LOVE FRIENDLY รักได้ไหมผู้ชายของพี่?

ตอนที่ 22 : Chapter 10 (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 442
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    18 ก.ค. 58




 




(ต่อ)


หลังจากเดินออกมาจากร้านด้วยชุดราคาครึ่งห้าหมื่นแบบที่ป้ายราคายังไม่แกะ ฉันก็ไม่ยอมพูดอะไรอีก พี่เฟรนลี่ยังคงจับมือของฉันอยู่และเขาก็พาฉันเดินเข้าเดินออกร้านเสื้อผ้าแบรนด์ดังอีกหลายร้านและได้เสื้อผ้ามาอีกหลายชุด จนฉันต้องรีบห้ามเขาก่อนที่ตัวเองจะผลาญเงินคนข้างๆ จนหมดตัว


อามิหิวไหมครับ


ฉันพยักหน้าตอบ ก่อนที่พี่เฟรนลี่จะเดินจูงมือฉันเข้าไปในร้านอาหารข้างหน้าทันที ฉันเดินตามเขาไปแบบไม่มีปากไม่มีเสียงเขาสั่งให้ทำอะไรก็ทำ สั่งให้ลองตัวไหนก็ลอง และสุดท้ายเขาอยากทำอะไรก็ยอม T^T


ยัยอามิ ยัยผู้หญิงใจง่าย แง


อามิอยากทานอะไรเป็นพิเศษไหมครับ?

คนตรงหน้าเอ่ยถามเมื่อพนักงานวางเมนูลงตรงหน้าของเราฉันส่ายหน้าแทนคำตอบ ทำให้เขาต้องเป็นคนจัดการสั่งอาหารทั้งหมดเอง


หลังจากพนักงานรับออเดอร์ไปแล้ว ความเงียบก็บังเกิดขึ้นบนโต๊ะของเราอีกครั้ง ฉันไม่ได้พุดหรือเอ่ยอะไรนั่งก้มหน้าประสานมือบนตักอย่างเดียว ไม่รู้ว่าเพราะฉันกำลังกลัวการสบตากับเขาหรือเขินสายตาของเขากันแน่ ฉันถึงได้ไม่สามารถขยับตัวไปไหนได้เลย แม้กระทั่งกายใจยังกลัวเขาได้ยินเลย T^T แง อยากจะบ้า


อามิ

เสียงเรียกของคนตรงหน้าทำให้ฉันต้องเงยหน้ามองเขา สายตาที่มองมาพร้อมรอยยิ้มที่อบอุ่นทำให้หัวใจของฉันเต้นแรงขึ้นมาอีกครั้ง และนั่นทำให้คนมองอย่างเขาต้องอมยิ้ม


วันนี้อามิสวยมากเลยนะครับ

เขาบอกก่อนจะยิ้มกว้างขึ้นอีก ฉันไม่ตอบอะไรเขาไปเพราะความเขินที่มากพอๆกับความสับสนในหัวใจทำให้ฉันทำเพียงก้มหน้าลงเท่านั้น


บางทีการที่เขาทำแบบนี้เขาอาจจะแค่ทำดีเพื่อให้ฉันยอมรับในเรื่องของเขากับพี่อาชิก็ได้


บางทีเขาอาจจะแค่สนุกที่ได้ทำให้ฉันสับสนเล่นๆ


หรือบางทีเขาอาจจะทำมันออกมาจากหัวใจ


ฉันสับสนวุ่นวายหัวใจสมองกำลังทำงานอย่างหนักเพื่อพิจารณาและทบทวนเรื่องราวที่ผ่านของเราสองคน หลายอย่างที่พี่เฟรนลี่ทำให้ฉันและมันทำให้ฉันใจเต้น แต่ก็มีหลายครั้งเช่นกันที่เขาทำให้ฉันรู้สึกแย่ เสียใจ เสียหาย หรือแม้กระทั่งเสียความรู้สึก แต่ไม่รู้ว่าทำไมฉันถึงได้มองข้ามความรู้สึกแย่ๆ พวกนั้นไป ทั้งๆ ที่ควรจะต้องโกรธหรือเกลียดเขาเพราะเขาคือคนที่ขโมยจูบแรกไปจากฉัน แต่หัวใจของฉันกำลังเรียกร้องอยากให้เขาอยู่ใกล้ๆ


ฉันควรจะต้องทำยังไง จัดการยังไงกับความรู้สึกพวกนี้ ฉันควรต้องรู้สึกแย่ที่ตัวเองมีความสัมพันธ์เกินเลยกับพี่สะภ้ตัวเองแต่ป่าวเลยลึกๆ แล้วฉันกลับรู้สึกดีกับเรื่องราวที่เกิดของเราแทน


ฉันเป็นอะไร ฉันกำลังเป็นอะไรอยู่กันแน่!

 


หลังจากอาหารมาพร้อมและเราสองคนเริ่มลงมือทานอาหารกันอยู่ เสียงเรียกเขาของมือถือของฉันก็ดังขึ้น ฉันมองชื่อบนหน้าจอด้วยความตกใจ พะ พี่อาชิ! T^T


สายเรียกเขาของพี่ชายทำให้ฉันสติแตกมือไม้สั่นจนคนที่นั่งอยู่ตรงข้ามต้องเอื้อมมือมาจับมือของฉันไว้ เขาหยิบโทรศัพท์มือถือจากมือของฉันไปอ่านชื่อ แววตานิ่งสงบไหววูบห่อนจะกลับมาปกติ เขาถอนหายใจออกมาเบาๆก่อนจะเงยหน้ามองฉันแล้วเอ่ยเสียงเรียบ


รับสายสิครับอามิ

พี่เฟรนลี่ยื่นโทรศัพท์กลับมาให้ฉัน ฉันรับโทรศัพท์มือถือในมือของเขาอย่างกล้าๆกลัวๆ หัวใจเต้นรัวขึ้นมาเหงื่อเริ่มซึมผุดขึ้นมาตามหน้าผาก


อามิครับ รับสายสิครับ

คนตรงหน้าเอื้อมมือมากุมมือที่ถือโทรศัพท์ของฉันเอาไว้ มืออีกข้างของเขาก็กุมไปที่มือที่วางอยู่บนโต๊ะของฉันเช่นกัน สายตาคู่สวยจับจ้องใบหน้าของฉันอย่างจิงจังสื่อความหมายและยืนยันในสิ่งที่พูด ฉันกลืนน้ำลายลงคอก่อนจะกดรับสายของพี่ชายด้วยหัวใจเต้นรัว


(อามิ อืม อามิอยู่ไหนน่ะ)

เสียงเรียกชื่อของฉันในตอนแรกแข็งกระด้างอย่างที่ฉันไม่เคยได้ยินแต่พี่อาชิก็ปรับมันและกลับมาใช้น้ำเสียงอ่อนโยนกับฉันอีกครั้ง ฉันกลืนน้ำลายลงคอเมื่อรู้สึกถึงความแปลกที่เกิดขึ้น


อะ เอ่อ นะ หนู อยู่ที่

เสียงของฉันติดขัดจนคนตรงหน้าต้องออกแรงบีบมือของฉันเพื่อให้ฉันได้สติ ฉันปรับน้ำเสียงให้ปกติมากที่สุดแล้วพูดต่อ


อยู่ที่ห้างกับสไบค่ะพี่อาชิ

ฉันกลั้นใจโกหกพี่ชายออกไป แต่จะบอกว่าโกหกก็ไม่ได้เพราะฉันก็มาห้างกับไอ้สไบจริงๆแต่ตอนนี้ฉันโดนมันลอยแพรอยู่เนี่ย =_=


(เหรอ)

น้ำเสียงของพี่อาชิเริ่มแข็งกระด้างขึ้นมาอีกครั้ง ฉันใจหายวาบเมื่อได้ยินเสียงแข็งๆของพี่ชาย กลัวเหลือเกินว่าพี่อาชิจะสงสัยอะไรในตัวฉัน แต่ฉันก็ไม่มีพิรุธเลยนะ จริงๆ ไม่มีเลย


คะ ค่ะ พะพี่อาชิมีอะไรหรือป่าว


(ป่าวหรอกพี่แค่เป็นห่วง จะกลับบ้านกี่โมง สไบ จะมาส่งหรอ)

พี่อาชิเน้นเสียงหนักลงไปที่ชื่อของสไบทำเอาฉันแทบจะหยุดหายใจ ฉันรวบรวมสติและความกล้าโกหกพี่ชายต่อ


ค่ะ สไบจะไปส่งหนู


(อามิ)

เสียงแข็งๆ ของพี่อาชิทำให้ฉันใจเต้นรัว พี่อาชิเงียบไปสักพักหลังเอ่ยเรียกชื่อของฉันออกมา ฉันสงสัยและรู้สึกว่ามันแปลกๆเลยเอ่ยเรียกพี่ชายตัวเองขึ้นมาบ้าง


พี่อาชิ


(อืม)

พี่อาชิตอบเสียงเบาจนฉันแทบไม่ได้ยิน น้ำเสียงของเขามันฟังดูแปลกหูแต่สุดท้ายพี่ชายของฉันก็เอ่ยต่อ


(รีบกลับบ้านแล้วกัน งั้นแค่นี้แหละพี่ต้องซ้อมดนตรีต่อ)


สายของพี่อาชิตัดไปแล้วแต่ฉันยังคงนิ่งค้างเรี่ยวแรงที่แขนแทบไม่เหลือ มือของฉันร่วงหล่นลงบนตักทันที ความรู้สึกผิดแล่นเข้ามาที่หัวใจเข็มนับร้อยที่เคยทำหน้าที่ทิ่มแทงหัวใจของฉันกำลังทำงานของมันอีกครั้ง หัวใจของฉันเจ็บแปลบขึ้นมาและมันยาวนานอยู่แบบนั้นจนฉันไม่สามารถขยับปากเอ่ยอะไรได้แม้จะได้ยินเสียงเรียกจากคนตรงหน้าก็ตาม


ฉันโกหกพี่อาชิอีกครั้ง และครั้งนี้ฉันโกหกเรื่องน่าไม่อายที่สุด ฉันโกหกพี่ชายตัวเองเพื่ออยู่กับแฟนของเขา T^Tเสียงของพี่เฟรนลี่ดังเข้ามาในหูแล้วเลยผ่านไป ฉันฟังไม่เข้าใจและแทบไม่ได้ยินเสียงของเขาด้วยซ้ำ ฉันได้ยินแค่เสียงเต้นของหัวใจตัวเองที่ดังและเบาลงจนเหมือนจะหยุดเต้น ฉันทรยศพี่อาชิอีกแล้ว ฉันกำลังทรยศต่อความไว้ใจที่พี่ชายมีให้อีกครั้ง!

 


ฉันไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าตัวเองถูกพามาที่รถตั้งแต่เมื่อไหร่ รู้ตัวอีกทีฉันก็ถูกเขาดันตัวให้นั่งลงบนเบาะและตามด้วยการคาดเข็มขัดนิรภัยให้ แล้วเขาก็เดินอ้อมไปนั่งฝั่งคนขับ ฉันยังคงนิ่งอึ้งกับความเลวที่ตัวเองทำลงไป ขอบตาของฉันร้อนผ่าวแต่น้ำตาของฉันไม่มีสักหยด มันเจ็บหนึบราวกับถูกแทงที่หัวใจและชาไปทั้งตัวราวกับถูกสตาร์ฟเอาไว้ ฉันบีบมือตัวเองแน่นความเจ็บปวดวิ่งเข้ามาที่อกอีกครั้ง ฉันเจ็บทุกครั้งที่คิดถึงใบหน้าและรอยยิ้มของพี่ชาย ความรักที่พี่อาชิมีให้มันทำให้ฉันแทบจะหยุดหายใจ


แหมะ


น้ำตาของฉันหยดลงมาในที่สุด มันหยดลงที่มือของฉัน โดยที่ฉันไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่ามันไหลออกมาตั้งแต่เมื่อไหร่ ความเงียบปกคลุมรถคันนี้อีกครั้ง และครั้งนี้ไม่มีใครทำลายมัน ฉันนั่งนิ่งได้ไม่นานแรงสะอื้นไห้ก็ทำให้ร่างกายขงฉันสั่นไหวขึ้นมา


แหมะ


หยดน้ำตาของฉันยังคงไหลออกมา ฉันไม่แม้แต่คิดจะห้ามมัน ไม่แม้แต่จะเช็ดมันออกจากแก้ม เรี่ยวแรงที่เคยมีถูกสูบหายไปจนหมด จนเจ็บและเจ็บมากขึ้นทุกครั้งที่คิดถึงเรื่องราวที่เกิดมาระหว่างฉันและเขา คนที่นั่งนิ่งอยู่ข้างๆ


หมับ


คนที่ฉันคิดว่านั่งนิ่งๆ เอื้อมมือมาดึงตัวฉันเข้าไปกอด เขาโอบกอดฉันแน่นาวกับกลัวว่าฉันจะหายไป ฉันปล่อยโฮออกมาทันทีเมื่อรู้สึกถึงแรงกอด ยิ่งฉันร้องเขายิ่งกอดฉันแน่นขึ้นและมันยิ่งทำให้ฉันร้องไห้หนักขึ้นเช่นกัน

ฉันไม่รู้ว่าตัวเองทำอะไรผิดฉันแค่รู้สึกดีที่ได้อยู่ใกล้ๆ เขา ดีใจที่เขาซื้อของให้ ดีใจที่เขาจับมือ กอด หอมแก้มหรือแม้กระทั่งจูบ ใช่ ฉันดีใจและยินดีที่เขาทำ ทั้งๆ ที่ก่อนหน้าฉันพยายามปฏิเสธสิ่งที่เกิดขึ้นและบอกหัวใจว่าฉันเกลียดเขา เกลียดคนตรงหน้า แต่ยิ่งเขาอยู่ใกล้ ยิ่งเขาทำทุกอย่างให้ฉัน หัวใจของฉันยิ่งชัดเจนขึ้น


ฉันกำลังชอบเขา ฉันกำลังชอบพี่สะใภ้ของตัวเอง T^T


พี่ขอโทษ พี่ไม่น่าให้เรารับสายเลย

พี่เฟรนลี่กอดฉันแน่นขึ้นและแน่นขึ้นทุกครั้งที่ฉันสะอื้น ฉันกัดริมฝีปากตัวเองจนเลือดออก รสเข็มปร่าของเลือดแพร่ไปทั่วปาก ความเจ็บวิ่งเข้ามาแต่มันยังไม่เท่าความเจ็บปวดที่มองไม่เห็นในหัวใจของฉัน เขาไม่ผิด ถึงเขาจะเป็นฝ่ายเข้ามาหาฉันก่อนทุกครั้งแต่มันก็เพราะฉันเองที่ยินยอมและเต็มใจเขาเข้ามา ฉันเคยปรามาสผู้หญิงที่ยอมเป็นกิ๊กกับคนที่มีแฟนอยู่แล้วและเคยบอกว่าตัวเองไม่มีวันเข้าใจความคิดของผู้หญิงสิ้นคิดแบบนั้นแต่วันนี้ วินาทีนี้ หัวใจของฉันกำลังบอกเหตุผลที่ฉันเคยบอกว่าจะไม่มีวันเข้าใจให้ฉันได้เข้าใจมัน


เพราะความรู้สึกที่มีให้เขาทั้งหมด ไม่อยากจากไปไหน อยากกอด อยากอยู่ใกล้ๆ เขาได้เห็นรอยยิ้มและได้ยินเสียงของเขา ฉันมันเลวฉันยอมรับ และตอนนี้ฉันก็เลวจนถึงขั้นสารเลวแล้ว


พี่ขอโทษ

น้ำเสียงแหบพร่าของคนที่กอดฉันทำให้ฉันต้องยกมือขึ้นปิดปากตัวเองเพื่อกลั้นเสียงสะอื้นเพราะทุกครั้งที่ฉันสะอื้นร่างกายขงคนที่กอดฉันจะสั่นสะท้านไปด้วย ฉันเจ็บแต่ทุกครั้งที่ฉันเจ็บเขากำลังเจ็บไปกับฉันงั้นหรอ T^T


อามิเชื่อใจพี่สักครั้งนะ พี่ไม่เคยแม้แต่คิดจะทำให้เราเสียหาย เสียใจหรือเสียความรู้สึกเลย ทุกสิ่งที่พี่ทำมันออกมาจาก... หัวใจ


ฉันผละตัวออกจากอ้อมกอดของเขาเล็กน้อยก่อนจะเงยหน้ามองเขาอย่างไม่เชื่อหูตัวเอง ฉันคิดว่าตัวเองคงจะเสียใจจนเพ้อแล้วได้ยินอะไรผิดไป เขาคงไม่ได้พูดแบบนั้นจริงๆหรอก


คนดีของพี่ ไม่ร้องนะครับ เงียบซะนะ

มือเรียวสวยของเขายกขึ้นมาปาดน้ำตาเบาๆจากแก้มของฉัน ความรู้สึกอบอุ่นแผ่ซ่านไปทั้งหัวใจ แค่เขาสัมผัสเอ่ยปลอบโยนด้วยน้ำเสียงอบอุ่นหัวใจของฉันก็เหมือนได้รับยาวิเศษที่สามารถเยียวยารอยแผลจากเข็มนับล้านนั้นได้ ฉันมองสบสายตาคู่สวยของคนตรงหน้า แววตาที่เคยเรียบนิ่งเปลี่ยนเป็นห่วงใยตั้งแต่เมื่อไหร่ฉันก็ไม่รู้ได้ แต่ตอนนี้เขากำลังมองฉันด้วยสายตาแบบนั้น สายตาของความห่วงใย ความรู้สึกมากมายถาโถมเข้ามาใส่หัวใจของฉันอีกครั้ง


ดีใจ เสียใจ เจ็บปวด และอบอุ่น ปะปนกันวุ่นวายอยู่ข้างใน ฉันรู้สึกแย่แต่ก็รู้สึกดีที่ได้อยู่ใกล้ๆเขาแบบนี้ รอยยิ้ม อ้อมกอด และทุกอย่างของผู้ชายหน้าสวยตรงหน้าทำให้ฉันมีความสุข


มีความสุขหรอ? นี่ฉันกำลังชอบเขาจริงๆ ใช่ไหม T^T


ฉันหยุดร้องไห้ในที่สุด พี่เฟรนลี่ขับรถพาฉันมาส่งที่บ้านหลังจากที่นั่งปลอบฉันในรถอยู่หลายชั่วโมง รอยยิ้มของเขาทำให้ฉันดีขึ้น ผู้ชายที่สไบเคยบอกว่ายิ้มยากยิ้มให้ฉันทุกครั้งที่มองมา ไม่รู้ทำไมหัวใจของฉันอบอุ่นและยินดีตอบรับยิ้มของเขาเสมอ


เกลียดชอบ หรือรัก ฉันกำลังรู้สึกแบบไหนกับเขากันแน่


รถแล่นมาจอดเกือบถึงหน้าบ้านของฉันเพราะฉันขอร้องให้เขาจอดส่งแค่ตรงนี้ แค่นี้ก็ไม่รู้จะหาข้ออ้างอะไรไปบอกพ่อแม่และพี่ชิเรื่องชุดราคาหลายหมื่นในถุงและที่อยู่บนตัวอีก งานนี้โดนสอบสวนยันเช้าแน่ T^T


ฉันเก็บของหิ้วถุงเตรียมตัวลงจากรถ แต่ยังไม่ทันหันไปเปิดประรถมือเรียวสวยก็รั้งข้อมือของฉันไว้ก่อน ฉันหันไปมองคนทำด้วยความสงสัย พี่เฟรนลี่ยิ้มก่อนจะลูบหัวฉันเบาๆ


อย่าแอบไปร้องไห้คนเดียวนะครับ

เขาบอกด้วยรอยยิ้ม ฉันพยักหน้ารับ แล้วหมุนตัวเพื่อจะลงจากรถสักที แต่อีกครั้งที่ถูกคนข้างๆ รั้งข้อมือเอาไว้อีกรอบ


จุ๊บ


ฉันกระพริบตาปริบๆ เมื่อสมองกำลังประมวนผลคำพูดและการกระทำของเขาเมื่อกี้


อ๊าก ไอ้หัวหงอก เอ้ย หัวมันไม่หงอกแล้วนิ งั้นไอ้พี่เฟรนลี่ไอ้เกย์บ้ามันฉวยโอกาสกับปากฉันอีกแล้ว T^T


ฉันอ้าปากหมายจะค้นหาคำด่ามาแปะหน้ามันซะหน่อย แต่ทุกอย่างก็ถูกกลืนหายลงคอไปในทันทีที่สบตาคู่สวยที่แฝงความหมายของเขา เขาจ้องมองฉันด้วยสายตาที่สื่อความหมายและในตอนที่ทุกอย่างถูกหยุดไว้ด้วยสายตาของเขา คำพูดที่จริงจังแต่แฝงไว้ซึ้งความรู้สึกก็ถูกเอ่ยออกมา


เชื่อมั่นในตัวพี่สักครั้งนะครับอามิ พี่จะไม่มีทำให้เราต้องเสียใจแบบนี้อีก พี่สัญญา

 

 

 

ปล.หากผิดพลาดประการใดขอภัยไว้ ณ ที่นี้ด้วยนะคะ
แนะนำและสั่งสอนได้เลยนะคะ

 

ขอบคุณที่สละเวลามาอ่านนิยายของไรเตอร์นะคะ ^^
รบกวนนักอ่านที่น่ารักทุกท่านที่แวะมาอ่านนิยายของนักเขียนมือใหม่ช่วยคอมเม้นเป็นกำลังให้ด้วยนะคะ






 

งานดราม่ากำลังจะมาค่ะ TT

ฟรุ้งฟริ้งกุ้งกิ้งกิ่งก่องแก้วแล้ว
พี่ลี่ก็หัวดำแล้วต่อไปจัดดราม่าสักนิดนะคะ อิอิ

ไรท์จะมาอัพนิยายได้เฉพาะวันอาทิตย์นะคะ
แต่ถ้าไรท์ทำเรื่องขอใช้แอร์การ์ดในหอพักได้ ไรท์จะอัพนิยายทุกวันเลย
อย่าทิ้งกันไปไหนนะคะ

#อามิคุณติ่งผู้เหนือโลก




มาร่วมลุ้นและให้กำลังใจนางเอกไม่เต็มของไรท์ด้วยนะคะ อิอิ


=

Cute Sprout Pot

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

174 ความคิดเห็น

  1. #133 Firstkrdd (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2558 / 08:54
    อยากจะร้องไห้ตาม????
    #133
    0
  2. #111 0memory0 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2558 / 21:23
    และคนอ่านกำลังจะได้กินมาม่า==
    #111
    0
  3. #110 ไพรมาศ มีสุข (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2558 / 21:22
    โอยยยย รักสามเศร้าชัดๆเลยยยไรท์ สงสารอามิ สงสารพี่ลี่ อาชิด้วย แต่อยากรู้สาเหตุอ่าาา ทำไมอาชิกับพี่ลี่ถึงมาเป็นแฟนกันได้ ดูเหมือนลี่ไม่เต็มใจกับการเป็นแฟนกับอาชิเท่าไหร่นะ ละอาชิก็ไม่น่าเป็นเกย์ด้วย 555555 จะว่าลี่เป็นไบก็ไม่ใช่ คิดว่ามันอาจจะมีเงื่อนงำความลับอะไรงี้ป่ะ สงสัยจริงๆ
    #110
    0
  4. #109 taew-onwara (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2558 / 18:29
    สู้ๆน่ะไรท์
    #109
    0
  5. #108 กระต่ายน้อย!!" (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2558 / 22:44
    โหแสดงว่าตอนอยู่ห้างพี่ชายของอาชิต้องเห็นสองคนนี้แน่ๆเลย แง้ รอนะจร๊ ไรท์
    #108
    0