[SF] PWJ World

ตอนที่ 12 : [OS] Dawn Moon : Jihoon x Woojin ft. Youngmin

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 264
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 45 ครั้ง
    22 ธ.ค. 62









ฮึก.. 






คนข้างใต้สะกดกลั้นเสียงของตนไว้ ฟันเขี้ยวกัดลงบนริมฝีปากล่างแน่น ใบหน้าเงยขึ้นตามความรู้สึกที่ถาโถมเผยให้เห็นสันกรามและลำคอชัดเจน







สัมผัสของลมหายใจอุ่นร้อนโลมเลียไปทั่วร่าง คนข้างบนไล่ปลายจมูกบนผิวแทนทุกส่วนที่สามารถเข้าถึง เชยชมกลิ่นกายเบาบางชวนให้ลิ้มลองราวกับชีสเค้กหอมกรุ่น






ขณะที่มือนั้นปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตสองเม็ดสุดท้ายของคนข้างล่างอย่างเชื่องช้า






"ร้องไห้ทำไมครับ" 






เสียงนุ่มกระซิบข้างหู ตามมาด้วยปลายนิ้วที่ปาดหยดน้ำตาซึ่งเกาะอยู่ตรงหางตาเรียว 





"ผมไม่ชอบเห็นหมอร้องไห้เลย" 






คนพูดจรดริมฝีปากนุ่มลงบนซอกคอก่อนจะดูดดึงเนื้อเสียเต็มแรงจนอีกคนหลุดส่งเสียงครางออกมา





ด้วยความเจ็บปวดจากการกระทำเมื่อครู่ ส่งผลให้สายสัมพันธ์ที่เชื่อมต่อทั้งสองร่างยิ่งแนบแน่นเสียจนคนถูกโอบรับต้องยืดตัวลุกขึ้นมอง





คุณหมอผิวแทนนอนทอดร่างบนเตียงพยาบาลโดยมีเพียงเสื้อกาวน์และเสื้อเชิ้ตสีขาวปกปิดร่างกายขณะที่เสื้อผ้าชิ้นอื่นถูกโยนลงไปกองกับพื้นตั้งแต่หัวค่ำ






เพราะกางเกงของหมอมันเกะกะสิ้นดี







สะโพกเนียนเปลือยเปล่าแนบชิดอย่างลึกซึ้งกับส่วนกลางกายของเขาที่พ้นจากขอบกางเกงยีนส์และบ็อกเซอร์อย่างหมิ่นเหม่ 






พร้อมเสื้อยืดสีดำตัวเก่งที่เปื้อนเลือดนิดหน่อย







"อย่ารัดผมแน่นนักสิครับ ผมจะทนไม่ไหวเอานะ" 





"ปะ..ปล่อย.."





เสียงแหบแห้งอ้อนวอนเขา เจ้าของเสียงพยายามดึงแขนทั้งสองข้างให้หลุดจากกุญแจมือที่คล้องกับราวเหล็กขอบเตียง 




แต่เสียงแหวนเงินที่นิ้วนางของซ้ายกระทบกับราวเหล็กยามขัดขืนฟังแล้วบาดใจเป็นที่สุด







"ไม่เอาสิครับ" 





ดวงตาโตคู่นั้นจ้องมองคนข้างใต้ สายตาว่างเปล่าทว่าดุดันสะกดให้อีกคนยอมหยุดนิ่งด้วยความกลัว





แสงนวลจากพระจันทร์ส่องเข้ามาบนเตียงอย่างเหมาะเจาะ คนข้างบนแลบลิ้นเลียริมฝีปากเมื่อความกระหายเพิ่มสูงขึ้น 





มือข้างหนึ่งคว้าเข็มฉีดยาที่วางบนรถเข็นอุปกรณ์แพทย์ข้างเตียง สีประหลาดของสารในตัวเข็มทำให้คนผิวแทนเริ่มอยู่ไม่สุข น้ำตาไหลลงมาอาบแก้มทั้งสองข้าง





"นั่นอะไร ไม่เอานะ จีฮุน!"






ใบหน้าหวานยกยิ้มอย่างพึงใจ 





"นี่เป็นครั้งแรกเลยนะที่หมอยอมเรียกชื่อผมนับจากวันนั้น" 





มืออีกข้างที่ว่างอยู่จับแขนที่ถูกพันธนาการไว้ให้แน่นหนา





"ผมดีใจนะ" 





"..."





"แต่หมอก็รู้ว่าคนที่ทำให้ผมเสียใจมันต้องเจอกับอะไร" 








....... 












พัคจีฮุน


เกิดปี 1999 เดือนพฤษภาคม วันที่ไม่ทราบแน่ชัด


การศึกษา จบระดับมัธยมศึกษาตอนปลาย 


ที่อยู่ สถานอนุเคราะห์เด็กกำพร้า จังหวัด XX










พัคอูจินขมวดคิ้วในขณะที่กำลังอ่านข้อมูลในแฟ้มตรงหน้า ดวงตาเรียวเหลือบมองชายวัยกลางคนที่นั่งอยู่ด้านหน้า






"แน่ใจเหรอครับ" 





"ผมไม่เคยทำเคสแบบนี้" 


คนถูกถามพยักหน้าเชื่องช้า






"ผมว่าให้หมอยองมินเขา.."






สายตาไม่พอใจที่ส่งมาจากหมอใหญ่ทำให้อูจินรีบสงบปากสงบคำทันที





"ก็หมอยองมินไม่อยู่ คนที่เชี่ยวชาญศาสตร์ใกล้เคียงก็มีแต่คุณ" 





"เนื่องจากทางตำรวจแจ้งมาว่าเป็นคดีลับ คงต้องขอความร่วมมือห้ามบอกให้ใครรู้เรื่องนี้โดยเด็ดขาด.."





"..กับหมอยองมินเองก็ห้ามบอก"













คนผิวแทนเดินถือแฟ้มเอกสารมาหยุดยังหน้าห้องทำงานขอองตน ที่ตอนนี้มีตำรวจนอกเครื่องแบบยืนเฝ้าอยู่





"คุณหมอพัคใช่มั้ยครับ เชิญด้านในเลยครับ"







..เพิ่งจะคุยกันเมื่อกี้เอง จะให้เริ่มเลยเรอะ.. 







พัคอูจินเดินตัวเกร็งเข้าไปในห้องเมื่อถูกเชิญโดยคุณตำรวจร่างยักษ์ และยิ่งเกร็งมากขึ้นเมื่อพบอีกสามชีวิตที่เข้ามาก่อนหน้านี้





ชายหนุ่มหน้าสวยในชุดสีดำนั่งอยู่บนโซฟาตัวเล็ก ดวงตาโตจนเห็นนัยน์ตาสีเข้มชัดเจน สันจมูกมนรับกับโครงหน้าจนดูดีเสียจนนึกว่าเป็นคนดัง 





หากไม่มีกุญแจมือสีเงินวาววับนั่น.. 





ทั้งที่ดูไม่น่าจะเป็นคนร้ายได้แท้ๆ









ตำรวจนอกเครื่องแบบสองนายจ้องชายคนนั้นไม่วางตาเมื่อสังเกตเห็นการขยับตัว คนถูกจ้องทำหน้าเบื่อหน่ายก่อนจะหันมามองอีกคนแทน






"ช่วยออกไปก่อนได้มั้ยครับ" อูจินเอ่ยปากหลังจากนั่งลงที่โต๊ะ





"เขาอันตรายนะครับหมอ ผมว่า.."





"อย่ามาขัดขวางการทำงานของผมนะครับ" 






สองคนนั้นมองหน้ากันอย่างชั่งใจ ก่อนจะตัดสินใจจะพันธนาการขาผู้ต้องหาไว้กับขาเก้าอี้โซฟาเพื่อความปลอดภัยอีกขั้น






คุณหมอลุกจากโต๊ะทำงานมานั่งที่โซฟาฝั่งตรงข้ามเมื่ออยู่กันเพียงลำพัง 





"คุณคือพัคจีฮุนสินะครับ ผมพัคอูจินนะ" 





น้ำเสียงสดใสที่ส่งมาทำเอาคนถูกทักยิ้มกริ่ม





"ผมไม่ใช่คนไข้เด็กของคุณนะ ไม่ต้องทำแบบนั้นก็ได้" 





"..."





"ตำรวจคิดยังไงถึงเอาจิตแพทย์เด็กมาคุยกับผมเนี่ย" 





"คุณรู้?" 





อูจินถามออกไปอย่างประหลาดใจ






"เฮอะ" 






..ก็ดูท่านั่งสิ อย่างกับเด็กสามขวบ ไหนจะขวดโหลลูกอมบนโต๊ะอีก.. 









ท่าทางไม่สบอารมณ์ของจีฮุนช่วยเรียกรอยยิ้มจากคุณหมอได้เป็นอย่างดี





"ช่างสังเกตเหมือนกันนะ เก่งจัง" คำชมเพียงเล็กน้อยทำให้คนถูกชมดึงหน้าตึงทว่าใบหูกลับขึ้นสี






"ยังไม่ได้พูดอะไรสักหน่อย!"





"สีหน้าคุณมันบอกหมดแล้วละครับ" 





"..."





"รีแล็กซ์แล้วมาคุยเรื่องสนุกๆ กันเถอะครับ" 







.... 








..

นิ้วเรียวลูบไล้ลงบนแก้มนิ่มอย่างแผ่วเบาจนคนถูกกระทำสะดุ้งโหยง





มือหนาวางมือถือในมือก่อนจะหันมามองคนตัวโตข้างๆ อย่างไม่พอใจ





"เล่นเป็นเด็กๆ อีกแล้ว ผมเจ็บ!"





"ก็เราเอาแต่จ้องมือถือ เป็นคนชวนพี่มาดูหนังที่ห้องเองไม่ใช่เหรอไง" ยองมินยิ้มกว้างพลางชูรีโมทในมือ





"อิ่มแล้วมันง่วงนี่นา.." คนผิวแทนพูดพลางเอนหัวซบไหล่คนข้างกาย 





"กังวลอะไรอยู่หรือเปล่า? ช่วงนี้หน้ายุ่งตลอดเลยนะ" 






ลำแขนถูกเหยียดออกไปโอบกอดไหล่กว้างของอูจินไว้ 





"แค่งานเยอะเฉยๆ แหละ.." อูจินตอบเสียงเบาก่อนจะยกขาขึ้นนั่งชันเข่าบนโซฟาเป็นก้อนกลม ให้อีกคนได้กอดแนบชิดขึ้น





มือถือเครื่องเดิมสั่นอีกครั้งแต่เขาไม่คิดจะแตะมันอีก เพียงข้อความแรกก็ทำเขาใจหายเสียหมด





..พัคจีฮุนหลบหนีออกไปแล้ว ระวังตัวด้วย.. 









ข้อความจากคุณตำรวจที่ดูแลคดีนี้ส่งแจ้งเตือนมา เพราะรู้ว่าหลายเดือนที่ผ่านมา คนๆ นั้นตามติดเขามากเพียงใด





แม้ไม่ยอมพูดเรื่องส่วนตัว แต่จีฮุนไม่แสดงท่าทีต่อต้านเขาเหมือนที่เจอในคราแรก 

 




และดูจะสบายใจที่เห็นเขาในระยะสายตา.. 





ตอนแรกเขาก็ไม่เชื่อหรอก จนทางตำรวจต้องร้องขอให้เขาเข้ามาอยู่ในห้องสอบสวนทุกครั้ง จีฮุนถึงยอมเปิดปาก









"นี่อูจิน.."





เสียงทุ้มต่ำของยองมินดังขึ้น และทันทีที่เขาเงยหน้าขึ้นไป ริมฝีปากกลับถูกบดเบียดอย่างนุ่มนวลแต่แนบแน่น 






"อืออ.."








คนตัวโตกว่าผละจูบออกโดยไม่คิดจะรุกล้ำต่อ ยองมินจ้องมองคนหน้าแดงในระยะประชิดก่อนจะยิ้มกว้าง







"ไหนๆ เราก็คบกันมานานแล้ว.."










"แต่งงานกันนะ" 









พัคอูจินซบใบหน้าร้อนลงบนอกของอีกคนทันทีจนยองมินหัวเราะร่า มือหนาลูบผมคนในอ้อมกอดเบาๆ ด้วยความเอ็นดู






"ว่าไงครับ?" 






"ขอแต่งงานแบบไม่มีแหวนก็ได้เหรอ.." เสียงบ่นพึมพำดังขึ้นเบาๆ คนตัวโตจึงแกล้งกดจูบลงบนหน้าผากอีกที





"จูบมัดจำแทนไว้ก่อนไงครับ" 






"พอแล้วๆ กลับไปได้แล้ว" 





อูจินสะดุ้งก่อนจะรีบผละตัวออกแล้วดึงยองมินให้ลุกจากโซฟา 





เจ้าของห้องรีบดันตัวอีกคนออกไปหน้าประตูพร้อมยัดกระเป๋าของอีกฝ่ายไว้ในมือ






"อ่ะ โอเค กลับก่อนก็ได้ รู้ว่าเขินอยู่" 




"..." 





"ก่อนนอนหรือก่อนออกไปข้างนอกอย่าลืมปิดห้องดีๆ ล่ะ เมื่อกี้ตอนเข้ามาพี่ต้องมาปิดประตูระเบียงให้ ขี้ลืมจริงๆ เลยเราเนี่ย" 





ยองมินยิ้มกว้างก่อนจะจากไป ทิ้งให้อูจินยืนครุ่นคิดอยู่เพียงลำพัง






..เมื่อเช้าก็ว่าปิดประตูหมดแล้วนี่นา.. 









นิ้วเรียวแตะริมฝีปากตัวเองเบาๆ เมื่อนึกถึงเหตุการณ์เมื่อครู่ สัมผัสร้อนยังคงอยู่ชวนให้ใบหน้าขึ้นสี







อูจินเดินเลี้ยวเข้าไปในห้องน้ำเพื่อล้างหน้าล้างตาไล่ความรู้สึกขวยเขินให้เบาลง 







ทว่าทันทีที่เงยหน้าขึ้นมาสบมองกระจกเงาเบื้องหน้า

ความหวาดกลัวก็เข้ามาแทนที่.. 












"ไม่ได้เจอกันนานนะครับ" 






"คุณ!!" 







พัคจีฮุนในชุดสีดำยืนมองเจ้าของห้องจากทางด้านหลัง พัคอูจินหันหลังกลับมามองด้วยความตกใจ 






คนผิวแทนในชุดเชิ้ตขาวถูกเหวี่ยงตัวเข้าไปใต้ฝักบัวก่อนที่อีกคนจะเข้ารวบมือไว้เหนือศีรษะแล้วประชิดตัวเสียจนไร้ช่องว่าง






"ไม่เจอกับแป๊บเดียว ลืมชื่อผมแล้วเหรอครับ"





"เข้ามาได้ยังไง?" 





"อย่าทำหน้ากลัวผมแบบนั้นสิครับ มันทำให้นึกถึงเหยื่อคนก่อนๆ.."





อูจินกัดเม้มริมฝีปากตัวเองแน่นเมื่อนึกขึ้นได้ว่าผลงานของฆาตกรเลือดเย็นตรงหน้านั้นเป็นอย่างไร






 "ยิ่งทำแบบนั้นเหมือนยิ่งยั่วผมนะ"






นิ้วมือสากแตะลงบนริมฝีปากอิ่มแผ่วเบาก่อนจะกดน้ำหนักลงไปมากขึ้นจนคนถูกกระทำส่งเสียงคราง






"อย่าให้มันมาแตะต้องหมออีก ถ้ายังไม่อยากเห็นมันตาย" 





เมื่อสิ้นเสียง จุมพิตร้อนแรงก็ถูกส่งมอบให้อย่างรวดเร็วจนอูจินตั้งตัวไม่ทัน ปลายลิ้นเข้ารุกล้ำรุนแรงจนอ่อนระทวย



.

ไม่นานแขนทั้งสองข้างก็เป็นอิสระ คนผิวเข้มจึงพยายามทั้งผลักทั้งทุบแต่กลับโดนกอดรัดไว้แน่นพร้อมกับมือร้อนที่สัมผัสไล้วนอยู่แถวสะโพกมน













ซ่าา.. 






แขนของอูจินพลาดไปโดนก๊อกน้ำฝักบัวเข้า ทำให้พวกเขาเนื้อตัวเปียกชุ่มกันทั้งคู่






เสียงหอบหายใจดังเคล้าคลอกันเมื่อจีฮุนกอบโกยความหอมหวานจนหนำใจ ปล่อยให้คุณหมอยืนหมดแรงพิงผนังห้องน้ำ




ชุดสีขาวของอูจินแนบชิดกับผิวเข้มยามเปียกชื้นจนแทบไม่อาจปิดบังอะไรได้อีก จีฮุนเลียริมฝีปากของตนอย่างหิวกระหายเมื่อได้เห็นเช่นนั้น 







ร่างกายสมส่วนของพัคอูจินแทบไม่เหลือส่วนใดที่ยังไม่ได้รับสัมผัสจากพัคจีฮุน





แม้เสื้อผ้าจะไม่ได้ถูกปลดเปลื้อง แต่มือคู่นั้นกลับสร้างความรู้สึกร้อนรุ่มให้คุณหมอจนไม่อาจปฏิเสธได้





ส่วนอ่อนไหวถูกกอบกุมครอบครองโดยผู้บุกรุกที่ตอนนี้กำลังแนบชิดอยู่ทางด้านหลัง พร้อมจุมพิตที่ต้นคอ





ทันทีที่ทุกอย่างเข้มข้นขึ้น ร่างเจ้าของห้องก็อ่อนระทวยพร้อมกับหมดสติไป ไม่ทันได้ยินเสียงคมเข้มของจีฮุนที่กระซิบข้างหู











"ห้ามแต่งงานกับมัน.."













"หมอเป็นของผมคนเดียว'








......


Inspired จากเพลง Dawn Moon ของพิจีฮุน
แน่นอนว่าแต่งอันนี้ดองไว้นานแล้วตั้งแต่บั้มแรกออก
แต่หาเนื้อเรื่องไปต่อไม่ได้+ขี้เกียจ เลยตัดตอนเป็น One shot มาแทน

ชอบไม่ชอบเม้นบอกกันได้นะคะ เป็นกำลังใจให้เราปั่นต่อได้มากจริงๆ สำหรับคนที่ตามอยู่ก็ขอบคุณมากนะคะ <3

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 45 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

112 ความคิดเห็น

  1. #109 Gorgeoussightsee (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2563 / 09:08
    ชอบมากค่ะคุณไรท์ เราจะรอติดตามทุกผลงานของไรท์เลยนะคะ
    #109
    0
  2. #108 แม่อูจิน (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 10 มกราคม 2563 / 10:11

    พัคจีฮุง!อย่าทำลูกเลาาาาลูกเลายังเด็กเล็กนักกก

    #108
    0
  3. #107 my99__ (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 5 มกราคม 2563 / 11:53
    อ้ากกกกกพ่ออออออออออย่าทำน้องงง ฮืออชอบมากเรยค่ะ
    #107
    0
  4. #106 Iu Bana (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2562 / 23:29
    ชอบมากเลยค่ะคุณไรท์ ฮรุกกกกก
    #106
    0
  5. #105 V.R.1 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2562 / 22:41
    โอ้โหพ่อดาร์คเหลือเกินนนนนแงงง
    #105
    0
  6. #104 Bluebellsalf (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2562 / 08:32
    ชอบมากค่ะแงงง ไม่อยากให้เป็น OS เลยย
    #104
    0
  7. #103 2day_star (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2562 / 21:34
    กี้ดดดดดีเหลือเกินนน ชอบมากๆเลยนะคะะ อยากให้มีตอนต่อไปเบยค่าา
    #103
    0
  8. #102 unitboyy (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2562 / 20:28
    มาทัน กรี๊ดดดดด แซ่บมากก ฮือเอ พี่จีฮุนคนร้ายๆอีกแล้วว ขอบคุณนะคะคิดถึงเรือมากๆ
    #102
    0