[SF] PWJ World

ตอนที่ 1 : [SF] Raining Spell : Jihoon x Woojin

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,090
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 84 ครั้ง
    23 ธ.ค. 61


Raining Spell









เสียงถอนหายใจดังชัดกลบเสียงฝนหมดสิ้น



ริมฝีปากนั้นเรียบตึงเช่นเดียวกับสีหน้า



แววตาว่างเปล่าที่จ้องมองมา.. 






พัคจีฮุนจับคันร่มในมือแน่น พยายามจะก้าวเท้าเข้าไปใกล้คนที่ยืนอยู่ท่ามกลางม่านฝนเย็นฉ่ำแต่สายตาคู่นั้นหยุดเขาไว้




"หยุดตรงนั้นเถอะจีฮุน" 




น้ำเสียงเย็นชาทำให้หัวใจเขาแทบหยุดเต้น




"นายเลือกเองที่จะมาที่นี่ ในเวลานี้.." 




"..." 




".. เลือกแล้วที่จะปล่อยฉันไป" 





หยาดน้ำตาของจีฮุนไหลออกมาแข่งกับสายฝนโดยไม่รู้ตัว เขายืนนิ่งไม่กล้าแม้แต่จะหายใจ เอาแต่จ้องมองคนตรงหน้าเพราะกลัวว่าภาพทุกอย่างจะหายไปได้ทุกวินาที






ทำไมเขาถึงเพิ่งรู้ตัวว่าเขาโหยหาอีกคนมากแค่ไหน.. 









เมื่อแปดปีที่แล้ว พัคจีฮุนย้ายบ้านจากโซลมาปูซานเนื่องจากแม่ของเขาได้แต่งงานใหม่กับนักการเมืองท้องถิ่นของที่นี่ ทำให้เขาต้องย้ายโรงเรียนมากลางคัน




ด้วยความเป็นเด็กเนิร์ดจากเมืองหลวงซึ่งแตกต่างจากคนที่นี่ ทำให้เขาถูกกลั่นแกล้งจนต้องคอยหาทางหลบหลีกและเปลี่ยนทางเดินกลับบ้านบ่อยครั้ง




วันนั้นก็เป็นอีกวันหนึ่งที่เขาต้องวิ่งหนีพวกที่ชอบหาเรื่องจนหลงเข้าไปในสวนไม้ของวัดเก่าแก่แห่งหนึ่งที่เขาไม่รู้จัก เมฆทะมึนและสายฝนที่บดบังแสงช่วยอำพรางการหลบหนีของเขาได้ดี




ร่างของใครบางคนที่ยืนอยู่ริมหน้าผาทำให้เขาหยุดฝีเท้าจากการเดินบนขอบกำแพงหินเปียกๆ 




หน้าผาหินสูงชันตั้งตระหง่านติดผืนทะเลที่ตอนนี้ถูกสายลมฝนพัดพาจนเกิดคลื่นสูงใหญ่ ชายผิวเข้มในชุดคลุมสีดำยืนหมิ่นเหม่อยู่ตรงขอบหน้าผา ใบหน้าเชิดขึ้นรับเม็ดฝนทั้งที่เสื้อผ้าเปียกชุ่ม







"เจอแล้ว!! ทางนี้เว้ย!!" 




จีฮุนรีบสาวเท้าเพราะถูกอีกฝ่ายเจอตัวแล้วแม้หางตาจะเห็นว่าคนชุดดำนั่นรู้ตัวแล้วว่าถูกเขามอง 








อั่กก... 




ร่างของเด็กเนิร์ดร่วงลงมากระแทกพื้นหินอย่างแรงเมื่อเขาก้าวพลาด เสื้อผ้ายิ่งเปียกชุ่มเพราะตรงนั้นมีแอ่งน้ำเล็กๆ อยู่ จีฮุนพยายามจะลุกขึ้นวิ่งหนีแต่ก็ไม่ทันการ




ฝ่าเท้าจำนวนนับไม่ถ้วนกำลังประทับลงบนร่าง เขาทำได้แค่งอตัวและใช้แขนทั้งสองป้องกันไม่ให้โดนจุดสำคัญ 




จู่ๆ ฝนก็เทลงมาหนักขึ้นพร้อมกับกลิ่นประหลาดปะทะเข้ามาพร้อมแรงลม ร่างกายของเขาเบาขึ้นมาอย่างไม่น่าเชื่อ และเมื่อรู้สึกตัวอีกที จีฮุนก็ยืนอยู่หน้าบ้านตัวเองเสียแล้ว




หลังจากวันนั้นเขาถึงรู้ข่าว.. 
พวกคนที่หาเรื่องเขาถูกซ้อมอาการสาหัสในตอนเย็นวันเดียวกัน





และหลังจากนั้นเขาก็ฝันประหลาด
ในฝันมีผู้ชายผิวเข้มในชุดย้อนยุคสีดำปรากฎอยู่ด้วยทุกค่ำคืน




......... 






.. พัคอูจิน.. 
คือชื่อของชายคนนั้น 
คนที่เปลี่ยนชีวิตของพัคจีฮุนไปตลอดกาล









ทุกครั้งที่เขาถูกทำร้ายร่างกายรุนแรง เขาจะได้กลิ่นประหลาดคล้ายกับกลิ่นสนิมโชยมา ก่อนที่ตัวเขาจะเปลี่ยนไป





สายตาหวาดกลัวจะแปรเปลี่ยนเป็นดุดัน สีหน้านิ่งเรียบ ร่างกายที่อ่อนแอกลับรู้สึกสดชื่นมีแรงขึ้นมา




แม้สติสัมปชัญญะจะคงอยู่ แต่ร่างกายขยับเคลื่อนไปจัดการเสยหมัดและฝ่าเท้าให้พวกเด็กนักเลงประทับใจไปหลายครั้งจนไม่มีใครกล้ามายุ่ง



แม้แต่ คังแดเนียล เพื่อนสนิทที่เคยเห็นเหตุการณ์นี้กับตาตัวเองยังตกใจที่เขาเปลี่ยนไปถึงขนาดนั้น




มีครั้งหนึ่งที่เขาต้องไปช่วยแดเนียลจากการถูกรุ่นพี่กลั่นแกล้ง และแน่นอนว่าร่างที่เก่งเรื่องการต่อสู้ของเขาย่อมต้องออกมาแผลงฤทธิ์ ทว่าร่างนั้นกลับหันมาสวดใส่แดเนียลไม่หยุดที่ปล่อยให้ตัวเองโดนแกล้งจนเดือดร้อนคนอื่น



และเมื่อเขากลับมาเป็นตัวเองอีกครั้ง จึงตัดสินใจเล่าเรื่องประหลาดที่เกิดขึ้นให้ฟัง จนมันตั้งชื่อเรียกตัวตนอันเกรี้ยวกราดนั้นว่า 'ร่างอูจิน'







"คิดได้ไงว่านั่นเป็นร่างอูจินน่ะ เพ้อเจ้อใหญ่ละเนียล"



"แล้วจะให้คิดเป็นอย่างอื่นได้ยังไง?" แดเนียลเถียง



"มันก็แค่ความฝัน.." 



"แต่นายจะฝันถึงคนๆ นึงทุกคืนเป็นเดือนๆ ยังงี้ มันยังไม่แปลกอีกเหรอไง?" 


"..." 



"เขาบอกนายว่าชื่อพัคอูจิน แล้วหลังจากนั้นได้คุยอะไรไปบ้าง? "



" ไม่นะ ในฝันฉันแค่นั่งมองเขาทำนู่นทำนี่ในห้องของฉันทั้งคืน พอเช้าก็ตื่น"



".. งั้นบอกฉันที" 



" ว่า.. "



" พัคอูจินคนนั้นน่ะ..มีเขี้ยวข้างซ้ายใช่มั้ย?"



"รู้ได้ไงอ่ะ" จีฮุนเบิกตากว้างอย่างตกใจ



" ตอนที่ร่างอูจินคุยกับฉัน แม้ว่าจะเป็นใบหน้าของนาย.. แต่ฉันเห็นเขี้ยวข้างซ้ายด้วย"



" และร่างอูจินนั่นพูดซาทูริกับฉัน ซึ่งฉันรู้ว่านายพูดซาทูริไม่ได้จีฮุน"





...... 







บ้าชะมัด
บ้าที่เขาดันฟังคำทักท้วงของเพื่อนสนิทและรีบกลับบ้านนอนเพื่อที่จะคุยกับคนในความฝัน






คืนนี้อูจินในความฝันกำลังนั่งเหม่อมองดวงจันทร์อยู่ที่ขอบหน้าต่าง และจีฮุนก็ปล่อยความสงสัยในใจออกมาจนหมด



ริมฝีปากหยักคลี่ยิ้มเบาบางจนเขาเกือบไม่เห็นมัน อีกคนหันมาทางเขาพร้อมกับพูดจาสำเนียงท้องถิ่นใส่จนฟังยากแต่พอจับใจความได้



'เราเคยรู้จักกัน จีฮุน'



"รู้จักกันได้ยังไง? ที่ไหน? เมื่อไหร่?" 



'...' 



อีกคนหันกลับไปมองนอกหน้าต่างเช่นเดิมราวกับไม่มีเขาอยู่ตรงนั้น แม้ว่าเขาตะโกนจนสุดเสียงแล้วก็ตาม











พัคจีฮุนกลายเป็นคนเสียสติไปแล้ว
เขารีบกลับบ้านเข้านอนเพื่อที่จะคุยกับคนในฝันที่จะพูดกับเขาแค่เพียงคืนละหนึ่งประโยคเท่านั้น



'ใช่ เราเคยสนิทกัน'





'ไม่ใช่เรื่องที่เจ้าต้องรู้'





'นิสัยเจ้ายังอยากรู้อยากเห็นไม่เปลี่ยน'




'บอกสหายเจ้าให้เลิกยุ่งเรื่องข้าได้แล้ว'





'ข้าตายไปนานแล้วตรงที่เจ้าเจอข้านั่นแหละ'




'พวกคนที่ชอบหาเรื่องเจ้า ในอดีตพวกนั้นก็ทำร้ายข้า'




'ข้าไม่ได้ต้องการแก้แค้น'




'เจ้ามันอ่อนแอไม่เปลี่ยน พัคจีฮุน'




'ข้าติดพันธสัญญา'




...... 







"เลิกไปที่นั่นได้แล้วจีฮุน!!" 






เสียงร้องเตือนของแม่ไม่ทำให้เขาหยุดการกระทำง่ายๆ ฝ่ามือคว้ากระเป๋าสะพายที่วางอยู่บนเก้าอี้ ส่วนอีกมือเอื้อมหยิบชิ้นคุกกี้บนโต๊ะมาใส่ปากเพื่อประทังความหิว




สายตาจ้องมองท้องฟ้าดำมืดเพราะเมฆฝนก่อนจะหันไปมองคันร่มในมือ สองเท้ารีบก้าวเดินไปยังสถานที่คุ้นเคยที่เขาเฝ้าแวะเวียนไปแทบทุกวันหลังจากคืนนั้น.. 







'ข้าติดพันธสัญญา'




ประโยคสุดท้ายที่ได้ยินจากพัคอูจินทำให้เขาใจหายวาบ เพราะหลังจากคืนนั้นเขาไม่เห็นคนในฝันอีกเลย



แต่เป็นช่วงเวลาที่กำลังเคลิ้มหลับต่างหากที่หางตาเหมือนจะเห็นเงาใครบางคนนั่งอยู่ข้างเตียงพร้อมกลิ่นสนิมอ่อนๆ 




เมื่อเขายื่นมือออกไป อีกฝ่ายก็ถอยหนี
ราวกับจงใจหลบหน้าเขา..




จีฮุนจึงพยายามปะติดปะต่อเรื่องราวจากทุกประโยคที่ได้ฟังและค้นหาประวัติของพื้นที่แถวนั้นเพื่อหาความเป็นมา เผื่อจะรู้เรื่องของอูจินบ้าง



เขาเฝ้าแวะเวียนไปสอบถามที่วัดรวมถึงคุยกับคนเก่าแก่ในท้องที่จนแทบจะรู้จักคนทั้งหมู่บ้าน ไม่มีใครรู้เรื่องนี้เลยด้วยซ้ำ



แม้แต่บันทึกประวัติศาสตร์ในห้องสมุดก็ไม่มีกล่าวถึง






ระหว่างที่กำลังวางแผนในหัวว่าจะไปตามหาอีกคนที่ไหน เขากลับไม่รู้ตัวสักนิดว่ามีรถคันหนึ่งพุ่งมาหาเขาเพราะบทเพลงจากหูฟังบลูทูธกลบเสียงรอบกายหมดสิ้น








เอี๊ยด..





อ้อมแขนในชุดสีดำตรงเข้าโอบกอดจีฮุนจากด้านหลังและกระชากร่างของเขาออกไปยังข้างทาง ทว่าโชคร้ายที่ไม่อาจหลบพ้น



ล้อรถยนต์เบียดลงบนขาขวาเต็มแรงจนเขาไม่รู้สึกถึงความเจ็บปวดใดๆ คนขับรถเปิดประตูลงมาดูอาการเขาอย่างตกใจ




แต่จีฮุนสัมผัสได้เพียงอ้อมกอดอุ่นจากคนทางด้านหลัง พร้อมเสียงสั่นเทาที่ข้างหู






'เจ้าบ้าจีฮุน'



'ถ้าข้าช่วยเจ้าไม่ทันจะทำยังไง..' 




'ข้ายอมแล้ว ฮึก.. ข้าไม่หนีเจ้าไปไหนแล้ว'






..... 




หลังจากนั้น.. 
เขาได้พบอีกคนในความฝันเช่นเดิม
แต่ไม่ได้พูดคุยเพียงแค่คืนละหนึ่งประโยคอีกต่อไปแล้ว





สำเนียงท้องถิ่นและสำนวนโบราณถูกเขาขลัดเกลาเป็นภาษาปัจจุบันที่ฟังลื่นหูขึ้น



ทักษะการป้องกันตัวถูกฝึกฝนจนชำนาญผ่านความฝันด้วยคำแนะนำของอีกคนหลังจากอาการบาดเจ็บที่ขาหายสนิท




พวกเขาพูดคุยแลกเปลี่ยนเรื่องราวภายใต้แสงจันทร์
รอมยิ้มกว้างจนเห็นฟันเขี้ยวนั่นทำให้เขาหลงไหลอย่างประหลาด 




ทว่ารอยยิ้มนั่นจะหุบลงไปทุกครั้งเมื่อเขาถามถึงสาเหตุที่อีกฝ่ายเฝ้าคอยติดตามเขา




'ไว้นายดูแลตัวเองได้ก่อนค่อยว่ากัน..'












ปีนี้.. 
พัคจีฮุนอายุครบยี่สิบสองปี 
กำลังเข้าสู่เทอมสุดท้ายของการศึกษาปีที่สี่ในรั้วมหาวิทยาลัย





โดยมีแดเนียลเพื่อนรัก กอดคอกันเรียนคณะวิทยาศาสตร์การกีฬาด้วยกันอย่างไม่น่าเชื่อ




ใครมันจะไปคิดว่าพัคจีฮุนเด็กเนิร์ดตัวแห้งๆ
จะหันมาเอาดีด้านกีฬาตั้งแต่มัธยมปลายจนกลายเป็นนักกีฬาคนดังของมหาลัย





"คืนพรุ่งนี้พี่ซองอุนจะจัดงานเลี้ยงฉลองโปรเจคจบ ไปมั้ยแดเนียล?" 



"เมื่อคืนก็เพิ่งไปจัดกับพวกซองอูมา ยังไหวอยู่ได้ไงวะ" รอยยิ้มซามอยผุดขึ้นมาบนหน้าเพื่อน



"ก็คนมันแข็งแรงอ่ะนะ" จีฮุนยิ้มเยาะไปทีนึง



"เชื่อเลยเหอะ.. ขนาดเมาจนเดินไม่ไหว ยังนัดเด็กขึ้นห้องได้นะ แหมมม.. พอแม่ปล่อยให้ออกมาอยู่คนเดียวแล้วเอาใหญ่เลยนะ"




" ห๊ะ?" เขาขมวดคิ้ว



"ทำเป็นจำไม่ได้ เมื่อคืนตอนซองอูมันมาส่งที่หน้าตึก มันบอกว่าเห็นผู้ชายใส่ชุดดำมายืนรอ แถมช่วยประคองกันขึ้นห้องไปด้วยนี่หว่า"




"... "



"เห็นไอ้องบอกว่าน้องคนนั้นตาเฉี่ยวๆ มีเขี้ยวด้วย น่ารักมากสิถึงได้หวงไม่บอกเพื่อน"



"มันเห็นชัดขนาดนั้นเลย?" 



"เออดิ ทำไมวะ? หวงเพื่อน?"




".... "




"เงียบไมวะ?"




"จำเรื่องอูจินได้มั้ยวะ?"




"อูจินเหรอ? จำได้ดิ เอ๊ะ อย่าบอกนะ.."




เขาพยักหน้ารับแทนคำตอบ




"เชี่ยอง!!" แดเนียลยกมือทาบอก "อูจินยังอยู่เหรอวะ?"




สิ้นเสียงของคนข้างๆ มวลอากาศเย็นปะทะเข้าที่ต้นคอของทั้งคู่อย่างจังทั้งที่แดดส่องเจิดจ้ากว่าทุกวัน




แทนที่จะหวาดกลัวแบบแดเนียล จีฮุนกลับอุ่นใจเมื่อรู้สึกถึงการมีอยู่ของอีกคน







เกือบปีแล้วที่เขาไม่เจอพัคอูจินในความฝันเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ที่ขยันกรอกปากแทบทุกอาทิตย์ ไม่ก็เพราะการออกกำลังกายอย่างหนักหน่วงจนเผลอหลับผลอยทุกคืน




ทว่าใจเขากลับสัมผัสได้ถึงอีกคนได้ตลอดเวลา ไม่ว่าจะเป็นตอนที่เขาเผลอหลับบนอาคารเรียนจนลุงยามเกือบจะขังเขาไว้ทั้งคืน หรือแม้กระทั่งตอนเขาเมาหลับอยู่บนพื้น มักจะมีเงาของอูจินเข้ามาให้ความอบอุ่นเสมอ




"อูจินนี่ใครวะ?" 




เสียงผู้มาใหม่ทำให้แดเนียลสะดุ้งโหยง องซองอูยิ้มกว้างอย่างขบขันเมื่อแกล้งเพื่อนได้ก่อนจะทิ้งตัวนั่งข้างแดน



สายตามองเพื่อนคนอีกคนตรงหน้าก่อนจะเสมองไปที่อีกคนข้างๆ อย่างสนอกสนใจ






"มาไม่ให้สุ้มให้เสียงไอ้อง" แดนบ่น




"แฟนเหรอจีฮุน? น่ารักดีนี่"




เขากับแดนหันหน้ามามองกันโดยไม่ได้นัดหมายเมื่อเห็นซองอูจ้องความว่างเปล่าที่อยู่ข้างเขา



"ไม่ต้องเขินจนไปเกาะไอ้ฮุนขนาดนั้นก็ได้ครับ" เขานั่งตัวเกร็งทันทีที่ฟัง สันหลังเสียววูบวาบอย่างห้ามไม่ได้




"เชี่ยอง!!"




"ไอ้แดน!!"




จีฮุนขัดทันทีเมื่อเห็นเพื่อนทำท่าเหมือนอยากจะกรีดร้องบอกความจริงให้โลกรู้




"ปกติเชื่อเรื่องผีป่าววะ?" เขารีบพูดเข้าเรื่องก่อนที่คนกลัวผีข้างๆ องจะสติแตกไปมากกว่านี้




"โหยยย เชื่อดิ เห็นพี่องหล่อๆ ตลกๆ ยังงี้ ผมมีเซ้นส์นะครับ"



"เออ เชื่อแล้วเว้ย ฮือออ" แดนพึมพำ



"อะไรวะแดน เป็นอะไร?" 




"เห็นคนที่นั่งข้างกูถูกมั้ย?" 




"เออดิ! ทำไมวะ?"




"กูนั่งอยู่คนเดียวนะอง" 




ซองอูเบิกตากว้างราวกับไม่เชื่อ สายตาไล่มองคนผิวแทนที่อยู่ตรงหน้าตั้งแต่หัวจรดเท้า ทว่าปลายเท้าของคนที่นั่งข้างจีฮุนกลับโปร่งแสงเบาบางจนเห็นพื้นเบื้องล่าง



หลังจากนั้นสายลมวูบใหญ่ก็พัดเข้ามาอย่างจัง พร้อมกับสีหน้าจริงจังของคนที่เพิ่งรู้ตัวว่าเห็นผีไปหมาดๆ





"รู้ตัวมานานแค่ไหนแล้ววะไอ้ฮุน" 



"ตั้งแต่ก่อนขึ้นม.สี่แล้ว" 



"เชี่ยยย นานเกินไปแล้ว" องสบถออกมาด้วยความกังวล "พาเขากลับไปที่เดิม สถานการณ์เดิม ไปปลดปล่อยเขาซะ" 



"หมายความว่าไงวะอง?" แดนถาม



"วิญญาณปกติจะไม่สามารถแตะตัวหรืออยู่ใกล้คนได้ แต่อูจินแทบจะสิงเป็นร่างเดียวกับไอ้ฮุนแล้ว"



"..."



"ยิ่งอยู่ด้วยกันนาน จะยิ่งผูกพันกัน และเมื่อถึงตอนที่ต้องจากกัน มันจะแย่เอานะเว้ย" 



"พูดอะไรวะอง!!"



จีฮุนลุกขึ้นแล้วเดินออกจากตรงนั้นด้วยอารมณ์ฉุนเฉียว แม้จะไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงไม่พอใจคำพูดพวกนั้น แต่พอได้ฟังว่าเขากับอูจินจะต้องจากกันในวันหนึ่งมันชวนให้โมโหแปลกๆ







..และเขาเริ่มจะหงุดหงิดเมื่อซองอูยังจ้องมาทางเขาไม่หยุดแม้ว่าจะอยู่ท่ามกลางงานเลี้ยงของพี่ซองอุนก็ตาม






เสียงเจื้อยแจ้วของเจ้าของงานดังอยู่ข้างหู ด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์ทำให้คนตัวเล็กแทบจะเกยตักเขาแล้ว แน่นอนว่าเขาย่อมไม่ปฏิเสธรสจูบดูดดื่มนี่ด้วยเช่นกัน




สองร่างประคองกอดกันเข้าไปในห้องนอนที่ไกลจากบริเวณจัดงานซึ่งอยู่ชั้นล่าง มือปัดป่ายถอดเสื้อผ้าของกันและกันออกภายใต้ความมืดมิด มีเพียงแสงไฟจากด้านนอกส่องเข้ามาผ่านผ้าม่านบางเท่านั้น





"อื้อ จีฮุน ตรงนั้น.. อ๊ะ เหมือนมีคนมองเลย" 




เขาหันไปมองมุมห้องด้วยสติที่พร่าเลือน เงาดำที่คุ้นตาอยู่ตรงนั้นแต่อารมณ์ที่พุ่งพล่านทำให้เขาไม่อยากใส่ใจเรื่องนั้น



"ช่างมัน คนอื่นเห็นจะได้รู้ว่าพี่เป็นของผม" 




เสียงกระแทกกระทั้นและเสียงหอบครางดังเคล้าคลอในห้องนั้นกินเวลาเนิ่นนานจนคนข้างใต้สัมผัสได้ถึงความเปียกชื้นจากใบหน้าของอีกฝ่าย







"จีฮุน.."





"..."






"ร้องไห้เหรอ?" มือนิ่มยกขึ้นมาปาดน้ำตาให้เขาทั้งที่มองแทบไม่เห็น





จีฮุนหยุดการกระทำทุกอย่างก่อนจะใช้หลังมือปาดลงใบหน้าของตัวเอง




อีกแล้ว.. 









"พี่แต่งตัวเถอะครับ" เขาถอนกายออกแล้วหันมาสวมเสื้อผ้าให้เรียบร้อยโดยไม่สนใจว่าตัวเองและอีกคนจะค้างคากันอยู่





เขาเดินออกมาจากห้องอย่างไม่สบอารมณ์ทั้งๆ ที่น้ำตายังไม่ยอมหยุดไหลและความตื่นตัวนั่นยังไม่ยอมสงบลงง่ายๆ




ซองอูยืนสูบบุหรี่อยู่ริมระเบียงหันมายิ้มเยาะใส่เขาราวกับรับรู้เหตุการณ์ทั้งหมด มือขวายกซองในมือเป็นเชิงเชิญชวน เขาส่ายหน้าแต่ขากลับเดินไปทางนั้นเอง





"ร้องไห้ซะหมดสภาพเลยนะ" 




"น้ำตามันไหลเองต่างหาก" เขาเถียงพลางยกชายเสื้อขึ้นเช็ดหน้า



"ก็ไม่แปลกใจหรอก อีกคนเล่นร้องไห้ซะขนาดนั้นอะนะ" 




"ทำไมวะ? เป็นยังงี้มาหลายครั้งแล้วนะ มึงก็รู้ว่ากับพี่ซองอุนน่ะกูจริงจัง"




"ใจเย็นเว้ย" องเคาะบุหรี่ลงกับขอบระเบียง "บอกแล้วไงว่ายิ่งอยู่มันยิ่งผูกพันกัน ความรู้สึกมันเลยสื่อถึงกันได้" 




"แต่เขาจะมาหวงกู ไม่ให้กูยุ่งกับคนอื่นเลยก็ไม่ได้ป่าววะ"




"งั้นมึงปล่อยเขาไปสิ.."






คำพูดของซองอูราวกับสวิตช์ที่เปิดห้วงความคิดเขา บางท่เขาอาจจะมีอีกคนอยู่ในชีวิตของเขามานานเกินไปเสียด้วยซ้ำ




ตอนแรกเขาอาจจะแค่ดีใจที่ได้มีเพื่อนคุย ที่คอยดูแลปกป้องเขา คอยเล่าเรื่องราวต่างๆ ที่ไม่เคยรู้ให้ได้ฟัง และเขาก็สามารถพูดทุกอย่างที่ไม่สามารถพูดกับใครให้อีกคนฟังได้อย่างไร้กังวล





ทว่าตอนนี้เขาโตขึ้น มีเพื่อนมีสังคมเป็นของตัวเองแล้ว การมีตัวตนของอูจินจึงลดน้อยลงไป..จนตอนนี้เรียกได้ว่าไม่จำเป็นแล้วด้วยซ้ำ








"พาเขาไปที่เดิม ตอนฝนตกเหมือนที่เจอกันครั้งแรก" 




"..." 




"..บอกเขาว่าจะปล่อยเขาเป็นอิสระ เดี๋ยวเขาก็ไปแล้ว" 








...... 






พัคจีฮุนเหมือนได้ก้าวย้อนกลับไปในอดีตเมื่อครั้งอายุสิบห้า วัดเก่าดูทรุดโทรมลงเทียบกับครั้งสุดท้ายที่เขาเห็นมัน กำแพงเห็นที่เขาเคยปีนตอนนี้ผุพังราวกับไม่ได้รับการดูแล





สายฝนโปรยหนักขึ้นเมื่อเขาเดินลัดเลาะอ้อมไปยังหลังกำแพงหินอันเป็นที่ตั้งของลานหินโล่งริมหน้าผาแสนอันตราย





เกลียวคลื่นในทะเลโหมตามแรงลมดูพร้อมจะกลืนกินทุกอย่างที่อยู่ในระยะ มือหนาถอดหูฟังออกเพื่อตั้งใจฟังเสียงรอบข้างให้มากขึ้น เผื่อจะได้ยินเสียงอีกคนสื่อสารกับเขา








"อูจิน..ฉันจะปล่อยนายเป็นอิสระ"










สัมผัสเย็นวาบจากไขสันหลังแผ่ไปทั่วร่างเพียงแค่เอื้อนเอ่ย ร่างโปร่งแสงนั่นเดินทะลุออกมาจากร่างของเขาก่อนจะหยุดยืนห่างออกไป




ร่างของพัคอูจินในชุดสีดำทรงโบราณยืนอยู่ตรงหน้าอย่างชัดเจนยิ่งกว่าในความฝัน เส้นผมพลิ้วไหวตามแรงลมและเสื้อผ้าแห้งสนิทต่างจากครั้งแรกที่เจอกัน




สายตาเขาไล่มองใบหน้าคมคายนั่นอีกครั้งอย่างไม่เชื่อสายตา ดวงตาเรียวเป็นเอกลัษณ์ที่เขาชอบ สีผิวเนียนที่ดึงดูดสายตาเขาได้ไม่รู้เบื่อ






เสียงถอนหายใจดังชัดกลบเสียงฝนหมดสิ้น



ริมฝีปากนั้นเรียบตึงเช่นเดียวกับสีหน้า




แววตาว่างเปล่าที่จ้องมองมา.. 






พัคจีฮุนจับคันร่มในมือแน่น พยายามจะก้าวเท้าเข้าไปใกล้คนที่ยืนอยู่ท่ามกลางม่านฝนเย็นฉ่ำแต่สายตาคู่นั้นหยุดเขาไว้






"หยุดตรงนั้นเถอะจีฮุน" 



น้ำเสียงเย็นชาทำให้หัวใจเขาแทบหยุดเต้น








"นายเลือกเองที่จะมาที่นี่ ในเวลานี้.." 




"..." 




".. เลือกแล้วที่จะปล่อยฉันไป" 






หยาดน้ำตาของจีฮุนไหลออกมาแข่งกับสายฝนโดยไม่รู้ตัว เขายืนนิ่งไม่กล้าแม้แต่จะหายใจ เอาแต่จ้องมองคนตรงหน้าเพราะกลัวว่าภาพทุกอย่างจะหายไปได้ทุกวินาที




ทำไมเขาถึงเพิ่งรู้ตัวว่าเขาโหยหาอีกคนมากแค่ไหน.. 







"..ทำไมที่ผ่านมา นายถึงได้.."




"ไม่ว่านายจะเป็นนายน้อยจีฮุน หรือจะเป็นพัคจีฮุน.. ฉันก็รักนายเสมอ" 



ริมฝีปากคลี่ยิ้มจนเห็นฟันเขี้ยวนั่นทำให้ใจเขาหล่นวูบ 





"ปลดปล่อยฉันจากพันธสัญญาเถอะ.."








คำร้องขอทำให้หยาดน้ำตาของพัคจีฮุนไหลออกมาเสียอย่างนั้น เช่นเดียวกับที่น้ำตาของพัคอูจินไหลลงมาในตำแหน่งเดียวกันราวกับสื่อถึงกันได้





"ใจคอจะไม่บอกอะไรกันเลยหรือไง?"





"..."





"..ทำไมนายถึงมาติดอยู่ที่นี่และคอยอยู่กับฉันน่ะ"





"นายเป็นคนสั่งให้ฉันอยู่ที่นี่.."





"..."





".. ขอร้อง..ปล่อยฉันไป.."








สิ้นเสียงคนตรงหน้า ภาพความทรงจำบางก็ผุดขึ้นมาในห้วงความคิด เสียงประโยคเมื่อครู่ดังซ้ำขึ้นอีกครั้ง






'ขอร้อง..ปล่อยข้าไป..'






ร่างของชายชุดดำล้มลง พาให้อีกคนที่กำลังประคองฝ่าสายฝนลงไปกองกับพื้นด้วย

ใบหน้าที่คลับคล้ายพัคอูจินกำลังส่งสายตาอ้อนวอนไปหาคนที่หน้าคล้ายเขา แต่อีกคนกลับเอาแต่สนใจจะห้ามเลือดตรงหน้าอกของอีกคน





'ไม่ อูจิน แข็งใจไว้ก่อน เดี๋ยวพวกโจรนั่นจะตามเราทัน'




'จีฮุน..' อูจินครางเมื่ออีกฝ่ายกำลังพยายามยกร่างของเขาขึ้น 






'หยุด.. จีฮุน หยุด!' 




คนชุดดำขึ้นเสียงเพื่อหยุดการกระทำของจีฮุน มือหนากำชายเสื้อแพรสีสันสดใสนั่นไว้แน่น






'ไปซะจีฮุน ข้าจะถ่วงพวกมันไว้'




'เจ้าบ้าไปแล้วเรอะอูจิน!! ข้าจะไม่ยอมทิ้งเจ้า!!'




'ชีวิตนายน้อยจีฮุนย่อมสำคัญกว่าคนธรรมดาเช่นข้า.. อย่าให้ข้าต้องตายเปล่าเลย'






นิ้วเรียวปาดคราบน้ำตาจากดวงตาเรียวคู่นั้นออกปล่อยให้ถูกแทนที่ด้วยเม็ดฝนแทน มือของอูจินเลื่อนมากุมมือคนสูงศักดิ์กว่าไว้แน่นเมื่อรับรู้ว่าเวลาของตนเหลือน้อยเต็มที





'ดังเช่นคำทำนายของนายหญิง
ข้าเชื่อว่าโชคชะตาของเราจะผูกพันกันทุกภพชาติ.. '







'ไม่ว่าอย่างไร ข้าจะขออยู่กับเจ้า ปกป้องเจ้า ตายแทนเจ้า..'





คำพูดนั้นถูกหยุดลงด้วยริมฝีปากอุ่นที่ทาบทับลงมา ลมหายใจอุ่นร้อนถูกแลกเปลี่ยนกัน ก่อนที่นายน้อยจะผละริมฝีปากออกแล้วแนบหน้าผากของตนกับอีกฝ่าย





'หากเลือกได้ ข้าไม่อยากเกิดมาให้เจ้าปกป้องเช่นนี้' อ้อมแขนโอบประคองคนที่หมดแรงเอาไว้แน่น





'เจ้าจะไม่ได้ปกป้องข้า อูจิน เจ้าจะไม่ได้ไปจากที่นี่..'





'อย่า จีฮุน..' คนในอ้อมกอดส่ายหน้าทั้งน้ำตา









'ข้าจะสาปเจ้า.. พัคอูจิน' 






คนถูกเอ่ยนามสะอื้นออกมาด้วยความเสียใจ เขารู้ว่าคำสาปแช่งของทายาทตระกูลเทพพยากรณ์นั้นร้ายกาจเพียงใด





'เจ้าจะไม่ได้ไปเกิดในภพอื่นเพื่อมาปกป้องข้าอีก'





เสียงโหวกเหวกของบุคคลที่ตามมาเริ่มดังใกล้ขึ้น..




'วันหนึ่ง เมื่อข้าแข็งแกร่งพอ..ข้าจะกลับมาเพื่อปลดปล่อยเจ้า'













พัคจีฮุนคลี่ยิ้มกว้าง มือหนาปล่อยคันร่มในมือโดยไม่เกรงกลัวสายฝน เขาสาวเท้าเข้าไปหาอีกคนที่ไม่แม้แต่จะขยับตัวหนี 




เขาเอื้อมมือไปแตะแขนอีกคนอย่างเบามือ เมื่อพบว่าเขาสามารถสัมผัสกายเย็นเฉียบของอีกฝ่ายได้ นิ้วเรียวลูบไล้หลังมือเนียนอย่างทะนุถนอมตามแบบที่เจ้าตัวชอบ ผิวสีแทนซับสีระเรื่อจนเห็นชัดท่ามกลางสายฝน คนถูกกระทำร้องไห้สะอื้นเมื่อเห็นแววตาอบอุ่นที่สบมอง














"รอข้านานหรือไม่ อูจิน"


...............................



พล็อตชั่ววูบมากค่ะ อาจมีสเปเชียลต่อเพื่อเฉลยเรื่องเพิ่ม (ขึ้นอยู่กับความขี้เกียจเนอะ)
ขอบคุณที่หลงอ่านมาจนถึงตรงนี้ค่ะ :)
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 84 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

112 ความคิดเห็น

  1. #37 lemontea96 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 3 มีนาคม 2562 / 02:21
    ฮือออออ ภาษาดีมากๆเลย รับรู้ได้เลยว่าน้องทรมานแค่ไหน ฮืออออ พจฮก็สาปกันได้ลงคอ
    #37
    0
  2. #35 my99__ (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 2 มีนาคม 2562 / 11:23
    สะเทือนใจอ่ะ ขอให้อูจินมีความสุขบ้างนะคับๆๆๆ ;-;
    #35
    0
  3. #27 be your light (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2562 / 21:33
    เรื่องดีมากๆเลยค่าาา
    #27
    0
  4. #18 mess (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2562 / 22:58

    พล็อตดีมากๆเลยค่ะะ ชอบไปหมดเลย รายละเอียดแล้วก็ช่วงเวลาของเรื่อง แงง ชอบมากจริงๆค่ะ!

    #18
    0
  5. #13 Summxx (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 30 มกราคม 2562 / 19:57
    โห จีฮุนใจร้ายมากสาปเขา​เเล้วยังให้เขาไปอีก ชอบพล็อตมากๆเลยรอสเปนะค้่าบ
    #13
    0
  6. #12 B a c k b i t e r (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 30 มกราคม 2562 / 19:55
    ให้อูจินได้มีความสุขสักทีนะ จีฮุนใจร้ายมาก TT
    #12
    0
  7. #7 Seobi_LoveYOU (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 29 มกราคม 2562 / 22:49
    สาปเค้าแล้วยังใจร้ายกับเค้าอีกนะจีฮุน ปวดใจตอนที่อูจินร้องไห้แล้วน้ำตาจีฮุนไหลด้วยอะ อยากให้มีต่ออีกกกกก ชาตินี้ปลดปล่อยไปแล้ว อยากให้เค้าได้คู่กันชาติหน้าอีก อยากให้ทั้งคู่มีความสุข และอีกอย่างคือไรท์แต่งดีมากๆค่ะ ชอบภาษาของไรท์มากๆ เป็นกำลังใจให้นะคะ
    #7
    0
  8. #3 น่ารักกกก (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2561 / 22:58

    ตอนเเรกเเอบกลัวด้วย ฮี่ๆ

    #3
    0
  9. #2 unitboyy (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2561 / 21:36
    ฮือออ ดีมากโคตรดี มาต่อเหอะ อยากอ่านตอนต่อมาก ชาติอื่นก็ได้ ให้เค้าได้รักกันเถอะ ฮืออออออออ
    #2
    0
  10. #1 natsanexto (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2561 / 23:48

    ฮรืออ! อูจิน รอมานานเกินไปแล้วววว

    ในที่สุดก็มาถึงวันนี้สักทีนะ TT^TT

    #1
    0