LOVE FRIENDLY รักได้ไหมผู้ชายของพี่?

ตอนที่ 25 : Chapter 12 (50%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 328
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    9 ส.ค. 58


 


บทที่ 12 Forget You.


แกอย่าโกหกฉันอีกนะ

เพราะฉันเกลียดการโกหก และเกลียดคนโกหกมากที่สุด แกรู้ดี


พูดจบใบหน้าอ่อนวัยของรอยยิ้มก็หันกลับไปสนใจอาจารย์ที่กำลังสอนต่อ ฉันยังคงนั่งนิ่งไม่ได้ขยับตัวไปไหน มือที่ถือกระเป๋าดินสอและสมุดแลคเชอร์หมดแรงทันที ฉันทิ้งมันลงที่โต๊ะก่อนจะเม้มปากเป็นเส้นตรง


แกอย่าโกหกฉันอีกนะเพราะฉันเกลียดการโกหก และเกลียดคนโกหกมากที่สุด แกรู้ดี


คำพูดของรอยยิ้มฉายวนกลับมาทำให้ฉันเจ็บแปลบที่อกข้างซ้ายเรื่อยๆ ใบหน้าของฉันเริ่มชา แขนขา และร่างกายเริ่มเย็นเชียบ ความรู้สึกมากมายถาโถเข้ามาใส่หัวใจของฉัน


เสียใจ รู้สึกผิด กลัว เกลียด มากมายปนเปกันไปจนปวดหัว แล้วอยู่ๆ ภาพรอยยิ้ม ใบหน้า แววตาแห่งความรักและความห่วงใยของพี่ชายเพียงคนเดียวของฉันก็ฉายวาบเข้ามาในหัวอีกคน


ไอ้เตี้ยสัญญานะว่าจะไม่โกหกพี่ ไม่ว่าจะเรื่องอะไร

ค่า หนูสัญญาหนูจะไม่มีวันโกหกพี่อาชิสุดหล่อพี่ชายสุดที่รักของหนูเด็ดขาด


สัญญา ใช่! ทั้งๆ ที่ฉันสัญญากับพี่อาชิไว้แล้ว สัญญาใจด้วยนิ้วก้อยของเราสองพี่น้อง แล้วนี่ฉันกำลังทำอะไรอยู่ ฉันผิดสัญญากับพี่ชาย ผิดคำพูดกับเพื่อน โกหกพี่ชาย โกหกเพื่อนตัวเองเพื่อผู้ชายคนนั้น ผู้ชายที่เข้ามาในชีวิตของฉันได้ยังไงก็ไม่รู้ ผู้ชายที่หลอกล่อและฉวยโอกาสกับฉันครั้งแล้วครั้งเล่า ผู้ชายที่มีสถานะเป็นพี่สะใภ้ของฉัน ผู้ชายที่พี่อาชิเรียกว่า แฟน


ขอบตาของฉันเริ่มร้อนผ่าว ใบหน้าที่ชาจนไร้ความรู้สึก หัวใจที่เจ็บหนึบกำลังเต้นช้าลงทุกขณะ พี่อาชิ รอยยิ้ม สไบ สามคนที่รักฉันและเป็นห่วงฉันยิ่งกว่าอะไรแต่วันนี้ฉันทำลายความรักความห่วงใยที่พวกเขามีให้ด้วยการโกหก!


นี่ฉันคงจะเลว ไม่สิ สารเลวจริงๆ สินะ


ฉันกลืนก้อนสะอื้นลงคอ มือที่เริ่มสั่นเทากำเข้าหากันแน่น ฉันเจ็บ เสียใจ และรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะตาย หัวใจของฉันทำไมถึงต้องเจ็บปวดแบบนี้ ทำไมฉันต้องเจอเรื่องมากมายแบบนี้ ทั้งๆ ที่ฉันไม่เคยไปทำอะไรไม่ดีกับใครให้ตัวเองต้องพบเจอเวรกรรมแบบนี้นะ ฉันไม่เคยทำร้ายใครเลยนะ T^T

 


หลังจากเรียนคาบเช้าจบ ฉันก็ตัดสินใจว่าจะกลับบ้านทันทีเพราะช่วงบ่ายไม่มีเรียนอะไรแล้ว อาจารย์สั่งงานไว้ตั้งแต่คาบแรกที่เรียน ฉันเดินออกจากคณะก่อนจะมุ่งหน้าไปยังหน้ามหาลัยเพื่อนั่งรถเมล์กลับบ้าน ฉันให้เหตุผลกับสไบและรอยยิ้มไปว่าไม่ค่อยสบายอยากกลับบ้านไปพักทั้งสองไม่ได้ว่าอะไรทำเพียงพยักหน้าเข้าใจเท่านั้น


หัวใจของฉันยังคงเจ็บทุกครั้งที่นึกถึงคำพูดของพี่เฟรนลี่เมื่อเช้า และคำพูดของรอยยิ้มในห้องเรียน สมองของฉันอื้ออึงเพราะมันไม่สามารถประมวลผลข้อมูลพวกนี้ให้ได้คำตอบที่ถูกต้องสักที


ฉันควรจะทำยังไงดี ฉันต้องทำยังไงต่อไปดี!


ปิ๊บ!


เสียงแตรรถดังมาจากด้านหลัง ฉันหันกลับไปมองก่อนจะถอนหายใจออกมาเมื่อมองเห็นว่านั่นคือรถของใคร รถสปอร์ตสีขาวขับมาเทียบจอดก่อนที่กระจกข้างคนขับจะเลื่อนลงเผยให้เห็นใบหน้าสวยหวานของเจ้าของ


อามิครับ


พี่เฟรนลี่

ฉันก้มหน้าลงแล้วหันหนีก่อนจะรีบเดินเร็วๆ หนีเขา หนี ฉันต้องหนีเขาและอยู่ให้ห่างเขาให้มากที่สุด ฉันจะต้องจบความรู้สึกและความสัมพันธ์บ้าๆ ที่กำลังเกิดขึ้นกับเขาให้ได้


ปิ๊บ

ฉันไม่สนใจเสียงแตรและไม่หันหลังกลับไปมองรถคันนั้นอีกเลย ฉันเร่งฝีเท้ากึ่งเดินกึ่งวิ่งให้เร็วมากที่สุดเพื่อจะหนีความอัปยศที่กำลังก่อเกิดในหัวใจตัวเองไปให้พ้น แม้จะรู้ว่าไม่มีทางหนีพ้นก็ตาม


หมับ!

อย่าเดินหนี


น้ำเสียงขุ่นมัวพร้อมแรงบีบที่ต้นแขนทำให้ฉันชะงักแต่ไม่หันกลับมองไปตามแรงดึของเขา ฉันยังคงเสมองไปทางอื่นกลบเกลื่อนความรู้สึกเลวๆในหัวใจ ฉันต้องทนให้ได้ ฉันต้องใจแข็งและต้องไม่ยอมทำตามความต้องการของเขาอีกเด็ดขาด


อามิครับ

น้ำเสียงของพี่เฟรนลี่เริ่มเข้มขึ้นเมื่อฉันไม่ยอมหันหน้าไปสบตากับเขาแรงบีบที่ต้นแขนคลายลงแล้วแต่น้ำเสียงติดแข็งที่ไม่เคยได้ยินนั่นทำให้ฉันใจสั่น ฉันก้มหน้านิ่งไม่ยอมตอบอะไรเขาไป ทุกอย่างรอบกายเหมือนหยุดนิ่งไปกับฉัน หัวใจเต้นตึกตักขึ้นมาพร้อมความรู้สึกตีบตันในอกมันเจ็บหนึบที่อกข้างซ้ายเหมือนหัวใจถูกเข็มทิ่มแทงสักล้านเล่ม ขอบตาของฉันร้อนผ่าวและน้ำตาเริ่มคลอหน่วยนั่นทำให้ฉันต้องเงยหน้าขึ้นเพื่อกลืนมันกลับทั้งๆที่ไม่ได้หันไปสบตาเขา


พี่เฟรนลี่มีอะไรหรอค่ะ


ฉันถามออกไปทั้งๆ ที่ยังเงยหน้าแต่ไม่ได้หันไปสบตาเขา ไม่มีคำตอบจากคนด้านหลังมีเพียงความเงียบที่ตอบทุกอย่าง

แหมะ


แม้จะพยายามกลืนน้ำตากลับเข้าไปแต่สุดท้ายความเจ็บปวดในหัวใจของฉันก็กลั้นออกมาเป็นหยดน้ำตาจนได้ ฉันรีบยกมือข้างที่ว่างขึ้นมาปาดน้ำตาลวกๆทันที ร้องไห้อีกแล้ว ร้องไห้ต่อหน้าผู้ชายคนนี้อีกแล้ว ทำไมนะทำไม ทำไมฉันถึงได้ชอบอ่อนแอเวลาอยู่ต่อหน้าเขาแบบนี้นะ T^T


หมับ


ว้าย!”ฉันแผดเสียงร้องออกไปเพราะความตกใจเมื่ออยู่ดีๆ คนที่นิ่งเงียบก็ช้อนตัวฉันขึ้นอุ้มแบบไม่มีบอกกล่าวล่วงหน้า


ฉันถูกอุ้มขึ้นแนบอกก่อนที่คนอุ้มจะเดินเร็วๆ ไปที่รถ พี่เฟรนลี่ย่อตัวแล้วว่างฉันลงข้างรถ เขาเอื้อมมือไปเปิดประตูรถให้ฉันก่อนจะดันตัวฉันให้เข้าไปข้างในแล้วจัดการรัดเข็มขัดนิรภัยให้อย่างดี ฉันมองการกระทำที่เริ่มคุ้นเคยของเขาด้วยความรู้สึกหลากหลาย เจ็บแต่ก็มีความสุข ทั้งๆ ที่รู้อยู่เต็มอกว่าผู้ชายสวยตรงหน้าคือบุคคลต้องห้ามของหัวใจ


แต่ ฉันก็ยอมรับกับตัวเองว่า ฉันชอบเขา และชอบเขามากๆ ด้วย T^T

 


รถแล่นออกมาจากมหาลัยแล้วแต่ภายในรถยังคงปกคลุมไปด้วยความเงียบ และเงียบมานานมากแล้ว ฉันกุมมือบนตักไว้แน่น ความรู้สึกมากมายเกิดขึ้นในหัวใจ เกลียด กลัว เสียใจ รัก ชอบ ห่วงใย มีความสุข ทุกอย่างสับสนวุ่นวายจนฉันอยากจะบ้าตาย


อามิครับ


ในที่สุดคนที่ทำหน้าที่ขับรถก็เอ่ยออกมาทำลายความเงียบเกือบหนึ่งชั่วโมงภายในรถสักที ฉันไม่ได้ตอบยังคงก้มหน้ากุมมือกันแน่น ฉันไม่กล้า ฉันกลัว การที่ต้องสบตากับเขา ถึงจะกล้ายอมรับแล้วว่าตัวเองรู้สึกยังไงกับเขา แต่เขาก็คือพี่สะใภ้ของฉันและที่สำคัญฉันไม่รู้ว่าเขาทำทุกอย่างเพื่ออะไร


อะ/กลับบ้าน


ฉันตัดบทสนทนาที่คนข้างกายกำลังพยายามสร้างอย่างไม่ใยดี แม้ตัวเองจะเป็นฝ่ายเจ็บเองแต่ฉันก็เลือกที่จะพูดแบบนั้นเพื่อสื่อให้เขารู้ว่าฉันไม่อยากคุยอะไรกับเขาอีกต่อไปไม่ต้องการแม้กระทั่งมองหน้าเขา


กลัว ฉันกลัวว่าความพยายามของตัวเองจะสูญเปล่าเมื่อต้องมองสบตากับดวงตาคู่สวยของเขา


กลัวว่าฉันจะหลงกลเล่ห์เหลี่ยมของเขาอย่างเคย

 


รถแล่นมาถึงหน้าบ้านในเวลาไม่นานหลังจากได้ยินคำพูดของฉัน พี่เฟรนลี่ก็ไม่กล้าพูดหรือถามอะไรอีก เขาเงียบและนิ่งไปเหมือนกำลังครุ่นคิดอะไรอยู่ในใจ ฉันรู้ได้จากการลอบถอนหายใจของเขาที่เกิดขึ้นมาตลอดทาง


ขอบคุณนะคะ

ฉันบอกก่อนจะเดินลงจากรถแล้วปิดประตูรถทันทีโดยไม่รอฟังคำตอบรับจากเขา มันดูไร้มารยาท ฉันรู้ แต่ว่าฉันไม่พร้อมที่จะฟังหรือได้ยินเสียงของเขา เห็นใบหน้าแววตาของเขา ฉันกลัว กลัวเหลือเกิน


ฉันต้องทำให้ได้ ฉันจะต้องเลิกยุ่ง เลิกสนใจและตัดความรู้สึกและความสัมพันธ์ที่เลยเถิดของเราให้จบลงโดยเร็วที่สุด ถ้าฉันไม่ยอม ไม่สานต่อ ไม่เล่นด้วย พี่เฟรนลี่ก็จะเบื่อและไปหาคนอื่นมาเล่นด้วยแทน!


หมับ

อย่าเดินหนีพี่ พี่บอกแล้วไงครับ


เสียงขุ่นมัวและแรงบีบที่ต้นแขนมากขึ้นกว่าตอนที่มหาลัยเยอะมาก มันมากจนทำให้ฉันนิ่วหน้าเพราะความเจ็บขึ้นมา ฉันห่อไหล่แสดงความเจ็บปวดออกไป นั่นจึงทำให้คนที่รู้ตัวว่ากำลังทำให้ฉันเจ็บผ่อนแรงลงแล้วเปลี่ยนเป็นเอื้อมมือมาจับไล่ของฉันแล้วหมุนตัวฉันให้หันไปสบตากับเขาแทน


“…”


“…”


ไม่มีคำพูดจากริมฝีปากเรียวของเขาและริมฝีปากเล็กของฉัน ไม่มีใครเอ่ยอะไรออกมาเมื่อเราสองคนกำลังสบตากัน พี่เฟรนลี่จ้องมองฉันอย่างจริงจังสายตาเรียบนิ่งมีแววไหวระริกเมื่อฉันหลบสายตาของเขา


ฉันทนไม่ไหว ทนไม่ได้ที่ต้องมองสบตาของเขาแบบนี้ หัวใจของฉันเจ็บทุกครั้งที่มองลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยของเขาแต่มันจะมีภาพใบหน้าของพี่อาชิซ้อนทับกันเสมอ


อย่าเป็นแบบนี้สิครับ


พี่เฟรนลี่เอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงเบาหวิวพร้อมกับที่รั้งตัวฉันเข้าไปกอดแน่น ฉันอยากจะขืนตัว อยากจะผลักไสเขาให้ออกไป อยากไล่เขาให้ไปพ้นๆ แต่ฉันก็ทำไม่ได้ ฉันเอ่ยปากออกไปไม่ได้เพราะหัวใจของฉันมันไม่ต้องการแบบนั้น ฉันกดฟันแน่นแล้วปล่อยให้น้ำตาไหลออกมาเมื่อใบหน้าซบอยู่ที่อกอุ่นๆ ของเขา ความรู้สึกคุ้นเคยทำให้ฉันรู้สึกดีขึ้นมาก น่าแปลกที่เขาแค่กอดแต่มันสามารถทำให้หัวใจที่กำลังเจ็บปวดของฉันดีขึ้น


อย่าเดินหนีพี่แบบนี้อีกนะครับ

พี่เฟรนลี่ยกมือขึ้นมาลูบหัวของฉันเบาๆ สัมผัสที่อ่อนโยนของเขาทำให้หัวใจของฉันบีบรัดกันแน่น ฉันอยากอยู่แบบนี้ อยากอยู่ใกล้ๆ ในอ้อมกอดของเขาแบบนี้ตลอดไป


เอี๊ยด!


รถยนต์สีบลอนด์คุ้นตาจอดต่อท้ายรถของพี่เฟรนลี่ก่อนที่คนขับจะก้าวเร็วๆ และพุ่งตรงมาที่เรา ใบหน้าเข้มจริงจังจนน่ากลัว ดวงตาคู่คมที่เคยสดใสวาวโรจน์ทันทีที่มองเห็นภาพของฉันกับพี่เฟรนลี่ใกล้ชิดกัน


พี่อาชิ


เสียงของฉันเบาหวิวจนแทบไม่ได้ยิน ก่อนจะรีบสะบัดตัวออกห่างจากผู้ชายสวยตรงหน้าที่มีสถานะเป็นแฟนของคนที่กำลังเดินหน้าบึ้งมาหาเรา พี่อาชิเดินตรงมาก่อนจะกระชากตัวพี่เฟรนลี่ไปแล้วดึงคอเสื้ออีกฝ่ายด้วยมือข้างเดียว คนถูกกระชาก ยังคงนิ่งและมีสีหน้าเรียบเฉย ดวงตาคู่สวยเรียบนิ่งแต่มีแววคุกรุ่นเล็กน้อย


มึงมาทำอะไรที่นี่!”


พี่อาชิตะคอกถามเสียงดังลั่น ฉันสะดุ้งสุดตัวเมื่อมองเห็นใบหน้าของพี่ชายตัวเองแดงกร่ำดวงตาวาวโรจน์เต็มไปด้วยโทสะ สถานการณ์เริ่มรุนแรงขึ้นเมื่อพี่เฟรนลี่สะบัดตัวออกก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาพี่อาชิ ดวงตาคู่สวยที่เคยเรียบนิ่งแข็งกร้าวและเริ่มวาวโรจน์ขึ้นมาเช่นกัน


ไอ้เฟรนลี่!”


พี่อาชิพุ่งตัวเข้าหาพี่เฟรนลี่อย่างเร็วและรุนแรง มือข้างขวาเงื้อหมัดขึ้นเต็มแรงและมันพุ่งเป้ามายังคนข้างตัวฉัน หัวใจของฉันหล่นวูบลงไปที่พื้นเมื่อคนที่ควรจะต้องตกใจกลับยืนนิ่งไม่หลบไปไหน กำปั้นของพี่อาชิพุ่งไปยังใบหน้าสวยของพี่เฟรนลี่โดยไม่มีความลังเลแม่แต่น้อย ดวงตาวาวโรจน์ไม่มีสติเหลืออีกแล้วก


พี่อาชิกำลังจะชกหน้าพี่เฟรนลี่! นี่มันแฟนของเขานะ


อย่าค่ะ!”


หมับ ผลัก!


โอ๊ย


อามิ/อามิ!”

Cute Sprout Pot

 

 

ปล.หากผิดพลาดประการใดขอภัยไว้ ณ ที่นี้ด้วยนะคะ
แนะนำและสั่งสอนได้เลยนะคะ

 

ขอบคุณที่สละเวลามาอ่านนิยายของไรเตอร์นะคะ ^^
รบกวนนักอ่านที่น่ารักทุกท่านที่แวะมาอ่านนิยายของนักเขียนมือใหม่ช่วยคอมเม้นเป็นกำลังให้ด้วยนะคะ






 

งานดราม่ากำลังจะมาค่ะ TT

ต้มมาม่าสุกแล้วค่ะ 555 เตรียมตัวกินมาม่ากันเลยค่ะ TT

ไรท์จะมาอัพนิยายได้เฉพาะวันอาทิตย์นะคะ
แต่ถ้าไรท์ทำเรื่องขอใช้แอร์การ์ดในหอพักได้ ไรท์จะอัพนิยายทุกวันเลย
อย่าทิ้งกันไปไหนนะคะ

#อามิคุณติ่งผู้เหนือโลก




มาร่วมลุ้นและให้กำลังใจนางเอกไม่เต็มของไรท์ด้วยนะคะ อิอิ


=

 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

174 ความคิดเห็น

  1. #123 PRINCESS (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2558 / 13:32
    ชอบมาก ฟินจริงๆ
    #123
    0
  2. #122 taew-onwara (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2558 / 18:42
    สนุกมากเลยค่ะ
    #122
    0
  3. #120 CCharmmy (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2558 / 12:20
    รออ่านอยู่น้าาาาาาาาา
    #120
    0
  4. #119 เมย์ (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2558 / 11:29
    รีบลงอีกให้จบไวๆนะคะ
    #119
    0