::|[รวม Fic Happy Tree Friend (yaoi)]|::

ตอนที่ 4 : Special:{all x cuddles} 4 Guard_chapter2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 531
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    17 พ.ย. 55

Chapter 2:

 

   CUDDLES  TALK

   "ฮ้าวว...."

   ผมที่นั่งเล่นเกมอยู่หน้าจอทีวีหาวออกมาเบาๆ ด้วยความเบื่อหน่าย รอบตัวของผมมีแต่เปลือกขนมวางทิ้งอยู่ระเกะระกะไม่เป็นที่ แสดงออกถึงนิสัยที่เด่นชัดของผมในด้านรักความสะอาดม้ากมาก (มากจนไม่อยากจะเก็บ)

   เฮ้อ....ถึงจะมีทั้งเกม แล้วก็ขนมมากมายก็เหอะ แต่พอไม่มีเพื่อนเล่นด้วย มันก็เบื่อเหมือนเรียนนั่นแหละครับ พอคิดได้อย่างที่ว่ามา ผมก็จัดแจงลุกขึ้นไปปิดเครื่องเล่นเกมและทีวี ก่อนเดินออกไปยืนหน้าประตู

   แม่บอกแล้วนี่นา...ว่าห้ามออกไปนอกห้อง อืม...แต่ไม่ได้บอกซะหน่อยว่าห้ามเดินออกนอกประตู งั้น...ไปจอยน์เลยดีกว่า!!! > 0 <

   ผมประมวลความคิดได้ดังนั้น ก็วิ่งผ่านประตูบานเลื่อนออกไปด้านนอก ที่ตอนนี้แทบไม่มีคนอยู่เลย ผมเดินทอดน่องไปเรื่อยๆ หวังจะหาเพื่อนรุ่นราวคราวเดียวกันไปเล่นด้วยกัน อ๊ะ! อย่ามามองผมแบบนั้นนะครับคนอ่าน ที่นี่มันที่ทำงาน อย่างน้อยก็ต้องมีเด็กๆ มาเที่ยวเล่นในบริษัทพ่อแม่ของตัวเองบ้างแหละ (ท่าทางนายเอกของเราจะลืมไปเสียสนิท ว่าที่นี่มันองค์กรลับ)

   "หืม?"

   ผมเดินไปเรื่อยๆ จนถึงทางเลี้ยว ตรงหัวมุมนั้น ผมเห็นเด็กผู้หญิงคนนึงเดินอยู่ละ ท่าทางจะอายุเท่าผมซะด้วย รีบไปทักดีกว่า

   "นี่!! เธอน่ะ คือว่า...." ผมวิ่งตามร่างเล็กนั่นไป แต่พออีกฝ่ายหันหน้ามา ผมก็หน้าแดงทันที

   ผมสั้นแค่คางสีชมพูหวานสวย เหนือศีรษะติดด้วยโบว์สีแดงสดอันใหญ่ๆ ชุดเดรสสีชมพูที่ดูคล้ายชุดเมด มีริ้วมีระบายสีขาวยิ่งขับให้คนตรงหน้าดูน่ารักอีกเป็นเท่าตัว เยส!! โชคดีจริงๆ ที่ฟ้าลิขิตให้มาเจอคนน่ารักแบบเนี้ย >///<

   "มีอะไรเหรอ?"

น้ำเสียงก็ไพเราะเสนาะหู ขนาดตอนพูดยังน่ารักเลย

   "ค...คือ มาทำอะไรที่นี่เหรอ" ผมถามอย่างกล้าๆ กลัวๆ เพราะกลัวว่าตัวเองจะอายมากเกินไปจนเผลอทำหน้าแตกต่อหน้าอีกฝ่ายก็ได้ T^T

   "แม่ฉันทำงานอยู่ที่นี่น่ะ เลยขอติดมาดูด้วย" นั่นไง เห็นมั้ยบอกแล้วว่าต้องมีลูกของพนักงานมาเล่นบางแหละ (เออ กูย้อมม!!)

   "ร...หรอ บังเอิญจังเลย ผมก็ด้วย แล้วมาทำอะไรแถวนี่เหรอ"

   "ฉันหลงทางน่ะ กำลังหาคนช่วยพากลับไปพอดีเลย เธอช่วยมาเป็นเพื่อนฉันหน่อยได้มั้ยจ้ะ?"

   พอพูดจบ เด็กผู้หญิงคนนั้นก็วิ่งเข้ามากุมมือผมไว้ เล่นเอาผมที่เพิ่งหายเขินไปได้ไม่นานกลับมาหน้าแดงอีกทีนึง

   "เป็นไรไปรึเปล่า หน้าเธอแดงมากเลยนะ?"

   "เอ๋? อ...เอ่อ....ผม....ม...ไม่เป็นไรหรอก เรารีบไปหาแม่ของเธอกันดีกว่านะ"

ผมค่อยๆ ชักมือตัวเองออกจากมือนุ่มๆ นั้นอย่างเสียดายนิดๆ ก่อนจะเดินนำร่างเล็กไป

   "จริงสิ ฉันชื่อกิ๊กเกิ้ล ยินดีที่ได้รู้จักนะ เธอชื่ออะไรเหรอ?"

   "เอ่อ...ผม...ผมชื่อคูดเดิ้ล"

   "งี้นี่เอง แม่นายก็ทำงานที่นี่เหมือนกันสินะ ฉันมีพี่สาวเป็นผู้ช่วยอยู่ที่นี่น่ะจ้ะ"

   "งั้นเหรอ วันนี้ผมแค่มาดูทำงานแม่น่ะ เพิ่งรู้ว่าแม่ทำงานให้องค์กรใหญ่ขนาดนี้ก็วันนี้แหละ"

   "จริงเหรอ!! ฉันก็เพิ่งรู้วันนี้เหมือนกัน ครั้งแรกที่ได้รู้นะ ตกใจมากเลยล่ะ"

จากนั้นก็มีเรื่องคุยมากมายระหว่างทางเดินของเรา ผมกับกิ๊กเกิ้ลคุยกันเพลินมากจนไม่รู้ว่าเดินมาอยู่หน้าน้าเคเลนตั้งแต่เมื่อไหร่ ดูเหมือนน้าเค้ากำลังจะเดินไปส่งงานหรืออะไรสักอย่าง

   "น้าเคเลน!!" ผมเรียก

   "อ้าว! คูดเดิ้ลคุง? เอ๋อ? กิ๊กเกิ้ลออกมาทำอะไรข้างนอกลูก"

   "พี่? ก็พี่ปล่อยให้หนูอยู่ในห้องอย่างเดียวหนูก็เบื่อเป็นนะคะ" กิ๊กเกิ้ลพองแก้มไม่พอใจ เป็นจังหวะเดียวกับที่น้าเคเลนเริ่มใช้สายตามองต่ำลงมาที่ข้อมือผมกับกิ๊กเกิ้ลแล้ว

   ไม่รู้ว่าเรา 2 คนจับมือกันตั้งแต่เมื่อไหร่ แต่พอโดนจ้องแบบนี้ผมก็เลยรีบปล่อยมือของเธออกทันที

   "ฮ่าๆ สงสัยจะเจอเพื่อนคุยถูกคอแล้วสินะจ้ะกิ๊กเกิ้ล มาเถอะคูดเดิ้ล เดี๋ยวน้าเลี้ยงข้าวกลางวันนะจ้ะ"

................................................

................................................

................................................

   -โรงอาหาร-

   เจอกันยังไม่ถึงชั่วโมง ก็ได้มานั่งกินข้าวร่วมโต๊ะเดียวกันแล้ว อาห์... วันนี้ผมช่างโชคดีจริงๆ เลย ทั้งได้เล่นเกมในห้องแบบสบายใจ กินขนมในห้องอย่างสบายใจ เจอเด็กผู้หญิงน่ารัก แถมยังได้กินข้าวด้วยกันอีกแหนะ

   "คูดเดิ้ล หนูเป็นอะไรไปรึเปล่าจ้ะ?"

น้าเคเลนถามผมที่เริ่มจะสติหลุดลอยไปกับความเพ้อเจ้อของตนเอง พอผมตั้งสติได้ ก็หันมายิ้มแห้งๆ ให้น้าเคเลนและกิ๊กเกิ้ลที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม

   "ขอโทษนะครับ ว่าแต่...น้าเคเลนกับกิ๊กเกิ้ลมีร่างบีตท์(ร่างสัตว์)เป็นตัวอะไรกันเหรอครับ?"

   "อ๋อ เป็นกระรอกจ้ะ แต่ที่น้ามาทำงานที่นี่ เพราะว่าเป็นฝ่ายช่วยเหลือเล็กน้อยน่ะจ้ะ ใน R.I.C มีสัตว์อื่นที่ไม่ใช่กระต่ายอยู่แค่ 35% เท่านั้นแหละจ้ะ ที่เหลือก็กระต่ายทั้งหมด แต่เราจะไม่รับสัตว์ที่มีความดุร้ายเกิน ค้างคาวขึ้นไปมาทำงานน่ะจ้ะ" น้าเคเลนอธิบาย ผมพยักหน้าฟังไปเรื่อยๆ อย่างว่าง่าย นี่ถ้ามีกระดาษกับปากกาพกติดตัวมา ผมก็คงจะจดตามไปแล้ว

   "คูดเดิ้ลคุงล่ะ ร่างบีตท์เป็นตัวอะไรเหรอ?" กิ๊กเกิ้ลถามผมด้วยใบหน้าอยากรู้อยากเห็นอย่างเต็มที่

   "เอ่อ...ผมเหรอ....ผมเป็น...กระต่ายน่ะ" ผมตอบเขินๆ มีน้อยนักนะ ที่นะมีผู้ชายเป็นกระต่ายเนี่ย ครับ พูดง่ายๆ ก็คือ กะต่ายในเมือง HTF น่ะ มีแต่ผู้หญิงทั้งนั้นเลยแหละ ในเมืองนี้คงมีกระต่ายผู้ชายไม่ถึง 80 ตัวด้วยซ้ำมั้ง

   "จริงเหรอ!! หายากมากเลยนะ ที่มาเจอกระต่ายผู้ชายเนี่ย" กิ๊กเกิ้ลตื่นเต้น ทำให้น้าเคเลนที่นั่งอยู่ด้านข้าง ต้องใช้ศอกกระทุ้งเตือน

   "ชูว์ เสียมารยาทนะกิ๊กเกิ้ล..." ฮะๆ ถ้าจะกระซิบกันดังขนาดนี้ ตะโกนออกมาเลยก็ได้นะครับ ผมไม่ถือ

   "แล้วคูดเดิ้ลคุงออกมาทำอะไรข้างนอกจ้ะเนี่ย?" น้าเคเลนถาม

   นั่นสิ ลืมไปเลยว่าแม่ห้ามไม่ให้ผมออกมาข้างนอก แล้วน้าเคเลนจะรู้เรื่องนี้รึเปล่าหว่า? ค...คงไม่มั้ง

   "เอ่อ...พอดีว่าผมเบื่อน่ะครับ เลยออกมาเดินเล่น" เหตุผลสังคังมากครับ!!

  "เหรอจ้ะ เพราะว่า เมื่อกี้ลอรี่แม่ของหนู เพิ่งโทรมาบอกน้าเองว่า องครักษ์ทั้ง 4 น่ะ ไปทำธุระส่วนตัวกันที่ต่างประเทศ คงอีกประมาณ 2 วันแหละจ้ะถึงจะกลับ เพราะงั้น จนกว่าจะถึงวันนั้น คูดเดิ้ลคุงคงต้องอยู่ที่นี่ไปก่อนแล้วล่ะจ้ะ"

   "ทำไมล่ะครับ?"

   "เพราะว่าถ้าให้คูดเดิ้ลคุงออกไปด้านนอก พวกลัทธิหมาป่าติดเชื้อโง่เง่าพวกนั้น อาจจะย้อนกลับมาทำร้ายเธอก็ได้ไงล่ะ" กิ๊กเกิ้ลจังตอบด้วยใบหน้าเหมือนนกวิชาการรุ่นเยาว์ ซึ่งก็น่ารักไปอีกแบบเหมือนกัน...

   ผมพยักหน้าเนือยๆ ก่อนจะเริ่มถามอีกคำถาม

   "แล้ว...น้าเคเลนจะมาทำงานที่นี่ทุกวันเลยรึเปล่าครับ ม...หมายถึง กิ๊กเกิ้ลจะมาด้วยรึเปล่าน่ะครับ?" ผมคงร้อนตัวออกไปอย่างเห็นได้ชัดเลยล่ะมั้ง ทั้งคู่เลยแอบหัวเราะคิกคักกัน จนทำให้ผมร้อนผ่าวที่หน้านิดๆ ด้วยความเขิน

   "จ้า ฉันมาดูงานพี่เคเลนทุกวันนั่นแหละ เดี๋ยวเราไปเล่นกันนะ" กิ๊กเกิ้ลจังยิ้มหวาน สำหรับผม มันเป็นรอยยิ้มที่ทำให้โลกสดใสขึ้นมาทันตาเห็นเลยทีเดียว

   "แต่วันนี้งานพาร์ทไทม์ของน้าหมดแล้วล่ะ งั้น น้ากลับก่อนนะ เจอกันพรุ่งนี้นะจ้ะคูดเดิ้ล"

น้าเคเลนลุกขึ้นจากเก้าอี้ ก่อนฉุดแขนกิ๊กเกิ้ลให้ลุกขึ้นไปตามกัน ทั้งคู่โบกมือบ้ายบายให้ผม ก่อนจะพากันเดินขึ้นรถ แล้วแล่นออกไปจากบริษัททันที ทิ้งให้ผมนั่งดื่มน้ำแครอทอยู่ในโรงอาหารของสำนักงานต่อไป

   "หือ?"

ผมทอดสายตามองไปด้านนอกตึกสำนักงาน ซึ่งเป็นถนนใหญ่ ที่ตอนนี้เพิ่งติดไฟเขียวได้หมาดๆ เหล่ารถยนต์ทั้งหลายแหล่ จึงพากันขับผ่านไปมาเพื่อให้ทันสัญญาณไฟเขียวที่ว่า แต่ที่ถนนฝั่งตรงข้าม ผมเห็นว่ามีชายสวมแว่นดำใส่ชุดฮู้ดสีเดียวกันยืนอยู่

   และกำลังจะเดินข้ามมาอีกฝั่งหนึ่ง ทั้งๆ ที่รถยังแล่นกันขวักไขว่!!!!

   "ระวังครับ!!"

ถึงจะรู้ว่า เสียงที่ตะโกนของผม คงจะส่งไปไม่ถึงชายตาบอดคนนั้น แต่ด้วยความตกใจ ทำเอาผมโพล่งขึ้นกลางโรงอาหาร ผู้คนที่นั่งทานอาหารกันอยู่รอบๆ พากันมองมาทางผมด้วยความงุนงง ผมเลยลดตัวลงกลับไปนั่งที่เดิมพร้อมกับความอายแทบอยากแทรกแผ่นดินหนี

   พอผมหันหน้าไปทางถนนฝั่งตรงข้ามนั้น ก็ได้พบว่า ชายตาบอดคนนั้นหายไปแล้ว...

............................................

............................................

............................................
 

*** to be continued ***

______________________________________________________________________________________
 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

46 ความคิดเห็น

  1. #27 l3oss_it (@suchanee) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2556 / 00:02
    คูดเดิ้ลคุงเนี่ยะ หน้าแดงง่ายมากๆไปเลยอ่ะ น่ารักที่สุดอยากวิ่งไปกอดจังให้ตายสิ
    คนตาบอด?
    ใช้เดอะโมลเปล่าหวา... แต่ไหนบอกว่าไปทำงานที่ต่างประเทศอยู่ไม่ใช่เหรอไง?
    เอ๊ะ!พวกลัทธิหมาป่างั้นเหรอ?
    #27
    0
  2. #23 ชื่อไรดีฟะ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2556 / 14:13
    กิ๊กเกิ้ล....ช่างเถอะ ได้ขึ้นชื่อว่าเป็นวายก็สบายใจแล้วล่ะ เหอะๆๆ

    อีกตั้ง2วันเชียวรึ!!?นานจัง..

    ชายตาบอด...ตูรู้เลยว่าใคร วะฮ่าๆๆ
    #23
    0