[SF] PWJ World

ตอนที่ 9 : [SF] Mystique : Jihoon x Woojin {Part I}

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 255
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 33 ครั้ง
    8 ส.ค. 62

Pairing: Jihoon x Woojin ft. NeilOng

Rate: PG-13

Theme: Romantic / Fantasy

Note: ลงในมือถืออีกแล้ว ขออภัยใน format แปลกๆ นะคะ รอบนี้มาสั้นๆ แต่จะพยายามมาเรื่อยๆ ติชมได้เช่นเคยค่ะ








พัคจีฮุนเดินวนรอบเคาน์เตอร์จนหัวหมุน
ขณะที่หูคอยฟังเสียงสัญญาณปลายสาย
โทนเสียงสูงดังแข่งกับเสียงน้ำเดือดบนเตาชวนให้ปวดหัว







"รับสายสิโว้ยไอ้แดน" ชายหนุ่มบ่นก่อนจะหันไปปิดเตา







ซุปผักง่ายๆ ถูกตักใส่ชาม
กลิ่นเครื่องเทศหอมชวนให้ท้องร้อง
แต่ดูเหมือนอีกคนจะไม่รู้สึกเหมือนกัน






คนผิวแทนบนเตียงเหลือบมองบนถาดที่ถูกยกมา
แววตาสงสัยถูกส่งมาเป็นประกายจนอดยิ้มกลับไม่ได้






"ซุปน่ะ กินสักหน่อยมั้ย"




" แด๊ดก็รู้ว่าผมกินไม่ได้"








นั่นสิ
ถึงจะดูเหมือนคนแต่เด็กนี่ก็ไม่ใช่คนจริงๆ สินะ





เด็กหนุ่มที่ดูอ่อนแรงในคราแรกเริ่มขยับตัวออกจากผ้าห่ม
ข้อเท้าเล็กโผล่พ้นจนเห็นรอยต่อที่ข้อเท้าชัดเจน





"อ๊ะ"


ร่างนั้นเสียการทรงตัวเมื่อออกแรงก้าวเดิน
ร้อนถึงเจ้าบ้านต้องเร่งวางถาดเพื่อเข้าไปประคองให้นั่งลง





"ขาผม.."





มือหนาเลื่อนไปสัมผัสข้อต่อ พบรอยแตกที่ข้อเท้า
พร้อมกับเสียงชิ้นส่วนบางอย่างหละหลวมจากภายใน
เสียงกรอบแกรบคล้ายเศษไม้ชิ้นบาง





เจ้าตัวก้มมองบริเวณที่ถูกสัมผัส
ก่อนจะไล่สายตาขึ้นมองเสื้อผ้าเกรอะกรังบนร่าง
ปลายนิ้วแตะลงบนคราบสีแดงกลางอกอย่างสงสัย





"เจ็บเหรอ"





พัคจีฮุนเอ่ยถามหลังจากระลึกเหตุการณ์เมื่อคืน





คนที่เพิ่งฟื้นหอบหายใจแรงจนน่ากลัว
มือทั้งสองข้างแนบสนิทบนอกด้วยสีหน้าเจ็บปวด
ก่อนจะอ่อนแรงลงจนเขาต้องพามานอนพักให้ทุเลา





"ไม่ครับ แค่สงสัยว่ารอยพวกนี้มาได้ยังไง"




"ก่อนหน้าที่จะตื่นมา พอจำอะไรได้มั้ย"






นัยน์ตาสีเฮเซลนัทสบตาเขาเนิ่นนาน
ดวงตาสุกประกายราวกับบ่อน้ำใสจนเห็นใบหน้าตัวเองภายในนั้น






"คืนนั้นแด๊ดจะพาผมหนี.."




"..."





"เลยให้ผมซ่อนตัว รออยู่ในนั้น"





"หนีไปที่ไหน"





เจ้าตัวส่ายหน้า





"แล้วรู้หรือเปล่าว่าที่นี่ที่ไหน"




หนุ่มน้อยหันมองไปรอบข้าง
สีหน้าสงสัยฉาบชัดเจนอย่างไม่ปิดบัง
มุมปากถูกยกขึ้นพร้อมดวงตาเรียวที่หรี่ลง





"ไม่รู้ แต่ว่าแด๊ดอยู่ที่นี่ด้วยก็พอแล้วฮะ"




จีฮุนหลบสายตาไร้เดียงสานั้นอย่างเก้อเขิน
สิ่งที่อยู่ตรงหน้านั้นเหมือนเด็กน้อยมากกว่าตุ๊กตามีชีวิต
ทว่าความคาดหวังจากสรรพนามที่ถูกเรียกทำให้เขาแคลงใจ





"ทำไมถึงเรียกฉันว่าแด๊ดล่ะ"




"เพราะแด๊ดคือแด๊ดไง"




"แล้วถ้าฉันไม่ใช่แด๊ดของนายล่ะ"




"หน้าเหมือนกันขนาดนี้จะไม่ใช่ได้ยังไง!!"




"..."









น้ำเสียงเกรี้ยวกราดผิดคาดทำให้คนถามชะงัก
หยาดน้ำใสที่หางตาเรียวกับสายตาตัดพ้อทำให้จีฮุนแพ้ราบคาบ











"โอเค เรียกฉันว่าแด๊ดก็ได้"





........










กลิ่นกาแฟหอมกรุ่นโอบล้อมกายเมื่อก้าวเข้ามา
แสงนวลจากไส้หลอดไฟทรงกลมชวนให้รู้สึกอุ่น
ซองอูหันไปสั่งกาแฟโดยไม่สนใจเพื่อนร่วมทาง





แดเนียลพุ่งตรงไปยังเก้าอี้นวมข้างเตาผิง
นั่งขดตัวเป็นก้อนกลมคล้ายสัตว์ที่เจ้าตัวชอบหนักหนา
สองมือเอื้อมคว้าแก้วกาแฟร้อนจากอีกคน





"ระวังกาแฟลวกเอาล่ะ"





"ก็มันหนาวนี่!"





"น่าแปลกที่ศาสตราจารย์นัดมาเจอที่ห่างไกลแบบนี้"






ซองอูเปรยก่อนจะใช้เวลาจิบกาแฟของตน
ทว่าสายตาอีกคนที่มองมาขัดจังหวะ





"อะไร"





"ศาสตราจารย์คนนั้นไม่ได้คิดอะไรกับพี่ใช่มั้ย"





องซองอูขมวดคิ้วให้กับคำถามไร้สาระของแฟนหนุ่ม
นึกอยากจะสาดกาแฟใส่หน้าอีกฝ่ายให้รู้แล้วรู้รอด





"ประสาท!"





แดเนียลหัวเราะเอิ้กอ้ากราวกับเด็กน้อย
ดวงตาเรียวหรี่เล็กลงจนคล้ายสุนัขซามอย
เพียงเพราะชอบใจที่แกล้งคนรักได้





"เชี่ยละ! จีฮุนโทรมาจะห้าสิบสายแล้วอะ"





เจ้าของมือถือยื่นหน้าจอคาทกโชว์มิสคอสหลายสาย
ซองอูไล่อ่านข้อความที่อีกคนพิมพ์ทิ้งไว้ด้วยความสงสัย





"จีฮุนจะเป็นอะไรหรือเปล่านะ"





"ไม่หรอก มันไม่ใช่คนขี้กลัวสักหน่อย"








จริงอย่างที่แดเนียลว่า..
ไม่มีอะไรที่พัคจีฮุนจะกลัวเลยสักอย่าง





พวกเขาถึงได้วางใจฝากของนั่นไว้..









เพราะตั้งแต่ศาสตราจารย์คนสนิทฝากให้เก็บมันไว้
ไม่มีคืนไหนเลยที่ในบ้านจะเงียบสงบ




นอกเหนือจากเหตุการณ์ประหลาดไร้คำอธิบาย
ยังมีกลุ่มคนแปลกๆ คอยเฝ้ามองตลอดเวลาที่อยู่ในโรมาเนีย








ใช่.. ตอนนี้พวกเขาอยู่ที่โรมาเนีย









ศาสตราจารย์ภาคโบราณคดีชาวโรมาเนียของมหาวิทยาลัยเก่าที่ซองอูเคยเรียนเป็นคนส่งต่อกล่องปริศนาให้




โดยไม่ได้เอื้อนเอ่ยถึงสาเหตุ




ทั้งเขาและแดเนียลจึงต้องมาหาคำตอบถึงที่นี่










"ขอโทษทีที่ให้รอ"






ชายชราเจ้าถิ่นในลุคภูมิฐานเดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้มราวกับไม่สะท้านในอากาศหนาว





"ไม่เป็นไร-"





"ตามฉันมา"












คนเป็นเจ้าถิ่นเดินนำทางลัดเลาะมาหลังร้านกาแฟ
บันไดไม้เก่าทอดยาวลงไปยังห้องใต้ดินมืดมิด
ยังดีที่เหลือหลอดไฟหนึ่งดวงพอให้ส่องสว่าง





มือเหี่ยวย่นวางกระเป๋าเดินทางใบเล็กลงบนโต๊ะกลม
ป้ายทองเหลืองสลักอักษรลายมือโบราณที่จีฮุนน่าจะคุ้นเคย





ตุ๊กตาเด็กชายสวมชุดนอนขดตัวอยู่ในกระเป๋าใบนั้น
แม้จะมีรอยสึกตามข้อต่อและขนาดไม่ใหญ่มาก
แต่ลักษณะของมันเหมือนคนจริงจนแทบแยกไม่ออก






"นี่มัน.."






"Mystique หรือ mysterious antique.."






"เป็นตุ๊กตาโบราณของโรมาเนีย มูลค่าสูงมากเลยนะ"






"งานละเอียดมากๆ เลยนะครับ ผมจับได้มั้ยเนี่ย" แดเนียลยิ้ม






"ถนอมหน่อยล่ะ มิสทีคถือว่าเป็นของหายาก พวกสะสมของเก่าในยุโรปหาซื้อกันแทบพลิกแผ่นดินเลยล่ะ"






ซองอูแตะปลายนิ้วลงบนผิวของตุ๊กตาอย่างเบามือ
ความเนียนเรียบและสีสันของมันคล้ายผิวมนุษย์จนไม่อยากเชื่อ







"แล้วที่ศาสตราจารย์นัดเจอผมนอกตัวเมืองขนาดนี้ เพื่อจะคุยเรื่องตุ๊กตางั้นเหรอครับ"






สีหน้าของชายชราแปรเปลี่ยนในทันที
จากรอยยิ้มภูมิใจในของสะสมของตนกลายเป็นความกังวลแทนที่






"อย่างที่บอก ตุ๊กตาพวกนี้น่าจะผลิตในยุค 1750.."






"มีคำร่ำลือว่าฮันเตอร์ คาร์ลอส ผู้ก่อตั้งมิสทีคได้แอบทำตุ๊กตาตัวนึงที่พิเศษมากไว้"






"..."







"พิเศษแค่ไหนพวกเธอก็คงรู้แล้วสินะ"







"สรุปว่าในลังไม้คือตุ๊กตาตัวนั้นงั้นเหรอ" แดเนียลขมวดคิ้ว






"แล้วทำไมถึงเอามาให้ผม"









คนเป็นศิษย์กอดอกพร้อมโยนคำถามลงไปกลางวง
ในอกเริ่มคุกรุ่นเมื่อนึกถึงความสยองในคืนแรกที่ได้สัมผัส
พวกเขาหัวใจแทบวายจนแทบไม่อยากแตะมันซ้ำสอง






"มีคนยุโรปมากมายฆ่ากันตายเพื่อแย่งชิงมัน
พยายามจะใช้อำนาจของมันในทางที่ไม่สมควร
ถ้าเอาไปซ่อนในที่ห่างไกลอย่างเกาหลีคงจะปลอดภัยกว่า"






"เหมือนพวกตำนานตุ๊กตาต้องสาปงั้นเหรอ"






"ก็ไม่เชิง เขาว่ากันว่าตุ๊กตาตัวนี้มีมนต์บางอย่างที่จะทำให้มันมีชีวิตและดลบันดาลให้สมปรารถนาได้ทุกเรื่อง"





"ลืมว่าฮันเตอร์ได้วิชาประหลาดมาจากยายของเขา เลยมาทดลองกับตุ๊กตาตัวนั้น"





ชายชราปิดกระเป๋าตุ๊กตานั่นพร้อมลงสลักแน่นหนา
สีหน้าจริงจังพร้อมกับสายตาชวนขนลุก









"เก็บมันให้มิดชิด อย่าให้มันหลุดออกมาได้เชียว"







......












ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 33 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

112 ความคิดเห็น

  1. #83 unitboyy (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2562 / 00:53
    น้องมีพลังอะไรแปลกๆรึเปล่า จีฮุนคือแด้ดกลับชาติมาเกิดหรอ
    #83
    0
  2. #82 V.R.1 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2562 / 01:20
    แง้ ทำไมกลัว ;__;
    #82
    0
  3. #81 be your light (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2562 / 21:07
    อ้าวงานงอกแล้ว จีฮุนเอาออกจากกล่องแล้วด้วย-0-
    #81
    0
  4. #79 2day_star (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2562 / 20:37
    แปลกใหม่มากอะ อยากรู้เนื้อเรื่องต่อๆไปแล้วะค่ะ. แต่สงสัยว่าทำไมน้องเรียกว่าแด๊ด แสดงว่าคนที่สร้างต้องหน้าตาเหมือนจีฮุนแน่เลยย
    #79
    0