ใครเป็นภรรยาแกฟะ (Yaoi)

ตอนที่ 66 : ตอนที่ 51 = IMPOSSIBLE!!! พี่ผมเนี่ยนะจะเป็นแฟนไอ้.........

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 15,915
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 45 ครั้ง
    14 เม.ย. 52

ตอนที่ 51

 

 

 

 

 

                ผมตื่นขึ้นมาในยามเช้าที่โคตรจะสดใสครับ หลังจากที่เมื่อวานผมเสียน้ำตา และน้ำบางอย่างไปเยอะ (น้ำอะไรนั้นเอาไปคิดกันเองนะครับ) ผมตื่นขึ้นมาก็พบว่าคนที่อยู่ข้างกายผมตลอดทั้งคืนก็คือไอ้ราฟครับ พอนึกถึงเมื่อคืน ผมก็เริ่มหน้าแดงเหมือนเด็กสาวที่เพิ่งเสียบริสุทธิ์ (ทั้งๆที่ตัวเองไม่ได้บริสุทธิ์มาตั้งนานแล้วอ่านะ 555+) คือแบบว่า เมื่อคืนผมร้องขอให้ไอ้ราฟกอดเกือบทั้งคืนเลยครับ ก็ใครจะไปนึกว่าไอ้ยาจกเปรตอย่างไวอากร้าที่ไอ้พั๊นซ์มันยัดเยียดให้ผมกินจะมีฤทธิ์ยารุนแรงปานนี้กันล่ะครับ

 

                แต่ก็สมอย่างที่ไอ้พั๊นซ์มันว่าอ่ะนะครับ แค่ครึ่งเดียวก็เกือบเสียเกลือแร่ในร่างกายไปหมดตัว เมื่อคืนผมเลยร้องขอไอ้ราฟตลอดเลย -////- ไอ้ราฟเองก็สนองให้เต็มที่นะครับ มันเลยมีสภาพไม่ต่างจากศพสึนามิ ก็มันนอนหลับกรนครอกๆ สบายใจข้างๆผมนี่ไงครับ

 

                พูดถึงเรื่องไอ้พั๊นซ์เมื่อวาน ก็อดคิดเรื่องที่พวกมันฉุดผมไม่ได้ครับ ให้ตายเหอะ นี่ผมมีเสน่ห์มากขนาดนั้นเชียวเหรอครับ ขนาดที่พวกมันคิดจะปล้ำผมทำเมีย ไม่ใช่ว่าหลงตัวเองนะครับ แต่มันจะพูดยังไงดีล่ะ ตั้งแต่ผมเกิดมา ผมไม่เคยเจอเหตุการณ์ที่ถึงกับต้องลาก ต้องฉุดขนาดนี้ ถึงแม้ว่าไอ้ราฟมันจะเคยทำกับผมแบบนั้นบ้าง แต่มันคนละกรณนี่ครับ ไอ้ราฟมันคนรักของผม ไม่ใช่กรณีของไอ้พั๊นซ์กับพรรคพวก อันนั้นพวกเราเป็นศัตรูกัน

 

                แค่ผมต้องการที่จะรู้ว่าใครเป็นผัวพี่ผม มันโกรธขนาดที่จะต้องมาฉุดกันเลยเหรอ....

 

 

                อือ....เสียงไอ้ราฟครงเล็กน้อยครับ เมื่อมีคนไปกวนการนอนของมัน ก็จะใครซะอีกล่ะครับ ที่กวนการนอนของมันอ่ะ ก็ผมนี่แหละ แฮะๆ แบบว่าไม่มีอะไรทำอ่านะ เลยนอนเล่นหัวไอ้ราฟอยู่นี่ไงล่ะครับ

 

                ผมเพิ่งสังเกตุเห็นว่าเส้นผมของไอ้ราฟมันเปลี่ยนสีครับ เพราะครั้งแรกที่ผมเจอมัน สีผมของไอ้ราฟจะออกสีดำน้ำตาล เหมือนกับว่ามันย้อมน้ำตาลมาหน่อยๆ แต่คราวนี้สีของเส้นผมไอ้ราฟมันออกน้ำตาลสว่างมากครับ ขับให้ใบหน้าของไอ้ราฟที่ (โคตร) ขาว ก็ยิ่งขาวเข้าใหญ่ แบบว่า อิจฉาอ่ะนะครับ มันขาวมากๆเลย

 

 

                ทำอะไรน่ะริว....ตื่นเช้ามาก็กวนพี่เลยนะ....แล้วผมก็ต้องชะงักครับ เมื่อคนที่ผมกำลังนอนเล่นหัวอยู่เพลินๆ ก็ลืมตาโผล่งขึ้นมาครับ ไอ้ริวทำหน้ามุ่ยนิดหน่อยที่โดนขัดใจ ผมแลบลิ้นใส่มันก่อนที่จะเดินสะบัดตูดไปหาเสื้อผ้าใส่ครับ เดินแก้ผ้าแบบนี้ ผมก็อายฟ้าอายดินเหมือนกันนะ

 

                อ๊ะ!”ในขณะที่ผมกำลังจะลุกขึ้นไปหาเสื้อผ้าใส่ ไอ้ราฟมันก็ลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว แล้วรวบเอวผมไปกอดครับ พอดีว่าผมมันเป็นคนแรงน้อยอ่านะ เลยถลาตัวไปตามแรงดึงของมัน นั่งจุ้มปุ๊กบนตักมันซะงั้นครับ

 

                อืม...งอนเหรอครับ ทำหน้ายุ่งเชียวไอ้ราฟมันเอาคางแหลมๆของมันเกยบนไหล่ของผมครับ ใช่ ผมงอน งอนมากๆด้วย แค่เล่นหัวแค่เนี๊ยะ มันจะตายรึไงกันฟะ

 

                อะไร ใครงอน บ้าป่าว ผมแค่จะไปอาบน้ำ เนี่ย เหงื่อทั้งตัวแล้ว เหนียวตัวไปหมดใครจะบ้าบอกล่ะครับ ว่าตัวเองอ่ะ งอนตุ๊บป่องเป็นปลาทองน้อยใจ ใครรู้อ่ะขายหน้าหมดเด่ะ

 

                หึหึ...นั่นสิน๊า...ก็เมื่อคืนตั้งหลายรอบนี่ เหงื่อไม่ออก ตัวไม่เหนียวก็แปลกแล้ว...ไอ้ราฟมันพูดพร้อมกับกดจมูกลงมาที่ซอกคอเหนียวๆของผมอ่ะครับ แค่มันเอาจมูกมาถูๆไถๆที่ซอกคอผมอ่ะ ไม่ทำให้ผมเขินได้หรอกนะ

 

                แต่พอมันพูดถึงเรื่องเมื่อคืนนี่สิ หน้าผมจะทอดไข่ได้เพราะว่าหน้าร้อนผ่าวๆด้วยความอายน่ะสิครับ...

 

            พูดถึงเมื่อคืนก็นึกแค้นอ่ะนะ แม่งเอ๊ย กะว่าจะกดไอ้ราฟซะหน่อย ดั๊นโดนมันคร่อมซะงั้น ไม่ยอมอ่ะ ขัดใจ ขัดใจ นี่ผมแพ้มันอีกครั้งหรือนี่ กี่ครั้งแล้วนะที่ผมพยายามที่จะจับกดไอ้ราฟมัน แต่ก็ไม่เคยมีครั้งไหนสำเร็จเลย มีแต่โดนมันกด และกดรอบสองรอบไม่ว่า นี่มีคูนสองคูนสาม จะให้พูดยังไงล่ะครับ เมื่อวานผมโดนไอ้ราฟกดตั้ง 9 รอบอ่ะ ฮือๆ มันล่อซะเกือบเช้าเลยครับ

 

                โฮๆ เมื่อไหร่พระเจ้าจะประทานให้เปิบบริสุทธ์ไอ้ราฟซะทีล่ะคร๊าบ ผมอยากกดไอ้ราฟมั่งอ่า >[]<

 

 

                (ไม่มีทาง เพราะฉันอยากให้แกเป็นรับตลอดไป โฮะ โฮะ : คนเขียน)

 

 

            ก๊อก! ก๊อก!

 

            พี่ริว...จะนอนกินบ้านกินเมืองไปถึงไหนน่ะ ออกมากินข้าวได้แล้ว

 

            ในระหว่างที่ผมกำลังจะโดนไอ้ราฟกดอีกรอบ ก็มีเสียงสวรรค์จากน้องสาวสุดที่รัก (เฉพาะตอนนี้) ดังจากนอกห้องนอนของผมครับ คาดว่ามันคงหงุดหงิดไม่น้อยล่ะมั้ง ที่เมื่อวานผมโดดเวรทำข้าวเย็น มันเลยต้องมาทำทั้งข้าวเย็นวาน และข้าวเช้าของวันนี้ ทำไมผมรู้งั้นเหรอครับ ก็เพราะน้ำเสียงประชดของไอ้รินไงล่ะ ผมถึงรู้ว่ามันไม่พอใจ

 

                เออๆ เดี๋ยวออกไปแล้ว!”ด้วยความที่ผมไม่อยากโดนไอ้ราฟกดรับอรุณสวัสดิ์ ผมเลยตะโกนบอกมันไปก่อนครับ ซึ่งการที่ผมทำแบบนี้ ทำให้ไอ้ราฟน้อยใจ ทำหน้าหงิก แล้วลุกขึ้นเดินไปหยิบเศษซาก (?) กางเกงนักเรียนตัวเมื่อวานขึ้นมาใส่

 

                พี่ราฟ....?งานเข้าครับพี่น้อง ไอ้ราฟงอนผม

 

                ........ไม่มีเสียงตอบรับจากหมายเลขที่ท่านเรียก

 

                พี่ราฟอ่ะ......T^T”แง้...มึงงอนกูจริงอ่ะ

 

                ...........กรุณาเรียกใหม่อีกครั้ง......(โอเปอร์เรเตอร์บ้านไหนฟะนี่)

 

                พี่ราฟฟฟฟฟ...ผมขอ ทะ....อือ...!”

 

                ไม่ทันที่ผมจะพูดขอโทษไอ้ราฟ ข้อหาที่ทำให้มันงอน ไอ้ราฟมันใส่กางเกงเสร็จ มันก็เข้ามาประกบจูบผมครับ ถึงมันจะไม่ใส่ดูดดื่ม แลกลิ้น น้ำลายกระฉอด หรือจูบแลกริมฝีปาก ที่ทำในเฉพาะบางเวลาที่มีน้อย แต่มันคือจูบเบาๆ หวานๆ ที่ไอ้ราฟบรรจงแนบริมฝีปากของมันเข้ากับริมฝีปากผม

 

                และเวลาไม่กี่วิ ไอ้ราฟมันก็ผละริมฝีปากออกจากกัน ถึงมันจะไม่ร้อนแรงเหมือนคราวก่อนๆ แต่มันก็สามารถเรียกเลือดขึ้นหน้าของผมได้สบายๆเลยอ่ะครับ

 

                เห็นว่าจะไปอาบน้ำไม่ใช่เหรอครับ...ป่ะ...เดี๋ยวรีบไปอาบน้ำ เราจะได้ไปกินข้าวเช้ากันมันยิ้มหวานพร้อมกับส่งกางเกงที่มันหยิบจากในตู้มาให้ผมครับ

 

            อือ....ผมรับคำได้แค่นั้น ก่อนที่จะรีบใส่เสื้อผ้า แล้วรีบเดินตามไอ้ราฟ ที่เดินออกจากห้องนำหน้าไปก่อนแล้วครับ

 

 

 

                                                ..............................................................

 

 

 

                ไอ้ราฟ....เดี๋ยวก่อนกลับ กูมีเรื่องอะไรจะพูดด้วยหน่อย มึงอย่าเพิ่งรีบกลับล่ะพี่ชายผม ที่กำลังนั่งจิ้มเกมส์อยู่หน้าคอมฯในห้องนั่งเล่น พูดขึ้นโดยไม่มองหน้าไอ้ราฟครับ ซึ่งไอ้ราฟมันกำลังนอนหนุนตักผมอยู่ครับ

 

                มีอะไรก็พูดมาตรงนี้ก็ได้นี่หว่า คนกันเองทั้งนั้น....ไอ้ราฟมันถามพี่ผมครับ

 

                เหอะน่า ทำตามที่กูบอกละกันพี่ผมตอบปัดไปอย่างง่ายๆเลยครับ ส่วนไอ้ราฟนี่ทำหน้ามุ่ยเล็กน้อย เหมือนเด็กที่โดนขัดใจ มันเลยหันมานั่งเล่นมือผมแทนซะงั้น

 

                พี่ราฟ...พี่มีเรื่องอะไรกับพี่ผมหรือเปล่าอ่ะผมถามอย่างเป็นห่วงครับ กลัวว่าพี่ผมจะไปแก้แค้นไอ้พวก BlackList ที่มันทำร้ายผมเมื่อวาน

 

                ไม่มีนี่ไอ้ราฟตอบโคตรสั้นเลยครับ ขี้โกงอ่ะ

 

                จริงอ่ะ?ไม่เชื่อครับ มันต้องมีอะไรลับลมคมในแน่ๆ เวลาที่พี่ผมมีความลับอะไรกับเพื่อนฝูง พี่ผมจะทำแบบนี้ประจำ

 

                จริงสิครับ พี่จะโกหกน้องแล้วได้อะไรขึ้นมาล่ะมันพูด พลางจับมือผมไปหอมทีนึงครับ

 

                .......แล้วผมก็ต้องเงียบไปครับ ไอ้นี่ถ้าหากไม่มีอะไรมาข่มันให้กลัวแล้วล่ะก็ อย่าว่าแต่ง้างปากจะเอาคำตอบเลยครับ หาคีมมาแงะปากมัน ก็ไม่มีทางยอมบอกเด็ดขาดเลย เพราะฉะนั้น ที่ผมทำได้ก็มีแค่นั่งเงียบ คอยเดาเหตุการณ์เอาเองครับ

 

                แต่วันนี้ไม่รู้ทำไม รู้สึกใจไม่ดียังไงก็ไม่รู้อ่ะครับ

 

                เหมือนกับว่า วันนี้ต้องเกิดเรื่องอะไรไม่ดีกับคนสำคัญของผมแน่ๆ....

 

 

 

 

                แล้วพอนาฬิกาฝาบ้านของผม ตีเวลาบอกว่า บ่าย 3 โมง ไอ้ราฟมันก็ขอตัวกลับบ้านครับ เนื่องจากวันนี้ทั้งวันมันใส่ชุดของเมื่อวานตลอด คาดว่าคงจะเหม็นตัวเองมั้งครับ เลยกลับไป และก่อนกลับก็เป็นอย่างที่คาดการณ์ไว้ ไอ้ราฟมันเข้าไปคุยอะไรไม่รู้กับพี่ผมในห้อง ไอ้ริวก็แอบฟังไม่ได้ก้วย เพราะฝาบ้านผมมันหนาครับ

 

                ดังนั้นผมก็เลยต้องปล่อยไป คงไม่มีอะไรหรอกมั้งครับ ผมเองก็ขี้เกียจเค้นคำถามจากมัน

เสียด้วย และอีกอย่าง ตอนที่ไอ้ราฟออกมาจากห้องพี่ผม มันล่ะยิ้มระรื่นเชียวครับ ซึ่งบ่งชี้ได้ชัดเจนเลย คงมีมีอะไรที่ร้ายแรงแน่นอน

 

                สงสัยลางสงหรณ์ของผมมันจะผิดมั้งครับ หรือคิดไปเอง ก็ช่างมันเหอะเนอะๆ

 

                หลังจากที่ไอ้ราฟกลับไป ผมก็เอาแต่นั่งๆนอนๆดูทีวีนั่นแหละครับ บางทีก็เอาดีวีดีพี่ผมมาเปิดดูแก้เซ็ง ครับ คือว่า มันไม่มีอะไรทำจริงๆนะ แต่ก็มีบางเวลาที่ไอ้รินมานั่งกวนประสาทผมครับ มันก็ไม่มีอะไรทำเหมือนกัน เลยมานั่งแซวผมเล่น

 

                แล้วผมก็รู้จากมันนี่แหละครับ หลังจากที่ผมโดนไอ้ราฟพาเข้าห้องไป พวกเพื่อนๆพี่ๆ และแฟนๆของชาวแก๊งค์ Demon มาก๊กเหล้าที่บ้านตามเคยครับ (ไปที่ร้านก็ไม่ได้ เห็นว่าใส่ชุดนักเรียนกันทั้งนั้นนี่ครับ) แต่สาเหตุที่ยกโขยงกันมาทั้งแก๊งค์นั้น ก็เพราะว่าทุกคนเขาเป็นห่วงผมอ่ะ

 

                จะว่ายังไงดีอ่ะครับ ไม่ใช่ว่าเป็นห่วงเพราะว่าผมเป็นน้องชายหัวหน้าแก๊งค์หรอกนะ แต่ทุกคนเป็นห่วงผม เพราะว่าพวกเราคือคนแก๊งค์เดียวกัน ไม่มีคนที่มีฐานะพิเศษหรอกครับ แบบว่า พวกเราสามัคคีกันดี ใครเป็นอะไร ก็พากันห่วงใยทั่วไปหมด ซึ่งสารสัมพันธ์ของเราแบบนี้ ทำให้ญาติผู้ใหญ่ของบางคน ถึงกับยอมรับว่าเราไม่ใช่เด็กแว้นข้างถนน

 

                แต่ก็ไม่เข้าใจอยู่ดีล่ะ เวลาที่มาก๊กเหล้ากันเนี่ย เอาตังค์ที่ไหนซื้อมากินล่ะครับ ทั้งๆที่บ้านผมก็ใช่ว่าจะรวยเสียหน่อยนิ กินทุกวันมันไม่ไหวนะ ครั้งนึงก็หลายตังค์กันอยู่หรอก

 

                แล้วหลังจากที่ไอ้รินมันเที่ยวเพ้อถึงบรรยากาศในบ้านเมื่อคืน ผมก็ต้องทำเวรใช้ไอ้รินมันอีกนั่นแหละครับ ลุกขึ้นมาทำข้าวเย็นให้ แต่วันนี้กินกันแค่ 2 คน ประจำกินกัน 3 คนครับ พ่อแม่นี่ไม่ต้องพูดถึง ไปทำงานในตัวเมืองกรุงเทพ (พนักงานบริษัทเล็กๆ) ทุกเดือนจะโอนเงินมาให้ ซึ่งคนที่ถือบัตรเอทีเอ็ม ก็คือไอ้พี่ริกนั่นแหละครับ ดีหน่อยที่พี่แกรู้จักออม ไม่งั้นทั้งพี่และน้อง คงอดอยากปากแห้งกันเป็นแถวๆแน่ๆ

 

            อย่างว่าแหละ วันนี้เหลือ 2 คน ก็เพราะพี่บอกว่าจะออกไปข้างนอกครับ ผมก็ไม่รู้หรอกนะ ว่าพี่เขามีธุระอะไรพิเศษหรือเปล่า ส่วนมากที่ออกจากบ้านตอนดึก พี่เขาจะไปก๊กเหล้ากับเพื่อนๆในตัวหมูบ้าน ซึ่งส่วนมากก็จะเป็นเพื่อนๆต่างโรงเรียนนั่นแหละครับ

 

                ดังนั้นวันนี้ผมก็เลยทำอะไรง่ายๆ ตำน้ำพริกปลาทู (ทอดปลาไว้ 2 ตัว) ต้มจืดเต้าหู้ใส่วุ้นเส้น และก็จะมีแกงคั่วลูกปลาตัวเล็กๆครับ (อาหารของคนใต้จ๊ะ : คนเขียน) อาหารวันนี้จะออกไปทางไดเอ็ทหน่อยครับ เนื่องจากน้องสาวผมเริ่มมีน้ำหนักเกินเหตุแล้ว ผมเลยต้องช่วยมันด้วย (ส่วนตัวผมเองนั้น กินยังไงก็ไม่อ้วนครับ มีแต่น้ำหนักจะลดเอาลดเอา)

 

                พอกินข้าวกินปลากันเสร็จ ผมก็เกิดอาการง่วงนอนอ่านะ แบบว่า หนังท้องตึง หนังตาก็หย่อน ถึงมันจะเป็นเวลาแค่ 6 โมงเย็นก็เหอะนะ ไอ้ริวก็เลยโซเซเดินเข้าห้องนอนตัวเอง ทิ้งดิ่งลงบนที่นอน หัวถึงหมก็หลับกรนครอกเลยครับ ไม่ไหวๆ เมื่อคืนก็ไม่ค่อยได้นอนเสียด้วยสิ วันนี้ขอนอนให้เต็มอิ่มหน่อยเหอะ = = zzzzZZ

 

 

 

                                    ...................................................................

 

 

 

                ชีวิตแค่โดนทำร้าย...แต่ที่สุดมันต้องไม่โดนทำร้าย...แค่วันนี้หัวใจสลาย...เตือนตัวเองว่าถึงยังไง...ฉันยังต้องอยู่...ความรักลวงหลอกมันก็แค่เจ็บปวด...ไม่มีค่า...แต่มันทำลายชีวิตไม่ได้....

 

 

            งืมๆ ใครมันทำร้ายใครวะ....- -*

 

                ชีวิตแค่โดนทำร้าย...แต่ที่สุดมันต้องไม่โดนทำร้าย...แค่วันนี้หัวใจสลาย...เตือนตัวเองว่าถึงยังไง...ฉันยังต้องอยู่...ความรักลวงหลอกมันก็แค่เจ็บปวด...ไม่มีค่า...แต่มันทำลายชีวิตไม่ได้....

 

            เอ้....ใครมันเสือกมาเปิดเพลงใกล้ๆหูกูล่ะนี่ แม่งเอ๊ย กำลังฝันได้กอดสาว

 

                ชีวิตแค่โดนทำร้าย...แต่ที่สุดมันต้องไม่โดนทำร้าย...แค่วันนี้หัวใจสลาย...เตือนตัวเองว่าถึงยังไง...ฉันยังต้องอยู่...ความรักลวงหลอกมันก็แค่เจ็บปวด...ไม่มีค่า...แต่มันทำลายชีวิตไม่ได้....

 

            โอ้ยยยย....มึงจะเอาอะไรกับกูนักหนาวะ!!!!!!”

            ด้วยความที่ผมกำลังหงุดหงิดอย่างแรงกล้า ก็เลยตะโกนลั่นห้องออมาอย่างสุดเสียง ผมมันจะหงุดหงิดเวลาที่มีอะไรมากวนตอนนอนครับ ไม่รู้ว่ามันเพราะอะไรเหมือนกัน แต่ที่แน่ๆ มันโมโหอ่ะ หงุดหงิด ซ่องแซ๊ง (ภาษาใต้แปลว่า หงุดหงิดมากๆ : คนเขียน) แทบจะโยนไอ้สิ่งที่กำลังร้องจ้ากวรประสาทนี่ออกไปใกล้ๆเลยนะครับนี่

 

                แต่อย่าเลย เห็นเป็นโทรศัพท์กระจอกงอกง่อยแบบนี้ก็เหอะนะ มันก็หลายพันอยู่ ยิ่งช่วงนี้เศรษฐกิจไม่ดีอีก ถ้าหากผมโยนโทรศัพท์นี้ทิ้ง มีหวังแม่กับพ่อได้เอาผมไปขายตามท้องตลาดแน่ๆครับ

 

 

                ชีวิตแค่โดนทำร้าย...แต่ที่สุดมันต้องไม่โดนทำร้าย...แค่วันนี้หัวใจสลาย...เตือนตัวเองว่าถึงยังไง...ฉันยังต้องอยู่...ความรักลวงหลอกมันก็แค่เจ็บปวด...ไม่มีค่า...แต่มันทำลายชีวิตไม่ได้....

 

                เออๆ...รับก็ได้เว้ย!”แล้วผมก็กดรับครับ

 

                เหว่ย...ไอ้ปอนด์มันโทรมาอ่ะครับ

 

                **เฮ้ย! เชี้ยริว มึงอยู่ไหนเนี่ย??**เสียงไอ้ปอนด์ตะโกนถามผมซะเสียงดังครับ สาเหตุที่มันตะคอกมา ก็พราะว่าไอ้รอบข้างของฝั่งมันอ่ะ เสียงรถเหวนไปเหวนมาโคตรดังเลยครับ

 

                อยู่บ้าน มึงมีห่าอะไรวะหงุดหงิดครับ มึงกวนการนอนกูทีนึงแล้ว ยังจะตวาดถามกูอีก

 

                **สัดเอ๊ย! ทำไมมึงไม่ออกมาวะ ตอนนี้กำลังเกิดเรื่องใหญ่แล้วนะเว้ย!**แล้วมึงจะตธโกนเพิ่มโวลุ่มให้ได้โล่รึไงวะ อยู่ใกล้กันแค่นี้ไม่ต้องตะโกนก็ได้ หูกูจะแตกเอา!

 

                เป็นเหี้ยอะไรของมึง ห๊ะ! ไอ้ปอนด์ แล้วเรื่องอะไรของมึงกัน จะมีใครยิงกันตายรึไง

 

                **ไอ้ริว นี่มึงอย่าบอกนะ ว่ามึงไม่รู้เรื่องอะไรเลยน่ะ**น้ำเสียงของไอ้ปอนด์เหมือนจะผิดหวังครับ อะไรกัน มันเรื่องอะไรงั้นเหรอ มีเรื่องอะไรที่ผมไม่รู้ด้วยเหรอ

 

                เรื่องอะไรวะไอ้ปอนด์ มึงบอกกูมาเดี๋ยวนี้ว่าเกิดอะไรขึ้นน่ะไอ้ริวเริ่มจะใจไม่ดีแล้วล่ะครับ มาอีกแล้ว ลางสังหรณ์ที่ไม่ดีเอาซะเลย ทำไมผมถึงรู้สึกแบบนี้กันนะ

 

                **มึงฟังกูนะ ไอ้ริว ตอนนี้อ่ะ พวก Demon รุ่นที่ 1 กำลังยกพวกไปหาไอ้พวก BkackList ที่เขาแป๊ะช้อย กูได้ข่าวว่า พวกมันกำลังจะซิ่งรถแข่งกันน่ะสิ**เท่านี้ล่ะครับ ไอ้ริวถึงกับตาค้างทันที อะไรนะ!!!

 

                อะไรนะ! แข่งรถที่เขาแป๊ะช้อยอ่านะ!”เพื่อยืนยันว่าผมไม่ได้ฟังผิดครับ ผมเลยทวนถามมัน

 

                **เออสิวะ มึงรีบมาเลยนะไอ้ริว ถ้าไม่รีบห้าม มีหวังมันต้องแข่งกันให้ตายกันไปข้างนึงแน่ๆ**

 

                เออๆ อีก 20 นาทีเจอกันที่หอนาฬิกาที่เขานะเว้ย เดี๋ยวกูรีบออกไปเดี๋ยวนี้แหละว่าแล้วไอ้ริวก็วางสายจากไอ้ปอนด์ แล้วพุ่งหลาวไปหาตู้เสื้อผ้าที่คิดว่าคล่องตัวที่สุดมาใส่ ก่อนที่จะกระโจนออกจากห้อง วิ่งไปหน้าบ้าน คว้ามอไซด์ของผม ซึ่งเป็น Honda Wave 125 บิดเฟี้ยวออกจากบ้านไปเลยครับ

 

                ที่ผมต้องรีบไปห้ามการแข่งมอไซด์ครั้งนี้ มันมีสาเหตุอยู่ครับ เนื่องจากไอ้แก๊งค์ของเราเนี่ย เป็นแก๊งค์นักเลงที่มีชื่อเป็นอันดับต้นๆในจังหวัด ซึ่งแน่นอนว่า ได้ขึ้นชื่อเป็นนักเลงแล้ว ชื่อเสียงจึงอยู่ในทิศทางที่ไม่ดีเท่าไหร่ ดังนั้นพวกตำรวจในตัวจังหวัด จึงหมายหัวพวกเราไว้มากครับ

 

                แล้วยิ่งมันเป็นกรณที่แข่งรถกันในที่สาธรณะแล้วด้วยล่ะก็ พวกตำรวจมันไม่สนหรอกครับ ว่าใครเป็นใคร ลูกใครหลานใคร มันจับหมดอ่ะ แล้วถ้าหากไม่ยอมปริปากตอบคำถาม มีหวังโดนซ้อมเละ

 

                ซึ่งมันก็เคยมีเหตุการณ์แบบนี้มาครั้งนึงครับ ครั้งนั้นพี่โดมเป็นคนโดนตำรวจเล่น แบบว่าวันนั้นพี่แกมีนัดแข่งมอไซด์กับใครก็ไม่รู้ แต่ดูเหมือนว่า ฝ่ายนู้นมันเสือกเล่นไม่ซื่อ เรียกตำรวจมาก่อนที่จะแข่งกัน ด้วยความที่พี่โดมแกไม่ทันตั้งตัว แกเลยโดนตำรวจจับครับ

 

                พี่โดมแกปฏิเสธทุกข้อกล่าวหาเลยครับ ตำรวจถามอะไรแกก็ไม่ตอบ แล้ววันนั้นอ่ะ มีตำรวจที่เป็นวัยรุ่นอยู่ด้วยคนนึง คาดว่าคงจะเป็นตำรวจใหม่มั้งครับ พี่แกก็คาดคั้นจะเอาคำตอบจากพี่โดมให้ได้ ความจริงแล้ว พี่โดมแกโดนลงโทษแค่นอนในซังเตแค่คืนเดียว แต่ถ้าหากหากมีผู้ปกครองมารับก็ว่าไปอย่างอ่านะ

 

                วันนั้นรู้สึกว่า พ่อแม่พี่โดมแกมาช้ามั้งครับ พี่โดมเลยต้องอยู่ถ่างตารอ แล้วจู่ๆ ไอ้ตำรวจมือใหม่นั่น่ะ ลากพี่โดมเข้าห้องสอบสวน พี่แกก็คาดคั้นจะเอาคำตอบจากพี่โดมอีกครั้ง พี่โดมแกก็ปากหนัก ไม่ยอมพูดอะไร แล้วจู่ๆพี่โดมแกก็โดนตำรววจนั่นซ้อมครับ ซ้อมแบบว่า ไม่ยั้งมือ พอวันรุ่งขึ้นมา พวกเราก็ไปเยี่ยมพี่โดมที่บ้าน

 

                เห็นสภาพพี่โดมแล้วเสียวสันหลังครับ พี่แกโดนซ้อมซะยับ คิ้วแตกเย็บหลายเข็ม หน้านี่ปูดบวมเชียวล่ะ ตามตัวก็มีรอยฝกช้ำมากมาย พี่โดมก็เล่าให้พวกเราฟัง ว่าโดนไอ้ตำรวจนั่นซ้อม พี่ผมโมโหมากครับ แทบจะยกพวกไปถล่มโรงพักนั่นเลยล่ะ แต่พี่โดมแกก็ห้ามไว้ครับ ไม่อยากให้ยุ่งกับตำรวจ พวกเราก็เลยค่อนข้างระวังตัวกันมากเป็นพิเศษ เวลาที่ไปมีเรื่องกับใคร

 

                ด้วยเหตุนี้ ผมจึงต้องรีบไปสลายการมีเรื่องครั้งนี้ครับ เพราะคราวนี้ไอ้ราฟมันต้องร่วมด้วยแน่ๆ ยิ่งพักนี้ไอ้ราฟเหม็นขี้หน้าไอ้พั๊นซ์มากๆ ผมกลัวครับ กลัวว่าจะเกิดเรื่องอะไรที่ไม่ดีเอามากๆ เพราะไอ้พวก BlackList มันไว้ใจไม่ได้ คิดว่าพวกมันคงไม่ได้ไปแบบมือเปล่าแน่นอน

 

                แต่ก็ใช่ว่าแก๊งค์ BlackList ซะทีเดียวนะครับ ที่จะพกอาวุธไป แก๊งค์ผมมันก็ไม่ใช่น้อย โดยเฉพาะคนที่ดูๆว่าจะใจเย็นอย่างพี่กรและพี่คีย์เนี่ย พกปืนคนละกระบอกนะครับ พี่เขาจะเก็บไว้ในท้องรถมอไซด์ จะใช้เฉพาะเวลาที่จำเป็นเท่านั้น ส่วนคนที่ใจร้อนหน่อย ก็จะพกพวกมีด จัมปาต้า สนับมือ อะไรพวกนี้ไป เพื่อความปลอดภัยครับ

 

                ผมใช่เวลาประมาณ 20 นาที ก็เบิ่งมอไซด์มาถึงที่นัดหมายแล้ว แล้วก็พบว่า พวก Demon รุ่นที่ 2 จะอยู่ที่นี่ทั้งหมดเลยครับ เพื่อนๆของผมต่างพากันทำหน้ากังวลไปเสียหมด เช็ดโด้ นี่อย่าบอกนะ ว่าลางสงหรณ์ของผมวันนี้มันถูกต้องอ่ะ

 

                ช้าจริงมึงไอ้ริว ไปทำอะไรที่ไหนมาวะมาถึงไอ้ปอนด์มันก็โวยเลยครับ

 

                ช้าบ้านพ่อมึงสิ นี่กูรีบแล้วนะเว้ย กูบอกว่า 20 นาที ก็ 20 นาทีสิวะ เนี่ย ตรงเวลาสุดแล้วผมก็สวนกลับไปอย่างอารมณ์ไม่อยู่กับร่องกับรอยเหมือนกันครับ

 

                เออๆ ช่างแม่งเหอะ ว่าแต่ตอนนี้กูว่ารีบไปห้ามพวกเฮียดีกว่าว่ะ กูว่า ไปห้ามตอนนี้คงจะทันการอ่ะไอ้โจ๊กมันเข้ามาสงบสถาณการณ์ก่อนเลยครับ แน่นอนว่าเวลาที่พวกเราอยู่อารมณ์ที่สามารถฆ่าคนตายได้ อาจจะฆ่าพวกเดียวกันโดยไม่รู้ตัว

 

                แล้วตอนนี้พวกพี่เขาอยู่ไหนล่ะผมถามเสียงอ่อนลงนิดหน่อยครับ

 

                ตอนนี้อยู่......

 

 

            บรืนนนนนนนนนนน!!!!!!!!~

 

            เสียงคนบิดมอไซด์ดังมาแต่ไกลครับ พวกผมนี่รีบหันไปดูเลยล่ะครับ แล้วสิ่งที่เราเห็น ก็คือรถมอไซด์ 2 คัน ที่กำลังขับเคี่ยวกันมา แบบว่า ตีตื่นกันมาพร้อมกัน ดูไม่ออกว่าใครเป็นใคร จนพอรถสองคนนั่นขับผ่านพวกเรา ไอ้ริวซึ่งตาไวรู้ทันทีเลยครับ ว่าใครเป็นคนขับ

 

                เฮ้ย! เมื่อกี้เฮียริกกับไอ้ธีมป่าววะไอ้คามมันมองตามรถมอไซด์ 2 คนนั่นจนสุดสายตาเลยครับ คำถามของไอ้คาม ตรงกับคำตอบของผมเป๊ะเลย

 

                เวรแล้วไง เริ่มแข่งกันแล้วเรอะ กูว่ารีบไปเหอะว่ะไอ้ตาลรีบเร่งทุกคนครับ พอสิ้นเสียงไอ้ตาล พวกผมแต่ละคนก็รีบกระโดขึ้นรถมอไซด์ของแต่ละคน ซึ่งรถผมมีไอ้ตาลนี่แหละ ขึ้นซ้อนท้ายมา

 

                โธ่เว้ย ไม่รู้จะแข่งให้ได้โล่มารึไงวะ อยากตายกันนักใช่มั้ยเนี่ย แต่ละคนไอ้ริวบ่นในขณะที่เร่งบิดมอไซด์ให้ทันเพื่อนๆที่กำลังขับแซงหน้าไป

 

                กูได้ยินพี่เคียวคุยโทรศัพท์นะเว้ย ว่าแข่งกันเพราะไอ้พั๊นซ์มันท้าอ่ะไอ้ตาลตะโกนบอกผมแข่งกับเสียงอากาศที่ตีเข้ามาในหูครับ ไอ้ริวนี่หูผึ่งเลยล่ะ

 

                อะไรนะ ไอ้พั๊นซ์น่ะนะ เมื่อวานไอ้ราฟมันก็อัดมันซะยับไม่ใช่เหรองงสิครับ คนอะไรจะทนขนาดนั้น โดนอัดเละ ยังมีแรงลุกขึ้นอีกงั้นเหรอ

 

                ใครว่ายับวะ เมื่อวานอ่ะ พ่อแม่พี่พีชกลับมาพอดี พวกกูก็เลยไม่ได้ทำอะไรมากไปกว่านี้อ่ะดิ

 

                จริงอ่ะ? โหย กูยังไม่หายแค้นเลยนะ พี่พวกมันฉุดกูเมื่อวานผมพูดแบบขบฟันอ่ะครับ มันแค้นจริงๆนะ

 

                เหอะ...เรื่องนั่นไว้ก่อนเหอะวะ นั่นๆ พวกเฮียอยู่นั่นไงไอ้ตาลรีบเปลี่ยนเรื่อง แล้วชี้ให้ผมดูกลุ่มคนที่กำลังยืนกันเต็มไปหมดครับ ซึ่งแน่นอนว่า แต่ละคนนี่ดูออกเลย ว่าใครเป็นกลุ่มใคร เพราะว่า ไอ้กลุ่มทั้งสองกลุ่มนั่น ใส่เสื้อแจ๊คเก็ตกลุ่มละสีครับ

 

                สีของกลุ่ม Demon ชาวเรา จะตรงกับชื่อของกลุ่มเลยครับ ใช่แล้ว พวกเราใส่เสื้อปจ็คเก็ตสีดำสนิท ข้างหลังจะสกรีนอักษรสีขาวซีดคำว่า Demon อยู่ข้างหลัง แขนเสื้อด้านซ้ายจะมีตัวอักษรเท่ห์ๆฟร้อนท์แบบ Death Note เป็นอักษรชื่อต้นของแต่ละคน

 

                ส่วนสีเสื้อกลุ่ม BlackList จะเป็นเสื้อแจ็คเก็ตสีเขียวเข้มเกือบจะเห็นเป็นสีดำ พวกนี้เน้นสีแสบๆตรงตัวอักษรที่สกรีนด้านหลังนั่นแหละครับ ตัวเป้งๆเลยว่า BlackList แถมสกรีนด้วยสีแดงสดเหมือนสีเลือด ผมก็ไม่เข้าใจหรอกนะครับ ว่าไอ้คนที่ออกแบบนี่คิดยังไง ถ้าอยากให้คนอื่นเขารู้ว่าเป็นกลุ่มไหน ทำไมไม่เอาแผ่นซีดีที่ไม่ใช้แล้วมาแขวนซะเลยล่ะ

 

                ว่าแต่ผมมามัวพูดอะไรอยู่เนี่ย พวกนั้นรู้สึกว่ากำลังมีเรื่องใหญ่เกิดขึ้นแล้วครับ เพราะดูท่าทางว่า การแข่งมอไซด์ครั้งนี้ อาจจะมีมวยเกิดขึ้นอีกแล้ว...- -*

 

 

                สัด แพ้แล้วอย่าพาลสิวะ ตามสัญญา ส่งตัวไอ้ห่าพั๊นซ์มาซะดีดี อย่าพวกกูต้องใช้กำลังดีกว่า...เสียงพี่ผมแว่วมาจากกลุ่มที่กำลังยืนออกนั่นอยู่ครับ คนมันเยอะจริงๆนะครับ เลยไม่รู้ว่าจะผ่าเข้าไปยังไง เพราะที่ยืนอยู่ไม่ใช่เฉพาะแก๊งค์ Demon กับแก๊งค์ BlackList ยังมีกลุ่มไทยมึง (ซึ่งคาดว่าน่าจะเป็นคนที่มาเที่ยวตอนดึกๆ) กับพวกเพื่อนๆของแต่ละกลุ่ม น่าจะเผื่ไว้เวลาที่เกิดการตะลุ่มบอนกัน ดังนั้น พวกแต่ละแก๊งค์จึงขนพรรคพวกมาร่วมด้วยช่วยกันชก

 

                ใครแพ้มึง ไอ้ห่าริก เมื่อกี้มีแมวตัดหน้ารถกูหรอก กูเลยเข้าเส้นชัยหลังมึงแล้วนี่ก็เสียงไอ้ธีมนั่นแหละครับ แก้ตัวน้ำขุ่นๆครับ แมวที่ไหนจะมี ใกล้ๆกับเขาแป๊ะช้อยไม่มีบ้านคนซะหน่อย

 

                แก้ตัวชิบ อย่างมึงอ่ะ ห่วยแตกสิ้นดี ยังไงมึงก็ไม่มีทางที่ชนะกูหรอก เอาล่ะ เลือกพูดมากกันได้แล้ว มึงจะส่งไอ้ห่าพีนซ์มาให้กูได้หรือยัง กูจะได้ไปจัดการธุระของกูซะทีผมไม่เห็นอ่ะครับว่า ว่าพี่เขาทำหน้าแบบไหน ได้ยินแต่เสียง สงสัยผมคงจะเตี้ยเกินไปจริงๆอ่ะ

 

                เฮ้ยๆ ไอ้ริว ทางนี้ผมไม่ทันที่จะพยายามยืดตัวดู (?) ไอ้ปอนด์มันก็ลากผมไปหาช่องทางครับ โอ้! ช่องทางนี้เห็นได้ชัดเลยครับ แบบว่า ตรงนี้มีคนมุงอยู่ไม่เยอะเท่าไหร่

 

                อ้าว ริว มาด้วยเหรอ?เสียงหวานๆของใครซักคนทักผมครับ ไอ้ริวเลยต้องละสายตามามองดูว่าใครเรียก ปรากฏว่า คนที่เรียกผม ก็คือไอ้ โม เพื่อนของพวกไอ้ตาล ที่อยู่คนละโรงเรียนกับผมนั่นแหละครับ ไม่ได้เห็นมันตั้งแต่งานกีฬาสี ดูเปลี่ยนไปหน่อยนะนี่

 

                ว่าแต่...ไหงมันมาอยู่นี่ล่ะครับ???

 

                โม! นายมาได้ยังไงน่ะตกลงปนอึ้งเล็กน้อย เด็กหงิ๋มๆอย่างไอ้โมนี่นะ จะมาอยู่ที่เขาแป๊ะช้อย ทั้งๆที่เวลานี้มันจะเกินสี่ทุ่มแล้ว wonderful จริงๆครับ

 

                แหะๆ เรามากับพี่ซีอ่ะโมยิ้มหวานให้ผม แล้วเกาหัวแกรกๆแก้เขินครับ เอ๊ะ มากับพี่ซี หมายความว่ายังไงกันครับนี่

 

                เอ้า...แล้วทำไมถึงมากับพี่ซีล่ะ?แบบว่า งงมากมายครับ ไปรู้จักสนิทชิดเชื้อกันตั้งแต่ตอนไหนล่ะนี่

 

                คือ...เราเป็นแฟนกับพี่ซีน่ะไอ้โมมันตอบพร้อมกับอายม้วนเลยครับ ส่วนผมน่ะเหรอ ช็อคครับ คือว่า ไม่อยากจะเชื่อเลยอ่ะ คราวก่อนไอ้โมมันยังมีท่าทางจะจีบผมอยู่เลย แล้วไหงมันถึงได้...

 

                โหย นี่พวก BlackList มันยกมาทั้งแก๊งค์ป่าววะเนี่ยและแล้วเสียงของไอ้แทน เรียกสติสตางค์ที่ฟุ้งซ่านของผมขึ้นมาจากเหวครับ คือ มันอึ้งอ่านะ ใครจะเชื่อล่ะครับ ว่าคนเถื่อนๆอย่างพี่ซี จะคว้าคนอ่อนหวานปานน้ำผึ้งพระจันทร์อย่างไอ้โมมาเป็นแฟน นิสัยมันไม่ใช่อ่ะ ตุ้ม!

 

                อย่าว่าแต่พวกนั้นเลย มึงดูพวกเราดิ ถ้าไม่นับรุ่นพวกเราแล้วล่ะก็ หูย~ย จะยกทัพมาตีพม่ารึไงกันคร๊าบไอ้เจนซึ่งเป็นคู่ขา (อย่าคิดลึกนะ!) กับไอ้แทนก็ต่อยอดขึ้นมาครับ แต่มันก็จริงอย่างที่พวกมันพูดอ่านะ พวกพี่เขาจะเอากันให้ตายไปข้างนึงรึไง เล่นยกมาทั้งรุ่นที่ 1 นี่ยังไม่นับพวกรุ่นที่ 2 นะครับ ผมว่า งานนี้คงมีได้อาบเลือดกันแน่ๆ

 

                หึ...ทำไมวะ อยากได้ไอ้พั๊นซ์ไปทำไม รึมึงจะติดใจอยากได้ไอ้พั๊นซ์ไปนอนกกซักคนวะไอ้ธีมพูดพร้อมกับแสยะยิ้มฟันหักของมันครับ พอมันพูดจบ มันก็เดินไปหาไอ้พั๊นซ์ ที่ตอนนี้หน้าของมันมีแต่รอยช้ำ แหงล่ะ เมื่อวานโดนยำซะขนาดนั้นนิ

 

                เอาส่วนไหนของมึงคิดวะเนี่ย ไอ้ธีม นี่มึงโดนพวกกูตบเมื่อหลายวันก่อน ถึงกับปัญญาอ่อนเลยเหรอวะ โฮ่!...มันเป็นอะไรที่มหัศจรรย์จริงๆวะว่าแล้วพี่ผมก็แขวะกลับไปอย่างร่าเริงครับ เรียกเสียงฮาครืนให้กับพรรคพวกพี่ผมกันท่วนหน้า ไม่เว้นแม้แต่ไทยมุงครับ ก็มันโจ๊กจริงๆนี่หว่า

 

                กูว่า ไม่ได้ปัญญาอ่อนอย่างเดียวหรอกว่ะพี่แบงค์ เพื่อนสนิทที่สุดของพี่ผมพูดขึ้น พลางล็อคคอพี่ชายผมอย่างสนิทชิดเชื้อครับ

 

                แล้วเป็นอะไรอีกล่ะ กูว่าแค่ปัญญาอ่อนนี่มันก็ร้ายแรงแล้วนะเว้ยพี่ผมก็ช่างเข้าขากันได้ดีแท้ครับ ไม่กลัวว่าไอ้ธีมมันจะหาปืนมายิงหรือไงกันน่ะ

 

                ก็....หมาขี้แพ้ไงนั่นล่ะครับ พอพี่แกตอบ เสียงฮาดังสนั่นไปทั่วบริเวณเลยครับ โดยเฉพาะพวก Demon นี่ขำก๊ากดังสุด ให้ตายเหอะ พี่ผมนี่นิสัยโคตรเสียเลย ชอบข่มชาวบ้านเขาจริง

 

                มึง...ไอ้ธีมมันฮึดฮัด หมายจะเข้าไปชกหน้าพี่ผม แต่เพื่อนของมันห้ามไว้ทันท่วงทีครับ

 

                เอาน่า ไอ้ธีม ใจเย็นๆก่อนเพื่อนคนนั้นที่ห้ามไอ้ธีมพูดขึ้นครับ แต่ก็แน่นอนที่พรรคพวกของแต่ละแก๊งค์เริ่มเคลื่อนไหว เตรียมพร้อมไว้ก่อนครับ เผื่อเกิดอะไรขึ้น

 

                แล้วมึงจะเอาไอ้พั๊นซ์ไปทำอะไรอีกวะ แค่นี้มันก็หน้าบวมจะตายห่าอยู่แล้ว จะเอาให้ตายเลยรึไงวะหนึ่งในแก๊งค์ BlackList พูดขึ้นมาอย่างเจ็บใจพลางชี้นิ้วไปที่ไอ้พั๊นซ์ ที่ยืนเก๊กหล่อแต่หน้าบวมอยู่ข้างๆ

 

                กูไม่ได้จะทำอะไรมันหรอก แค่กูอยากให้มันกลับบ้านอ๋า แล้วบุคคลที่ผมไม่นึกว่าจะมีเอี่ยวด้วยกับงานนี้ก็โผล่หน้าออกมาครับ ใช่แล้ว ผมหมายถึงพี่พีชนั่นเอง ว่าแต่ ทำไมถึงอยากให้ไอ้พั๊นซ์กลับบ้านล่ะ รึว่าสองคนนี้เป็นกิ๊กกันครับนี่!!!

 

                หึ...กลับไปทำไมวะ กลับไปกูก็โดนพ่อกับแม่เทศน์อยู่ดี กูไม่กลับไปหรอก บ้านเส็งเคร็งแบบนั่นอ่ะไอ้พั๊นซ์ตวาดใส่ไม่เลือกหน้าครับ

 

                ก็เพราะพ่อกับแม่กูเป็นห่วงมึงไง ถ้าหากมึงกลัวว่าพ่อกับแม่ของมึงจะด่า เดี๋ยวกูบอกพ่อแม่กูไม่ให้โทรบอกพ่อแม่มึงก็ได้นี่หว่า ขอร้องล่ะ ไอ้พั๊นซ์ กลับบ้านกับกู แล้วเลิกยุ่งกับไอ้พวกนี้ซะพี่พีชก็ใช่ว่าจะน้อยหน้าครับ ตวาดกลับไปอย่างโมโห แต่ดูท่าทางว่า พี่พีชแกก็เป็นห่วงไอ้พั๊นซ์เองเหมือนกัน

 

                กูจะคบกับพวกนี้ แล้วมันหนักส่วนไหของมึง ไอ้พีช เป็นแค่ลูกพี่ลูกน้องกู อย่าสะเออะทำตัวเป็นใหญ่เลยหน่อยเลยน้ำเสียงของไอ้พั๊นซ์ฟังแล้วสงบลงนิดหน่อยครับ แต่ยังคงปนความน้อยใจอยู่

 

                ก็เพราะมึงเป็นลูกพี่ลูกน้องกูน่ะสิ กูเลยเสือกอยู่นี่ไงพี่พีชพูดเสียงหนักขึ้นมา เล่นเอาไอ้พั๊นซ์สะอึก ก่อนที่มันจะก้มหน้ามองพื้นครับ

 

                ไม่เอาน่า พีช ใจเย็นๆก่อนนะพี่ผมเข้ามาจับต้นแขนพี่พีช พลางลูบขึ้นลงเบาๆเพื่อลดอาการใจร้อนของพี่พีช

 

                แต่.....พี่พีชหันไปพูดกับพี่ผมครับ

 

 

                แต่แล้ว เหตุการณ์ที่ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้นครับ...

 

 

                จู่ๆไอ้พั๊นซ์มันก็กระโจนเข้าไปหาไอ้ธีมที่ยืนหน้าเหี้ยมอยู่ข้างๆ ก่อนที่จะอ้อมไปด้านหลัง และชักสิ่งของบางสิ่ง ที่ทำเอาบรรดาไทยมุง บุคคลร่วมด้วยช่วยกัน และสมาชิกทั้ง 2 แก๊งค์ ต่างพากันกระโดดหนี วิ่งหนีกันกระจาย วงแตกสิครับ จะอยู่ให้โง่เหรอ เผื่อเปรี้ยงปร้างขึ้นมา แทนที่จะได้จับจองเตียงที่โรงพยาบาล มีสิทธิ์ได้จองเมรุแทนแน่ๆครับ พวกผมเองก็ผละออกจากวงล้อมเล็กน้อย พอสามารถเห็นอะไรบางอย่างที่ไอ้พั๊นซ์ถืออยู่

 

                ปืนครับ....

 

 

                ใช่แน่ๆครับ สิ่งที่ไอ้พั๊นซ์ถืออยู่คือปืนไม่ผิดแน่ เป็นปืนสีเทา ขนาดพอเหมาะมือ ผมไม่รู้หรอกครับ นั่นเขาเรียกว่าปืนอะไร รูปร่างมันเหมือนปืนอัดลมอ่ะครับ ที่แม็กซ์ลูกเขาใส่ตรงตูดด้ามจับอ่ะ โอ้ย! บอกๆไม่ถูกครับ เคยเห็นบ่อยๆในหนัง แต่ได้มาเห็นของจริง ก็คราวนี้ล่ะครับ

 

                ไอ้พั๊นซ์มันถือปืนเล็งไปที่ไอ้พี่พีชที่ยืนตัวแข็งครับ สายตาของไอ้พั๊นซ์ราวกับจะฆ่าคนได้ครับ แต่ตอนนี้ผมจะมาห่วงเป็นพิธีกรภาคสนามไม่ได้หรอกนะครับ เพราะคนที่กำลังอยู่ในรัศมีลูกปืน ก็มีพี่ผม กับสุดที่รักของผมด้วย คือแบบว่า พี่ผมซึ่งอยู่ข้างๆไอ้พี่พีชไม่ทันจะกระโดดกับเขาอ่ะครับ ก็เลยต้องอยู่ในวิถีกระสุนอย่างจำเป็น

 

                พี่!”ไอ้ริวไม่คิดอะไรแล้วครับ ทำท่าจะกระโจนเข้าไปหา แต่ไอ้ปอนด์มันไอ้โจ๊กคว้าตัวผมไว้ก่อนครับ

 

                มึงจะบ้ารึไงวะ นั่นปืนนะมึง ไม่ใช่หนังสติ๊ก จะเข้าไปตายห่ารึไงไอ้ปอนด์ที่สติดีที่สุดแหกปากด่าผมซะเสียงดังครับ ให้ตายเหอะ ถ้ามึงจะด่ากูล่ะก็ ปล่อยกูให้ไปหาพี่กูก่อนแล้วกันนะ

 

                ปล่อยกู กูจะไปหาพี่กูดื้อครับ ผมไม่กลัวหรอก ไอ้ลูกตะกั่วนั่นอ่ะ

 

                อยากตายนักรึไง อยู่นี่แหละไอ้โจที่ตัวใหญ่ที่สุดในบรรดารุ่นที่ 2 เข้ามาคว้าผมอีกคนครับ ทีนี้ไอ้ริวก็ติดแหงก ไม่สามารถไปไหนได้

 

                ปล่อยกูนะไอ้โจ กูจะไปหาพี่กู มึงไม่เห็นเหรอ ว่าไอ้สัดพั๊นซ์มันเล็งปืนไปที่พี่กูอ่ะไม่เอานะ ผมไม่อยากเห้นใครเป็นอะไร พี่ผมก็เป็นคนสำคัญของผมเหมือนกัน

 

                ใจเย็นก่อนสิวะมึง เฮียเขาคงแกสถานการ์ได้ล่ะน่า มึงเข้าไปสิ จะยิ่งยุ่งไปกว่านี้

 

                แต่ว่า...

 

            รออยู่นี่แหละ รอดูอยู่เงียบๆ ถ้าหากเกิดอะไรขึ้น พวกเราก็เข้าไปช่วยมันก็ยังไม่สายนะ

 

                พอสิ้นเสียงคำพูดของไอ้โจ ไอ้ริวก็ยอมอยู่นิ่งๆครับ ถึงแม้ว่าในใจผมตอนนี้มันไม่นิ่งเหมือนที่ตัวผมเป็นอยู่ แต่ว่าผมก็จำเป็นที่จะต้องจับจ้องดูผลต่อไป แต่ถึงให้ใจเย็นก็เหอะนะ ผมกลัวไปหมดแล้วครับ กลัวว่าจะเกิดเรื่องอะไรร้ายแรง เพราะวันนี้ผมรู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดีตลอดทั้งวันนี่นา

 

 

                เฮ้ย! ไอ้พั๊นซ์ ใจเย็นๆก่อนนะเว้ย มีอะไรค่อยๆพูดค่อยๆจากันจะดีกว่านะ แล้วก็เอาปืนลงเหอะ เดี๋ยวมันลั่นขึ้นมาจะโดนใครเอานะพี่พีชพอเห็นปืนก็หน้าซีดอ่ะครับ แหงล่ะ เป็นใครก็ต้องหน้าซีด นั่นปืนนะครับ ปืนจริงๆ ไม่ใช่ปืนอัดลมไว้ยิงจิ้งจกนี่หว่า

 

                กูไม่สน ใครจะตายห่าไปมันก็ไม่เกี่ยวกับกู ดีซะอีก ที่ใครซักคนในแก๊งค์ไอ้เหี้ยริกจะตายไป โลกนี้จะได้สงบสุขกับเขาซะทีไอ้พั๊นซ์พูดเหี้ยมมากมายครับ อย่าว่าโง้นงี้เลยนะ คนที่ทำให้เหตุการณ์ในโรงเรียนไม่สงบ ก็คือกลุ่มของพวกมันนั่นแหละครับ วันๆเอาแต่หาเรื่องชาวบ้านเขาไปทั่ว ยังมีหน้ามาว่าว่าพวกเราอีกนะครับนี่

 

                แต่ถ้าหากมึงเกิดฆ่าใครเขาไปล่ะก็ พ่อกับแม่มึงจะเสียใจนะเว้ยพี่พีชยังคงสงบสติอารมณืได้ดีครับ ถึงแม้ว่ากระบอกปืนมันกำลังเล็งพี่แกอยู่ไม่ขาด แต่พี่เขาก็ยังสามารถระงับจิตใจตัวเองได้ดีเยี่ยม

 

                หึ เสียใจ? เสียใจงั้นเหรอ อย่าให้กูขำหน่อยเลย คนอย่างพวกนั้นอ่ะนะ ไม่เคยเห็นกูในสายตาหรอก ไม่งั้นพวกมันคงไม่ถีบส่งกูมาอยู่นี่แน่ดูมันครับ ไอ้พั๊นซ์เรียกพ่อแม่ว่าพวกมัน ลูกทรพีเหรียญทองโอลิมปิคเลยนะครับนั่น ผมล่ะเกลียดจริงๆ พวกที่ด่าพ่อแม่แบบมันเนี่ย

 

                ไอ้พั๊นซ์ ทำไมมึงว่าพ่อแม่แบบนั้นวะ นั่นพ่อแม่มึงนะ คนที่ให้กำเนิดมึง ทำมึงถึง...

 

            หุบปาก!!! คนอย่างมึงจะมาเข้าใจอะไรกู มึงอ่ะมีพ่อแม่ที่รัก ไม่ใช่เหมือนกูนี่หว่า กูไม่เหลือใครแล้ว มึงเข้าใจมั้ย กูไม่มีใครอีกแล้วไม่ทันที่พี่พีชจะพูดจบ ไอ้พั๊นซ์มันก็ตวาดแทรกขึ้น แถมยังจะกำปืนแน่นด้วยนะครับ

 

                แต่มึงยังมีกู ที่เป็นพี่ชายมึงไม่ใช่รึไงเล่า!!!”พี่พีชสวนขึ้นมาอย่างหมดความอดทนครับ

 

 

                ได้ผล...

 

                ไอ้พั๊นซ์มันชะงักกับคำพูดพี่พีชครับ มันจ้องมองพี่พีชอย่างไม่เชื่อสายตา คาดว่ามันคงจะหวั่นไหวกับคำพูดของพี่พีชครับ เนื่องจากผมสังเกตเห็นมือที่ถือปืนนั่นสั่นระริก ดวงตาที่ทำท่าจะฆ่าคนได้ของไอ้พั๊นซ์เมื่อกี้ เริ่มเปลี่ยนเป็นแววตาสั่นคลอนครับ

 

                มึงยังมีกูนะ ไอ้พั๊นซ์ ถ้าหากว่ามึงกลัวว่าจะไม่มีใคร มึงก็มาหากูนี่ไงล่ะ นะ วางปืนลงเถอะนะพี่พีชพยายามกล่อมเต็มที่ครับ เพราะว่ากระบอกปืนยังคงเล็งมาที่พี่แก แต่หารู้ไม่ว่า ไอ้ธีมที่เพิ่งตั้งสติได้ หลังจากที่ลูกน้องสุดที่รักแย่งปืนของตัวเองไปครับ

 

                มันโกหกมึง ไอ้พั๊นซ์ ยิงมันแม่งเลย มันแค่พูดเอาใจมึงก็แค่นั้นแหละ อย่าไปเชื่อมันนะเว้ยปากหมาได้โล่จริงๆครับไอ้ธีม เสือกยุแยงให้เขาแตกกันซะงั้นอ่ะ ผมอ่ะภาวนาอยู่ในใจนะครับ ถ้าหากลูกตะกั่วไม่ได้ฝังอยู่ในร่างใครในแก๊งค์ผม ผมจะขออธิฐานให้ฝังอยู่ในร่างไอ้ธีมแทน

 

                มึงทำบ้าอะไรของมึงวะไอ้ธีม เดี๋ยวไอ้พั๊นซ์ก็บ้าเลือด เผลอฆ่าคนไปหรอกเพื่อนคนนึงของไอ้ธีมเข้ามาดึงมันไว้ครับ

 

                กูไม่สน ถ้าหากว่าไอ้คนที่ตายโหงคือไอ้เหี้ยริกแล้วละก็ กูเต็มใจเป็นเพื่อนกับฆาตกรว่ะดูมันครับ ผมอยากจะเข้าไปซัดมันเสียจริง ไอ้ธีมนั่นอ่ะ นี่ติดที่ไอ้โจกอดผมแน่นนะครับ ไม่งั้นไอ้ธีมคงได้กินรองเท้าคอนเวิร์สเบอร์ 8 ครึ่งไปแล้ว

 

                เอาสิวะ ไอ้พั๊นซ์ ยิงมันแม่งเลย ถ้าหากมึงยิงมันได้ กูจะให้ม้ามึง 5 เม็ดฟรีๆเลยไอ้ธีมยิ่งห้ามก็เหมือนยิ่งยุครับ งานนี้เอาของสถุลมาล่อ

 

                ซึ่งครั้งนี้แหละครับ ที่ผมเพิ่งรู้ว่า ไอ้พวกแก๊งค์ BlackList เล่นยาเสียด้วย ผมไม่เคยเห็นคนเล่นยาครับ จริงๆนะ เพราะว่าในแก๊งค์ชาว Demon ของเรา ไม่เคยมีใครเล่นยาครับ ถึงจะมีกินเหล้าดอง เหล้าเถื่อน หรืออะไรเล็กๆน้อยๆที่ผิดกฎหมายบ้าง (อย่างเช่นใบกระท่อม) แต่ก็ไม่เคยที่จะเล่นของอะไรที่มันแรงๆเหมือนยาบ้า ยาม้า หรือ ยาอี หรอกนะครับ

 

                ไอ้พันซ์ นี่อย่าบอกนะ ว่ามึงเล่นยาด้วยนะงานเข้าครับ พี่พีชโกรธเมื่อรู้ความจริงเข้า

 

                เออ กูเล่น มึงจะทำไม!!!”ไอ้พั๊นซ์มันก็ไม่ยอมแพ้เช่นกันครับ

 

                เอาล่ะสิครับ จากการที่ว่าวิธีกล่อมเอาความรักของลูกพี่ลูกน้องมาช่วยกับการกล่อม กลับกลายเป็นการทะเลาะขัดแย้งอย่างรุนแรงครับ เนื่องจากมีไอ้ตัวห่าอะไรไม่รู้ ไปยุแยงเหยื่อเข้าให้ เป็นไงล่ะครับ ผมว่าวันนี้ต้องมีคนที่ต้องกินลูกตะกั่วนั่นแน่ๆ

 

                ทำไมมึงเป็นคนแบบนี้วะ มึงไม่กลัวว่าพ่อแม่มึงจะเสียใจรึไง มึงไม่สนใจงั้นเหรอ ว่าอนาคตมึงจะเป็นยังไงน่ะ ห๊า!!!!”ไปๆมาๆ พี่พีชเริ่มโมโหจนทนไม่ได้ จะปรี่เข้าไปชกหน้าไอ้พั๊นซ์ครับ แต่พี่ผมที่ยืนอยู่ใกล้ๆรั้งเอาไว้ก่อน

 

                กูไม่สน มึงเองก็อย่ามายุ่งกับกู คนอย่างมึงอ่ะ จะดีกับกูก็แค่ต่อหน้านี่แหละ นึกเหรอ ว่ากูจะเชื่อมึงอ่ะกำ ทำไมคนอย่างไอพั๊นซ์มันถึงหัวดื้ออย่างนี้ฟะ ถ้าผมมีน้องแบบมันนะ จะก้านคอให้

 

                ไอ้พั๊นซ์!!!”พี่พีชพยายามาสะบัดให้หลุดจากเงื้อมมือของพี่ชายผมครับ

 

                อย่าเข้ามานะ!!! ไม่งั้นกูจริงๆด้วย!”ไอ้เด็กผีอย่างไอ้พั๊นซ์เริ่มเสียขวัญเสียแล้วครับ

 

                ยิงมันเลย ไอ้พั๊นซ์ ยิงแม่งเลย!!!”ไอ้สัดธีมก็เสือกเชียร์ครับ หน้าสิวหน้าขวาน มันยังคิดเป็นเรื่องเล่นๆอีกน่ะ

 

                วางปืนลงเดี๋ยวนี้ ไอ้พั๊นซ์เสียงพี่พีชตะโกนสั่งไอ้พั๊นซ์อย่างดุเดือดครับ

 

                ยิงมันเลย ยิงมัน!”นี่ก็เสียงไอ้ห่าธีมที่เชียร์ให้ไอ้พั๊นซ์ยิงครับ

 

                วาง.......

 

 

            อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก...........

 

 

 

            เปรี้ยง!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

 

 

 

 

                                    ..........................................................................

 

 

 

 

            ไม่จริง ทุกอย่างมันต้องเป็นฝันแน่ๆครับ วันนี้ผมฝันแปลกๆด้วยล่ะ ฮ่ะ ฮ่ะ ผมฝันว่าไอ้พั๊นซ์มันคลุ้มคลั่ง เที่ยวถือปืนเล็งคนนู้นคนนี้ไปทั่วหมด ผมฝันเห็นพี่พีชตะโกนบอกกล่อมไอ้พั๊นซ์ที่สติไม่อยู่กับเนื้อกับตัว ฝันเห็นพี่ชายผมที่พยายามดึงไอ้พี่พีชใจเย็นๆกับสถานการณ์ ฝันเห็นไอ้ธีมที่ยุให้ไอ้ไอ้พั๊นซ์ยิงพวกพี่ๆ ฝันเห็นไอ้พั๊นซ์ที่เจอกับคำพูดของกลุ่มคนทั้ง 2 กลุ่มตะโกนเถียงกัน จนทำให้มันเผลอเหนี่ยวไก

 

 

                และฝันเห็น พี่ชายผม เข้าไปขวางลูกตะกั่ว ก่อนที่ลูกตะกั่วนั่นฝันงเข้าไปในร่างของพี่พีช

 

                ซึ่งภาพสุดท้ายก่อนที่ผมจะตื่น คือภาพของพี่ชายผม ที่ล้มลงกับพื้น โดยที่หน้าท้องของพี่ผมมีเลือดเต็มไปหมด

 

                ใครก็ได้ ช่วยบอกผมที ว่านี้คือความฝัน

 

                ความฝัน

 

                ไม่ใช่ความจริง.....

 

 

 

                ไอ้ริว.....เสียงเรียกของไอ้โจดังอย่าแผ่วเบา แต่สามารถเรียกสติของผมขึ้นมาจากภวังค์ได้ ผมเงยหน้ามองมัน มองใบหน้าของเพื่อนๆและพี่ๆที่กำลังมุงดูผมอยู่

 

                มันไม่ใช่ความฝันใช่มั้ยครับ

 

                พี่ผมโดนยิง.....

 

 

                ใจเย็นๆไว้นะมึง เฮียเขาต้องไม่เป็นไร เชื่อกูดิ ต้องไม่เป็นอะไรนะไอ้ดีนเพื่อนซี้อีกคนของผม ทรุดตัวนั่งยองๆ แล้วเอามือทั้งสองข้างลูบแก้มผมครับ

 

                ใช่ๆ เฮียเขาต้องไม่เป็นอะไรแน่ๆ ยังไงแกก็ถึงมือหมอแล้วนะเว้ยไอ้เจนก็เข้ามาช่วยปลอบใจผมเหมือนกัน

 

                แต่ตอนนี้ใครจะพูดอะไร ไอ้ริวก็อยู่สภาวะที่ไม่รับรู้อะไรทั้งนั้นครับ มันอื้ออึงเหมือนมีแมลงวันมาบินอยู่ข้างๆ ได้ยินแค่เสียงหวึ่งๆอยู่ข้างๆหูแทน ตอนนี้ผมกำลังช็อกครับ กำลังช็อกกับภาพที่ผมเห็น เห็นเมื่อชั่วโมงที่แล้ว

 

 

                ย้อนความ......

 

 

 

                อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก...........

 

 

 

            เปรี้ยง!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

 

 

 

            ไอ้ริกกกกกกกกกกกกกกกกก!!!!”

 

 

            มีเสียงของใครบางคนเรียกชื่อพี่ชายผมซะสนั่นหวั่นไหวไปทั่งบริเวณ เรียกความสนใจของผมไปยังต้นเสียงที่ดังมา ภาพที่ผมเห็น คือพี่ชายของตัวเองที่กำลังยืนอยู่หน้าไอ้พี่พีช ซึ่งไอ่พี่พีชเองก็กำลังยืนตะลึงกับบุคคลที่ยืนอยู่ข้างหน้าตัวเอง พี่ชายผมยืนนิ่งอยู่กับที่เหมือนกำลังชะงักอะไรซักอย่าง ก่อนที่ร่างกายพี่ผมจะทรุดตัวลงนอนกับพื้น

 

            ซึ่งตรงที่ท้องพี่ผม มีเลือดไหลออกมามากมาย......

 

 

            ไอ้ริกกกกก!!!!”

 

            เฮีย!!!!!!!!!!!!”

 

 

 

            พี่!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!”

 

            ด้วยความที่ผมตกใจจนทำอะไรไม่ถูก รีบผลักตัวไอ้โจที่กำลังจับผมไว้ให้ไปไกลๆ ก่อนที่จะวิ่ง 100 เมตรไปหาพี่ชายผม ที่กำลังนอนเลือดอาบนองพื้น โดยไม่สนใจไอ้พั๊นซ์ ที่กำลังยืนถือปืนมือสั่นเทาเพราะได้หลวมตัวยิงคนไปแล้ว และคนที่ซวย ก็คือพี่ชายผมนี่เอง

 

            พี่!!!! พี่!!!!”พอผมถลาตัวมานั่งข้างๆพี่ชายผม ผมก็เอาแต่เรียกพี่ชายอย่างกับคนเสียสติ แต่พี่ผมนอนนิ่งไม่ไหวติง ทำให้ไอ้ริวเริ่มใจไม่ดีครับ

 

            เฮ้ย! พวกมึงมาได้ไงเนี่ยเสียงรุ่นพี่ในกลุ่มผมส่งเสียงถามไอ้เพื่อนๆของผมที่วิ่งตามผมมา

 

            เรื่องนั้นไว้ก่อนเหอะ เฮียเรียกรถพยาบาลหรือยังเนี่ยเสียงของไอ้ปอนด์เรียกปัดกับคำถามที่ถามมา ก่อนที่จะถามหารถพยาบาล

 

            เรียกแล้วๆมีคนๆนึงตะโกนตอบครับ

 

 

            ผมจำบทสนทนาได้แค่นี้ครับ เพราะมันฉุกลหุมากๆ ไม่รู้อะไรเป็นอะไร ผมก็ได้แต่เรียกพี่ชาย เขย่าร่างกายพี่ชายให้ตื่นขึ้นมา พี่ผมต้องฟื้นสิ พี่ต้องฟื้น ไม่เอานะ ผมไม่อยากให้พี่ชายผมตายไป ขอร้องเถอะ เจ้าป่าเจ้าเขา ช่วยพี่ผมด้วย ผมไม่อยากเสียพี่ชายของผมไป พี่ชายคนสำคัญของผม คนที่คอยดูแลผม มาตั้งแต่เล็กจนโต ถึงแม้ว่าเราจะทะเลาะกันบ้าง เถียงกันบ้าง แต่ผมก็รักพี่ชายผมของผมนะ เพราะฉะนั้น อย่าเอาพี่ชายผมไปเลย อย่าเอาไป.....

 

 

 

            ซึ่งกว่าพวกเราจะถึงโรงพยาบาลก็ใช้เวลาตั้งเกือบ 20 นาที แต่ดีหน่อย ตอนที่รถพยาบาลมาถึง ใช้เวลาแค่ 10 นาทีเท่านั้น พวกรุ่นพี่แกช่วยกันกดแผลพี่ผมไว้ครับ ซึ่งคนที่เสียสละเสื้อเชิ้ต ก็คือไอ้ราฟนั่นเองครับ

 

                และพูดถึงไอ้ราฟ ตอนนี้มันกำลังยืนอยู่หน้าประตูห้องไอซียู พร้อมด้วย พี่พีช พี่แบงค์ แล้วก็พี่ลี ส่วนรุ่นพี่คนอื่นๆนั้น บ้างก็มานั่งอยู่ข้างๆพวกเรา บ้างก็ไปติดต่อทำบัตรโรงพยาบาล บ้างก็กลับไปที่บ้านผม และบางส่วน ซึ่งรวมกับเพื่อนๆผมบางส่วน ก็ไปที่โรงพัก เพื่อเป็นพยานให้กับตำรวจ เรื่องที่มีคนยิงกันในเขาแป๊ะช้อยครับ

 

                ตอนนี้ผมทำได้อยู่อย่างเดียว คือรอ รอ และ รอ แต่ใจของผมมันสั่นสะท้านไปหมด ไม่รู้สิครับ ถึงแม้จะรู้ว่าตอนนี้พี่ผมถึงมือหมอแล้วก็ตาม แต่คนที่โดนยิงคือพี่ชายตัวเองอ่ะ แล้วแบบว่า ใจมันจะพาไปทิศทางไม่ดี กลัวไปหมดครับ กลัวว่าผมจะเสียพี่ไป กลัวว่าผมจะไม่ได้เจอพี่ ไม่ได้คุยกับพี่ ไม่ได้อ้อนพี่อีกแล้ว ผมคิดอยู่แต่แบบนี้ จนใจหล่นไปอยู่ตาตุ่มเรียบร้อยแล้ว

 

                ซักพักน้ำตาผมก็ไหลครับ ไหลพรากเลย มันไหลลงมาเองอ่ะ ผมไม่ทันที่จะทำอะไรเลยนะ และแน่นอนว่า น้ำตาไหลออกมาแบบนี้ ผมก็ต้องสะอื้นฮัก พอผมสะอื้นฮึกฮักแบบนี้ ไอ้ปอนด์กับไอ้โจ๊กที่นั่งข้างๆผม ก็รีบกรูมาหาผมทันทีครับ

 

                เฮ้ยๆ อย่าร้องไห้ดิไอ้ริว เดี๋ยวพี่มึงก็ออกมาแล้วน่าไอ้ปอนด์รีบปลอบใจผมอย่างลนลาน แต่ประทานโทษ ตอนนี้ผมทนไม่ไหวแล้วอ่ะ ความเสียใจมันพลั่งพรูออกมาแล้ว

 

                ฮึก...ฮือ....อ่อนแอจริงๆสิให้ตาย รู้สึกสังเวชตัวเองเหลือเกินครับ

 

                เง้อ....ยิ่งห้ามเหมือนยิ่งยุว่ะ อ่า...เฮียราฟๆ เฮียมาดูไอ้ริวทีไอ้โจ๊กจนปัญญาที่จะปลอบผมแล้ว มันเลยหันไปเรียกตัวช่วยคนสำคัญ ที่ยืนอยู่หน้าประตูห้องไอซียู ไอ้ราฟได้ยินเสียงเรียก ก็รีบเดินมาหาผมทันทีเลยครับ

 

                ริวครับ....ไอ้ราฟมันทรุดตัวลงนั่งหน้าผม แบบว่า มันนั่งคุกเข่าบนพื้นต่อหน้าผมอ่ะครับ

 

                พี่ราฟ...พี่เขา พี่....ฮึกไอ้ริวเสียงสั่นไปหมดครับ

 

                ไอ้ริกต้องไม่เป็นอะไร เชื่อสิครับ เชื่อใจอาหมอของพี่นะ อาหมอเขาต้องช่วยไอ้ริกได้แน่ๆไอ้ราฟคอยปลอบผมเต็มที่ ก่อนที่จะลูบหัวผม แล้วดึงตัวผมสู่อ้อมกอดของมัน ถึงแม้ว่าอ้อมกอดของมันจะทำให้ผมรู้สึกดีขึ้นมานิดนึง แต่ตอนนี้จิตใจของผมมันไม่อยู่กับร่องกับลอย บางทีผมอาจจะสติแตกอีกก็ได้....

 

 

                พี่ริว!!!!!!!!!”ในขณะที่ไอ้ราฟกำลังปลอบใจผมอยู่นั้น เสียงแปร๊นๆที่โคตรจะคุ้นเคยดังมาแต่ไกล ผมผละจากอ้อมกอดมองดูบุคคลที่วิ่งหน้าตั้งมาแต่ไกล ใช่แล้วครับ คนที่วิ่งมาพร้อมกับเพื่อนๆและรุ่นพี่บางส่วนนั้น ก็คือไอ้ริน น้องสาวคนเดียวของผมครับ ไอ้รินมาในสภาพชุดนอนแต่ก็แจ๊กเก็ตคลุมทับอีกที

 

                ใบหน้าของไอ้รินตอนนี้ก็ไม่ต่างจากผมครับ น้ำตานองหน้า คาดว่าตอนที่เพื่อนๆพี่ๆเขาไปบอกมัน มันต้องร้องไห้มายกใหญ่แน่ๆ พอมันวิ่งมาหาผม มันก็ถลาตัวมากอดผม ซึ่งไอ้ริวผละจากอ้อมกอดไอ้ราฟ มารับร่างไอ้รินที่พุ่งมาแทนครับ

 

                พี่อ่ะ พี่ริกเป็นไงบ้าง พี่เขาเข้าไปนานหรือยังอ่ะไอ้รินสติแตกยิ่งกว่าผมแล้วครับ มาถึงก็เอาแต่ถามถึงพี่ชายผมท่าเดียว

 

                ไอ้ริกเข้าไปซักพักแล้วล่ะน้องรินไอ้ราฟตอบแทนครับ มันคงเห็นสภาพของผมที่พูดไม่ออกแน่ๆ

 

                ทำไมอ่ะ ทำไมพี่ถึงถูกยิงอ่ะ ใครมันทำพี่หนู พี่ราฟรู้มั้ยอ่ะ ทำไมพี่หนูถึงถูกยิง ฮือๆไอ้รินร้องห่มร้องไห้ยกใหญ่ครับ ทำให้ไอ้ริวที่นั่งสะอื้นอยู่เมื่อกี้ต้องหยุดร้อง เพราะตอนนี้ผมต้องเข้มแข็งครับ เห็นน้องแล้วมันแบบว่า ใจไม่ดีเข้าไปใหญ่ เป็นห่วงไอ้รินไปด้วย เดี๋ยวมันเป็นลมครับ

 

                เอ่อ...ไอ้ริก มันเข้าไปขวางกระสุนให้ไอ้พีชน่ะไอ้ราฟตอบเสียงอ้อมแอ้มครับ

 

                ไอ้รินถึงกับตาโต เมื่อรู้สาเหตุที่ทำให้พี่ชายผมโดนยิง ไอ้รินมันสะบัดหน้าไปมองไอ้พีช ที่ยืนพะวงอยู่หน้าห้องพยาบาล พอไอ้รินมันเห็นพี่พีช มันก็ผละจากอ้อมกอดของผม แล้วเดินฉับๆไปหาพี่พีชครับ

 

                น้องริน....พี่พีชเห็นไอ้รินที่กำลังเดินไปหา มันก็ละจากประตูห้องไอซียู แล้วมาสนใจไอ้ริน แต่หารู้ไม่ว่า....

 

 

                เผี๊ยะ!!!!!

 

                ไอ้รินง้างมือ แล้วออกแรงฟาดหน้าไอ้พี่พีชด้วยฝามือเล็กๆของมัน ถึงฝามือไอ้รินจะเล็ก แต่ก็สร้างอาการเจ็บแสบได้ดีเชียวล่ะครับ สังเกตจากแก้มข้างที่โดนตบ เป็นรอยแดงแปร๊ดเลยครับ

 

                ทำไมอ่ะ ทำไมพี่หนูต้องรับกระสุนแทนพี่ด้วย ทำไม!!!!!!พอมันตบเสร็จ มันก็ระดมกำปั้นเล็กๆทุบหน้าอกไอ้พี่พีชหลายอั๊กเลยครับ ส่วนไอ้พี่พีชก็ยืนนิ่งให้ไอ้รินทุบอกตามใจ ไม่ตอบโต้ และไม่คิดที่จะห้ามด้วยครับ

 

                ถ้าพี่หนูเป็นอะไรไป พี่จะรับผิดชอบได้เหรอ? แล้วพี่หนูต้องรับกระสุนแทนพี่เพื่ออะไร เพื่ออะไรอ่ะ ห๋า! อย่าเอาแต่เงียบซี่ ตอบหนูมา ตอบหนูมา.....ฮือๆๆๆไอ้รินคร่ำครวญยกใหญ่ จนไอ้ปอนด์ซึ่งเป็นแฟนกับไอ้รินต้องรีบไปห้าม ก่อนที่พี่พีชจะช้ำในตายเสียก่อน พอไอ้ปอนด์สามารถดึงน้องสาวผมให้ออกห่างจากไอ้พี่พีชได้ ไอ้รินมันก็ทรุดตัวนั่งกับพท้น ร้องห่มร้องไห้อย่าอดกลั้นไม่ไหว

 

                ฮือๆ....ทำไมอ่ะ...พี่จ๋า...พี่จ๋า...ฮือๆน้องสาวผมนั่งร้องตัวสั่นอยู่อย่างนั้นครับ ส่วนผมเองพอเห็นแบบนั้นก็ซุกหน้าลงกับหน้าอกไอ้ราฟ ไม่ไหวแล้วอ่ะ ผมทนไม่ไหวแล้วอ่ะ ขอร้องไห้หน่อยเหอะนะ

 

 

                ขอโทษนะ น้องริน น้องน่ารัก.....เสียงไอ้พี่พีชพูดอย่างเหม่อลอย ทั้งๆที่พี่แกก็ก้มหน้าสำนึกผิด ทั้งผมเองและไอ้รินก็เงยหน้ามองไอ้พี่พีชครับ

 

                พี่ขอโทษ ที่ปกป้องริกเขาไม่ได้ แล้วก็ต้องทำให้เขาเป็นแบบนี้ ก็เพราะพี่....ไอ้พี่พีชพูดเสร็จแล้วก็ทรุดนั่งคุกเข่าลงกับพท้นครับ ในระดับเดียวที่ไอ้รินนั่งอยู่

 

                พี่เองก็เจ็บเหมือนกับที่น้องเจ็บ ที่เห็นคนที่รักเป็นอะไรไป......

 

 

                หืม...มันชักจะแปลกๆแล้วครับ

 

                คนที่พี่...คนที่พี่รักงั้นเหรอ?ไอ้รินก็สนใจเหมือนกับผมครับ คือว่า ผมยังไม่รู้เลยอ่ะ ว่าตัวเองฟังผิดหรือเปล่า?

 

                ใช่ครับ....ไอ้พี่พีชตอบ

 

                พี่หมายถึง.........ไอ้รินถามเสียงสั่นครับ ส่วนผมอ่ะ รู้เลย ใช่แหงๆ ไอ้คนที่อยู่ในคลิปวีดีโอเมื่อไม่กี่วันก่อนนั่นอ่ะ

 

 

            พี่กับริก เป็นแฟนกัน..........

 

 

            อ๊ากกกกกกกกกก!!!! Impossible มันเป็นไปไม่ด๊ายยยยยยยยยยยย~






          ยะโฮ้!!!!! พรุ่งนี้จะสงกรานต์แล้วจ้า โฮะๆ ใครได้ไปที่ไหนบ้างเอ่ย ส่วนอิเจ๊มดอ่านะ 555+ เริ่ด ไม่ได้ไปไหน นอนอยู่ห้องอ่ะแหละ เศร้าค่ะ ทั้งสงกรานต์ แล้วก็วันเกิดตัวเองที่กำลังจะถึงในไม่อีกกี่วันนี้ ก็อยู่คนเดียว เฮ้อ.....เอาเถอะ ยังไงก็ให้ขอให้แฟนๆที่น่ารักได้ไปเที่ยวสงกรานต์อย่างสนุกสนานแทนอิเจ๊มดด้วยนะจ๊ะ สำหรับสาวๆก็ระวังเนื้อระวังตัวหน่อยน๊า พวกโรคจิตมันเยอะ หนุ่มๆก็อย่าขับรถให้มันเวนักล่ะ ระวังอุบัติเหตุด้วยนะคะ อิเจ๊มดเป็นห่วงน๊า


        สุดท้ายนี้ ก็ขอฝากโหวตนิยายให้เรื่องนี้ด้วยนะคะ ที่เว็บ
http://www.dek-d.com/voiz2009/ หาคำว่า ใครเป็นภรรยาแกฟะอ่ะ หรือไม่ก็คลิกที่หน้านิยาย แล้วกดตรงแบนเนอร์สีเขียวๆนั่นแหละค่ะ กดโหวตให้ ใครเป็นภรรยาแกฟะ นะคะ ขอบคุณสำหรับเสียงโหวตที่ผ่านๆมาด้วยน๊า แป๊บเดียวก็ถึงพันแล้ว มันเป็นอะไรที่น่าตกใจจังเลย


       รักคนอ่านทุกๆคนนะคะ ไม่ว่าจะเป็นแฟนๆที่อ่านประจำ นักอ่านเงา หรือคนทีผ่านมา นะคะ


       เม้นต์เล็กๆน้อยๆเพื่อกำลังใจคนเขียน แต่ไม่อยากเม้นต์ ก็ไม่เป็นไร ไม่ว่ากันค่ะ แค่มาอ่าน ก็ดีใจมากๆแล้ว


      ^3^



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 45 ครั้ง

16,267 ความคิดเห็น

  1. #16097 loveการ์ตูน (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2556 / 18:35
    นั่นไง กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดด จริงๆด้วย เป็นพีชจริงๆด้วย >////<



    ขอบคุณนะคะ
    #16097
    0
  2. #15927 porukimi (@zentee) (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 28 มกราคม 2556 / 00:22
    ใช่จริงๆด้วยพี่ริกเป็นแฟนพี่พีช
    #15927
    0
  3. #15857 OosodaziioO (@pakaramai) (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2555 / 08:59
    ซึ้งงงT^T
    #15857
    0
  4. #15782 White_Chocolate_Milk (@suckseed) (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2555 / 16:16
    คือ เหมือนจิดราม่าแต่พออ่านประโยคสุดท้ายแล้วทำไมมันฮาว่ะ = =
    #15782
    0
  5. #15770 KiHae*129 (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 30 กันยายน 2555 / 02:25
    อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกก

    ไปสปาร์คกันตอนไหน

    แอนเสียดายพี่ริก

    ออกจะมาดแมน

    แต่พี่พิชแมนกว่า

    ฮ๋าๆๆๆๆๆๆๆๆ
    #15770
    0
  6. #15403 fuef (@fue1987) (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2555 / 22:46
     ขอบคุณครับ
    #15403
    0
  7. #15332 lambo_15236 (@lamboy) (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2555 / 13:51
    เห้ย! =[ ]=
    #15332
    0
  8. #15284 เดลล่า (@santalella) (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 19 เมษายน 2555 / 22:38
    อร๊ายยย ได้รู้ความจริงแล้ว 555+
    #15284
    0
  9. #15245 Eบร้ากลางซอย (@earn-1827) (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 28 มีนาคม 2555 / 23:55
     อยากจะเศร้าแค่
    ใช่จิงๆด้วยยยยยยยยยยยยยยยยย
    พีชกะริกจิงๆด้วยยยย
    #15245
    0
  10. #14932 ^_^ (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2554 / 14:48
    ซะงั้นอ่ะ~
    #14932
    0
  11. #14749 Ap'aQPr (@pray2626) (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2554 / 16:19
     ชัดเลย พีชริก
    #14749
    0
  12. #14659 นักอ่านเงา (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2554 / 20:50
    กำลังซึ้งเลย~



    น้ำตาจะไหล~ TT^TT



    เจอประโยคสุดท้าย!!~ 555



    นั้นละ หึหึ~



    5555



    นุกๆๆ อ่านต่อๆๆ~~
    #14659
    0
  13. #14581 F!ShR@iNBo.OW (@rainbowfairy) (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2554 / 19:46

    เฮียริก อย่าเป็นอะไรนะ TT

    #14581
    0
  14. #14525 อารายว้า (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2554 / 22:13
    ธีม เลวววววววววววววว
    #14525
    0
  15. วันที่ 28 ตุลาคม 2554 / 12:44
     อิธีมอิช่างยุ โหย ริกท่าทางจะรักพีชมากเลยอ่า
    #14440
    0
  16. #14256 ป้าปุ๊ (@jthida) (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2554 / 19:07
     อ้ากกกกก ไอ่พีชเนี้ยนะ =[]=
    #14256
    0
  17. #14220 *CassEM~! (@em_oh) (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2554 / 22:48
     gเฮียพีชช เอาน้องไม่ได้เลยเอาพี่ใช่มะ 55 5'
    แฮ่ๆๆ เศร้าจังง ฮือออออออ

    ps.ขอบคุณนะคะ
    #14220
    0
  18. #13863 DevilDark (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 24 กันยายน 2554 / 20:51
    เฮียพีชนี่ เจ๋งอ่ะ

    เฮียริกเจ็บมากไหมอ่ะ
    #13863
    0
  19. #13854 EvaChan (@lovelykasune) (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 19 กันยายน 2554 / 15:56
    แหม่ๆ ว่าแล้วว่าต้องพีช ฮี่ๆ
    #13854
    0
  20. #13600 minyonsung (@dadachan) (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2554 / 12:17
    55+ ความจริง เปงความจิงที่น่าตลกจัง T^T ทำไม ทำม๊ายยยยยยยยยย>0<
    #13600
    0
  21. #13341 Oo FireFly oO (@minor-role) (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2554 / 17:06
    ในที่สุด ความจริงก็ถูกเปิดเผย ฮ่าๆๆ

    งือออ พี่ริกอย่าเป็นอะไรน้าาา TT^TT
    #13341
    0
  22. #12957 pear (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 19 เมษายน 2554 / 23:36
    โอ้วววววววววว
    #12957
    0
  23. #12949 YIn9Chup* (@knight1499) (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 19 เมษายน 2554 / 21:51

    ความจริงถูกเปิดเผยแล้วววว เป็นพี่พีชของเรานี้เองง ตอนแรกแอบคิดว่าเป้นพี่วิน 555+

    พี่ริกอย่าเป้นอะไรน่ะเฮีย ถ้าพี่เป็นอะไรไปแล้วใครจะอยู่กับพี่พีชล่ะ

    #12949
    0
  24. #12792 pia (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 4 เมษายน 2554 / 20:06
    ซึ้งง้ะ T^T

    พี่ริกอย่าเป็นไรนะ
    #12792
    0
  25. #12702 Lookkaew :p (@jakkajan09) (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 21 มีนาคม 2554 / 01:42
    TT เฮียริกอย่าเป็นอะไรนะ TT
    #12702
    0