[SF] PWJ World

ตอนที่ 10 : [SF] Rarity : Jihoon x Woojin

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 286
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 42 ครั้ง
    9 พ.ย. 62









Pairing : Jihoon x Woojin 

Rate : R18 

Theme : Pistilverse

Note : ขออธิบายง่ายๆ นะค Pistilverse จะมีคนอยู่สามประเภท คล้ายๆ กับ Omegaverse​ แต่ละประเภทก็จะมีเงื่อนไขต่างกัน

Pistil พิสทิล = คนที่เมื่ออายุถึงช่วงหนึ่งจะมีลายต้นไม้สีน้ำตาลขึ้นที่กระดูกสันหลัง ไปจนถึงกระดูกสะบักหลัง 

Staman สเตเมน = มี 30% จากประชากรทั้งหมด โดยแต่ละคนจะมีสายพันธุ์​ดอกไม้ของตัวเอง 

เวลาที่มีอะไรกับพิสทิล ลาย​ดอกไม้สายพันธุ์​ของตัวเองก็จะไปขึ้นบนหลังพิสทิลค่ะ ยิ่งมีไรกันเยอะลายก็ขึ้นเยอะตาม 55 

Venom Stamen เวน่อม = มีแค่ 4%จากทั้งหมด ซึ่งสานพันธุ์​ของพวกนี้จะมีพิษ​ ทำให้พิสทิลที่เคยมีอะไรด้วยไม่สามารถไปมีอะไรกับคนอื่นได้ ไม่งั้นจะติดพิษตายทั้งคู่

Anti Stamen แอนติ สเตเมน = มีแค่ 1% พวกนี้จะสามารถล้างพิษของเวน่อมได้ ถ้าพิสทิลคนไหนอยากจะล้างพิษออก ต้องมา..กับพวกแอนติ จึงจะหายค่ะ


****จริงๆ verse นี้มีรายละเอียด​อีกเยอะแค่ แต่เราหยิบมาเขียนแค่นี้ก่อน หวังว่าจะชอบนะคะ









แสงไฟสีชมพูจากป้ายบาร์เหล้าสาดเข้าไปในซอกตึกคับแคบ


ชายสวมเสื้อฮู้ดสีดำนั่งชันเข่าอยู่ไม่ไกลจากถังขยะ


ร่างเปียกปอนนั่นโอบกอดตนเองเพื่อคลายหนาว


ใบหน้าก้มลงมองแอ่งน้ำเบื้องหน้าราวกับมีบางอย่างให้ค้นหา


แม้แสงสว่างจะไม่ชัดเจน แต่เขาดูออกว่าอีกฝ่ายเป็นใคร







"คุณคือพัคจีฮุนใช่หรือเปล่าครับ" 






เขาเงยหน้าจากจอมือถือขึ้นมามองชายแปลกหน้าในชุดฮู้ดดี้สีดำสะพายกระเป๋าใบใหญ่ที่เข้ามาทักเขา


ผิวสีแทนและสำเนียงแปลกประหลาดทำให้เขาก้าวถอยหลังออกมาหนึ่งก้าวอย่างระแวดระวัง 





"คุณหนีผมทำไมอ่ะ" 




"คุณนั่นแหละมีธุระอะไรกับผม แล้วรู้จักชื่อผมได้ไง"




"ผมชื่อพัคอูจิน รุ่นพี่ผมที่ชื่อจีซองแนะนำให้ผมมาหาคุณ" 





"..."





"เขาบอกคุณจะช่วยผมได้.."





"นายเป็นพิสทิล?" 





"ครับ" 





"กลับไปซะ"







ชายผิวแทนกะพริบตาสองสามครั้งราวกับไม่เข้าใจสถานการณ์ ต่างกับคนที่มีประสบการณ์ด้านนี้นับสิบครั้งอย่างพัคจีฮุนที่ชักสีหน้าไม่พอใจให้เห็นชัดเจน





เพราะเขาเป็นแอนติ สเตเมน 
ซึ่งมีเพียง 1% จากประชากรทั้งหมด
ซึ่งสามารถลบล้างพิษของพวกเวน่อม สเตเมน ด้วยความสัมพันธ์บนเตียง





เมื่อมีคนล่วงรู้ พวกพิสทิลที่หลงไปสานสัมพันธ์กับพวกเวน่อมจึงชอบมาขอความช่วยเหลือจากเขา






เริ่มแรกมันเป็นเรื่องสนุกที่ได้ร่วมรักกับเหล่าพิสทิลสาวสวย
หากแต่อาการล้มป่วยทรมานเจียนตายหลังจากนั้นทำให้เขาเข็ดขยาด






ทุกครั้งหลังความสันพันธ์แฝงผลประโยชน์นั้นจบลง
จีฮุนจะซึบซับอาการของพิษเหล่านั้นอยู่สามวันก่อนทุเลา





ไม่นานเขาก็เริ่มเก็บตัวและปฏิเสธทุกคำร้องขอ
จนชื่อของเขาเลือนหายไปจากวงโคจรอย่างว่า






"ครับ?"




"ฟังไม่รู้เรื่องหรือไง?" 




"แต่ผมอยากให้คุณช่วย" 




"ไม่ช่วยอะไรทั้งนั้น!" 




"แต่ว่า.."




"ไม่ใช่เพราะพวกนายมั่วกันเองจนติดพิษหรอกเหรอ ทำไมต้องมาลำบากคนอื่นเขาด้วย!!" 







สีหน้าของอีกคนเจื่อนลงอย่างเห็นได้ชัด 
แววตาที่มีความหวังดับวูบลง ก่อนดวงตาเรียวจะหรี่ลงพร้อมรอยยิ้ม





"นั่นสินะครับ ขอโทษที่รบกวนนะครับ"
















สามวันแล้วที่หมอนั่นเดินหันหลังจากไป
แต่ทำไมวันนี้ถึงยังอยู่ที่เดิม





ฝ่ามือสีแทนหยิบโทรศัพท์มือถือจากกระเป๋าเสื้อฮู้ดออกมา
ปลายนิ้วเรียวพยายามจะกดปุ่มใช้งานทว่าหน้าจอยังดับสนิท
เจ้าตัวถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนจะเก็บมือถือเข้ากระเป๋าดังเดิม






ขายาวก้าวเท้าเข้าไปในซอกตึกนั่นพลางกระชับร่มในมือแน่น
คอยระวังไม่ให้เกี่ยวเหล็กแหลมบนกำแพงสูงจนขาดวิ่น
อีกคนเงยหน้าขึ้นมองเขาจนมองเห็นรอยฟกช้ำชัดเจน






"ไม่มีที่ไปเหรอไง"




"..ครับ"


ตอบรับง่ายๆ ยังงี้เลยเหรอวะ





"มาจากไหน ทำไมไม่กลับบ้าน" 




"เดี๋ยวก็กลับครับ" 




"แล้วมานั่งตากฝนทำไมตรงนี้" 




"..."




"แบตมือถือหมด และก็ถูกพวกนักเลงแถวนี้ไถเงินไปใช่มั้ย" 




"ทำไมคุณรู้" 




"ก็ดูสภาพหน้าตัวเองสิ เละจนจะดูไม่ได้แล้ว"




"พูดจาใจร้ายจังครับ" 




"ถ้าไม่มีที่ไป ก็ไปกับผมก่อน"




"ไม่เป็นไรครับ อีกไม่กี่ชั่วโมงก็เช้าแล้ว เดี๋ยวผมไป.."




จีฮุนขมวดคิ้วจ้องหน้าซื่อๆ ที่กำลังตั้งใจอธิบายอย่างไม่สบอารมณ์จนคนถูกมองต้องชะงัก




"ผมไม่มีอารมณ์จะถามซ้ำสองนะ จะไปหรือไม่ไป"




"ไปครับ!" 




...... 









เสียงเปิดประตูห้องน้ำดังแว่วมาทำให้จีฮุนที่กำลังก้มหน้าก้มตายัดเสบียงใส่ตู้เย็นหันขวับไปมอง




คนต้นเสียงเดินเช็ดผมเปียกชุ่มของตนขณะก้าวเดินออกมา หยาดน้ำที่ปลายเส้นผมไหลหยดลงผิวแทนเปลือยเปล่าลงมาจนถึงลอนหน้าท้อง ดีที่อีกฝ่ายยังสวมกางเกงวอร์มปกปิดร่างกายไว้บ้าง





"เสื้อยืดที่คุณให้ผมมามันเล็กไปหน่อย พอจะมีตัวที่ใหญ่กว่านี้มั้ยครับ" 





เสียงโทนต่ำช่วยเรียกสติให้เขาละสายตาจากรูปร่างของคนตรงหน้าแล้วหมุนตัวกลับเข้าห้องนอนไปหาเสื้อยืดตัวใหม่ให้






"เดี๋ยวผมดูให้ งั้นคุณเอาเสื้อไปซักเถอะ เครื่องซักผ้าอยู่ตรงขวามือหน้าห้องน้ำนะ" จีฮุนส่งเสียงพลางขุดคุ้ยกองเสื้อผ้าในตู้





"จริงสิ เสื้อผ้าเปียกหมดทั้งกระเป๋าเลยนี่นา ขอบคุณนะครับ" เสียงอีกคนแว่วมา





ไม่นานเขาก็ควานหาเจอเสื้อที่คิดว่าอูจินน่าจะใส่ได้จากมุมที่ลึกที่สุดของตู้เสื้อผ้า ก่อนจะเดินกลับไปหาเจ้าตัว




ภาพของดอกไม้สีแดงสดบนแผ่นหลังเนียนทำให้จีฮุนชะงักฝีเท้า รูปทรงแปลกประหลาดคล้ายแมงมุมดูสวยงามและน่าหวั่นเกรงในเวลาเดียวกัน





ข้างเอวคอดปรากฎร่องรอยสีน้ำตาลเจือจางของดอกไม้สายพันธุ์อื่นที่ถูกเถาวัลย์ของเจ้าดอกไม้สีแดงทาบทับ มือหนาเผลอเอื้อมไปสัมผัสรอยสีแดงนั่นด้วยความสงสัย





ตามปกติร่างกายของพิสทิลจะปรากฏสายพันธุ์ดอกไม้ของคนที่สานสัมพันธ์ด้วย ไม่ว่าจะผ่านไปนานแค่ไหน รอยนี้จะไม่มีวันเลือนหาย แต่กรณีของอูจินนั้นพิเศษ





ราวกับเจ้าดอกไม้สีแดงนี่กำลังกลืนกินรอยของคนอื่น
เพื่อให้ร่างนี้เป็นของมันเพียงคนเดียว









"นี่มันดอกอะไร" 




"..สไปเดอร์ลิลลี่ครับ"




"คนนี้สินะที่เป็นเว่น่อม" อีกฝ่ายพยักหน้าเบาๆ ในขณะที่ปลายนิ้วลูบไล้ไปตามแผ่นหลังเพื่อนับจำนวนรอย







สามครั้ง.. 








สไปเดอร์ลิลลี่สามดอกบนแผ่นหลังบอกเขาเช่นนั้น








"สวมเสื้อก่อน" 





จีฮุนตัดบทเมื่อรู้สึกตัวว่าเขาเริ่มสัมผัสอีกคนแนบชิดเกินไป มือหนายื่นเสื้อให้อีกฝ่ายก่อนจะปลีกตัวออกมา





..... 








"เวน่อมที่สามารถลบรอยสเตเมนคนอื่นได้น่ะเหรอ?"




น้ำเสียงครุ่นคิดของเพื่อนสนิททำให้เขาละสายตาจากคนผิวแทนที่กำลังยกลังผักสดเข้าไปในครัวแล้วหันมาหา




"ไม่เคยได้ยินเรื่องพวกนี้เลยแฮะ นี่นายแน่ใจนะว่าเห็นไม่ผิด" 




"ไม่หรอก แต่ก็แปลกอีกอย่าง" 




"อะไร" 




"ปกติลายของสเตเมนต้องเป็นสีน้ำตาลเข้ม แต่อันนี้มันเป็นสีแดงสดยังกับเลือด" จีฮุนหันกลับไปมองอูจินที่กำลังช่วยคนครัวเตรียมของ




"อย่ามาอำน่าจีฮุน" ซองอูทำหน้าไม่เชื่อในสิ่งที่ได้ยิน แต่สีหน้าจริงจังของคนข้างๆ ช่วยยืนยันได้เป็นอย่างดี




"คุณสมบัติแบบนั้นมีแต่พวกแรร์เวน่อมที่จะทำได้"




"..."




"หมอนี่ไว้ใจได้จริงๆ ใช่มั้ย?"




"ทำไมถึงถามแบบนั้น?" 



"เคยได้ยินว่าพวกที่ข้องเกี่ยวกับแรร์เวน่อมน่ะอันตรายทั้งนั้น" 







อันตรายเหรอ.. 


พัคอูจินคงไม่ใช่แบบนั้นหรอก







นับตั้งแต่วันนั้นเขาก็เป็นฝ่ายเสนอให้อีกคนพักอยู่ด้วยกันไปก่อนเพราะจะไล่คนไม่มีเงินติดตัวออกไปก็ใช่ที่ และในห้องเขาเองก็ไม่ได้มีทรัพย์สินมีค่าอะไรน่าขโมยสักนิด




จากนั้นจึงฝากให้มาเป็นลูกจ้างที่ร้านเนื้อย่างของซองอูเพื่อให้อีกคนหาเงินกลับบ้าน เขาไม่ได้ใจดีพอจะให้เงินคนแปลกหน้าฟรีๆ หรอก





ส่วนมือถือที่พังของอูจินเครื่องนั้นก็ฝากแพจินยอง รุ่นน้องที่เป็นลูกจ้างร้านไอทีช่วยซ่อมให้โดยไม่ต้องเสียเงินสักวอน อาจจะแค่หิ้วเหล้าเหลือๆ จากที่ร้านไปฝากก็เพียงพอ





มันอาจฟังดูแปลกๆ ที่เขาทำให้คนแปลกหน้าถึงขนาดนี้ แต่เชื่อเถอะว่าคนอย่างอูจินห่างไกลจากคำว่าอันตรายอยู่เยอะ






คนที่นั่งตัวเกร็งเพราะตื่นคนตอนกินข้าวด้วยกันครั้งแรก


คนที่ทำตาใสใส่เวลาเขาห้ามไม่ให้อีกคนทำงานบ้านแทน


คนที่ยิ้มกว้างจนเห็นฟันเขี้ยวเวลาเขากินอาหารฝีมือเจ้าตัว


คนที่ส่งสายตาออดอ้อนใส่เขาตอนที่เขาบอกว่าจะกลับบ้านช้า






บอกว่าน่าเอ็นดูยังเป็นไปได้มากกว่าอีก








"อูจินๆ" ซองอูกวักมือเรียก เจ้าของชื่อเดินออกมาจากครัวหาเจ้าของร้านที่นั่งจิบโซจูแต่หัววันอย่างสงสัย




"ครับ" 




"ดื่มด้วยกันสักแป๊บสิ" 




"ซองอู.." จีฮุนปราม




"แต่ผมทำงานอยู่"




"นิดเดียวน่ะ กินจากแก้วฉันไปก็ได้" มือเรียวเลื่อนแก้วโซจูให้




"ไม่เป็นไรครับ ผมขอแก้วใหม่ดีกว่า"




"รังเกียจฉันเหรออูจิน!" ซองอูแกล้งโวยวาย "กินแก้วจีฮุนไปก็ได้" 




เจ้าของร้านถือวิสาสะหยิบแก้วของเพื่อนสนิทเลื่อนให้เด็กหนุ่มตรงหน้า 




อูจินรับมันไปก่อนยกขึ้นจิบตามมารยาท แต่เมื่อจีฮุนจะดึงแก้วกลับ ฝ่ามือเข้มรั้งมันไว้




"คุณจีฮุนกลับไปพักผ่อนเถอะครับ อีกสี่ชั่วโมงต้องไปทำงานแล้วนะ" 




"อืม นายกลับไปทำงานเถอะ" พูดจบคนผิวแทนก็คว้าแก้วและเดินจากไป




..... 









04.00


จีฮุนประคองตัวเองเข้ามาในห้องด้วยอาการมึนเมาเล็กน้อย เป็นเรื่องธรรมดาของคืนวันศุกร์ที่ลูกค้าบางรายจะนึกครึ้มเลี้ยงเครื่องดื่มให้บาร์เทนเดอร์อย่างเขาบ้าง




มีหรือที่คนอย่างเขาจะแพ้ฤทธิ์แอลกอฮอล์ได้ง่ายๆ หากแต่มีเรื่องกวนใจต่างหากเลยยั้งมือตอนรินเหล้าไม่ค่อยได้






ภาพในมือถือของพัคอูจินนั่นแหละที่กวนใจเขา





ต้นเรื่องเกิดจากจินยองที่ซ่อมมือถือให้จนใช้การได้แต่ก็แอบสำรวจข้อมูลในเครื่องไปเยอะอยู่ถึงได้มาบอกเขา




รูปแผ่นหลังสีแทนที่เต็มไปด้วยคิสมาร์กและรอยของสไปเดอร์ลิลลี่ในขณะที่เจ้าตัวหลับไหลบนเตียงนั่นน่ะ





ถึงจะรู้อยู่เต็มอกว่าอูจินต้องเคยผ่านเรื่องอย่างว่ามาบ้าง 


แต่ไม่นึกว่าพอเห็นภาพจริงแล้วจะรู้สึกแน่นหน้าอกแบบนี้




"คุณจีฮุน" 




คนที่ขดตัวนอนอยู่บนโซฟาสะลึมสะลือลุกขึ้นมาหาเจ้าของห้อง




"จะอาบน้ำก่อนมั้ยครับ เดี๋ยวผมหยิบผ้าเช็ดตัวให้" 





พัคจีฮุนพยักหน้าก่อนจะเดินสะโหลสะเหลเข้าครัวไป อาการร้อนรุ่มจากแอลกอฮอล์ชวนให้ลำคอแห้งผากจนรอไม่ไหว


มือหนาคว้าแก้วน้ำข้างอ่างล้างจานขึ้นมาโดยไม่สนใจว่ามันจะเหลือน้อยกว่าครึ่ง






"อย่าครับ!!" 








เพล้งง.. 








อูจินวิ่งตรงมากระชากแก้วน้ำออกจากมืออย่างแรงจนมันแตกคามือเจ้าตัว


คนเมาสร่างขึ้นมาทันทีด้วยความตกใจ 





"ทำบ้าอะไรเนี่ย!!" 




"ขอโทษครับ.."




"มีอะไรในแก้วนั่น?" คนผิวแทนส่ายหน้าช้าๆ




"ทำไม.." 






เจ้าของห้องกลืนคำพูดลงคอเมื่อเห็นสายตาเว้าวอนของอีกคน หยาดน้ำตาไหลออกมาแทนคำตอบแต่ดันแปลกที่เขากลับเข้าใจมัน




"เพราะแรร์เวน่อมคนนั้นใช่หรือเปล่า?" 




"..."




"พิษมันร้ายแรงถึงขั้นดื่มน้ำแก้วเดียวกันก็ไม่ได้เหรอ?"




"ผะ..ผมไม่อยากให้คุณจีฮุนตาย"














05.00




เสียงสะอึกสะอื้นเงียบลงหลังจากที่เขาทำแผลให้อีกคนเสร็จ 




คนขี้แยก้มมองผ้าพันแผลอย่างกระอักกระอ่วน ปลายจมูกและใบหูแดงก่ำจากการร้องไห้ก่อนหน้านี้




อูจินไม่ยอมปริปากพูดอะไรอีกนอกจากไม่อยากเห็นเขาตายแล้วก็เอาแต่ร้องไห้ไม่หยุด จนต้องปลอบให้มาทำแผลก่อน




"อูจินนา.."




"คะ..ครับ"




 คนผิวแทนสะดุ้งเมื่อถูกเรียกด้วยสรรพนามที่ไม่คุ้นชิน จีฮุนลูบเรือนผมสีเข้มอย่างแผ่วเบาด้วยความเอ็นดู




"ฉันนั่งอยู่นี่ ยังไม่ตายสักหน่อย จะไม่หันมามองกันหน่อยเหรอ" 




ดวงตาเรียวเหลือบมองเขาอย่างกล้าๆ กลัวๆ แต่ท้ายที่สุดก็ยอมให้เขาดึงตัวไปนั่งใกล้ๆ


แขนแกร่งโอบกอดอีกคนให้คลายกังวล ในขณะที่ตัวเองกลับครุ่นคิดถึงสาเหตุของเรื่องนี้







จีฮุนไม่ค่อยรู้เรื่องพวกแรร์เวน่อมสักเท่าไหร่
แต่อาจจะจริงอย่างที่ซองอูว่า.. 




คนที่สามารถแพร่พิษให้คนอื่นได้รุนแรงขนาดนี้ท่าทางจะอันตรายอยู่ไม่น้อย แต่อูจินดูไม่เป็นแบบนั้น




ไม่อย่างนั้นคงปล่อยให้คนแปลกหน้าอย่างเขาโดนพิษตายไปก็ได้




ไม่อย่างนั้นก็คงไม่ดั้นด้นจากปูซานมาขอความช่วยเหลือจากเขา.. 








"อูจิน.."




"ยังอยากให้ฉันช่วยอยู่มั้ย?"




"..."




"อยากให้ฉันถอนพิษให้นายมั้ย?" 







คนถูกถามรีบผละตัวออกจากอ้อมกอดแล้วส่ายหน้า






"ไม่ครับ ไม่เอานะ" 




"ทำไมล่ะ? ฉันเป็นแอนติ สเตเมนที่ถอนพิษได้ นายก็รู้นี่" 





"ผมไม่.."








ริมฝีปากหนากดจูบแผ่วเบาที่แก้มนิ่มเพื่อยืนยันคำพูดของตน ปลายจมูกไล่เชยชมกลิ่นกายจากลำคออีกคนอย่างห้ามไม่ได้ 






"ไม่เชื่อใจฉันเหรอ หื้ม?"





เสียงทุ้มต่ำกระซิบอยู่ข้างใบหูทำเอาอูจินกำชายเสื้อของจีฮุนแน่น 





"ถ้าไม่ถอนพิษออก สักวันคนที่ตายก็คือนายเอง.."



สัมผัสร้อนประทับลงบนแก้มอีกข้างก่อนจะลามไปบนหน้าผากมน





"ฉันเองก็ไม่ยอมให้นายตายเหมือนกัน" 












พัคจีฮุนจำไม่ได้ว่าอูจินตอบอะไรเขากลับมา
รู้สึกตัวอีกที ตอนที่โยนเสื้อยืดของอีกคนไปให้พ้นทาง






ผิวแทนเนียนสวย
กล้ามอกและหน้าท้องเป็นลอนดูเย้ายวน
จนหยุดสัมผัสเลยไม่ได้แม้แต่วินาทีเดียว






เริ่มต้นด้วยจุมพิตอ่อนโยนกับคนข้างใต้เพื่อสร้างความผ่อนคลาย





ปลายนิ้วหยอกเย้ากับส่วนที่ไวต่อสัมผัสจนอูจินครวญคราง
ปลายลิ้นเริ่มเชื่อมสัมพันธ์อย่างนุ่มนวลไม่เร่งเร้า





"จีฮุนนา.."






เสียงตอบรับดีเกินคาดเมื่อเขาเคลื่อนใบหน้าลงต่ำ
ลิ้มรสชาติบนจุดสัมผัสบริเวณอกอย่างโหยหา
สองมือจับขอบกางเกงวอร์มแล้วเลื่อนลงช้าๆ






สัมผัสแปลกปลอมทำให้อูจินเผลอยกสะโพกรับอย่างรู้งาน 
ความร้อนรุ่มภายในทำให้จีฮุนอยากแทรกเข้าหาใจแทบขาด






"อยากไปที่เตียงมั้ย?"




.
เสียงทุ้มต่ำสั่นเครือขณะที่สอดแทรกอีกนิ้วเข้าไป
คนที่นอนบิดเร่าบนโซฟาพยักหน้าก่อนจะส่งเสียงหวานเมื่ออีกคนถอนนิ้วออก






คนผิวแทนถูกอุ้มมาวางไว้บนเตียงอย่างเบามือ
สีขาวของผ้าปูที่นอนตัดกับสีผิวของอูจินอย่างเห็นได้ชัด





แต่ที่ชัดกว่าคือร่างเปลือยเปล่าตรงหน้า
กล้ามเนื้อทุกส่วนบนร่างนี้ดึงดูดสายตาจนแทบไม่น่าเชื่อ






แค่อยู่นิ่งๆ ก็ดูยั่วยวนจนแทบบ้าแล้วเนี่ย! 






จีฮุนปลดเปลื้องเสื้อผ้าของตนอย่างเชื่องช้า
แต่สายตาเอาแต่ไล่มองสัดส่วนอีกคนจนผิวแทนขึ้นสี

.


"อย่ามองแบบนั้น"




"แบบไหน?"



"แบบจะกิน.."





"ก็จะกินจริงๆ นี่" 







เจ้าของห้องว่าก่อนจะเคลื่อนตัวไปมอบดีพคิสร้อนแรงผิดกับตอนที่จูบกันบนโซฟา





มือหนาลูบไล้สำรวจไปทั่วกายจนแทบไม่เหลือพื้นที่
ไม่นานสัมผัสร้อนรุ่มก็แทรกเข้ามากลางกาย





จังหวะแสนอ่อนโยนที่ขับเคลื่อนไม่ได้ทำให้ความเร่าร้อนลดน้อยลง 





อูจินคว้าร่างของจีฮุนมากอดไว้แนบแน่นจนแทบไร้ช่องว่าง 
กายของทั้งคู่เต็มไปด้วยหยาดเหงื่อจากพิษรักที่เชื่อมถึงกัน





เสียงเตียงกระแทกกระทั้นถี่ขึ้นเช่นเดียวกับอารมณ์ที่พุ่งสูง
เสียงอูจินกระซิบปนหอบครางดังข้างหูแต่ไม่อาจจับใจความได้









..ก่อนที่พวกเขาจะเชื่อมต่อกันโดยสมบูรณ์
















10.00







น้ำหนักบนศีรษะที่ผิดปกติทำให้พัคจีฮุนต้องลืมตาตื่น 
ไอร้อนจากผิวกายทำให้เดาได้ไม่ยากว่าเริ่มจับไข้แล้ว
อาการปวดร้าวแล่นไปทั่วตัวจนไม่อยากรู้สึกตัวตื่น






แสงแดดรุนแรงสาดส่องอย่างไร้ความปราณี
เขาขยับตัวดึงชายม่านเลื่อนให้บังแสงสว่าง






สงสัยจะขยับตัวแรงไปหน่อย










"อื้อออ.."






คนผิวแทนส่งเสียงประท้วงก่อนจะพลิกตัวหันหลังให้







จีฮุนทิ้งตัวลงนอนตะแคงมองอีกฝ่ายแทนการเข้าไปกอด
พิษไข้จากอูจินออกอาการเร็วและน่าจะสาหัสเอาการ
แม้อยากจะลุกไปหายากิน แต่ปวดหัวต้องขอนอนต่อ







แสงแดดด้านนอกยังส่องเข้ามาตรงช่องว่างระหว่างผ้าม่าน
ทาบทับลงบนแผ่นหลังเนียนของอูจิน
จนเห็นอะไรที่มันผิดแผกไปจากเดิม.. 










รอยเถาวัลย์ใหม่ปรากฏขึ้น

ปลายของมันเป็นดอกไม้สีเหลืองคุ้นตา

เบ่งบานเคียงข้างสไปเดอร์ลิลลี่มีพิษพวกนั้น







เขาคลี่ยิ้มอย่างพอใจในผลงาน





..ดอกนาร์ซีส์ซัส.. 


สายพันธุ์ของพัคจีฮุน






..ตีตราอยู่บนตัวพัคอูจินแล้ว





........


TBC (?) 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 42 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

112 ความคิดเห็น

  1. #94 Iu Bana (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2562 / 01:13
    สนุกมากกกกกกกกก คุณไรท์สู้ๆนะคะ
    #94
    0
  2. #93 unitboyy (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2562 / 08:42
    เพิ่งเคยอ่านเวิร์สนี้ มันดีงามมมมมมมม ฮือออออยากอ่านตอนต่อไปมากๆเลยค่ะ รอน้าาา
    #93
    0
  3. #92 2day_star (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2562 / 22:15
    สนุกมากเลยค่ะะะ ฮืออออ ชอบมากเลยอะะ ไม่เคยอ่านแนวนี้เลยค่ะ รุ้สึกแปลกแต่น่าสนใจมากเลยอะะ รอคอยตอนต่อไปนะคะะะ
    #92
    0
  4. #91 MMXIX (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2562 / 07:34
    สนุกมากค่ะ เป็นเรื่องที่น่าสนใจมาก แยากอ่านต่อแล้วค่ะอยากรู้ว่าจีฮุนจะมีอันตรายมั้ยถ้ารับพิษมาดูแล้วพิษน่าจะร้ายแรงมาก กลัวตอนจบนิดๆ บรรยายฉากncก็สวยงามค่ะไม่ได้ดูเรทไป เราชอบแบบประมานนี้เลย
    #91
    0
  5. #90 be your light (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2562 / 07:40
    ดีมากเลยค่ะ น่าติดตามต่อมากๆเลยคุณไรท์
    #90
    0
  6. #89 @Annlenes (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2562 / 19:40

    แงงงง น่าติดตามมากเลยค่ะ

    #89
    0
  7. #88 nudee31 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2562 / 08:37
    เพิ่งเคยได้อ่านเวิร์สนี้ มันดีมากๆเลยค่ะ ขอบคุณที่แต่งมานะคะ
    #88
    0
  8. #87 V.R.1 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2562 / 00:47
    ฮือ เคยเห็นเวิร์สนี้แต่ไม่เคยอ่านเลย ขอบคุณที่แต่งนะคะ น่าสนใจมากๆๆ
    #87
    0
  9. #86 Riboflavin (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2562 / 00:28

    ชอบมากเลย พึ่งเคยอ่าน verse นี้ครั้งแรกเลยค่ะ ดูสนุกน่าติดตามมาก อยากให้มีต่อ /ส่งสายตาปิ้งๆ

    #86
    0
  10. #85 Seobi_LoveYOU (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2562 / 00:26
    ไม่เคยรู้จักเวิร์สนี้มาก่อน แต่น่าสนใจมากๆค่า ไรท์แต่งออกมาก็สนุก อยากรู้ว่าน้องอูจะเป็นยังไงต่อ แต่พจฮคือนายทนความน่ารักน่าเอ็นดูพอจไม่ไหวใช่ม้าา ถึงขนาดยอมช่วยเพราะไม่อยากให้เค้าตาย แต่พิษในตัวน้องน่าจะเยอะมากกกกกก ต้องรักษาอีกหลายครั้งเลยมั้งนาย 555555 สู้ๆนะคะไรท์ ติดตามนะคะ อยากให้มีต่อจริงๆ555555
    #85
    0
  11. #84 Jin N\'a (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2562 / 00:14
    ชอบเนื้อเรื่องมากค่าาาา
    #84
    0