ใครเป็นภรรยาแกฟะ (Yaoi)

ตอนที่ 27 : ตอนที่ 26 = เจ็บที่ใจ แต่คนที่อยู่ข้างกาย คือคนที่ทำให้หัวใจมันเจ็บ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 20,167
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 16 ครั้ง
    17 ส.ค. 51

ตอนที่ 26

 

 

 

                พ่อแม่มึงสอนให้เรียกน้าตัวเองว่าไอ้หรือไง....

 

                ก้อใครซะอีกล่ะครับ ที่พูดขึ้นแบบนั้น ก้อไอ้หลานชายตัวแสบสุดเหวทั้งสองคนของผมนั่นเองแหละ มันมายืนอยู่ข้างหลังผมตั้งแต่เมื่อไหร่ผมยังไม่รู้เลยนะ มารู้ตัวอีกทีมันก้อเรียกผมว่า "ไอ้" ได้เต็มปากมันเลยอ่ะ  แต่สะใจที่มันด่าไอ้พีชว่าไอ้กร๊วกครับ เหอๆ

 

                "อ้าว ไอ้เด็ก ม.ต้น มึงว่าใครวะ"ไอ้พีชจี๊ดครับเจอเด็กด่าแบบนั้น

 

                "โดนใครก้อรับไปดิ"ไอ้หยกมันทำหน้าตาย ก่อนที่จะเข้ามากอดเอวผมอย่างกะพวกมันเป็นเจ้าของผมยังไงยังงั้นแหละ (ไอ้สองตัวนี้ยังไม่รู้เรื่องที่ผมคบกับไอ้ราฟอ่ะ)

 

                "สัด มึงเอาแขนออกไปจากน้องน่ารักของกูเลยนะไอ้เด็กเปรต"นั่น ไอ้พีชสวนเข้าไปหนึ่งดอกเต็มๆ ว่าแต่ ผมไปเป็นของไอ้พีชตั้งแต่เมื่อไหร่

 

                "เฮ้ย! อย่ามั่วดีกว่าไอ้หน้าปลาหมึก ริวเขาเป็นของพวกกู มึงมาที่หลังถอยปาย"ไอ้หลงพี่ไอ้หยกพูดแทรกขึ้นมา พร้อมกับกวาดแขนไล่ไอ้พีชให้ไปไกลๆตัวผม ไอ้พีชมันมองหน้าไอ้สองฝาแฝดอย่างกับจะฆ่าจะแกงกันให้ตายเสียตรงนี้ คิดดูสิครับ ถ้าผมเป็นไอ้พีชผมก้อคงโกรธเหมือนกับมันนะ เพราะจู่ๆมันเด็ก ม.6 แต่กลับโดนเด็ก ม.2 อย่างพวกมันด่าต่อหน้าเพื่อนๆ น้องๆ สาวๆ และคนที่มันจีบ (เง้อ มะช่ายผมน๊า)

 

                "ไอ้เด็กเวร..."ว่าแล้วไอ้พีชมันก้อเข้ามากระชากคอเสื้อไอ้หลง เมื่อไอ้หยกมันเห็นว่าแฝดมันโดนหาเรื่อง มันปล่อยผม แล้วเข้าไปประจันหน้ากับไอ้พีชด้วยอีกคน

 

                วันนี้โชคดีจังแฮะ ได้ดูมวย 2 คู่ในวันเดียว เหอๆ

 

                "พอๆเลยพวกมึง ไอ้หลงไอ้หยกพวกมึงสองคนเคารพรุ่นพี่มั่งสิวะ เนี่ย ม.6 นะมึง"พี่ริกเข้ามาห้ามทัพครับ สงสัยจะเห็นว่าวันนี้ต้องมีใครหน้าแหกซักคนแน่ถ้าหากไม่เข้าไปห้าม

 

                "ไม่ล่ะ รุ่นพี่เหี้ยๆอย่างนี้พวกผมไม่นับถือหรอก"ไอ้หยกมันเชิดหน้าใส่ไอ้พีชครับ หลานผมสองคนนี่น่ากลัวชิบ

 

                "ไอ้เด็กเปรต"ไอ้พีชจะเข้าไปอีกรอบ แต่พี่ชายผมยกมือกันไว้ก่อน

 

                "โทษทีว่ะไอ้พีช ไอ้หลงกับไอ้หยกเนี่ยหลานกูเอง พอดีมันไปอยู่จีนหลายปี เลยไม่รู้จักการเคารพซักเท่าไหร่ ถิว่าหยวนๆให้มันหน่อยนะเพื่อน"พี่ริกรีบแก้ต่างให้พวกมันสองคน ที่ดูท่าทางไม่ค่อยจะสำนึกเท่าไหร่ มันสองคนไม่สนใจคำพูดพี่ชายผมเอาแต่หันมากอดผมอีกครั้ง

 

                ไอ้พีชมองมันสองคนด้วยสายตาเดือดๆ ก่อนที่จะหันไปพยักหน้าหงึกๆให้กับพี่ชายผม พี่ผมเองก้อตบไหล่ไอ้พีชเบาๆเพื่อเป็นการขอโทษเล็กๆ

 

                "น้าริวค๊าบ วันนี้น้าริวว่างมะ"น้ำเสียงของไอ้หลงเป็นคนเรื่องกับเมื่อกี้ที่มันพูดกับไอ้พีชเลยครับ ลูกลิงเริ่มอ้อนอีกแล้ว

 

                "หืม...ทำไมอ่ะ มีอะไรหรือเปล่า"ผมถามอย่างไม่ค่อยใส่ใจซักเท่าไหร่ เพราะวันนี้พี่ผมจะไปก๊งเหล้ากันที่บ้าน (อีกแล้ว) ยังไงก้อได้เจอกันอยู่แล้วนี่นา

 

                "วันนี้ไปกินก๊วยเตี๋ยวหน้าซอยกันป่ะ พวกเราเลี้ยงเองน๊า"ไอ้หยกชวนผมพลางเอาคางใหญ่ๆของมันมาวางบนไหล่ผม

 

                ช่วงนี้บ่อยครั้งมากครับ ที่ผมจะเจอคู่กรณีที่มาจีบ วันก่อนโน้นเจอไอ้พีชครับ ไอ้พีชมันมาถึงก้อลากผมไปที่โรงอาหารเพื่อจะกินข้าวเที่ยงด้วยกัน ผมไม่อยากไปกับมันนะ แต่เจอลูกลากเข้าให้ สะบัดยังไงก้อไม่หลุดผมแทบจะถีบมันแน่ะ แต่ที่โรงอาหารคนมันเยอะ สาวๆเยอะด้วย ไม่กล้าทำร้ายมันต่อหน้าสาวๆครับ กลัวโดนรุมทึ้งตาย แต่ผมก้อรอดมาได้ เพราะไอ้เพื่อนๆของผมเข้ามาลากผมออกไป โล่งจายยย

 

                แล้วเมื่อ 5-6 วันที่แล้ว เจอคู่กรณีสุดโหดเข้าให้ครับ ตอนนั้นผมกำลังช่วยอาจารย์ตูดเป็ดยกของไปที่ห้องโครงการ ซึ่งผมไม่รู้เลยว่าห้องโครงการน่ะ มีเด็ก ม.5 กับ ม.6 เรียนอยู่ครับ พอเดินเข้าไปปุ๊บ (ตามหลังอาจารย์นะ) ก้อโดนมือปลาหมึกของไอ้ข้าวลากให้ไปนั่งบนตักมันปั๊บ โดยที่อาจารย์หรือนักเรียนคนอื่นๆไม่เห็น กว่ามันจะปล่อยก้อเล่นเอาลิ้นห้อย แล้วไม่หนีมาด้วยกำลังตัวเองด้วยนะครับ พอดีเด็ก ม.6 คนนึงที่เป็นลูกน้องพี่ผมเข้ามาช่วยไว้ ไม่งั้นไอ้ริวเดธแน่ๆ เฮ้อ....

 

                นั่นคือวีรกรรมที่ไอ้พวกหน้าหม้อทั้งหลายมันทำไว้ นับวันไอ้ริวยิ่งเปลืองตัว โดนคนโน้นกอดที คนนี้กอดที ไม่รู้ไอ้พวกนี้เห็นผมเป็นเสาสาธารณะหรือไงกัน วันๆเอาแต่ดึงมากอด ดึงมารูด (เฮ้ย! ไม่ใช่นะ) ราวกับว่าตัวเองเป็นโคโยตี้ในบาร์ยังไงยังงั้นเลยนะ แล้ววันนี้ก้อยังมีไอ้ลูกลิงสองตัวนี่มานัวเนียเข้าให้อีก ตูจะบ้าตายเอา

 

                "เฮ้ยๆ พวกมึงสองคนนี่จะกอดมากไปหรือเปล่าวะ"และแล้วเสียงห้วนๆของคนที่คุ้นเคยเอ่ยดังขึ้นครับ ไอ้ริวหูผึ่ง หางกระดิกขึ้นมาทันที นับวันตัวผมเองจะเหมือนหมาเชื่องๆเลยนา

 

                ไอ้ราฟมันยืนหน้าบึ้งข้างๆพี่ชายผมที่สะดุ้งเมื่อจู่ๆมันพูดขึ้นมาครับ ไอ้ราฟมันมองผมอย่างคาดโทษ และมองไอ้พีช ไอ้หลง และไอ้หยกเขม็งเชียวล่ะ อาการโรคหึงซินโดรมกำเริบแล้วครับ ไอ้หลงกับไอ้หยกมันทำหน้าเซ็งๆก่อนที่จะปล่อยแขนจากตัวผม พอไอ้สองตัวนี่ปล่อยปุ๊บ ไอ้ราฟก้อเข้ามาลากผมไปยืนข้างๆมันปั๊บ

 

                "ชอบนักหรือไง ที่ให้คนอื่นเขากอดน่ะ"ไอ้ราฟมันกระซิกห้วนๆข้างๆหูผม ไอ้ริวรู้สึกหนาวเย็นยะเยือกขึ้นมาทันที ก้อไอ้คุณราฟของผมมันโกรธน่ะสิครับ

 

                "ก้อ...พวกนั้นเขามากอดผมเองนา"ว่าแล้วไอ้ริวทำเสียงแอ๊บแบ๊ว แล้วเอานิ้วจิ้มๆอย่างสำนึกผิดครับ

 

                "แล้วทำไมไม่ปัดออกไปบ้าง หา ชอบทำให้พี่เป็นห่วงอยู่เรื่อย"เง้อ ทำไมดุเค้าอ่า

 

                "ขอโทษ...."หน้าเสียทันใดครับพี่น้อง ผมไม่กล้ามองหน้าไอ้ราฟเลยนะ ผมไม่อยากเห็นมันโกรธอ่ะครับ ทุกครั้งที่มันโกรธผม มันไม่ยอมมองหน้าผม กว่าจะง้อได้ ก้อต้องเสียตัวให้มันทุกครั้งไป (อ่าว จะบอกเค้าทำไมเนี่ย)

 

                แล้วจู่ไอ้ราฟมันก้อยกแขนของมันขึ้นมากอดไหล่ผมไว้ ไอ้ริวเงยหน้ามองมันอย่างงงๆครับ อารายหว่า เดี๋ยวดีเดี๋ยวร้าย ผมทำตัวไม่ถูกแล้วนะเนี่ย พอผมมองมัน ก้อพบว่าไอ้ราฟมันกำลังยิ้มให้ผมครับ แล้วมือมันที่กอดไหล่ผม มันก้อเอานิ้วเขี่ยหน้าผมเล่นๆ เง้อ ไอ้เราก้อนึกว่าจะโกรธ ฮีโธ่....

 

                "ตกลงน้าริวไปกะพวกผมนะ น่านะ"ไอ้หยกมันอ้อนผมทั้งๆที่ผมกับมันยืนห่างกันเป็นวา มันไม่กล้าเข้าใกล้ผมครับ กลัวไอ้ราฟมันกัด

 

                "จะไปไหนกันน่ะ"ไอ้ราฟมันตะโกนซะเสียงดังครับ ง่ะ ถามดีดีก้อได้ ไม่ต้องตะโกนซะขนาดนั้นหรอก เค้าตกใจน๊า

 

                "ไปกินก๊วยเตี๋ยวหน้าซอยอ่ะ ไอ้หลงกับไอ้หยกมันชวน"ผมตอบทั้งๆที่เสียงมันสั่นอย่างนั้นแหละครับ จากที่นิ้วเขี่ยๆที่หน้าผม กลายเป็นมาบีบไหล่ผมซะเจ็บอ่ะ

 

                "นะนะนะ น้าริว ไปกินกัน พวกผมอยากกินอ่ะ"ไอ้หลงเข้ามาเสริมครับ เข้าขาได้ซะจริงสองพี่น้องนี่ แต่ว่าพวกมึงถึงจะอ้อนยังไงกูก้อไม่กล้าตอบพวกมึงล่ะว้า แฟนตูยืนหัวโด่อยู่อย่างนี้ ถ้าตอบกลับไปมีหวังหลังจากกินก๊วยเตี๋ยวกะพวกมึง พวกมึงคงจะได้กินแกงวัวงานศพกูเป็นของแถมแน่ๆ

 

                "เอ่อ....กะ..."

 

            "ไม่ได้หรอก หลงกับหยก ริวเขามีนัดกับพี่แล้วอ่ะ"ในระหว่างที่ผมกำลังอ้ำอึ้งไม่รู้จะตอบยังไงดี ไอ้ราฟมันก้อโผล่งขึ้นมาครับ โกหกสดๆ ไม่มีแสตนด์อินและไม่ใช้สลิงค์ครับ

 

                ผมเงยหน้ามองไอ้ราฟอย่างงงๆ ผมไปนัดกะมันตอนไหนล่ะครับ วันนี้ผมก้อเพิ่งเจอมันก้อคราวนี้แหละ มาโมเม ร้องโมะๆๆ แบบนี้ นี่ไม่ใช่โกหกของพรานทะเลนะเฟ้ย สดๆซิงๆยิ่งกว่าละครน้ำเน่าโดนแบนอย่างเนี๊ยะ

 

                "ห๋า นัดกันเมื่อไหร่น่ะ"ไอ้หยกมันเอ่ยถามอย่างงงๆครับ อย่าว่าแต่มึงเลย กูกะงงว่ะ

 

                "ตอนนี้ไง"หน้าด้านแบบนี้หมอลักษณ์ฟันธงยกนิ้วให้ล่ะครับ

 

                "เฮ้ยๆๆ ได้ไงอ่ะน้าราฟ ผมกับไอ้หยกนัดน้าริวก่อนนะ มาตัดหน้ากันอย่างนี้ได้ไง"โดนตัดหน้าก้อต้องโวยวายเป็นธรรมดาอ่ะนะ

 

                "นั่นสิ วันนี้น้าริวเขาไปกับพวกผมก่อนนะ นัดของน้าราฟเลื่อนไว้ก่อนเหอะ ใช่มั้ยน้าริว"ไอ้หลงมันปัดครับ ปัดเสร็จไม่ว่า โยนขี้มาให้ผมอีกทีนึง อือ...กูเหม็นนะ

 

                "เอ่อ..."ใบ้แดกทันใด

 

                "ว่าไงครับ คนดี.....หึหึ"ไอ้ราฟมันยิ้มอย่างกะทศกัณฑ์มาให้ผม แถมมีบีบไหล่อีกด้วยนะ ฮือๆๆๆ...ตายห่ะแล้วกู

 

                "โทษทีวะหลงกับหยก วันนี้น้าคงไปด้วยไม่ได้อ่ะ เอาไว้วันหลังละกันนะ"ผมพยายามกลืนน้ำลายลงไปหลายลิตรก่อนที่จะปฏิเสธไอ้หลงไอ้หยกไปครับ ถึงแม้ว่าพวกมันจะเป็นหลานรักของผม แต่ไอ้ราฟมันเป็นแฟนผมนี่นา จะไปปฏิเสธมันได้ยังไงกันล่ะ ไอ้หลงกับไอ้หยกมันอ้าปากค้างครับเมื่อผมตอบโดยละม่อมที่สุด มันสองคนมองที่ผมที มองที่ไอ้ราฟทีอย่างไม่พอใจ

 

                "อะไรอ่ะน้า ผมชวนน้าก่อนนะ น้าจะไปกับมันไม่ได้นะ"ไอ้หลงที่ไม่พอใจ เข้ามาดึงตัวผมไปจากไอ้ราฟครับ ทั้งผมและไอ้ราฟไม่ทันตั้งตัวก้อเผลอไปซะงั้น ร่างกายอันเล็กๆของไอ้ริวจึงไปอยู่ในอ้อมกอดไอ้หยกเรียบร้อย

 

                "เฮ้ย!"อุทานแม่สองคนเลยครับ ทั้งไอ้ราฟและไอ้พีช

 

                "ก้อ...."กูขอโทษไอ้หลานรัก แฟนสำคัญกว่า เอิ๊กกกกกกก

 

                "ว่าไงครับน้าริว..จะบอกพวกผมได้มั้ย ว่าทำไมน้าต้องไปกับน้าราฟด้วยอ่ะ"ตวาดใส่ด้วยครับ นับวันไอ้สองตัวนี้มันจะกลายเป็นน้าแทนผมแล้วอ่ะ

 

                โฮๆ  T^T ทำไงดีล่ะครับพี่น้องประชาชนชาววาย ผมจะทำยังไงดีล่ะเนี่ย อีกคนนึงก้อแฟน (หันไปมองไอ้ราฟ มันส่งสายตาฆาตรกรให้ผมอ่ะ) อีกคนนึงก้อหลานรักสุดสวาท (หันไปมองไอ้แฝดสองตัว ไอ้สองตัวนั่นทำสายตาเหมือนลูกหมาโดนทิ้ง) ทั้งสองฝ่ายล้วนแต่สำมะคันทั้งนั้น ผมจะเลือกยังไงดีอ่ะ ใครกะได้ช่วยข้าน้อยที ช่วยเลือกให้ผมไม่ต้องโดนฆ่าหมกห้องนี่ทีจิ ฮือๆ

 

                "เอาล่ะๆ พวกมึงเลิกกัดกันซักทีได้มั้ย ไอ้หลงไอ้หยก ปล่อยน้ามึงได้แล้ว น้ามึงเขาจะไปกะไอ้ราฟ พวกมึงไม่มีสิทธิ์ที่จะห้ามได้หรอกนะ"และแล้ว โอ้วววว เสียงสวรรค์จากชั้นดาวดึงค์เข้ามาช่วยผมครับ ไม่ใช่เสียงผู้ใดอื่นไกล พี่ชายแสนดีของผมนั่นเองอ่ะครับ พี่ริกเข้ามาดันไอ้สองฝ่ายให้ออกจากกัน ก่อนที่โรคพิษสุนัขบ้าจะกระจายกันไปทั่วห้องดนตรี

 

                "ทำไมอ่ะ น้าริกก้อ!"ไอ้หลงมันส่งเสียงไม่พอใจ พลางกระทืบเท้าเหมือนเด็กที่แม่ไม่ยอมซื้อของเล่นให้

 

                "ไอ้หลง!"เจอลูกตวาดจากพี่ชายผม ก้อหงออ่ะครับ

 

                "วันนี้พวกพี่คงไม่มีการประลองอีกแล้วล่ะครับสาวๆ พรุ่งนี้ค่อยมาดูใหม่ดีกว่าน๊า"พี่ลีกับพี่แบงค์ช่วยกันต้อนสาวๆที่มายืนดูดนตรีให้ออกไปจากห้องดนตรีครับ อิตอนแรกสาวๆก้อไม่ยอมออกไปหรอกนะครับ เพราะพวกคุณเธอต่างพากันอยากจะดูบทสรุปกันทั้งนั้น แต่ก้อนั่นแหละ นักดนตรีหล่อๆสองคนช่วยกันต้อนให้ออกไป มีหรือที่พวกคุณเธอจะไม่ทำตามกัน มีบ้างที่โร่เข้ามาหานักดนตรีคนอื่นๆ พูด 2-3 คำก้อออกไป แต่ก้อมีเด็กผู้หญิงบางคนส่งสายตาปิ๊งๆให้ไอ้ราฟด้วยครับ เห็นแล้วพ่ออยากจะเข้าไปตบให้คว่ำเชียว (เกิดอาการหึงขึ้นมาทันใด)

 

                และแล้วในห้องดนตรีก้อมีแต่ สมาชิกวง Demon กับ Power ไอ้หลงไอ้หยก ไอ้ปอนด์ ไอ้โจ๊ก และผมครับ.....

 

                "ตกลง มึงจะไปกับไอ้ราฟใช่มั้ย ไอ้ริว"พี่ผมถอนหายใจเฮือกใหญ่ ก่อนที่จะหันมาถามผม

 

                "อือ"ตอบพร้อมพยักหน้าครับ

 

                "ได้ยินแล้วใช่มั้ยไอ้หลงไอ้หยก น้ามึงจะไปกับไอ้ราฟมัน พวกมึงคงไม่มีอะไรจะเถียงนะ"

 

                "โอเคๆ/โอเคครับ"ไอ้หลงกับไอ้หยกประสานเสียงกัน พร้อมกับพยักหน้าหงอยๆ

 

                "งั้นดี วันนี้แยกย้ายกันไปได้แล้ว เดี๋ยวอีก 10 นาทีก้อจะเข้าเรียน เดี๋ยวเข้าสายก้อโดนเช็คขาดกันพอดี"พี่ผมเข้าไปตบหลังไอ้หลานรักทั้งสองคนให้เดินออกไป พร้อมกับสมาชิกของพี่ผม และสมาชิกวงของไอ้พีชที่ทยอยกันเดินตามหลังพี่ชายผมไป ส่วนผมเองก้อก้าวขาจะเดินออกไปเหมือนกันครับ แต่จู่ๆแขนใหญ่ๆของไอ้ราฟมันก้อสอดเข้ามาคว้าเอวผมไว้

 

                "ไอ้ปอนด์ ไอ้โจ๊ก ช่วยเก็บกระเป๋าให้ไอ้ริวด้วยนะ วันนี้เฮียกับไอ้ริวจะกลับก่อน"มันไม่ถามผมให้เสียเวลาหรือการงานเลยครับ คว้าเอวผมได้ปุ๊บก้อสั่งศิษย์รักทั้งสองของมันทันที

 

                "อ่าว เฮียจะโดดเหรอ"ไอ้ปอนด์ถามขึ้นครับ แต่สายตานี่สงสัยอะไรอยู่ก้อไม่รู้

 

                "เออ...เฮียต้องจัดการอะไรนิดหน่อยน่ะ"

 

                "หึหึ จัดการน่ะจัดการได้ แต่อย่าให้มันมากนักล่ะ เดี๋ยวมันจะไม่สบายเอา 555+"ไอ้โจ๊กมันหัวเราะร่าครับ เก็ทและ ว่าพวกมันพูดถึงอะไร ไอ้เชี่ยยยยยยยยยย มันปล่อยให้ผมเดินเข้าไปในปากเสือซะงั้นครับ แทนที่มันจะห้าม มันกลับสนับสนุน ยังมีหน้าบอกว่าอย่ามากด้วยนะ อย่างไอ้ราฟเนี่ย มันไม่มากหรอก สำหรับมันต้องโคตรมากครับ ฮือๆ

 

                พอไอ้สองตัวนั่นมันหัวเราะจนสาแกใจมัน พวกมันสองตัวก้อเดินออกไปจากห้องดนตรี โดยที่ไม่ลืมที่จะปิดประตูให้ด้วยครับ ประเสริฐชิบหาย ไอ้เพื่อนเลว

 

                "โอ้ย จะกอดอีกนานมั้ย แค่นี้จะหายใจไม่ออกแล้ว"ผมบ่นกระปอดกระแปดพร้อมกับเอาศอกของผมงัดแขนแกร่งทั้งสองข้างของไอ้ราฟมัน เพราะยังไงซะผมอยู่กับมันสองต่อสองแบบนี้ ผมจะหนีไปไหนได้ล่ะครับ

 

                "หึ ได้ข่าวว่าเนื้อหอมหรอ"และไอ้ราฟมันก้อเริ่มเปิดศึกครับ เนื้อหอมงั้นเหรอ ผมเนี่ยนะเนื้อหอม มันเพิ่งรู้รึไง ก๊ากกกกกกกกกกกกกก

 

                "อะไรของพี่อีกล่ะ อยู่ๆก้อมาอารมณ์เสียใส่เนี่ย"

 

                "พี่ไม่ได้อารมณ์เสีย ไหนเล่ามาซิ ว่าตลอด 2 อาทิตย์ที่ผ่านมา ไอ้พีช ไอ้ข้าว ไอ้หลง แล้วก้อไอ้หยกมันทำอะไรน้องบ้าง"เง้อ รู้ได้ไงเนี่ย

 

                "พี่รู้ได้ไง?"นั่นสิมันรู้ได้ไง ว่าตลอด 2 อาทิตย์ที่ผ่านมาผมโดนไอ้ 4 ตัวนี่ลวนลามอ่ะ

 

                "รู้ละกันน่า แต่พี่ไม่แน่ใจว่ามันเป็นเรื่องจริงทั้งหมดหรือเปล่า พี่เลยมาถามน้องนี่ไง ทีนี้ตอบพี่มาได้หรือยังครับ ว่าเรื่องจริงแล้วมันเป็นยังไง"ไอ้ราฟมันพูดอย่างกับว่าพยายามข่มอารมณ์โกรธของตัวเองไว้ครับ ซึ่งแน่นอนว่าผมดูออกอยู่แล้ว ว่าคนอย่างไอ้ราฟมันกำลังสกัดไว้ หรือว่าไอ้ราฟมันนึกว่าผมเป็นฝ่ายเริ่มก่อนอ่ะ

 

                "แต่ผมไม่ได้เป็นฝ่าย....."

 

            "พี่รู้ครับ ยังไงพี่ก้อเชื่อใจแฟนพี่อยู่แล้ว ตกลงจะเล่าให้พี่ฟังได้หรือยังเอ่ย"นั่น ไหนบอกว่าเชื่อใจ แล้วทำไมถึงมองผมด้วยสายตาแบบนั้นล่ะ

 

                ตกลงผมก้อต้องเล่าเรื่องราวทุกอย่างที่เกิดขึ้นกับผมตลอดเวลา 2 อาทิตย์ที่ผ่านมาให้ไอ้ราฟมันฟัง ผมกลัวว่าไอ้ราฟมันจะโกรธผม เลยพยายามที่จะเล่าอ้อมค้อมเล็กน้อย อ้อมซะจนเหมือนไม่ใช่เรื่องจริงที่เกิดขึ้นกับผม แล้วนึกว่าคนอย่างไอ้ราฟมันจะจับไม่ติดเหรอครับ อย่างมันเนี่ยพอผมอ้าปากมันก้อเอ่ยทักผมแล้ว ไปๆมาๆ ผมต้องเล่าเรื่องจริงๆให้มันฟังจนได้อ่ะครับ

 

                ทุกครั้งที่ผมเล่าถึงไอ้ 4 ตัวที่มันรีเควสนั้น ผมสังเกตเห็นว่าไอ้ราฟมันจะกัดฟันกรอดๆ ยิ่งพอถึงตอนที่พวกมันกอดผม หรือลากผม มันแทบจะเตะเก้าอี้ที่ตั้งอยู่ข้างๆผมซะลอยละลิ่ว กว่าจะเล่าหมด ตามตัวผมนี่เหงื่อไหลเป็นลิตรเชียวอ่ะครับ

 

                "แค่นี้ล่ะ"

 

                "....."ง่ะ ไอ้ราฟมันเงียบครับ

 

                "พี่ราฟ...."หรือว่ามันกำลังเหม่อหว่า

 

                "....."ก้อยังเงียบอยู่นั่นแหละ

 

                "พี่ราฟ พี่โกรธผมเหรอ?"ผมพยายามเรียกและถามมัน ไม่อยากให้มันเงียบอ่ะ พอมันเงียบทีไรผมชักจะกลัวมัน

 

                "......"ใครไม่เคยเห็นผมร้องไห้ ผมจะร้องเดี๋ยวนี้แหละครับ

 

                "พี่ราฟ อย่าเงียบอย่างนี้ดิ"ผมใจไม่ดีเอามากๆแล้วนะครับ มันเงียบอย่างที่ผมไม่เคยเจอมาก่อนอ่ะ พอผมพยายามที่จะสบตากับมัน มันก้อหลบสายตาผม ผมพยายามที่จะไปยืนต่อหน้ามัน มันก้อเบี่ยงตัวไปทางอื่น พยายามอย่างยิ่งที่จะไม่มองหน้าผมครับ...

 

                ผมทำอยู่อย่างเดิมอยู่ซักพัก มันก้อทำอยู่อย่างเดิม จนผมเองท้อที่จะทำแล้ว พอแน่ใจว่านี่คือครั้งสุดท้ายที่ผมจะทำ มันก้อเบี่ยงไปทางอื่นอีก ไม่ไหวแล้วครับ ผมอั้นน้ำตาตัวเองไม่ไหวแล้ว ขอบตาร้อนผ่าวๆ

 

                และไม่ถึงวินาทีน้ำตาผมก้อไหลติ๋งๆ ผมมองมันทั้งน้ำตา แต่ไอ้ราฟกลับไม่มองมาที่ผมเลย ไม่แม้แต่จะชายตามองผมซักนิด

 

                ผมยืนนิ่ง ไม่กระดุกกระดิกไปไหนอยู่ประมาณ 5 นาที ไอ้ราฟมันก้อไม่มีทีท่าที่จะหันมามองผม ไอ้ริวจึงแน่ใจว่า ไอ้ราฟมันคงไม่สนใจผมแล้ว จะอยู่ทำไมล่ะครับ อยู่ตรงนี้ก้ออึดอัดเปล่าๆ สู้ออกไปจากตรงนี้ดีกว่า

 

                เมื่อคิดได้ดังนั้น ผมเลยหันหลังกลับ แล้วเดินตรงไปที่ประตูห้องดนตรี ผมหันไปมองมัน หวังให้ไอ้ราฟได้มองผมบ้าง แต่ความหวังของผมมันคงเก้อ เพราะไอ้ราฟมันไม่หันมามองผมเลยซักนิด ผมสะอื้นฮักอย่างที่ไม่เคยเป็น ก่อนที่จะเดินออกไปจากห้องดนตรี แล้วผมก้อไม่หันไปมองมันอีกเลย....

 

 

 

 

                                                .....................................................................

 

 

 

 

                ผมไม่รู้ตัวว่าตัวเองเดินมาถึงที่น้ำตกบริเวณสระของโรงเรียนตั้งแต่เมื่อไหร่ แต่พอรู้สึกว่าผมกำลังเดินเตะเข้าที่โขดหินของน้ำตก ไอ้ริวทรุดตัวนั่งตรงนั้น แล้วร้องไห้ออกมาอย่างที่ผมไม่เคยเป็นมาก่อน ผมซุกหน้าลงกับเข่าของตัวเองที่ชันขึ้น น้ำตาร้อนๆไหลรดหัวเข่าผม แต่ผมไม่สนใจแต่อย่างใด

 

                สนใจอยู่อย่างเดียว....

 

                ผมเผลอถลำลึกรักคนอย่างไอ้ราฟมันมากไปเสียแล้ว บอกตรงๆนะครับ ตั้งแต่ผมเกิดมา จะมีแฟนมาซักกี่คน ผมไม่เคยรักใครหมดหัวใจเท่ามัน ผมรักมันทุกอย่างที่เป็นมัน แม้ว่ามันจะเคยแอบส่งสายตาให้ใครต่อใคร ผมไม่เคยที่จะเอ่ยความเป็นเจ้าของให้มันรำคาญใจ ไอ้ราฟมันจะชั่ว จะเลวซักแค่ไหน ผมก้อยังคงรักที่มันเป็นมัน

 

                แต่สิ่งที่ไอ้ราฟมันทำกลับมาให้ผม คือ ความเงียบ..... นี่ผมยังโง่รักคนอย่างมันอีกเหรอ... แล้วตลอดเวลาที่ผ่านมา ทุกอย่างที่มันทำคือเฟกทั้งหมดเลยใช่มั้ย มันทำอย่างนั้นกับผม เพราะเวลาชั่ววูบสินะ

 

                "ฮะ...ฮะ...ฮ่า...ฮ่า..."ผมหัวเราะอย่างสะใจ หัวเราะที่ผมโดนคนอย่างมันหลอกเอาง่ายๆ คนอย่างผมที่ไม่เคยกลัวใคร ไม่เคยก้มหัวให้ใครกลับต้องมาสยบลงแทบเท้าคนอย่างไอ้ราฟมัน ให้ตายเหอะ ใครเคยเห็นคนโง่ไหมครับ นี่แหละ นั่งอยู่ตรงนี้แหละ ฮ่า ฮ่า

 

                "ฮ่า..ฮ่า...ฮะ...ฮึก...ฮือออออ...."หัวเราะได้ไม่นาน ผมก้อกลับเข้ามาสู่ความเสียใจอีกครั้ง แค่ขนาดจะตัดใจผมยังทำไมได้ มันเจ็บที่ใจอย่างที่ผมไม่เคยเจ็บ เจ็บจนจุกไปหมด ใจมันหวิวๆ เหมือนกับหัวใจของค่อยๆสลายหายไปอย่างช้าๆ มันทรมานเหลือเกิน เจ็บจนสติของผมเริ่มเลอะเลือน

 

                แล้วจู่ๆ ผมก้อรู้สึกหายใจไม่ออกเอาดื้อๆ มันอึดอัดมาก หายใจไม่ทั่วท้อง เจ็บที่หัวใจอย่างหนัก เจ็บมาก เจ็บแบบ แทบจะทนไม่ไหว

 

                นี่ไม่ใช่เพราะความเสียใจของผมแล้วล่ะครับ....

 

                แต่มันเป็นอาการของคนที่มีความผิดปกติของร่างกายต่างหาก

 

                สติของผมกำลังจะไป นั่งก้อแทบจะไม่ไหว ในที่สุดผมก้อหงายหลังล้มลง แต่ผมรู้สึกว่าหลังของผมไม่ได้กระแทกพื้นแต่อย่างใด กลับมีอ้อมกอดอุ่นๆของคนบางคนที่ทำให้ผมร้องไห้

 

                ไอ้ราฟมันกอดผมแนบเข้ากับอกอุ่นๆของมัน ไม่ผิดแน่ครับ มันกอดผมก่อนที่ผมจะหมดสติไป...









                กลับมาพร้อมน้ำตา ใครที่รอคอย NC รอตอนหน้านะจ๊ะ เหอๆ


               มีน้องคนนึงบอกว่าการเขียนของอิมดคล้ายคลึงกะท่านพี่โม จะบอกให้นะคะ การเขียนของอิมดจะทำให้มันคล้ายคลึงกับเรื่องเล่ามากที่สุด โดยเฉพาะเรื่องนี้นะคะ แต่ว่า ถ้าหากเราเขียนแบบไม่มีมุข ไม่ลีลา มันก้อจะไม่สนุกใช่มั้ยล่า รึอยากจะให้อิมดเขียนแบบทื่อๆล่ะคะ น้องๆหนูๆพี่ๆคงจะไม่ชอบใช่ป่ะล่ะ เพราะฉะนั้นอิมดเลยเขียนให้มันมีมุขตลก แม้ว่าตลกบางมุขมันอาจจะฝืดก้อตามที แล้วใครหาว่านิยายของอิมดไปเลียนแบบเขา ขอบอกไว้เลยนะ อิมดใช้ภาษาที่อิมดใช่พูดคุยกะคนอื่นเขานี่แหละ (ถ้าใครคุยเอ็มกะอิมด แล้วสนิทจริงๆ จะรู้ว่าอิมดเป็นยังไง 555+)

               แล้วอีกอย่างนะ นิยายของพี่โมเขาเป็นเรื่องเล่าของจริง เพราะฉะนั้นจะเอามาเปรียบเทียบกัน มันคงไม่ได้หรอกค่ะ เพราะนิยายก้อคือนิยาย เรื่องเล่าก้อคือเรื่องเล่า เข้าใจด้วยนะคะ (กะพี่โมอิมดคุยกันได้ค่ะ เพราะเราอยู่แก๊งค์เดียวกันนะจ๊ะ)

               ใครอยากอ่าน NC เม้นท์เยอะๆน๊า อิอิ


              ไปแล้วค่า บะบาย





                ^3^


                ปล.ๆๆๆๆน้องคนที่เม้นท์มาบอกอิมดอ่ะค่ะ ไม่ต้องเครียดน๊า แค่บอกเพื่อทำความเข้าใจเฉยๆ ถ้าน้องรับไม่ได้ อิมดจะพยายามเปลี่ยนละกันนะ (แต่ถ้าจะให้เปลี่ยนไปจากที่อิมดแต่ง มันคงยากอ่ะค่ะ)

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 16 ครั้ง

16,267 ความคิดเห็น

  1. #16039 loveการ์ตูน (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 22 เมษายน 2556 / 17:57
    ขอบคุณนะคะ
    #16039
    0
  2. #15968 แก้วการ (@kisstan) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 5 มีนาคม 2556 / 12:37
    ขอบคุณค่ะ
    #15968
    0
  3. #15891 porukimi (@zentee) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 27 มกราคม 2556 / 16:11
    ริวเป็นอะไรอะ
    #15891
    0
  4. #15733 KiHae*129 (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 26 กันยายน 2555 / 21:06
    ไมราฟทำงี้อ่ะ

    ริวเป็นอะไรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรร
    #15733
    0
  5. #15390 Dark of heart (@aaron-anael-abel) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2555 / 02:22

    ขอบคุณค่ะ สนุกมาก ริวน่ารักมากๆ ><

    #15390
    0
  6. #15365 fuef (@fue1987) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2555 / 20:46
     ขอบคุณครับ
    #15365
    0
  7. #15275 M-kub-pom (@kunchitpol) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 13 เมษายน 2555 / 09:23
    ริวเป็นมะเร็งในสมองรึป่าวอ่ะ
    #15275
    0
  8. #14945 Eบร้ากลางซอย (@earn-1827) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 1 มกราคม 2555 / 12:55
     เฮ้ยริวเป็นอะไร
    #14945
    0
  9. #14859 ^_^ (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2554 / 12:00
    เฮ้ย! ริวเป็นไรอ่า
    #14859
    0
  10. #14706 Ap'aQPr (@pray2626) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2554 / 13:30
     ริว เป็น ?
    #14706
    0
  11. #14616 ...>>เบคอนน (@-bacon-fa-) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2554 / 15:48
    ริวเป็นอะไรไป!?;[];
    #14616
    0
  12. #14485 อารายว้า (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2554 / 11:50
    ริวเปนไรไปง่ะ
    #14485
    0
  13. วันที่ 27 ตุลาคม 2554 / 18:34
    สงสารอ่า โห่ ราฟคะเชื่อใจน้องบ้างอะไรบ้าง น้องเค้ารักซะขนาดนี้
    #14405
    0
  14. #14330 F!ShR@iNBo.OW (@rainbowfairy) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2554 / 22:46

    ราฟงงไรนั้น เงียบเชียบ....
    ริวเป็นไรอ่ะ TT


    #14330
    0
  15. #14185 ป้าปุ๊ (@jthida) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2554 / 10:15
     โอ้ยยย ลูกรักของแม่ๆๆๆๆ
    #14185
    0
  16. #14124 E.L.F.&SUJU13~~ (@perfection-13) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2554 / 14:19
     เป็นลมเลยอ่ะ ริววววว T^T
    #14124
    0
  17. #14084 Qbecํ...yhmn (@qbec13) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2554 / 22:52
     เฮ้ย! อะไรวะ

    อยู่ดีๆก็ร้องไห้เสียใจเเล้วอยู่ๆก็เป็นลม งงพะย่ะค่ะ= =
    #14084
    0
  18. #14040 *CassEM~! (@em_oh) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2554 / 19:45
     ริว นายเป็นอะไร TOT

    ps.ขอบคุณนะคะ
    #14040
    0
  19. #13899 Sia... (68 8018 BF) (@sia-noritz) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2554 / 20:13
    ราฟใจร้ายยยยย!!  ริวเป็นไรอ่า
    #13899
    0
  20. #13421 PP7RI4M (@pp7ri4m) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2554 / 22:48
    อิตาบ้าราฟเป็นอะไรของมันฟร่ะเนี่ย.  แล้วริวน้อยเป็นอารัยอ่ะโรคหัวใจอ๋อออ
    #13421
    0
  21. #13296 Oo FireFly oO (@minor-role) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2554 / 22:32
    หงะ ริว เป็นอะไรลูกกก แล้วราฟเงียบทำไมเนี่ยย

    งือออ TT^TT
    #13296
    0
  22. #13043 u-kun (@u-kun) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 27 เมษายน 2554 / 21:04
    ริววว ริวววเป็นนนรายยยอ่าาาาาาาา
    #13043
    0
  23. #12912 pear (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 16 เมษายน 2554 / 12:10
    ริวเป็นไร ?
    #12912
    0
  24. #12880 pia (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 13 เมษายน 2554 / 21:01
    เศร้าจัด
    #12880
    0
  25. #12807 mitake (@voldermore) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 7 เมษายน 2554 / 14:02
    ราฟใจร้าย ทำริวร้องไห้อีกแล้วT^T

    ว่าแต่ ริวเป็นอะไรไป!
    #12807
    0