[SF] PWJ World

ตอนที่ 4 : [OS] UNFAIR : Jihoon x Woojin

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 764
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 84 ครั้ง
    13 ก.พ. 62

UNFAIR










Pairing : Park Jihoon x Park Woojin

Genre : Romantic Drama (?) 

Rate : PG - 13

Note : เรื่องนี้เป็น Valentines Special Challenge ของ #winkchamweekly เจ้าเก่าค่า












กล่องของขวัญสีแดงที่เต็มไปด้วยรอยขีดข่วน



กลิ่นหอมของสตรอว์เบอร์รี่เจือจางมาแตะปลายจมูก



พัคอูจินที่ตั้งใจจะมาหากระเป๋าเดินทางในห้องเก็บของเป็นอันต้องหยุดฝีเท้า



เขานั่งลงและคว้ากล่องเกรอะกรังนั่นมาไว้บนตัก







..กล่องแห่งความทรงจำของเขา..















ใครบอกกันว่าเวลาจะช่วยเยียวยาทุกสิ่ง




ใครบอกกันว่าสักวันเขาจะได้เจอคนที่เหมือนจีฮุน




ไม่จริงสักนิด.. 











ห้าปีที่ผ่านมามันชัดเจนแล้ว

ไม่ว่าใครก็แทนที่พัคจีฮุนคนนั้นไม่ได้





ตุ๊กตาหมีเทดดี้ไซส์มินิเป็นสิ่งสุดท้ายที่อีกคนยังเหลือให้เขานึกถึง


ไม่อย่างนั้นความทรงจำคงกลายเป็นแค่ฝันเลือนลาง


อย่างน้อยครั้งหนึ่ง พัคอูจินกับพัคจีฮุนรักกันแค่ไหน..










เราเจอกันครั้งแรกที่ไฮสคูลในเมืองวิคตอเรียตอนที่ได้ทุนไปเรียนต่างประเทศเมื่อเจ็ดปีก่อน



คนเกาหลีที่เกิดและเติบโตที่ต่างแดนอย่างจีฮุนออกจะตื่นเต้นที่ได้เจอคนเกาหลีแท้ๆ เป็นครั้งแรก 



หมอนั่นเข้ามาทักเขาด้วยภาษาเกาหลีสำเนียงแปลกจนโดนเขาเมินเพราะฟังไม่เข้าใจ จนสุดท้ายก็เป็นเขาเองที่มานั่งสอนศัพท์วัยรุ่นใหม่ๆ ให้



เขาเองก็ถูกหมอนั่นสวดเวลาชอบใช้ศัพท์ภาษาอังกฤษมั่วๆ โดยไม่รู้ความหมายเพียงเพราะออกเสียงแล้วฟังดูเท่ดี จนเพื่อนผู้หญิงในห้องคิดว่าเขาจะจีบพวกหล่อน



เราชวนกันหัดเล่นกีฬาท้องถิ่นอย่างไอซ์คริกเก็ตกับพวกรุ่นพี่หัวโจกจนได้เข้าทีมแข่งของโรงเรียนแม้จะน่วมไปทั้งตัวจากการซ้อม



ด้วยความสนิทสนมจนเข้าอกเข้าใจกันดีเพียงแค่สบตา ความสัมพันธ์จึงพัฒนาไปอย่างรวดเร็วจนเกินเพื่อนในค่ำคืนที่เมามาย มีเพียงจูบดูดดื่มแทนคำอธิบาย






ไม่นานสถานะจากเพื่อนสนิทก็ถูกเปลี่ยนเป็นคนรัก.. 











"อูจินนา เจอกระเป๋ามั้ย?" 



"อ่า..จะ เจอแล้ว แต่มันอยู่หลังตู้ พี่มินมาช่วยหยิบหน่อย" 



ฝ่ามือสีแทนรีบปิดฝาแล้วยกเจ้ากล่องนั่นกลับไปที่เดิม ก่อนจะหลีกทางให้พี่มินฮยอนเดินเข้ามาในห้องแคบๆ นี่ด้วยกัน



"ไปแพคของซะ จะได้รีบไป" 
















วิวต้นสนข้างทางทำให้พัคอูจินที่เอนหัวพิงกระจกพร้อมเคลิ้มหลับลืมตาขึ้น โดยไม่ได้สนใจพี่มินฮยอนที่กำลังฮัมเพลงขณะขับรถอย่างอารมณ์ดี



'ฉันรักนายจัง'



คำพูดของจีฮุนทำให้เขาที่กำลังเดินนำหน้าอยู่หยุดชะงักแล้วหันมา สายลมเย็นๆ ที่พัดผ่านป่าสนมาจนถึงทางเดินริมชายป่าแคบๆ นี่ไม่ทำให้หน้าเขาหายร้อนเลยสักนิด



'หะ.. ห๊ะ?' 



'ฉันรู้ว่านายได้ยินนะอูจิน'



'นายน่ะเป็นอะไร? อยู่ดีๆ ก็มาบอกรักกันได้เหรอ?"



'ทำไมจะไม่ได้? จูบก็เคยแล้ว เซ็กซ์ก็เคยแล้ว..'



'แต่เราไม่ใช่แฟนกัน'



'ทำขนาดนี้ยังจะไม่ใช่แฟนอีกเหรอ?'



'ก็นายยังไม่เคยขอ..'



รอยยิ้มหวานของจีฮุนผุดขึ้นบนใบหน้า ก่อนที่เจ้าตัวจะคว้ามือเขาไปจับไว้อย่างแผ่วเบา







'Would you like to be my boyfriend then?' 



'..yes, babe' 













ระยะเวลาสองปีระหว่างเขากับจีฮุนนับเป็นช่วงเวลาที่ดี แม้ว่าเราจะมีปากเสียงกันบ้าง



ช่วงที่เรียนหนักก็มีจีฮุนคอยเดินเสบียงอร่อยๆ ให้ไม่ขาด ส่วนยามว่างก็คอยหาเกมหรือกีฬามาเล่นด้วยกันเสมอจนแทบไม่เคยห่างกัน



แต่มันคงจะดีกว่านี้ถ้าเขาสามารถสอบชิงทุนมหาวิทยาลัยของวิคตอเรียได้








เขาจำเป็นต้องเดินทางกลับเกาหลีทันทีที่จบไฮสคูลเพราะสิ้นสุดสัญญาทุน แม้เราทั้งคู่จะเสียใจแค่ไหนแต่ก็จำเป็นต้องจากกัน



ในตอนนั้นสไกป์เป็นเพียงช่องทางเดียวที่เชื่อมความสัมพันธ์ของเราไว้ 



เขากับจีฮุนมีเป้าหมายเหมือนกันคือเรียนต่อปริญญาไปด้วยและหางานพาร์ทไทม์ทำไปด้วย จึงหาเวลาคุยกันได้ยาก





การเปิดกล้องคุยกันโดยต่างคนต่างก็ทำกิจวัตรของตัวเองไปด้วย

..เหมือนกับว่าเรายังอยู่ด้วยกันตลอด












แต่ก็รู้กันใช่มั้ย?

ว่าการรักษาความสัมพันธ์แบบนี้มันเหนื่อยแค่ไหน










ระยะห่างของอีกซีกโลกทำให้เราต้องผิดนัดคุยกันบ่อยครั้ง ความหนักหน่วงของการเรียนและงานที่ทำอยู่ยิ่งทำให้เราเหนื่อนที่จะรอคอย




เขารู้ดีว่าจีฮุนพยายามหนักแค่ไหนเพื่อรักษาคำว่า 'เรา' เอาไว้



แค่ไม่นึกว่าสิ่งที่หมอนั่นพูดมาจะเป็นแบบนั้น.. 













'รู้มั้ยว่ามันทรมานแค่ไหนอูจิน'



'หรือเราต่างคนต่างก็ควรจะมีคนอื่น..'



'...'



'แต่ฉันก็ยังรักนาย ยังอยากคุยกับนาย แค่คบคนอื่นใกล้ตัวไว้บ้าง'



'มันไม่แฟร์เลย' เขาสวนกลับทันที น้ำตาเอ่อล้นแต่อีกคนที่ดูผ่านกล้องคงไม่เห็น



'มันเหมือนเราหลอกคบคนอื่นทั้งที่ไม่ได้รัก'



'ถ้านายไม่ไหว เราก็เลิกกันเถอะ'



'..แต่นายห้ามบล็อกฉันนะอูจิน'



'อื้ม'














ขอโทษทีนะที่ต้องโกหก


เขากดบล็อกอีกคนทันทีที่วางสาย ตัดการติดต่อทุกช่องทางเพราะไม่อาจทำใจได้


ไม่อยากยื้อให้ต่างฝ่ายต้องเหนื่อยไปมากกว่านี้






เขาพยายามทุ่มเทให้การเรียนและงานเพื่อลบล้างความคิดฟุ้งซ่านออกไปจากหัว 



เคยแม้กระทั่งหาคนคุยและมีเซ็กซ์กับคนอื่นไปเรื่อยๆ แต่ก็ไม่มีใครจะเข้าขากับเขาได้ดีเท่าพัคจีฮุน









แม้เวลาจะผ่านไปห้าปีแล้ว ความคิดนี้ก็ยังไม่เปลี่ยนแปลง


หากย้อนเวลากลับไปได้ เขาจะไม่บล็อกอีกคนไปแบบนั้น







แต่ก็นะ..มันผ่านไปแล้ว



















"เดี๋ยวพี่ไปขนกระเป๋าลงให้ เข้าไปเช็กอินก่อนเลย" เสียงของคนขับช่วยดึงสติเขากลับมา



อูจินขยี้ตาเล็กน้อยก่อนจะพบว่าเขามาถึงโรงแรมอันเป็นที่หมายเรียบร้อยแล้ว



เขาเปิดประตูรถลงมาส่องกระจกเพื่อตรวจสอบการแต่งกาย จัดเนคไทสีน้ำเงินที่ตัดกับเชิ้ตขาวจนพอใจก่อนจะเดินเข้าไป



"ผม พัคอูจิน ตัวแทนจากบริษัทจีเค สาขาปูซานครับ"



"บริษัทจีเคนะคะ นี่ค่ะกุญแจห้อง 302 ห้องนึงจะพักได้ 2 ท่าน อีกท่านนึงได้เช็กอินเข้าพักไปเรียบร้อยแล้วนะคะ" 



"อ่า ครับ" 



"หืม? คิดว่าบริษัทใหญ่จัดสัมนานอกพื้นที่ทั้งทียังจะมีรูมเมทอีกนะ" มินฮยอนเอ่ยพลางลากกระเป๋าเข้ามาหา



"เหมือนพี่ยองมินจะเคยบอกไว้ ผมน่าจะลืมเองแหละ"



"รีบไปพักผ่อนเลยเจ้าดื้อ อยากกลับวันไหนบอกนะเดี๋ยวพี่ซิ่งจากปูซานมารับเลย" ฝ่ามือขาวยีหัวอีกคนเบาๆ



"สัมมนาอีกตั้งสองอาทิตย์แน่ะพี่มิน แค่วันนี้ที่พี่มามาส่งก็เกรงใจจะแย่แล้ว" 



เขาโบกมือลาคนตัวสูงกว่าก่อนจะเดินไปห้องพักของตัวเอง 










ภายในห้องพักขนาดกว้าง อูจินกวาดสายตามองไปโดยรอบกลับไม่เจอรูมเมท พบเพียงแต่กระเป๋าเอกสารและกระเป๋าเดินทางที่ถูกจัดอย่างเป็นระเบียบในมุมที่เลือกไว้



เสื้อผ้าถูกนำไปแขวนไว้ในตู้เสื้อผ้าที่ต้องแชร์กับเพื่อนร่วมห้อง ดูเหมือนอีกคนจะจัดการเว้นพื้นที่ฝั่งของเขาไว้ให้แล้ว ส่วนกระเป๋าเอกสารและโน้ตบุ๊กถูกวางลงบนโต๊ะทำงานจนเกือบเต็มพื้นที่






กล่องของขวัญสีแดงถูกซ่อนไว้ใต้สุดของกระเป๋าพร้อมกับโพสอิทเล็กๆ ที่มีลายมือขยุกขยิกของพี่ชายตัวดี






'โทษทีที่ขัดจังหวะ เลยยัดมาให้ไว้ดูต่อที่โรงแรมนะ --- มินฮยอน' 







อูจินหัวเราะออกมาเบาๆ ก่อนจะวางกล่องเก่าๆ นั่นลงบนโต๊ะ ไม่นานเสียงประตูก็ดังขึ้น เขารีบหันไปหมายจะทำความรู้จักกับรูมเมทก่อนการสัมนาใหญ่ในวันพรุ่งนี้ 











..พัคจีฮุน..



ดวงตากลมโตกับสันจมูกนั่นเด่นชัดจนทำให้เขาจำได้ในทันที สายตาอีกฝ่ายก็ฉายแววบางอย่างเมื่อมองเขา 








"ผม.. เข้าผิดห้องหรือเปล่าเนี่ย?" จีฮุนถามเสียงเรียบ



"อ่า นี่ห้อง 302 ครับ ผมพัคอูจิน ตัวแทนจากสาขาปูซานครับ" 



"พัคจีฮุน จากสาขากังนัมครับ" 























อูจินปิดประตูห้องลงอย่างเงียบเชียบเมื่อเห็นว่าไม่มีใครอีกคนอยู่ในห้องก่อนจะถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ 



สาเหตุก็มาจากเพื่อนร่วมห้องนี่แหละ



ตั้งแต่วันแรกจนวันสุดท้ายของการสัมนาเขาก็สัมผัสได้ถึงสายตาที่จับจ้องอยู่ตลอดเวลา 



ท่าทีสุขุมของจีฮุนดูเปลี่ยนไปมากจนแทบไม่เหมือนจีฮุนที่เขาเคยรู้จัก แถมเจ้าตัวก็ไม่เคยออกตัวว่าคุ้นชื่อหรือรู้จักกันมาก่อน จะให้เขาทักเองก็ใช่เรื่อง เลยกลายเป็นว่าเราแทบไม่ได้คุยอะไรกันเลย



อีกอย่างเขาก็ยังรู้สึกผิดเรื่องที่เคยบล็อกอีกคนอยู่ด้วย











สีแดงของกล่องนั่นเด่นชัดอยู่ที่หางตาราวกับกำลังเรียกร้องให้อูจินเข้าหา เขาเอื้อมมือเปิดฝากล่องพร้อมสูดดมกลิ่นสตรอว์เบอร์รี่ที่ฟุ้งกระจายออกมาด้วยความคิดถึง







"ยังหอมไม่เปลี่ยนเลยนะ"



เสียงที่ดังอยู่ข้างหลังทำให้เขาสะดุ้งเฮือก มือรีบปิดฝากล่องแล้วหันไปมองรูมเมทที่โผล่มาดื้อๆ ในชุดคลุมอาบน้ำทั้งที่ผมเปียกชุ่ม



"กล่องนั้นเป็น Limited edition gift set ของร้าน Bath Work ที่ออกมาตอนปี 2012 สินะครับ" 



รอยยิ้มกวนๆ ของพัคจีฮุนกำลังทำให้ทั้งร่างของพัคอูจินร้อนฉ่า



"รู้ละเอียดจังนะครับ" 



"ปีนั้นเป็นปีเดียวที่ขายเซทกลิ่นสตรอว์เบอร์รี่โดยใช้กล่องทรงสี่เหลี่ยม นอกนั้นจะเป็นกล่องทรงกลมทั้งหมด"



"..."



"ทั้งที่ผ่านมาตั้งเจ็ดปีแล้ว ตัวกล่องก็ยังหอมอยู่เลยนะครับ คุณว่ามั้ย?" 



"คะ..ครับ"



"ผมเคยซื้อให้คนสำคัญพร้อมกับตุ๊กตาหมีอีกตัวนึง แล้วเขาก็ชอบเก็บมันไว้ในกล่องเพื่อให้กลิ่นมันติดมาด้วย.."



"ไม่คิดว่าคุณอูจินเองก็จะทำแบบเดียวกัน"


ร่างหนาหยิบเจ้าหมีเทดดี้ที่ซ่อนไว้ออกมา เขารีบหันไปเปิดกล่องเพื่อตามหาเจ้าหมีที่สมควรจะอยู่ในกล่อง









"จีฮุนนา.."



เรียวแขนดึงอีกคนเข้าไปกอดจนจมอก มือหนาลูบเรือนผมของคนผิวแทนอย่างเบามือ



ความอบอุ่นที่ไม่ได้รับมาตลอดหลายปีที่ผ่านมาถูกเติมเต็มเพียงแค่สัมผัสเดียว อูจินแนบแก้มลงบนไหล่กว้างอย่างที่อีกฝ่ายชอบ





"มาที่นี่ได้ยังไง?" 



"เรียนจบแล้วก็เลยตัดสินใจย้ายมาอยู่เกาหลีเลย" 



"ว่าแต่นายเถอะอูจิน ทำไมถึงแกล้งทำเป็นไม่รู้จักฉัน? ถ้าฉันไม่เค้นนายแบบนี้ ก็จะปล่อยให้จากกันแบบนี้จริงๆ เหรอไง" 



"ฉันแค่ไม่แน่ใจ.. อีกอย่างฉันเป็นฝ่ายบล็อกนายนะ ใครจะไปกล้าทักกันเล่า" 



จีฮุนดันอีกคนออกจากอ้อมกอดจนมองเห็นดวงตาเรียวที่จ้องมองมา ปลายนิ้วบีบจมูกนั่นด้วยความหมั่นเขี้ยวจนโดนค้อนใส่



"ยังดื้อไม่เปลี่ยนเลยนะ" จีฮุนยิ้ม "ฉันเองก็ผิดแหละที่พูดแบบนั้นออกไป.."



"ไม่โกรธกันนะคนดี"










เสียงกระซิบที่ข้างหูทำให้หน้าร้อนฉ่าเป็นครั้งที่สอง ร่างหนาหัวเราะดีใจที่แกล้งอีกคนได้ ก่อนจะเลื่อนใบหน้าเข้ามาใกล้มากขึ้นแต่อูจินกลับถอยห่าง



"ไม่ได้เหรอ?" 



สายตาอ้อนวอนถูกส่งมาจนคนที่ดูเหมือนจะปฏิเสธตอนแรกกลับโอนอ่อนผ่อนตาม ริมฝีปากหนาประทับจูบอย่างแผ่วเบา



"คิดถึงวันเก่าๆ จัง" 



"..แต่มันก็เป็นไปไม่ได้แล้วนี่นา"



"นายคบคนอื่นอยู่แล้วงั้นเหรอ?" 



"เปล่า..แค่คิดว่ายังไงเราสองคนก็ไกลกันอยู่ดี"



"ก็แค่โซลกับปูซานเอง" 



"แล้วนายจะไม่เหนื่อยเหรอ?" 



ใบหน้าหล่อเหลานั่นส่ายหน้าก่อนจะประทับจูบหอมหวานอีกครั้ง แต่ครานี้เพิ่มการรุกล้ำด้วยปลายลิ้นจนมือเล็กกำชุดคลุมของอีกคนไว้แน่น



"น่าจะได้เหนื่อยอย่างอื่นมากกว่านะ"






เพียะ.. 









"ทะลึ่ง!"



"อะไร? ฉันหมายถึงเหนื่อยที่ต้องมาจีบนายใหม่ไง"



"งั้นก็ไม่ต้องเหนื่อยแล้ว" อูจินขมวดคิ้ว จีฮุนมองอีกคนอย่างไม่เข้าใจ






"คบกันฉันนะพัคจีฮุน" 


...........................



เมากาวต่ออีกเรื่องค่า ช่วงท้ายเรื่องพลังแอบหมดนิดหน่อย ขออภัยนะคะ
มีอะไรมาหวีดได้ที่ #mogurefic นะคะ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 84 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

112 ความคิดเห็น

  1. #40 lemontea96 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 3 มีนาคม 2562 / 03:04
    เขินเด้อออออออออ
    #40
    0
  2. #23 B a c k b i t e r (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2562 / 02:05
    บ้าจริงงงงงงงงงงง เขินนน
    #23
    0
  3. #22 MMXIX (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2562 / 09:08

    น่าร้ากกกก นึกว่าจะดราม่า

    #22
    0
  4. #21 dream (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2562 / 23:50
    แงงง น่ารักมากงื้อออ นึกว่าจะแบดวาเลนไทน์ซะแล้ว
    #21
    0
  5. #20 unitboyy (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2562 / 22:27
    โอ๊ยยย น่ารักกกก คนมันใช่ยังไงก็ใช่อะ
    #20
    0