฉันอยู่ตรงนั้นฉันจะกระชากนังนั่นมาตบ ตบ แล้วก็ตบ มันให้กลิ้งเลย แกไม่ต้องกังวลนะฉันกับไอ้ยิ้มอยู่ข้างแกเสมอ พวกเราไม่มีวันทิ้งแกไปไหน


ฉันยิ้มบางๆ เมื่อรอยยิ้มยกมือขึ้นมาลูบหัวฉันเบาๆด้วยความเอ็นดูและปลอบใจอย่างเคย คงเพราะฉันเด็กกว่าพวกมันสองคนหนึ่งปี สไบกับรอยยิ้มเลยดูจะรักและเป็นห่วงฉันมากกว่าใครแถมฉันยังหัวอ่อน โลกสวย และอ่านง่าย อย่างที่ใครๆพูด มันสองคนเลยค่อนข้างห่วงฉันมากกว่าปกติ


ขอบใจนะ

รอยยิ้มยิ้มบางๆส่งมาพร้อมแววตาห่วงใย ทำให้ฉันรู้สึกอบอุ่นหัวใจขึ้นมาแต่ก่อนที่พวกเราจะมีความสุขมากไปกว่านี้ รอยยิ้มบางๆที่ไม่ค่อยได้เห็นบนใบหน้าของรอยยิ้มก็เลือนหายไปแววตากลายเป็นดุดันขึ้นมา ก่อนที่สายตาคู่โตจะมองไปทางด้านหลังของฉันและสไบ


สไบเอี้ยวตัวมองตามสายตาของรอยยิ้มไปและดวงตาของมันก็แข็งกร้าวขึ้นมาทันที ฉันมองตามเพื่อนไปเป็นคนสุดท้ายแล้วก็ต้องเบิกตากว้าง เมื่อมองเห็นคนที่สามารถเรียกสายตาแข็งกร้าวดุดันของสไบและรอยยิ้มได้ก็คือ


นังไอดาย

สไบเอ่ยออกมาเสียงลอดไรฟันก่อนที่มันจะลุกพรวดขึ้น รอยยิ้มรั้งข้อมือสไบไว้ก่อนจะปรายตามองผู้ชายที่เดินตามหลังของผู้หญิงคนนั้นมา พี่อาชิ


พี่อาชิเดินถือน้ำตามผู้หญิงคนนั้นมาด้วยรอยยิ้ม สองคนนั้นหัวเราะคิกคักกันอย่างมีความสุข พี่อาชิยกมือขึ้นลูบหัวของเธอหลังจากที่ทั้งสองนั่งลงข้างๆกัน อยู่ๆหัวใจของฉันก็เจ็บแปลบขึ้นมาเมื่อนึกถึงสายตาตำหนิและผิดหวังที่เคยได้รับจากพี่ชาย


นี่สินะ สาเหตุที่พี่เฟรนลี่หายไปเพราะถูกพี่อาชิเขี่ยทิ้งเหมือนฉัน


รอยยิ้มกำมือแน่นสายตาจดจ้องบุคคลทั้งสองอย่างไม่ลดละ สไบนางเม้มปากแน่นจิกเล็บลงบนมือจนฉันเจ็บแทน ฉันก้มหน้าลงแล้วกลืนน้ำตาที่กำลังจะไหลออกมา พี่อาชิเปลี่ยนไปแล้ว นี่สิ เปลี่ยนไปของจริง พี่อาชิเห็นผู้หญิงคนอื่นสำคัญกว่าฉัน เห็นผู้หญิงคนนั้นสำคัญและเชื่อใจเธอมากกว่าฉัน!


พึ่บ!


รอยยิ้มลุกพรวดขึ้นแล้วเดินตรงไปยังโต๊ะของคนทั้งสองทันที สไบนางลุกตามและฉันที่วิ่งตามไปเป็นคนสุดท้ายเพื่อจะห้ามเพื่อนทั้งสองแต่ก็ไม่ทัน สไบ และรอยยิ้มเดินมาถึงโต๊ะของพี่อาชิกับแฟนใหม่แล้ว


พี่อาชิปรายตามองเราสามคนด้วยสายตาเรียบนิ่ง ฉันมองใบหน้าของพี่ชายอย่างรู้สึกผิดแต่เมื่อพี่อาชิตวัดสายตามามองหน้าฉันตรงๆฉันก็ต้องหลับสายตาด้วยการขยับมาหลบข้างหลังของสไบ สไบปรายตามองพี่อาชิแล้วมองฉันที่ยืนกำเสื้อนักศึกษาของมันแน่นแล้วแค่นหัวเราะ


หึ พี่มองน้องสาวตัวเองด้วยสายตาแบบนี้หรอค่ะ


ฉันกระตุกชายเสื้อเพื่อเตือนสไบไม่ให้พูดอะไรแย่ๆ ออกไปมากกว่านี้เพราะคนที่เจ็บคือตัวของฉันเอง คนที่จะร้องไห้มันคือฉันเองต่างหาก สไบลอบถอนหายใจแล้วพูดต่อเสียงดัง


พี่มองอามิแบบนี้ได้ยังไง!”


ปัง


พี่อาชิตบโต๊ะเสียงดังแล้วผุดลุกขึ้นยืนก่อนจะจ้องหน้าสไบตาเขียว สไบนางจ้องตาพี่อาชิกลับเช่นกัน ฉันกำเสื้อนักศึกษาของเพื่อนแน่นด้วยความกลัวแววตาวาวโรจน์ของพี่อาชิมันเหมือนไฟที่กำลักโชน หัวใจของฉันบีบรัดกันแน่นความรู้สึกตีบตันในอกทำให้ฉันเหมือนคนกำลังจมน้ำ


อาชิใจเย็นก่อนค่ะ


เสียงเล็กของผู้หญิงที่นั่งเงียบมาสักพักเพราะเจอสายตาดุดันของรอยยิ้มควบคุมเอ่ยออกมาก่อนที่เธอจะวิ่งอ้อมโต๊ะอีกฝั่งไปเกาะแขนพี่อาชิเหมือนห้ามปราม ฉันกัดริมฝีปากแน่นเมื่อเห็นพี่อาชิเอื้อมมือไปกุมมือของเธอที่กำลังเกาะแขนตัวเองอยู่ หึ สายตาอ่อนโยนที่มองไปที่ผู้หญิงคนนั้นมันทำให้ฉันหน้าชา พี่ชายของฉันเปลี่ยนไปแล้วจริงๆ พี่อาชิคงจะรักและหลงแฟนใหม่ของเขามาก


ผู้หญิงบางคนมองไกลๆ นึกว่าทำจมูกมา หึ แต่พอมองใกล้ๆ ที่แท้ก็นอ

สไบเอ่ยด้วยน้ำเสียงลอดไรฟันก่อนจะปรายตามองผู้หญิงคนนั้นตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสายตาชิงชังเต็มที่ ฉันยังคงยืนก้มหน้านิ่งกำเสื้อนักศึกษาของเพื่อนเอาไว้เหมือนเคย ฉันไม่กล้าเงยหน้าขึ้นสบตาของพี่อาชิ สายตาตำหนิ ผิดหวังและไม่พอใจของเขาทำให้ฉันกลัวและเสียใจ


ผู้หญิงบางคนก็ตอแหลจนเป็นสันดาน!”


อึก ฉันเงยหน้าขึ้นทันทีที่ได้ยินเสียงดุดันของพี่อาชิตะคอกใส่ น้ำตาที่คลอหน่วยไหลออกมาเมื่อฉันกลั้นไม่อยู่อีกต่อไปแล้ว พี่อาชิตวัดสายตาคมดุมาที่ฉันทำให้ฉันต้องกัดริมฝีปากตัวเองแรงๆ ปล่อยให้น้ำตาไหลออกมาจนดวงตาพร่ามัว สายตาของพี่อาชิมันทำให้หัวใจของฉันเจ็บหนึบขึ้นมาราวกับมือของพี่อาชิกำลังบีบมันอย่างแรงแล้วโยนมันลงพื้นตามด้วยการเหยียบมันซ้ำจนเละคาเท้า


พี่อาชิ!”

รอยยิ้มตะเบ็งเสียงกร้าวก่อนจะเดินมายืนตรงหน้าพี่อาชิ สายตาของรอยยิ้มเป็นยังไงฉันไม่รู้เพราะฉันก้มหน้าลงเหมือนเดิมอีกแล้ว ฉันอ่อนแอและเปราะบางขนาดนี้เลยหรอหัวใจของฉันกำลังจะหยุดเต้น เจ็บ ฉันเจ็บลึกลงไปสุดขั้วหัวใจ พี่ชายของฉันคงเกลียดฉันแล้วฮือ


หึ ฉันไม่มีเวลามาต่อปากต่อคำกับผู้หญิงตอแหลอย่างพวกเธอ


อึก คำพูดเสียดแทงของพี่อาชิทำให้ใบหน้าของฉันชาวาบ แขนขาอ่อนแรง มือไม้เย็นเชียบ ทุกอย่างเหมือนหยุดหมุน รอบข้างเงียบสงัดมีเพียงเสียงหัวใจที่เต้นอ่อนลงทุกทีของฉันที่ดังชัดเจนในห้วงความรู้สึก


ผะ ผู้หญิงตอแหลหรอ?


ฉันสะอื้นไห้จนตัวโยนเมื่อได้ยินคำปรามาสที่เลวร้ายแบบนั้นก่อนจะทรุดลงไปที่พื้นโดยไม่มองหน้าพี่ชายตัวเอง ฉันปล่อยให้น้ำตาไหลออกโดยไม่คิดจะหยุดมัน หัวใจเจ็บปวดลึกร้าวกับว่าเท้าของพี่อาชิกำลังบดขยี้หัวใจของฉันอยู่ตรงหน้า พี่อาชิก้าวขาเหมือนจะเดิมเข้ามาหาฉันแต่ก็ชะงักแล้วหมุนตัวเดินออกไปทันที ฉันมองเห็นเท้าของพี่ชายตัวเองก้าวเร็วๆ เดินจากไปจนลับสายตา


ฮือ เจ็บ! หัวใจของฉันเหมือนโดนเหยียบแล้วเหยียบอีกจนแลกสลาย ฉันผิดที่ฉันปิดบังเรื่องเลวๆของตัวเองแต่ทำไมพี่อาชิจะต้องด่าว่าฉันรุนแรงขนาดนั้นด้วยหรือว่าฉันมันคงจะเลวมาก เลวเกินกว่าที่พี่ชายของฉันจะให้อภัยฉันได้


เดี๋ยว!”

สไบตะเบ็งเสียงกร้าว ก่อนที่เท้าของผู้หญิงคนนั้นจะชะงักฉันก้มหน้าลงไม่อยากมองเห็นภาพอะไรอีกแล้วหัวใจของฉันมันแตกสลายไปแล้วตอนที่ได้ยินพี่ชายตัวเองด่าว่า ตอแหล ฮืออ ฉันคงจะเจ็บไม่มากถ้ามันไม่ได้ออกมาจากปากของพี่ชายเพียงคนเดียวที่ฉันรักและเคารพมากที่สุด


เป็นแมลงสาบควรหยุด มโน ว่าตัวเองเป็นผีเสื้อ!”

สไบบอกเสียงดังลั่นน้ำเสียงแข็งกร้าวของมันทำให้ฉันเริ่มไหวใจ ฉันกลัวว่าสไบจะทำรุนแรงกับผู้หญิงคนนั้นจนตัวเองต้องเดือดร้อนเพราะฉัน ฉันกัดริมฝีปากจนเจ็บระบมกลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งไปทั้งปาก ความเจ็บปวดที่แก้มซ้ายไหลกลับมาอีกครั้งเมื่อฉันกัดปากรุนแรง ความเจ็บตรงนี้เทียบไม่ได้กับหัวใจของฉันที่ถูกพี่อาชิเหยียบจนเละเลยสักนิด


หึ แมลงสาบตัวนี้แหละจะทำให้ผีเสื้อปีกสวยอย่างพวกแกปีกหัก!”


แก…”


สไบกัดฟันกรอดเมื่อได้ยิน ฉันหลับตาแน่นอย่างไม่รู้จะทำยังไงต่อไปดี เจ็บจนขาอ่อนแรง ฉันทำได้แค่ร้องไห้ ฉันร้องไห้แทบขาดใจมันเหมือนโลกกำลังหยุดหมุน วินาทีที่ฝีเท้าของพี่อาชิก้าวเดินห่างออกโดยไม่สนใจเหลียวแลฉันมันทำให้ฉันแทบขาดใจ ฮืออ มือนุ่มอุ่นของรอยยิ้มสัมผัสมาที่ไหล่ของฉันเบาๆ แล้วดึงฉันเข้าไปกอด ฉันซุกหน้าเข้าไปหาอกอุ่นของเพื่อนอย่างคนหมดสิ้นทุกสิ่ง


ฮืออ


เสียงร้องไห้ของฉันดังไม่มากแต่ดังพอจะทำให้สไบชะงักขาแล้วหมุนตัวกลับมานั่งลงข้างๆ ฉันได้ สไบเอื้อมมือมาลูบหัวฉัน สายตาอาทรและห่วงใยของมันส่งมาให้ฉันมากมาย ฉันยกมือปิดปากกลั้นเสียงสะอื้นของตัวเองเอาไว้ให้ได้มากที่สุด ทุกครั้งที่ฉันสะอื้นรอยยิ้มจะกอดฉันแน่นขึ้นและตัวมันก็สั่นเทาไปด้วยแต่ฉันก็เจ็บปวดเกินกว่าจะหักห้ามน้ำตาและความเสียใจเอาไว้ได้


ไอ้มิ

สไบเอ่ยเสียงอ่อน ก่อนที่มันจะดึงมือกลับไปแล้วกำเข้าหากันแน่น แววตาแข็งกร้าววาวโรจน์ขึ้นมาจนน่ากลัว ริมฝีปากสีแดงขยับเอ่ยเสียงรอดไรฟัน


นังไอดายแกได้ดายสมใจแกแน่!”


สายตาดุดันและเอาจริงของสไบทำเอาฉันกลัว แต่ที่ทำให้ฉันกลัวมากกว่าคือแรงกำมือเข้าหากันของรอยยิ้ม ยิ้มกำแน่นจนมือสั่นและจังหวะการหายใจรุนแรงที่ฉันรู้สึกได้บ่งบอกชัดเจนว่าเพื่อนของฉันกำลังโกรธมาก! เสียงกัดฟันดังลอดออกมาพร้อมคำพูดทรงอำนาจและจริงจังของรอยยิ้มที่ทำให้ฉันต้องขนลุก!


ฉันไม่ปล่อยมันไว้แน่!”

 


ไม่มีใครพูดอะไรออกมาอีกหลังจากที่เราสามคนขึ้นมาบนรถของสไบ รอยยิ้มนั่งข้างหลังคนเดียวอยู่เงียบๆแบบนั้นมาสักพัก สไบเองก็เงียบและไม่ยอมพูดอะไรเลยตั้งแต่โรงอาหารเช่นกัน ไม่มีใครเอ่ยอะไรมีเพียงเสียงหายใจของเราสามคนสลับกันไปมาเท่านั้น สไบขับรถพาเราสามคนมาที่คอนโดของรอยยิ้มเพราะฉันเอาแต่ร้องไห้จนตาบวมแก้มที่ช้ำอยู่แล้วเริ่มช้ำมากขึ้นจนรอยยิ้มตัดสินใจพาฉันโดดเรียนเพื่อกลับมาดูแลแผลใจที่คอนโดของมัน สไบตามมาด้วยเพราะมันไม่อยากทิ้งให้เราสองคนนั่งรถเมล์กลับมา รถแล่นมาถึงลานจอดรถของคอนโดรอยยิ้มในที่สุด ยังคงไม่มีใครพูดอะไร เราสามคนเดินขึ้นลิฟต์ตรงไปยังห้องของรอยยิ้มทันที โดยไม่มีใครพูดอะไรเหมือนเคย


เข้าไปนอนไปเต่า

สไบจูงมือฉันเข้าไปในห้องนอนของรอยยิ้มแล้วปิดประตูให้ฉันอย่างดี ฉันยืนก้มหน้ามองเป้ในมือแล้ววางมันลงที่เตียงก่อนจะทิ้งร่างลงบนเตียงแล้วกดหน้าลงไป น้ำตาไหลออกมาอีกครั้งเมื่อฉันต้องอยู่คนเดียว


ฮือ ฮึก


ฉันสะอื้นไห้อย่างเจ็บปวดเมื่อคิดถึงเรื่องราวที่เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อเช้า และเรื่องราวก่อนหน้านี้ ใบหน้าสวยหวานของใครบางคนฉายวนกลับมาให้คิดถึง


พี่เฟรนลี่


ฉันกำลังคิดถึงอ้อมกอดอบอุ่น มือเรียวสวยที่เคยลูบหัว รอยยิ้มที่ทำให้ฉันรู้สึกดีขึ้น หายไปไหนนะ ฉันถามตัวเองในใจ แต่เมื่อคิดว่าตอนนี้เขาก็คงมีอาการไม่ต่างจากฉันเพราะพี่อาชิเปลี่ยนไป มันก็ทำให้หัวใจของฉันบีบรัดขึ้นมาทันที เสียใจ เจ็บปวด เมื่อคิดว่าเขาก็คงเสียใจที่แฟนของเขาทอดทิ้ง เหมือนที่ฉันเสียใจที่ถูกพี่ชายทอดทิ้งแบบนี้!


ฉันร้องไห้ ฉันเหนื่อยล้า เปลือกตาหนักอึ้งขึ้นทุกขณะเมื่อทุกอย่างถาโถมเข้ามาพร้อมกันจนฉันแบกรับเอาไว้ไม่ไหวฉันปล่อยใจให้ลอยวนเข้าไปในห้วงนิทราที่ไม่หลงเหลือความรู้สึกอะไรให้ต้องกังวล

 


เอายังไงต่อดีไอ้ยิ้ม

สไบนางเอ่ยถามเพื่อนรักหลังจากทั้งคู่นั่งลงที่โซฟาภายในห้องนั่งเล่นในคอนโดของอีกฝ่าย ส่วนเพื่อนสนิทอีกคนที่เธอไล่ทางอ้อมให้ไปนอนคงกำลังนอนหลับเพราะความอ่อนล้าจากการร้องไห้ไปแล้ว


รอยุวดีตอบเสียงเรียบพร้อมปรายตามองบานประตูคอนโดของตัวเองอย่างตั้งตารอตามที่ตนเอ่ย


แล้วเรื่องอื่นล่ะ

สไบนางยังคงร้อนรนกังวลใจเรื่องเพื่อนรัก เธอไม่รู้ว่าจะทำยังไงต่อไปดีสายตาที่อชิรจ้องมองเอมิกาที่เป็นน้องสาวแท้ๆ แถมรักและหวงมากมายเปลี่ยนไปจากหน้ามือเป็นหลังเท้าเลยก็ว่าได้ เธอรู้สึกได้ว่าทุกอย่างดูแย่เกินกว่าที่ผู้หญิงเปราะบางและใสซื่ออย่างเอมิกาจะรับไหว ป่านนี้เพื่อนของเธอคงร้องไห้ขี้มูกโป่งตาบวมหนักกว่าเดิมแน่เพราะต้องอยู่คนเดียว


ดูท่าทีไปก่อน

ยุวดีบอกเสียงเรียบก่อนจะถอนสายตากลับมามองเพื่อนรัก เธอเข้าใจดีว่าตอนนี้สไบนางรู้สึกอย่างไรเพราะเธอเองก็รู้สึกไม่ต่างกัน เป็นห่วง สิ่งเดียวที่เกิดขึ้นมาในหัวของทั้งสองคน เอมิกานั่นเป็นเด็กโลกสวย เธอสดใสและมองโลกในแง่ดีจนเกินไปเพราะถูกปกป้องและถะนุถนอมมาอย่างดีจากพี่ชายที่เป็นคนเดียวกับที่เหยียบหัวใจดวงนั้นจนเละด้วยเท้าเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนหน้านี้


เห้อ

สไบนางถอนหายใจออกมาหนักๆก่อนจะปรายตามองประตูห้องนอนที่เธอเดินไปส่งเพื่อนรักอย่างจนใจ เรื่องราวที่เกิดขึ้นค่อนข้างสับสนและซับซ้อนจนเธอและยุวดีไม่มีทางแก้ไขมันได้แค่สองคน แม้จะอยากทำอะไรสักอย่างที่มากกว่าด่าสองคนนั้นแต่เธอก็ทำไม่ได้เพราะไม่รู้ว่าจะสรรหาคำพูดไหนมาด่าให้ผู้หญิงคนนั้นเจ็บได้


รอ รอ รอ รอ แล้วเมื่อไหร่จะมาถึงเนี่ย

สไบนางทึ่งหัวตัวเองไปมาอย่างคนจนปัญหา ยุวดีเห็นอาการหัวฟัดหัวเหวี่ยงของเพื่อนก็ต้องถอนหายใจออกมาเช่นกัน เธอเองก็จนปัญญากับเรื่องนี้ มันซับซ้อนและวุ่นวายน่าปวดหัวจนเธอแก้ไขไม่ทันเพราะฉะนั้นทั้งคู่จึงตัดสินใจขอความช่วยเหลือจากคนที่คิดว่าน่าจะช่วยได้และคนคนนั้นก็ตอบรับคำขอทันที


อีกสักพักคงถึง


ก๊อก ก๊อก ก๊อก


พูดไม่ทันจบประโยคเสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสไบนางลุกพรวดแล้ววิ่งตรงไปยังบานประตูหน้าห้องทันที หัวใจเต้นรัวเมื่อคนที่ตนและเพื่อนรักรอคอยมาถึงในเวลาไม่ถึง 15 นาที


แอ๊ด


ทันทีที่ประตูเปิดออกรอยยิ้มของคนตรงหน้าก็ทำให้เธอใจชื้นขึ้นมาบ้าง สมแล้วกับการรอคอย เขา ไม่สิ พวกเขาคงจะช่วยอะไรพวกเธอได้บ้างโดยเฉพาะผู้ชายหน้าสวยที่ยืนส่งยิ้มให้เธอตอนนี้ ถ้าเพื่อนรักที่นอนหลับอย่างอ่อนล้าตื่นลืมตาขึ้นมาให้มันคงจะดีใจและรู้สึกดีขึ้นมาไม่มากก็น้อยแต่เธอคิดว่าต้องมากแน่ๆ


รอนานไหมครับ
 

 

 

ปล.หากผิดพลาดประการใดขอภัยไว้ ณ ที่นี้ด้วยนะคะ
แนะนำและสั่งสอนได้เลยนะคะ

 

ขอบคุณที่สละเวลามาอ่านนิยายของไรเตอร์นะคะ ^^
รบกวนนักอ่านที่น่ารักทุกท่านที่แวะมาอ่านนิยายของนักเขียนมือใหม่ช่วยคอมเม้นเป็นกำลังให้ด้วยนะคะ






 

#คนไว้ใจร้ายที่สุด

คนบางคนสวยใสแต่ข้างในเป็นโพรง O>O!

ไรท์จะมาอัพนิยายได้เฉพาะวันอาทิตย์นะคะ

#อามิคุณติ่งผู้เหนือโลก




มาร่วมลุ้นและให้กำลังใจนางเอกไม่เต็มของไรท์ด้วยนะคะ อิอิ



Cute Sprout Pot

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

174 ความคิดเห็น

  1. #140 Kanyarat Sukan (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 6 กันยายน 2558 / 22:14
    เจิมมมมมค่ะ T^T !!
    #140
    0
  2. #139 eyef (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 6 กันยายน 2558 / 12:27
    เจิมคะะะะะ
    #139
    0
  3. #138 jade cloud (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 6 กันยายน 2558 / 07:08
    เกลียดพี่อาชิ!!!! ตอนจบขอเฮียแกเจ็บๆไปเลย //ตอนพี่ลี่เปิดประตูเข้ามาเหมือนมีทำนองเพลงกับแสงมาจากข้างหลังเลยอะ มโนแรงมาก 55
    ฮีโร่ชัดๆ #ทีมอามิ #ทีมพี่ลี่
    #138
    0
  4. #137 Thanuttha Thongpanung (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 6 กันยายน 2558 / 00:09
    ใจร้ายอะ????????
    #137
    0