LOVE FRIENDLY รักได้ไหมผู้ชายของพี่?

ตอนที่ 24 : Chapter 11 (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 350
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    26 ก.ค. 58


 



(ต่อ)


ไม่รู้ว่าเพราะสติฉันแตกกระเจิงเมื่อได้ยินคำว่า คนดีของพี่ จากเขาหรือเพราะสติฉันครบถ้วนกันแน่ ฉันถึงได้กล้าจ้องหน้าสบตาหวานเชื่อมของเขาแบบไม่หลบสายตา พี่เฟรนลี่ยิ้มหวานก่อนจะโน้มใบหน้าของเขาเข้ามาใกล้ฉันมากขึ้น ลมหายใจอุ่นๆ ของเขากระทบเข้ากับใบหน้าของฉันมันใกล้มากขึ้น และมากขึ้นทุกที ปลายจมูกของเขาสัมผัสกับปลายจมูกของฉันแล้ว และในที่สุดริมฝีปากของเขาก็สัมผัสกับริมฝีปากของฉัน!


สัมผัสคุ้นชินที่ได้รับทำให้หัวใจของฉันเต้นรัว ริมฝีปากนุ่มของเขากำลังบดเบียดเข้ามาอย่างอ่อนโยน ถะนุถนอมและมันอ่อนหวานจนฉันแทบละลาย หัวใจของฉันสั่นไหวทุกครั้งที่เขามอบความรู้สึกมากมายผ่านมาให้ ฉันค่อยๆหลับตาลงอย่างไม่รู้ตัวก่อนจะตอบรับสัมผัสของเขาด้วยความรู้สึกลึกๆ ในใจ ฉันไม่ได้ยินเสียงอะไรอีก ไม่รับรู้อะไรนอกจากสัมผัสและสิงที่เขากำลังมอบให้ รสจูบ สิ่งที่ฉันไม่เคยรู้จักและไม่เคยเข้าใจ วันนี้ฉันเข้าใจแล้วว่าการจูบด้วยความรู้สึกมันเป็นอย่างไร แม้จะไม่ใช่ครั้งแรกที่ฉันถูกเขาจูบแต่นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันตอบรับเขาด้วยความรู้สึกเช่นกัน


ริมฝีปากนุ่มเริ่มบดเบียดมากขึ้น เรียวลิ้นที่เริ่มวนเวียนเลาะเล็มและเกี่ยวตวัดเข้ามาในโพรงปากของฉันทำให้หัวใจของฉันเต้นรัวแรงและมันกำลังจะหลุดออกมาด้านนอก แม้จะรู้ว่าคนตรงหน้าเป็นใคร มีฐานะยังไงกับตัวเอง และมีความสัมพันธ์แบบไหนกับพี่ชายแต่ฉันก็ห้ามความรู้สึกที่กำลังเกิดขึ้นไม่ได้ ฉันกำลังหลงใหลในสิ่งที่เขาพยายามยัดเหยียด ไม่สิ เขาแทบจะไม่ได้ยัดเหยียดเพียงแค่หยิบยื่นให้ฉันมากกว่า บังคับ ขืนใจ ไม่เลย แม้จะไม่เต็มใจแต่ทุกสิ่งที่เขาทำมันเกิดขึ้นได้เพราะฉันยอมใจให้เขาทำมันได้สำเร็จ


อืม


เวลายังคงเดินต่อไปแต่ฉันกับเขาก็ยังคงยืนอยู่ที่จุดเดิม ริมฝีปากที่สัมผัสกันยังทำหน้าที่ตามความต้องการของร่างกายต่อไป ฉันควรจะหยุดชั่วขณะที่จิตใจสำนึกส่วนดีร้องขึ้นแต่ฉันกลับทำอะไรไม่ได้ แม้แค่พยายามยืนให้อยู่และทรงตัวให้ได้ไม่อ่อนระทวยไปกับรสจูบที่ได้รับก็ดีแค่ไหนแล้ว


หลังจากจูบด้วยความรู้สึกจบลงพี่เฟรนลี่ถอนริมฝีปากของเขาออกไปแต่ใบหน้าสวยยังคงจดจ้องมองฉันอยู่เหมือนเดิม เขาคลี่ยิ้มออกมาก่อนจะยกมือขึ้นมาสัมผัสแก้มแดงปลั่งของฉันแล้วลูบมันเบา ฉันก้มหน้าเล็กน้อยเพราะไม่สามารถทนต่อสายตาที่แสดงความรู้สึกมากมายของเขาไม่ไหว บ้าชะมัด เขาเป็นเกย์นะ ทำไมถึงได้มองฉันด้วยสายตาแบบนั้น ถึงฉันจะไม่เคยแต่มันก็ไม่ได้หมายความว่าฉันจะไม่รู้เรื่องพวกนี้นะ

ไม่เคยหรอ เอ่อ คะ เคยแล้วนิ
อ๊ากกก บ้าที่สุด เคยตอนที่ไม่รู้สึกตัวกับไอ้คนตรงหน้านี่ด้วย
>/////<


คบกับพี่นะ


น้ำเสียงทุ้มที่ได้ยินทำให้ฉันต้องเงยหน้ามองคนพูดด้วยความสับสน คบกับพี่นะ


คะ คบหรอ หมายถึงให้ฉันเป็นกิ๊กของเขาหรอ เขาหมายความว่าขอให้ฉันเป็นชู้ของเขาอย่างเป็นทางการอย่างนั้นหรอ T^T


อยู่ๆหัวใจของฉันก็เต้นช้าลงแล้วเจ็บหนับขึ้นมาก่อนจะเริ่มเจ็บมากขึ้นเมื่อความรู้สึกผิดชอบชั่วดีของฉันกลับมา หึ ฉันกำลังเป็นชู้ของพี่ชายตัวเอง ฉันกำลังแทงมีดลงไปที่ข้างหลังของพี่อาชิด้วยสองมือของฉันเอง! แต่ทำไมฉันถึงรู้สึกว่าตัวเองไม่อยากสูญเสีย ใบหน้าของเขา รอยยิ้มของเขา น้ำเสียงของเขา และตัวของเขาไปล่ะ ทั้งๆที่ฉันไม่เคยมีสิทธิ์เป็นเจ้าของมัน


นี่ฉันกำลังรู้สึกอะไรอยู่ ฉันกำลังเป็นอะไรกันแน่!


ชอบหรอ รักหรือป่าว หรือว่าแค่หลง คำถามพวกนี้ไหลวนเข้ามาในหัวของฉันตลอดเวลา แต่ฉันก็ตอบมันไม่ได้ ฉันตอบได้แค่ว่าตอนนี้ฉันมีความสุข สัมผัส น้ำเสียง และแววตาของเขาที่มอบให้มันทำให้ฉันมีความสุข ฉันกล้าพูดได้อายแล้วว่าฉันมีความสุขมากแค่ไหนที่ได้อยู่ใกล้เขา


ฉันไม่รู้หรอกว่ามันคือความรู้สึกแบบไหน ชอบมากแค่ไหน แต่

เวลานี้หัวใจของฉันกำลังบอกให้ฉันทรยศพี่ชายตัวเอง!


พี่จะรอฟังคำตอบของเรานะครับ

 


หลังจากต้องอยู่ที่อาคารเรียนเก่าของโรงเรียนสาธิตของมหาลัยเกือบสองชั่วโมงมันก็ทำให้ฉันมาไม่ทันเรียนคาบแรก T^T แต่กว่าฉันจะหาข้ออ้างหลบหลีกไอ้คนหื่นเงียบมาได้ฉันก็เกือบโดนเอาเปรียบมากกว่าจูบ! และอาจมาเรียนคาบเช้าไม่ทันสักคาบ T^T


พอคิดถึงเรื่องจูบ -////-

ใบหน้าของฉันก็เห่อร้อนขึ้นมา หัวใจเต้นรัวไปด้วย แถมอยู่ดีๆ ไอ้มือไม่รักดีมันก็ยกขึ้นมาสัมผัสริมฝีปากตัวเองด้วย อ๊าก ฉันกำลังทำบ้าอะไรอยู่เนี่ย เพ้อเจ้อ ฝันเพ้อหาเขาอีกทำไม อยู่ห่างๆกันแบบนี้ฉันควรจะต้องสบายใจ ดีใจ โล่งอก และปลอดภัยสิ


คบกับพี่นะ

พี่จะรอฟังคำตอบของเรานะครับ

 

คำถามของพี่เฟรนลี่ยังคงดังก้องอยู่ในสมองและหัวใจของฉันจนถึงวินาทีนี้ หลังจากได้ยินคำถามนั้น ฉันก็ไม่ได้ตอบหรือพูดอะไรกับเขาอีกเลย ฉันนิ่งเงียบและกำลังใช้สมองอันน้อยนิดของตัวเองตัดสินใจ ใช่ ฉันกำลังลังเลไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ที่ฉันกลายเป็นผู้หญิงแบบนี้ ทั้งๆที่ถ้าเป็นเมื่อก่อนฉันคงจะปฏิเสธตามด้วยตบหน้าเขาไปสักทีสองทีแล้วแต่พอมาวันนี้ฉันกลับลังเลและค่อนไปทางยินยอม


บ้าที่สุด ฉันต้องทำอะไรสักอย่างกับความรู้สึกลังเลและเรื่องราวบ้าๆ พวกนี้


แต่ก่อนที่ฉันจะคิดเรื่องบ้าๆพวกนั้นฉันว่าตอนนี้ฉันควรจะ
คิดหาข้ออ้างอธิบายการโดดเรียนโดยไม่บอกล่วงหน้ากับรอยยิ้มก่อนนะ
แง นี่ฉันยังคิดหาข้ออ้างแก้ตัวให้เนียนกับไอ้รอยยิ้มไม่ได้เลยสักข้อ


ฉันเดินมาหยุดยืนที่ประตูหน้าห้องก่อนจะชะโงกหน้าเข้าไปเพื่อตรวจสอบว่ายังมีอาจารย์สอนค้างอยู่ไหมเมื่อพบว่าอาจารย์ออกไปแล้วฉันจึงค่อยๆเดินย่องเข้ามาในห้องเรียนอย่างเงียบเชียบที่สุดแต่ทันทีที่ก้าวขาเข้าไปในห้องเสียงตะโกนของไอ้สุดหล่อก็ดังแหวกฝูงชนขึ้นมาทันที


มิมิคร๊าบ!”

กรี๊ด ฉันอยากจะกรีดร้องออกมาแล้วเตะเข้าหน้ามันสักที T^T


รอยยิ้มที่นั่งอยู่โต๊ะแถวหน้าสุดคนเดียวก็หันหน้ามาทางฉันช้าๆ ราวกับผีในละครไทย ฉันกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่มากเมื่อสบสายตากับแม่นางรอยยิ้มมหาโหดดวงตาคู่โตวาวโรจน์และแสดงความโกรธอย่างที่สุด T^T

 
ระ รอยยิ้มมันจะฆ่าฉันไหมเนี่ย


ฉันเดินช้าๆตรงไปหาเพื่อนรักของตัวเองด้วยขาที่แทบไม่มีแรงก้าวขาคู่ยาวขยับไปช้าๆ สั่นไปด้วยเมื่อยิ่งใกล้ถึง แววตาคุกรุ่นของรอยยิ้มยิ่งเด่นชัดขึ้น


วะหวัดดะดียะยิ้ม

ฉันพยายามบังคับเสียงตัวเองไม่ให้สั่นแต่ไม่ว่าจะพยายามบังคับยังไงสายตาที่ไม่พอใจรุนแรงของรอยยิ้มก็ทำลายมันหมด T^T ทำไมฉันต้องกลัวมันมากขนาดนี้ด้วยเนี่ย T^T


ไปไหนมา

น้ำเสียงเย็นยะเยือกติดแข็งพร้อมสายตาที่เหมือนกำลังจะระเบิดตัวเองของรอยยิ้มทำเอาขาของฉันอ่อนแรงก้าวต่อไม่ไหว

แง ใจเย็นๆ ก่อนนะรอยยิ้ม คะ คือ เอ่อ คือ คืออะไรดีฟะ
ฉันไม่เคยโกหกเพื่อนเลยนะแล้วนี่ฉันจะสตรอเบอรี่ว่ายังไงดี
T^T


ฉันถาม

น้ำเสียงของยิ้มเริ่มเข้มขึ้น T^T และสีหน้าเริ่มบ่งบอกว่าระเบิดได้ทำการแกะสลักพร้อมทำงานเรียบร้อยแล้ว ฮือ ตายแน่ๆ เลยฉันไอ้รอยยิ้มมันกำลังส่งกระแสไฟแล่บแปร่บๆ มาที่ฉัน แกจะฆ่าฉันทางสายตาหรืองกันยิ้ม แง


อา-มิ


อะ เอ่อ


คือว่า


ฉันพยายามรวบรวมสติที่แตกกระเจิงตั้งแต่สบตากับไอ้ยิ้มให้รีบกลับมาเข้าที่ก่อนที่ตัวเองจะถูกเจ้าที่แรงๆตรงหน้าฆ่าทิ้งทางสายตา แง ไว้ชีวิตลูกช้างด้วยเถอะเจ้าค่ะเจ้าแม่รอยยิ้ม T^T

รอยยิ้มยังคงนิ่งมองฉันด้วยสายตาวาวโรจน์ ฉันกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่กว่าเดิม เมื่อสายตาที่ว่ามันยังคงไม่ลดละความโกรธลงไปสักนิดเดียว ยิ่งฉันอึกอักดวงตาคู่โตยิ่งทวีความวาวโรจน์มากขึ้นไปอีก


อะเอ่อ คือแบบว่าคือ/เอ้า นั่งที่!”


กรี๊ด เสียงสวรรค์ !


เสียงของอาจารย์ทัดเทพดังขัดคำพูดของฉันพอดิบพอดี ฉันจึงได้โอกาสก้าวขาเร็วๆไปที่โต๊ะแล้วนั่งพรึบลงทันที แหะๆ เอาตัวรอดเป็นยอดดี ฉันทำตัวราวกับว่าตัวเองใสใสไร้เดียงสาไม่รู้ไม่ชี้เรื่องคำถามก่อนหน้านี้ไปแบบดื้อๆ ก่อนจะเหล่ตาไปมองรอยยิ้มที่หันกลับไปสนใจกระดานและอาจารย์ที่กำลังเดินมาแจกชีทแทนแล้ว


เห้อ รอดไปได้แบบชีวิตเกือบวอดวาย ครั้งหน้าฉันจะไม่ยอมใจอ่อนให้ไอ้บ้าพี่เฟรนลี่ลากไปทำอะไรหน้าอายแบบนั้นอีกแล้ว

กรี๊ด ทำไมถึงได้คิดเรื่องนั้นแล้วใจเต้นแรงด้วยเล่า แล้วถ้าใจเต้นแรงก็แสดงว่า


ไม่สบายหรอ?

น้ำเสียงติดแข็งของรอยยิ้มทำให้ฉันอ้าปากหวอพร้อมหันหน้าไปทำหน้าเลิ่กลั่กให้เพื่อนสงสัยเล่น กรี๊ด ควบคุมตัวเองสิอามิ แกต้องมีสติ ท่องไว้สติมาปัญญาเกิดสติเตลิดเกิดปัญหา


อ๊าก แล้วทำไมพอคิดถึงปัญหาใบหน้าสวยหวานของไอ้พี่เฟรนลี่หัวดำที่เคยหัวหงอกต้องโผล่ขึ้นมาด้วย แล้วรอยยิ้มชวนใจสั่นละลายมดลูกนั่นอีก กรี๊ด หยุดคิดถึงเขานะไอ้มิ


ป่วย?

รอยยิ้มเบาเสียงลงก่อนจะหรี่ตาจับผิดฉันทันที ฉันหุบปากแล้วรีบยิ้มหวานให้เพื่อนพร้อมกับเนียนตอบรับเรื่อง ป่วย ที่รอยยิ้มเสนอมามันซะเลย


อือ ป่วย ไม่ค่อยสบายน่ะ แหะๆ


ฉันยิ้มแห้งๆ ส่งให้รอยยิ้ม แม้จะฟังดูไม่ค่อยขึ้นแต่รอยยิ้มก็พยักหน้าเข้าใจแล้วหันไปสนใจอาจารย์ต่อ ฉันหันหน้าไปอีกฝั่งก่อนจะผ่อนลมหายใจออกมาเบาๆ อย่างโล่งอก


เกือบไป


นี่ฉันกำลังทำอะไรอยู่เนี่ย แง คบกับไอ้ยิ้มมาตั้งแต่อนุบาลยังไม่เคยโกหกมันเลยแล้วนี่ทำไมฉันถึงได้กล้าโกหก เอ้ย ไม่สิ ฉันแค่เนียนตอบรับคำพูดของเพื่อนเท่านั้นเอง ฉันป่าวโกหกนะT^T


ฉันเริ่มรู้สึกว่าตัวเองคงจะปลอดภัยจากระเบิดแกะสลักพร้อมทำงานอย่างรอยยิ้มได้แล้วเลยหันกลับมาสนใจเสียงสวรรค์วีรบุรุษผู้มากอบกู้ชีวิตของนางฟ้าตัวน้อยอย่างๆ ฉันสักที วันนี้ถ้าไม่ได้เสียงของอาจารย์เป็นระฆังช่วยชีวิตป่านนี้ฉันคงโดนรอยยิ้มลากไปทุ่มทิ้งที่หน้าต่างแล้ว T^T


ฉันเลิกคิดเรื่องไร้สาระแล้วหยิบสมุดแลคเชอร์ออกมาจากกระเป๋าพร้อมกระเป๋าดินสอหมีพูห์คู่ใจขึ้นมา ฉันคิดแล้วว่าวันนี้จะตั้งใจเรียนเลยคิดว่าจะหันไปถามรอยยิ้มว่าเรียนถึงไหนแล้ว(โดดเรียนบ่อย อย่าทำตามเค้านะเด็กๆ) แต่สายตาก็สบเข้ากับสายตาของรอยยิ้มพอดี รอยยิ้มผ่อนลมหายใจออกมาเบาๆ แววตาเปลี่ยนเป็นกังวลขึ้นมาเล็กน้อยก่อนที่ปากเรียวสวยจะขยับพูดขึ้นก่อนฉัน


อามิพี่อาชิมาตามหาแก


ฉันนิ่งไปเมื่อได้สิ่งที่เพื่อนบอก หัวใจเต้นตุบตับขึ้นมาพร้อมความรู้สึกเจ็บแปลบที่อกข้างซ้ายอย่างรุนแรง พะพี่อาชิ พี่ชายของฉันมาตามหาฉันงั้นหรอ



และฉันโกหกพี่อาชิให้แกไปว่า แกยังมาไม่ถึง อามิฉันไม่รู้หรอกนะว่าแกไปไหนมา แต่…”

ฉันนั่งนิ่งฟังรอยยิ้มพูดด้วยความรู้สึกเจ็บปวด รอยยิ้มพูดออกมาด้วยสีหน้าวิตกกังวลแววตาเรียบเฉยคู่โตไหวระริกเมื่อกำลังเอ่ยประโยคต่อไป


แกอย่าโกหกฉันอีกนะ
 

 

 

ปล.หากผิดพลาดประการใดขอภัยไว้ ณ ที่นี้ด้วยนะคะ
แนะนำและสั่งสอนได้เลยนะคะ

 

ขอบคุณที่สละเวลามาอ่านนิยายของไรเตอร์นะคะ ^^
รบกวนนักอ่านที่น่ารักทุกท่านที่แวะมาอ่านนิยายของนักเขียนมือใหม่ช่วยคอมเม้นเป็นกำลังให้ด้วยนะคะ






 

ยิบยืมคำพูดกินใจในช่วงดราม่าของพี่อาชิมาให้ได้คิดกัน
นางเอกเลวจริงแหละแต่อย่าเพิ่งเกลียดนางนะคะ
นางใสๆ (ใสหัวไปไกลๆ) 555

งานดราม่ากำลังมา รอก่อนนะคะรีดที่รัก
มาม่ากำลังต้ม กิกิ

ไรท์จะมาอัพนิยายได้เฉพาะวันอาทิตย์นะคะ
แต่ถ้าไรท์ทำเรื่องขอใช้แอร์การ์ดในหอพักได้ ไรท์จะอัพนิยายทุกวันเลย
อย่าทิ้งกันไปไหนนะคะ

#อามิคุณติ่งผู้เหนือโลก




มาร่วมลุ้นและให้กำลังใจนางเอกไม่เต็มของไรท์ด้วยนะคะ อิอิ

=

 
Cute Sprout Pot

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

174 ความคิดเห็น

  1. #118 0memory0 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2558 / 18:47
    เห็นด้วยค่าาาาา #กระต่ายน้อย# แต่งเรื่องของพี่อาชิเถอะค่ะT^T
    #118
    0
  2. #117 แว่นพลาสติก (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2558 / 21:53
    สงสารอาชิจุง
    #117
    0
  3. #115 กระต่ายน้อย!!" (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2558 / 18:51
    ไรท์จะแต่งเรื่องของพี่อาชิด้วยหรือปล่างรู้สึกรักและสงสารพี่อาชิมากเลยอยากให้ไรท์ลองแต่งดู ^_^
    #115
    0
  4. #114 กระต่ายน้อย!!" (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2558 / 18:50
    ไรท์จะแต่งเรื่องของพี่อาชิด้วยหรือปล่างรู้สึกรักและสงสารพี่อาชิมากเลยอยากให้ไรท์ลองแต่งดู ^_^
    #114
    0