[SF] PWJ World

ตอนที่ 6 : [SF] Red Hot Lover : Jihoon x Woojin

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 825
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 79 ครั้ง
    16 เม.ย. 62



Red Hot Lover







Pairing : Jihoon x Woojin

Category : Fantasy // God x God

Rate : NC-17

Note: Must read >>>Deep Blue Lover<<< first 









หึ.. 







กลิ่นหอมหวานลอยคละคลุ้งไปทั่วห้องโถง เสียงพูดคุยหยอกล้อดังแทรกมากับเสียงเครื่องประดับนิกเกิลของบรรดาสาวงามที่กระทบกันยามเคลื่อนไหว





ดวงตาเรียวจับจ้องควันสีขาวพ่นพวยออกมาจากริมฝีปากของชายที่นั่งอยู่บนแท่นทองคำ





 
ก่อนที่ควันเหล่านั้นจะถูกกลืนหายไปโดยหญิงสาวผู้สวมอาภรณ์น้อยชิ้นข้างกาย พร้อมกับระยะห่างของทั้งสองที่ไร้ซึ่งอากาศพาดผ่าน













จังหวะดีอะไรเช่นนี้.. 






นัยน์ตาแห่งรัตติกาลที่เคยกวาดมองร่างเปลือยเปล่าของเขาอย่างหลงใหลกำลังจ้องมองคนตรงหน้าไม่วางตา




แม้มีหน้ากากทองคำปิดบังเสี้ยวบนของใบหน้า แต่กลิ่นอายลมทะเลทรายอบอุ่นแสนตราตรึงนั่นทำให้เขาจำได้









..จีฮุน บุตรแห่งเทพวายุและเทพอัคคี.. 












บุรุษคนแรกที่หาญกล้าแหวกมหาสมุทรเพื่อมาหาเขา



บุรุษคนแรกที่บังอาจนั่งบนบัลลังก์ปราสาทหินของเขา



บุรุษคนแรกที่อาสาเติมเต็มความปรารถนาของเขาได้เร่าร้อนทุกหยาดหยด










แรงกระชากจากโซ่ตรวนที่เชื่อมกับปลอกคอทำให้อูจินต้องลงไปนั่งคุกเข่าอยู่ที่พื้น คนใส่หน้ากากเหลือบมามองเล็กน้อยเมื่อได้ยินเสียงโซ่ แต่โชคดีที่เขาสวมชุดเดินทางแบบมีที่คลุมศีรษะและปกปิดใบหน้าไว้อีกคนจึงไม่เห็นเขา







ไม่เห็นรอยยิ้มเยาะนี่ด้วย








บุตรแห่งเจ้าสมุทรนึกขันตัวเองที่ถูกพันธนาการโดยฝีมือพวกอสรพิษทะเลทรายอย่างไวเปอร์ในขณะที่กำลังเดินทางข้ามทุ่งทะเลทรายไปกับพวกทหารรับจ้าง






มีเรื่องร่ำลือกันมาช้านานว่าใต้ผืนทรายมีอสูรกายแฝงตัวอยู่มากมาย หนึ่งในนั้นคือปีศาจงูที่อาศัยจังหวะพายุทรายพัดผ่าน ลักพาตัวนักเดินทางไปกักขังไว้เป็นอาหารหรือเพื่อเสพสุขสำราญ 






ใครเล่าจะคิดว่าผู้ปกครองมหาสมุทรแดนใต้จะกลายเป็นเหยื่อของเจ้าพวกนี้ไปอีกคน











หญิงนางหนึ่งคว้าปลอกคอเขาก่อนจะออกแรงลากให้เดินผ่านหญิงสาวคนอื่นในห้องโถงที่ต่างกำลังมัวเมากับเหยื่อของตนที่หามาได้





คนผิวแทนถูกผลักให้มานั่งเยื้องกับแท่นทองคำที่รอบล้อมไปด้วยข้ารับใช้มากมาย มือเรียวเลื่อนผ้าคลุมศีรษะของเขาออกจนเผยให้เห็นเรือนผมสีดำสนิท ก่อนที่ผ้าปิดหน้าจะถูกเปิดออก




หญิงสาวครางในลำคออย่างพึงใจเมื่อฝ่ามือลูบวนเข้าไปในใต้เสื้อคลุม แผ่นอกและกล้ามหน้าท้องถูกเผยให้เห็นยามที่อาภรณ์ถูกปลดเปลื้อง




ร่างบางตรงเข้ามานั่งลงบนตักก่อนจะบรรเลงจุมพิตร้อนแรงด้วยความกระหาย แน่นอนว่าเขาต้องตอบสนองให้ถึงใจไม่ให้แพ้อีกคน







แม้ริมฝีปากจะติดภารกิจพัวพันบนร่างแสนเย้ายวน ทว่าสายตากลับจ้องมองสีหน้าภายใต้หน้ากากทองคำที่ดูพึงใจกับฝ่ามือที่ลูบไล้ไปทั่วกายของคนบนตัก ผิดกับเขาที่มือถูกตรึงไว้แน่นหนา





เสียงครางอย่างสุขสมของหญิงสาวที่กำลังถูกเขาปรนเปรอด้วยปลายลิ้นเรียกความสนใจของผู้คนรอบข้าง ดวงตาเรียวสบมองจีฮุนพร้อมรอยยิ้มเย้ยหยันก่อนจะจัดการต่อทั้งที่สายตายังประสานอยู่กับอีกคน





มือหนาถอดหน้ากากของตนออกเผยให้เห็นใบหน้าสง่างามที่ซ่อนอยู่ แววตาขุ่นมัวมองตรงมาเผยความประหลาดใจและไม่พึงใจออกมาชัดเจน





ฟันเขี้ยวคมของหญิงสาวฝังลงบนไหล่แทนจนเจ็บแปลบ เขากระชากตรวนที่พันธนาการมือทั้งสองข้างอย่างง่ายดายก่อนฝ่ามือจะคว้าหมับเข้าที่หลังคอของอีกคน





ด้วยแรงบีบมหาศาลทำให้เจ้าหล่อนต้องคืนร่างกลับเป็นงูหางกระดิ่งดิ้นรนเพื่อเอาชีวิตรอดจากเงื้อมมือบุตรแห่งเจ้าสมุทร 





หางตาเรียวเหลือบมองอีกคนในชุดผ้าฝ้ายสีอ่อนพร้อมผ้าคลุมที่แทบไม่ช่วยปกปิดร่างกายท่อนบนที่แทบเปลือยเปล่า ก่อนที่จะลงทัณฑ์อสรพิษที่บังอาจกัดเขาด้วยการเพิ่มน้ำหนักมือเพียงเล็กน้อย ไวเปอร์ในมือก็นิ่งสนิท





บรรดาสาวงามที่อยู่โดยรอบพาหันมาแยกเขี้ยวใส่เขาอย่างเกรี้ยวกราดแต่คนผิวแทนหาได้สนใจไม่ พวกหล่อนจึงคืนร่างเดิมก่อนจะกระโจนเข้าใส่ศัตรูหมายจะเอาชีวิต





แต่ผลลัพธ์กลายเป็นตรงกันข้าม













หยาดเลือดที่สาดกระเซ็นไปทั่วทำให้คนนั่งมองไม่กล้าแม้แต่จะหายใจ ฝ่ามือที่คว้าร่างอสรพิษที่พุ่งเข้าหาแล้วกระชากร่างออกเป็นสองส่วน ในขณะที่กำลังเยื้องย่างเข้าไปหาอีกคนบนแท่นทองคำ





เศษซากไวเปอร์นับสิบชีวิตกระจัดกระจายอยู่ตามพื้นห้องโถง สีชาดของหยาดเลือดตัดกับสีเหลืองของหินทรายบนพื้น ตัดกับสีผิวเข้มเด่นชัดยามที่เปรอะเปื้อนลอนหน้าท้องนั่น.. 





รอยยิ้มเยาะถูกส่งให้คนที่นั่งหน้าถอดสีโดยมีไวเปอร์อีกนางหนึ่งอยู่ข้างกาย 





"ไม่คิดว่าจะได้พบกันในสถานการณ์เช่นนี้นะ จีฮุน" 





น้ำเสียงเหย้าหยอกกับสายตาขบขันนั้นทำให้คนฟังใจหายวาบ 






"อูจิน.."





"..."





"มันไม่ใช่เช่นนั้น.."





"จะว่าไปสาวงามที่นี่ก็ไม่เลว เข้าใจแล้วว่าทำไมเจ้าถึงต้องแหวกผืนทรายลงมาเพื่อเชยชมพวกนาง" 






อูจินเลือกใช้คำพูดที่อีกคนเคยลั่นวาจาครั้งที่บุกลงไปใต้มหาสมุทรย้อนกลับมาทวนความจำให้ เรียกสีหน้าไม่พอใจจากจีฮุนได้เป็นอย่างดี







"ฟังข้าก่อนอูจิน"





"ข้าเพียงแค่ผ่านมา เห็นทีคงต้องเร่งเดินทางต่อ"





"ข้าไม่ให้เจ้าไป!"







ฝ่ามือหนาคว้าแขนคนที่กำลังจะหันหลังกลับไว้แน่นหนา ดวงตาเรียวสบมองอย่างไม่พอใจก่อนจะพลิกแขนของคนตรงหน้าพร้อมออกแรงดึงจนจีฮุนเสียการทรงตัว 





แผ่นหลังชนกับหน้าอกของคนผิวแทนโดนแขนข้างที่จับมือนุ่มไว้ถูกรั้งเอาไว้ด้านหลัง ใบมีดเย็นเยียบแนบลงบนลำคอขาวของบุตรเทพวายุ ลมหายใจร้อนสัมผัสเข้าที่หลังใบหู 




"อย่าคิดแม้แต่จะตามข้ามา" 




"..." 





"อย่าคิดว่าเป็นบุตรชายของเทพวายุแล้วข้าจะไม่กล้าฆ่าเจ้านะ" 





"แต่นี่มันถิ่นข้านะอูจิน แน่ใจหรือว่าจะหนีข้าพ้น?" เทพเลือดผสมถามพลางเอี้ยวตัวมาหาคนด้านหลัง ไม่ได้สนใจว่าคมมีดกำลังฝังตัวลงบนผิวลึกเพียงใด





ฝ่ามือสีเข้มรั้งอาวุธในมือให้ออกห่างแต่กลับกลายเป็นเปิดช่องให้จีฮุนหันกลับมาหาตน ดวงตาสีรัตติกาลจ้องมองเขาราวกับจะกลืนกิน เพียงแค่ได้สบตาเรี่ยวแรงที่มีแทบจะสลายไปเพียงเสี้ยววินาที





"ข้าเตือนเจ้าแล้วนะ" 





อูจินปักมีดลงบนไหล่ซ้ายของจีฮุนเต็มแรงเพื่อหยุดยั้งสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้น ระหว่างที่คนถูกทำร้ายทรุดลงไป เขาใช้จังหวะนี้ในการหลบหนีออกมา
















แสงจันทร์สาดส่องลงมายังผืนทรายเนื่องจากไร้เมฆหมอกบดบัง อากาศที่เย็นลงเฉียบพลันทำให้คนที่ไร้อาภรณ์ปกปิดร่างกายช่วงบนกระชับกอดตนเองไว้แน่น 





ทะเลทรายนั้นกว้างใหญ่เกินไป



แม้แต่สำหรับเทพอย่างเขายังค้นพบว่ายากนักที่จะหาทางออก



โดยเฉพาะตอนสายลมลอบพัดเปลี่ยนแนวเนินทรายจนจำเส้นทางเดิมไม่ได้



ด้วยท้องนภาเปิดโล่งเช่นนี้ เขาเองไม่อาจขอความช่วยเหลือจากเทพซองอุนได้






บาดแผลจากพวกไวเปอร์ทวีความเจ็บปวดรุนแรงขึ้นจนสายตาเริ่มพร่ามัว คาดว่าคมเขี้ยวของพวกมันคงมีพิษร้ายแรงพอควร จนถึงขั้นทำให้เทพที่แข็งแกร่งอย่างเขาอ่อนแรงได้โดยง่าย 




ร่างกายโอนเอนเมื่อฝ่าเท้าเหยียบจมลงในผืนทราย ทว่ามีฝ่ามือตรงเข้ามาประคองจากด้านหลังพร้อมกับผ้าคลุมสีเดียวกับเม็ดทรายห่อหุ้มผิวแทนไว้




"สมกับเป็นบุตรแห่งเจ้าสมุทร ช่างดื้อดึงยิ่งนัก" 




เสียงเข้มดังอยู่ข้างหูก่อนจะสัมผัสได้ถึงริมฝีปากที่บรรจงจุมพิตที่ซอกคอเนียน




"เจ้าจงใจแกล้งทำให้ข้าหลงทางใช่หรือไม่?" 




"ใครใช้ให้เจ้าหนีหน้าข้ากัน?" 




"ข้าบอกแล้วว่าแค่เดินทางผ่านมาเท่านั้น" 




"อย่าดื้อนักเลยอูจิน กลับไปกับข้าก่อน อย่าให้ข้าต้องบังคับเจ้า" 




แรงในอ้อมกอดทวีความรุนแรงมากขึ้นเมื่อเขาพยายามดิ้นรนให้ตัวเองหลุดจากพันธนาการ เสียงหัวเราะดังคลอเคลียอยู่ข้างหูเมื่ออีกฝ่ายเห็นว่าเขาหมดแรงจะต่อต้าน



สายลมรอบกายพัดหอบเอาเม็ดทรายบนพื้นขึ้นหมุนวนในอากาศ กลายเป็นม่านหนาทึบจนแสงจันทร์ไม่อาจลอดผ่าน 




จนเมื่อฝุ่นทรายหายไป แสงเทียนได้เข้ามาแทนที่พร้อมกับภาพของห้องที่ถูกสร้างด้วยหินทรายสีเหลืองอ่อน เตียงขนาดใหญ่พร้อมระเบียงเปิดโล่งจนมองเห็นผืนฟ้าและดวงดาวด้านนอก








ร่างกึ่งเปลือยของคนผิวแทนถูกวางไว้บนเตียงอย่างเบามือ ดวงตาเรียวปิดสนิทแต่ริมฝีปากกลับเผยอออกจนเห็นฟันเขี้ยว



ผิวกายเริ่มแดงก่ำพร้อมลมหายใจที่รุนแรงขึ้นเพราะพิษไวเปอร์ทำเอาจีฮุนเผลอกัดริมฝีปากของตนไว้แน่น 




ปลายลิ้นร้อนสัมผัสบาดแผลที่ถูกกัดอย่างแผ่วเบาก่อนที่จะแปรเปลี่ยนเป็นดูดดึงโลหิตและพิษร้ายออกจากแผล เสียงกรีดร้องอย่างสุขสมของคนข้างใต้ชวนให้นึกถึงที่มาของแผลที่เขาไม่พึงใจสักเท่าไหร่







เพราะหวงที่เห็นเขากอดจูบหญิงอื่น


ก็เลยทำบ้างให้มากกว่าเป็นสองเท่าสินะ







สมแล้วที่เป็นบุตรเจ้าสมุทร



ทั้งดื้อรั้น แถมยังเจ้าคิดเจ้าแค้นนัก








ร่องรอยสีกุหลาบปรากฏบนผิวเนียนพร้อมกับสุ้มเสียงครางอย่างไม่ได้สติของผู้ถูกกระทำผิดกับอีกคน บุตรแห่งเทพวายุกำลังเพลิดเพลินกับการเอาคืนคนหัวดื้อก่อนที่เจ้าตัวจะมีแรงแผลงฤทธิ์




"นะ..น้ำา.." 




จีฮุนชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะนึกขึ้นได้ พิษพวกนี้ไม่สามารถทำร้ายเทพที่แข็งแกร่งอย่างอูจินได้ ทว่าอาจเพราะคนที่ชินกับความชุ่มชื้นต้องมาอยู่ในที่แห้งแล้งจึงทำให้อาการไม่สู้ดีนัก





เขาจึงจำต้องหยุดกลั่นแกล้งคนป่วยแล้วหายออกจากห้องไป โดยไม่ทันได้สังเกตว่ามีแขกที่ไม่ได้รับเชิญรุกล้ำเข้ามา















กลิ่นไอผืนน้ำและความชื้นจากแมกไม้ทำให้อูจินรู้สึกตัว ผิวแทนที่แสบร้อนจากความแห้งในอากาศทุเลาลงจนรอยยิ้มเจือจางบนใบหน้า ดวงตาเรียวเปิดขึ้นอย่างเชื่องช้า






โอเอซิส.. 






บรรดาไม้เมืองร้อนสีเขียว ก้อนหินเย็นชื้นและหนองน้ำบ่งบอกเขาเช่นนั้น



ทว่าคนข้างกายกลับไม่ใช่เทพเลือดผสมอย่างที่ควรจะเป็น








ร่างสูงโปร่งของชายหนุ่มผิวซีดยืนอยู่ไม่ห่างออกไป ดวงตาโตคู่นั้นจับจ้องแสงดาวในคืนเดือนมืดราวกับกำลังสื่อความนัย แรงยึดที่ข้อมือทำให้เขาไม่สามารถพยุงตัวเองให้ลุกขึ้นนั่งได้





"ฟื้นแล้วเหรอ?" 





"..."





"ไม่อยากรู้เหรอว่าข้าพาเจ้ามาที่นี่ทำไม?"





เจ้านั่นเดินตรงเข้ามาพร้อมทั้งจับท้ายทอยแล้วดึงร่างเขาให้ลุกขึ้น ดวงตาเรียวเปลี่ยนเป็นแข็งกร้าวเมื่อถูกกระทำอย่างไร้มารยาท





"เจ้าเป็นใคร? เป็นอะไรกับท่านจีฮุน?" 





"แล้วทำไมข้าต้องตอบเด็กเมื่อวานซืนเช่นเจ้า?" อูจินสวนกลับแทบจะทันที





"ปากดีนัก เจ้าคงไม่รู้ว่าข้าคือควานลิน ผู้รับใช้เทพีแห่งดวงจันทร์เชียวนะ" 





"แล้ว?" 





"แล้วเจ้ากล้าดียังไงถึงมายุ่งกับท่านจีฮุน!" คนตัวซีดเริ่มหน้าแดงจัดด้วยความโกรธ 





"เจ้าเป็นอะไรกับคนชื่อจีฮุนล่ะ? น้องชาย? สหาย? หรือว่าคนรัก" น้ำเสียงยียวนถูกส่งไปอย่างจงใจ และแน่นอนว่าอีกฝ่ายมีท่าทีขุ่นเคือง





"ไม่ได้เป็นอะไรกันสินะ แล้วเจ้าจะมาคาดคั้นข้าไปเพื่อสิ่งใดกัน หื้ม?" 





รอยยิ้มเยาะเย้ยของอูจินเรียกโทสะของควานลินให้พุ่งสูงขึ้น ฝ่ามือกำหมัดชกลงไปที่ใบหน้าทว่าคนคล่องแคล่วกว่านั้นหลบได้โดยแทบไม่ต้องขยับตัว





"เป็นถึงผู้รับใช้เทพ ทำได้แค่นี้เองหรือไง?" 




อีกหมัดถูกปล่อยออกมา แต่แน่นอนว่าเขาก็หลบได้




"เจ้า!!"





ควานลินกระชากคอคนผิวแทนก่อนจะลากไปที่ผืนน้ำสีดำสนิท มือหนาคว้าท้ายทอยของอูจินไว้แน่นก่อนจะกดใบหน้าลงไปในน้ำ




"ตายไปซะ! ท่านจีฮุนต้องเป็นของข้าเท่านั้น!!" 





บุตรเจ้าสมุทรลอบหัวเราะทั้งที่ใบหน้าจมลงใต้ผิวน้ำเย็นเยียบ เขาปล่อยให้อีกฝ่ายกระทำจนพอใจและแกล้งทำเป็นขาดอากาศสิ้นใจไปต่อหน้าต่อตาให้อีกคนตายใจ





"เฮ้ย!!" 





เด็กหนุ่มอุทานลั่นเมื่อร่างของคนที่เพิ่งสิ้นใจจมหายลงไปใต้ความมืดมิดของหนองน้ำจนมองไม่เห็นเบื้องล่าง ร่างสูงโปร่งรีบถอยออกมาจากผืนน้ำด้วยความตกใจ จนไม่ทันสังเกตว่ามีอีกคนที่ยืนอยู่ตรงนั้น




"ควานลิน! เจ้าทำอะไรลงไป?" บุตรแห่งเทพวายุที่เพิ่งตามมาถึงเอ่ยถามเมื่อมองไม่เห็นอีกคนที่ตามหาอยู่




"ท่านจีฮุน.."




"เจ้าทำอะไรอูจิน?" 




"ข้าฆ่ามัน มันจะได้ไม่ต้องมายุ่งกับท่านอีก" ร่างสูงโปร่งเดินตรงเข้าไปหาจีฮุน แต่กลับได้สายตาโกรธเกรี้ยวกลับมา




"เจ้าทำยังไง?"




"ข้าจับมันกดน้ำแล้วร่างมันก็จมลงไป" สิ้นคำอธิบายก็ตามมาด้วยเสียงถอนหายใจอย่างโล่งอก




"ข้าไม่ยกโทษให้เจ้าแน่ควานลิน" จีฮุนกล่าวก่อนจะเดินไปใกล้ๆ หนองน้ำเพื่อมองหาอีกคน




"มันตายไปแล้ว เลิกมองหามันเถอะท่านจีฮุน" 




"เมียข้าไม่ตายเพราะฝีมือเด็กน้อยเช่นเจ้าหรอกควานลิน"




"ห๊ะ!!"














ไม่ทันที่เด็กหนุ่มจะเอ่ยปากถามด้วยความสงสัย ในหนองน้ำกลับปรากฎร่างของชายผิวแทนในชุดสีดำสนิท ปกเสื้อแหวกลึกจนเห็นลอนหน้าท้องและสรีระแข็งแกร่งงดงามเดินขึ้นมาจากผืนน้ำนั่น





สายตาเอาชนะถูกจับจ้องมาที่ผู้รับใช้เทพที่ยืนหน้าซีดเผือก รอยยิ้มน้อยถูกส่งให้ราวกับยั่วยวน จนอีกคนเริ่มรู้สึกไม่พอใจ บุตรแห่งเจ้าสมุทรหยุดยืนอยู่หน้าควานลินก่อนจะประทับฝ่าเท้าเข้าที่ลำตัวจนเด็กหนุ่มลอยไปชนต้นไม้





"เจ้า.."





"ทีนี้รู้หรือยังว่าข้าไม่ใช่เพื่อนเล่นของเด็กอมมือเช่นเจ้า" น้ำเสียงเยาะเย้ยทำให้ควานลินหน้าแดงจัด จนต้องเรียกธนูอาวุธคู่กายออกมาทำท่าจะยิงใส่เขา





"ยิงข้าให้โดนก่อนที่ข้าจะเดินไปถึงตัวเจ้าสิ" 







ลูกธนูหลายดอกถูกส่งตรงมาหาอูจินแต่ว่ากลับถูกคว้าได้ก่อนที่จะถึงตัว แน่นอนว่าคนที่ไม่เคยผ่านการสู้รบอย่างจริงจังจะสู้ผู้ปกครองมหาสมุทรแดนใต้ได้



เมื่อถึงระยะประชิดตัว เด็กหนุ่มจึงใช้คันธนูเป็นอาวุธปกป้องตนเอง บุตรเจ้าสมุทรก้มตัวหลบก่อนจะกวาดวงขาเข้าที่ขายาวของควานลินจนเจ้าตัวเสียหลัก



เมื่ออีกฝ่ายล้มลง มือหนาคว้าขาไว้ข้างหนึ่งก่อนจะออกแรงให้อีกคนนอนคว่ำลงกับพื้น สองมือจับขาข้างนั้นเอาไว้แน่นก่อนจะบิดจนเสียงกระดูกดังลั่น



เสียงร้องโอดครวญของควานลินดูจะยังไม่เป็นที่พอใจของเขา คนผิวแทนเหยียบลงที่หลังมือทั้งสองข้างเต็มแรง






"มือข้างไหนกันนะที่กระชากคอข้าเมื่อครู่ ข้าว่าน่าจะข้างขวานะ" 



ไม่พูดเปล่า ฝ่าเท้าได้กระแทกกระทั้นเต็มแรงจนข้อมือบิดผิดรูปร่าง จีฮุนแทบหายใจไม่ทั่วท้องเมื่อได้ยินเสียงกระดูกลั่น




"ท่านจีฮุน ฮึก.."




"ยังจะมีแรงเรียกอีกงั้นเหรอ?" 




"พะ พอแล้วอูจิน เจ้านี่มันยังเด็กอยู่นะ" 




บุตรแห่งเทพวายุรวบรวมความกล้าตรงเข้าแตะไหล่อีกคนเพื่อห้ามปราม ดวงตาเรียวหันขวับมามองอย่างไม่พอใจก่อนจะถอยออกห่างจากควานลิน




"เชิญดูแลของคนของเจ้าเสียให้พอ" 



"จะไปไหนอูจิน" มือหนารีบคว้าตัวคนที่กำลังจะเดินจากไป




"ที่นี่ไม่ใช่ที่ของข้า จะให้อยู่ทำไม?"



"ท่านจีฮุน ข้าเจ็บ.."









เสียงบุคคลที่สามดังสอดแทรกมายิ่งทำให้อูจินเริ่มจะคุมโทสะไม่อยู่ เขาเดินไปกระชากคอเสื้อเด็กหนุ่มขึ้นมาจนใบหน้าแทบจะชิดกัน




"เจ็บงั้นเหรอ? เดี๋ยวข้าจะให้จีฮุนคอยดูเจ้าไว้แล้วกัน" 




"..."




"อยากรู้ว่าเจ้าจะเจ็บกว่านี้ได้อีกหรือเปล่า"




"จะทำอะไรน่ะอูจิน?" จีฮุนถามเมื่อเห็นอีกคนกำลังลากเด็กหนุ่มไปที่ริมหนองน้ำและจับให้นั่งพิงโขดหินแถวนั้นเอาไว้โดยยืมมีดสั้นสองเล่มไปปักบนหินไขว้ไว้บริเวณลำคอเพื่อบังคับไม่ให้อีกคนหันหน้าหนี




"เล่าให้ข้าฟังที ว่าเจ้ารู้จักเจ้าเด็กนี่ได้ยังไง" 



น้ำเสียงที่อ่อนลงทำให้บุตรแห่งวายุขมวดคิ้ว รอยยิ้มหวานกับจุมพิตแสนอ่อนโยนที่ไล่มาตามสันกรามกำลังทำให้จีฮุนใจอ่อนยวบ




"ก็..เคยเห็นตอนที่ติดตามเทพีแห่งดวงจันทร์ตอนกลางคืนบ้าง" 




มือหนาวางมือลงบนเอวคอดก่อนจะก้มลงชมเชยกลิ่นกายหอมหวานที่เฝ้าคิดถึง




"แล้ว?"





"หลังจากนั้นก็เริ่มสนิทกันบ้าง แต่พอควานลินแสดงออกว่ามีใจให้ก็ไม่ได้คิดอะไร" 




"แต่สนิทจนถึงขั้นเข้าห้องนอนกันได้งั้นหรือ?" เสียงหวานเคล้าคลออยู่ข้างใบหู




"ข้าแค่ไม่เคยห้าม เพราะตอนนั้นในหัวข้ามีแต่เจ้ากับเรื่องในคืนนั้น" จีฮุนตอบก่อนจะป้อนจุมพิตอ่อนหวานให้อย่างเนิบนาบเพื่อสงบโทสะของอีกคนลง




"เช่นนั้น.." ปลายลิ้นเล็กสอดแทรกเข้าหาอย่างยั่วเย้า เช่นเดียวกับมือหนาที่ลูบไล้ช่วงสะโพกมน




"คืนนี้ ในน้ำนะ ท่านจีฮุน.."











บุตรแห่งเทพวายุแทบจะลืมหายใจเมื่อถูกเรียกอย่างออดอ้อนโดยคนหัวรั้นแห่งผืนสมุทร รู้ตัวอีกทีก็ถูกอีกคนจูงมือให้เดินตามลงหนองน้ำมาจนถึงความลึกระดับเอว





อูจินดันร่างเขาให้พิงเข้ากับขอบหินที่ใช้เป็นที่เกาะได้ ริมฝีปากบดเบียดเข้าหาทันทีที่ได้จังหวะ มือร้อนดันคอเสื้อจนตกลงบนไหล่อย่างหมิ่นเหม่จนเห็นเสื้อสีดำตัวบางด้านใน 




"บอกแล้วใช่หรือไม่ว่าหากสวมชุดนี้ขึ้นมาจากผืนน้ำข้าจะซัดพายุทรายใส่เจ้า" 




เสียงหัวเราะคิกคักดังขึ้นแผ่วเบาก่อนจะตามมาด้วยแรงกัดที่ใบหู



"..หรือข้าไม่ควรสวมอาภรณ์สักชิ้นล่ะท่านจีฮุน" 








สรรพนามธรรมดาที่ถูกเอื้อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย้ายวนทำให้จีฮุนเผลอดึงคอเสื้อแรงจนขาด เผยให้เห็นไหล่มนและกล้ามหน้าท้องเต็มตายิ่งขึ้น




บุตรแห่งเจ้าสมุทรเคลื่อนตัวลงต่ำพร้อมกับปลดเปลื้องอาภรณ์ชิ้นล่างที่อยู่ใต้ผืนน้ำอย่างเบามือ ปลายนิ้วสัมผัสส่วนอ่อนไหวพร้อมกับกัดริมฝีปากของตนไว้แน่น




"ระหว่างนี้จะไม่แนะนำข้ากับสหายของท่านบ้างเหรอไง?" 




อูจินกล่าวก่อนจะเคลื่อนตัวลงโลมเลียตัวตนของจีฮุนด้วยปลายลิ้นร้อนโดยที่ทั้งตัวจมดิ่งอยู่ใต้ผืนน้ำเบื้องล่าง ฝ่ามือจับยึดต้นขาของอีกคนไว้แน่นพลางส่งสายตาเยาะเย้ยไปยังคนที่เฝ้าดูเหตุการณ์อยู่






นี่คือจุดประสงค์ที่แท้จริงของอูจิน



ที่จับตรึงควานลินไว้ตรงนั้น



ที่เอ่ยวาจาออดอ้อนเขาเช่นนั้น



เพราะจะเอาคืนทั้งเขาและควานลินให้ถึงใจ









มือหนาเลื่อนไปสัมผัสเรือนผมที่ขยับเอาใจเขาอยู่เบื้องล่าง ดวงตาเรียวมองช้อนขึ้นมาผ่านสายน้ำที่กำลังกระเพื่อม ความรู้สึกวาบหวามแล่นจนปวดหนึบไปหมด 




จนกระทั่งอีกคนขยับขึ้นจากน้ำจนเห็นหางตาเฉียบคมและปอยผมเปียกลู่รับกับใบหน้า สายตาคู่นั้นกำลังเตือนความจำเขาอยู่





"อย่างที่เจ้าเห็นนะควานลิน ฮึก.."




"เจ้าฆ่าอูจินด้วยวารีไม่ได้ มีแต่จะทำให้แข็งแกร่งขึ้น" 




"เพราะอูจินเป็นบุตรคนเล็กของเจ้าสมุทร เป็นคนรักของข้าด้วย ซี้ดด..อูจินนา.." เหมือนคำพูดของเขาจะถูกใจคนข้างล่าง ฟันเขี้ยวขบกัดลงก่อนปลายลิ้นจะเน้นย้ำที่ส่วนปลาย




"ทะ ท่านจีฮุน.." เด็กหนุ่มตกใจระคนเขินอายที่ต้องมาเป็นพยานรักของคนที่ตนมีใจให้ 




สีหน้าแดงก่ำอันเต็มไปด้วยกามารมณ์ของจีฮุนทำให้ควานลินทั้งโกรธทั้งอิจฉา แต่ก็ไม่อาจสู้อำนาจของคนที่ตนเพิ่งรู้ว่ามีเชื้อสายเทพได้




ยิ่งเห็นสายตายั่วเย้าราวกับจะซ้ำเติม

ว่าคนที่บุตรเทพวายุเลือกที่จะโอบกอดและมอบจุมพิตให้ไม่ใช่ตน 





"อาาา.." เสียงครวญครางของจีฮุนดังเมื่อเจ้าตัวไม่อาจทนแรงเย้ายวนจากปลายลิ้นของอูจินได้ เขาปลดปล่อยตัวตนและอีกคนก็รับเข้าโพรงปากนุ่มโดยพลาดแม้แต่หยดเดียว




"ท่านจีฮุน" คนผิวแทนขยับตัวขึ้นจากน้ำโดยเสื้อผ้าเปียกแนบไปตามตัวจนคนมองหน้าแดงจัด 




"เรียกชื่อข้าที" 







มือหนาคว้าเอวคอดเข้าแนบชิดก่อนจะเชื่อมสัมพันธ์จนคนถูกกระทำกรีดร้องดังลั่น เนื้อตัวของทั้งสองเต็มไปด้วยรอยสีชาด เสียงหอบหายใจดังไปทั่วพร้อมกับแรงกระเพื่อมที่ผิวน้ำอันเกิดจากความปรารถนารุนแรง




"อูจินนา.."




บุตรเทพวายุเหวี่ยงร่างอีกคนให้พิงกับโขดหินแถวนั้นแล้วถาโถมแรงรักจนเกิดเกลียวคลื่นขนาดใหญ่ อูจินกอดรัดร่างนั้นไว้แน่นก่อนจะทอดมองอีกคนที่นั่งอ้าปากค้างไม่กล้าส่งเสียง




"สนใจสิ่งอื่นมากกว่าข้าหรือยังไง?" จีฮุนถามพลางเพิ่มแรงตบของสะโพกเพื่อเพิ่มเสียงครวญคราง




"สนว่าเมื่อใดเจ้าจะทำข้าให้แรงกว่านี้อีกมากกว่า" 




"เจ้ามีไข่มุกอะไรนั่นติดตัวมาด้วยหรือไม่?" 




"มะ..ไม่ ทำไม?" 




"ข้าอยากหายใจใต้น้ำได้อีก อยากจะแนบชิดเจ้าใต้น้ำอีกสักครั้ง" สายตากระหายถูกส่งมาพร้อมกับแรงที่มากขึ้น




"ไม่ต้องหรอก.."













อยู่ข้างบนน่ะดีแล้ว










คนอื่นจะได้เห็นและร่ำลือกันไปทั่วผืนทราย








ว่าท่านเทพจีฮุน แท้จริงแล้วนั้นเป็นของใคร 





....................



กลับมาเมากาวอีกแล้วค่า

หายไปนานเลย เพราะมัวแต่ไปตะลุยงานมีท 

มีอะไรติชมคอมเม้นได้เป็นกลจ เล็กๆ ได้ที่แท็ก #mogurefic นะคะ 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 79 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

112 ความคิดเห็น

  1. #71 คิดถึงฮุนอูโว้ยยย (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2562 / 00:40

    กิ้ดดด เเรงมากๆๆๆๆๆๆๆเเรงที่สุดโอ้ยยยยดีใจมากกกกกกกก ไม่ค่อยเห็นฟิคบรรยายฮุนอูเลย ค่อดดีใจอ่ะค้าบ โอ้ยๆๆๆๆๆๆ น้องอูร้ายเว่อเเซ่บเว่อ เเต่เเอบเวทควานลินเบาๆ5555555555 น้องอูก้คือมีความอผเบาๆนะคะเนี่ยยย55555555 ชอบมากเลย ขอบคุณมากๆๆๆๆๆนะคะ ดีใจมากกกกก ติดตามรอคอยเฝ้ารอทุกสิ่งทุกอย่างๆๆๆ ตื่นเต้นมาก5555555

    #71
    0
  2. #55 MMXIX (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 21 เมษายน 2562 / 07:47
    ร้ายมากอูจิน กลั้นหายใจตามแล้วนะ!!! สงสารควานลิน555
    #55
    0
  3. #54 WeiVieW (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 19 เมษายน 2562 / 01:30
    กรีดร้องงงงแงงงงงแซ่บมากกกก
    #54
    0
  4. #53 txhunnn (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 18 เมษายน 2562 / 12:15
    อุดปากกริ๊ด อูจินแซ่บมาก ชอบการบรรยายของคุณมากๆเลย มันเหมือนเราได้เข้าไปอยู่ในนั้นจริงๆ ชอบมากจริงๆ
    #53
    0
  5. #52 FUNAMI-SAN (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 17 เมษายน 2562 / 23:19
    อูจินแซ่บมากก แงง โหดมาคับบ ชอบบ ใจสั่นเรยยย หึงแรงทั้งคู่เลยฮึ่ยยย เมียโหดมากค่ะจีฮุนน ฮืออ เขินนน ท่านจีฮุนสู้ๆนะคะ5555555555 ไปไหนไม่รอด หลงตายเรย /โอ๋ๆน้องหลิน หนูเล่นผิดคนค่ะลูก
    #52
    0
  6. #50 KHAOPB (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 17 เมษายน 2562 / 07:32

    แงงงง ภาษายังดีเหมือนเดิมเลยค่าา อูจินคือแซ่บมั่กๆ ชอบมากๆเลยค่ะ❤️❤️

    #50
    0
  7. #49 be your light (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 17 เมษายน 2562 / 01:20
    บอกทีว่านี้ไม่ใช่แผน5555 /คนได้กำไรคือบุตรแห่งวายุเลยน้าา
    #49
    0
  8. #48 V.R.1 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 17 เมษายน 2562 / 00:21
    แสบที่สุดแล้วลูกชายคนเล็กของท่านเทพสมุทรน่ะ
    #48
    0
  9. #47 B a c k b i t e r (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 16 เมษายน 2562 / 22:48
    มั่ยหวัยแร้ววววววววว โอ้โหวววววกวนไทก่อ อุจินแซ่บสุดในผืนทราย ฮืออออ หึงแรงสุดแร้ว สงสารน้องหลิน เล่นผิดคนแล้วคับ ฮืออ รุ้กแม้ะ หอมหัวนะคับ TT
    #47
    0
  10. #46 Lin. (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 16 เมษายน 2562 / 21:27

    กรี้สสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสส อูจินลูก!!!! ก็คือมอบโล่ให้เลยนะคะ แซ่บที่สุดในจักรวาลไปเลย พลังหึงหวงทำให้หนูเป็นขนาดนี้ได้เลยเหรอคะ//-// แต่แบบนี้ก็เข้าทางท่านจีฮุนเขาเลยนะ555555555555555 แต่แบบ แอบสงสารน้องหลิน กอดนะคะลูกชาย

    #46
    0
  11. #45 dream (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 16 เมษายน 2562 / 18:18
    อูจินจะแซ่บสุดในบรรดาทวยเทพเลยหรอรูกกกกก กรี๊ดดดดด ท่านจีฮุนก็คือซี๊ดดดดแล้วนะ
    #45
    0
  12. #44 unitboyy (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 16 เมษายน 2562 / 18:12
    หึงโหดมาก อูจินนี่แซ่บมากลูกแม่ กรี๊ดดดด ไม่คิดว่าจะได้ภาคต่อประทับใจมาก ฮือออ
    #44
    0
  13. #43 bns_ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 16 เมษายน 2562 / 17:42
    อูจินแซ่บมาก ที่สุดแห่งความหวงเลย โหดมากเช่นกันฮืออ ฮอตไรเบอร์นี้ ท่านจีฮุนไปไหนไม่ได้แล้วว
    #43
    0