Lost Angeles 21+ [ CHANBAEK ft. EXO ] จบแล้ว

ตอนที่ 25 : Scene 20 Final [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9,631
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 82 ครั้ง
    3 ก.ค. 59




Scene 20

I do miss your touch

 

 

" แบคฮยอน ! "

แบคฮยอนไม่คิดว่าทั้งชีชีวิตจะถูกเรียกชื่อโดยน้ำเสียงโทนอุ่นเช่นนี้อีกแล้ว เขาลืมตาขึ้นเพื่อพิสูจน์ว่าปาฏิหาริย์ที่บังเกิดแก่เขาไม่ใช่เพราะสติกำลังฟั่นเฟือน ผู้ชายคนสุดท้ายที่เขาจะรักยืนอยู่ตรงนั้น ชานยอลกำลังตกอยู่ในอาการตื่นตะลึงที่สุดเท่าที่แบคฮยอนเคยเห็นมา

" ชานยอล ! "

ชานยอลเองก็ไม่ได้เตรียมใจว่าจะต้องมาเจอคนที่เขารักในสภาพที่พาลให้หัวใจเขาร้าวระบม ความเดือดดาลกระตุ้นแรงที่ฝ่าเท้าใหญ่ให้กระตุกเตะมือของชายร่างโปร่งบางจนโทรศัพท์หลุดมือ ก่อนจะตรงเข้าไปตะลุมบอนกับคริสด้วยมือเปล่า

" คริส ! "

ภายในห้องกึกก้องไปด้วยการเรียกชื่อคนสำคัญของแต่ละฝ่าย อี้ชิงพยายามลากชานยอลออกมาให้พ้นร่างคนรัก ทว่าแรงโกรธทะลุปรอทของชายหนุ่มมีมากกว่า อี้ชิงจึงได้หลังมือหนาจากชานยอลฟาดเข้าที่ใบหน้าก่อนจะล้มลงไป

ในขณะที่แบคฮยอนมีแรงฮึดสู้อีกครั้ง เขากระชากเข็มขัดหนังกระทั่งมือข้างหนึ่งหลุดจากหัวเตียง แบคฮยอนเร่งแกะมืออีกข้างระคนสับมองร่างคนรักอย่างกระวนกระวาย แต่กว่าจะสำเร็จกลับช้ากว่าอี้ชิง ความเย็นจากใบมีดคมถูกจี้เข้าที่เอวคอด

" ปล่อยคริสเดี๋ยวนี้นะ ไม่อย่างนั้นฉันแทงมันแน่ "

ชานยอลเงื้องหมัดเก้อกลางอากาศเมื่อได้ยินเสียงสั่ง แบคฮยอนกำลังตกอยู่ในสถานการณ์สุ่มเสี่ยง ใจหล่นวูบเมื่อเห็นความคมวาวบนเอวขาว ร่างเล็กถูกจับให้คุกเข่าบนเตียง โดยมีชายอีกคนล๊อคคอแน่นกระทั่งไอโขลก ราวกับเขาเองก็ถูกตะปูตอกตรึงกับที่ มือเท้าชาไม่กล้าขยับตัวด้วยกลัวสวัสดิภาพคนรัก

" อั่ก ! "

คริสเตะอัดเข้าชายโครงชานยอลก่อนจะเข้าไปเสยปลายคาง ต่อด้วยกำปั้นใหญ่ต่อยแก้มซ้ายขวาจนโหนกแก้มแตกด้วยเลือด ร่างหนากระแทกกำแพงดังอึกอั่ก ชายสูงใหญ่กว่าจับใบหน้าหล่อโขกกำแพงนับครั้งไม่ถ้วน ทั้งสติและสายตาชายหนุ่มพร่าเลือน แบคฮยอนที่ร้องไห้สะอึกสะอื้นอย่างน่าสงสารกลายเป็นภาพเลือนลาง

" ไม่ ! อย่าทำเขา ฮึก... ฉันขอร้อง อยากให้ทำอะไรฉันก็ทำ จะเรียกใครมาอีกก็ได้ แต่ปล่อยชานยอลไป ฮือ " ยอมแล้ว ยอมทุกอย่าง อย่างไรก็ได้ขอแค่ให้ชานยอลปลอดภัย

" ไม่นะแบคฮยอน อึ่ก อย่า... ฉันจะไม่มีวันยอมให้พวกมันทำร้ายนายอีก อ๊าก ! "

" ห่วงตัวเองก่อนเถอะมึง ไอ้พระเอกหนังโป๊ เสือกไม่เข้าเรื่องเองนะ "

น้ำหนักเท้าที่เหยียบบนหลังมือยังทำร้ายเขาได้ไม่เท่าคำที่แบคยอนพูดว่าจะยอมให้ใครคนอื่นย่ำยีกายใจเพื่อช่วยเขา ชานยอลพยายามรวบแรงลุกขึ้น แต่แล้วก็ถูกคริสกระทืบซ้ำลงไปนอนอีกครั้ง

" สุดท้ายแล้วก็ตายเพราะผู้ชายไม่เคยเปลี่ยนเลยนะแบคฮยอน ฮ่าๆ "

อี้ชืงระเบิดเสียงหัสเราะเหมือนคนเสียสติขณะชมคริสซ้อมชายแปลกหน้าที่คิดว่าคงเป็นคนรักของแบคฮยอนอย่างสะใจ แบคฮยอนสบโอกาสที่อี้ชิงกำลังเผลอ ทิ้งศอกเข้าที่ท้องคนด้านหลังเต็มแรง พลิกตัวกลับไปยื้อแย่งอาวุธกับอดีตเพื่อนรักอย่างยากลำบากเพราะสภาพที่บอบช้ำพอกัน

" เอามานะแบคฮยอน "

" นายนั่นล่ะปล่อยซะ อื้อ ! "

ปลายคมมีดเบนเข็มไปมาน่าหวาดเสียว สุดท้ายแล้วก็เลี้ยวเข้าปักที่หน้าท้องขาวเปล่าเปลือย เลือดข้นไหลหยดเปื้อนที่นอน อี้ชิงกรีดร้องเสียขวัญเมื่อสองมือบางมีแต่เลือดแดงฉานโดยไม่ได้ตั้งใจ

" แบคฮยอน ! "

" คริส ฉัน...ฉันไม่ได้ตั้งใจนะ ก็มันมาแย่งมีดจากมือฉันเอง ฮือ "

" แล้วนายจะร้องทำไมวะเนี่ย หนีเร็วสิวะ ! "

คริสวางมือจากชานยอลก่อนจะจับมืออี้ชิงป้ายเลือดกับผ้าปูที่นอนก่อนจะพากันหนีหายไป ชานยอลแข็งใจพาร่างสะบักสะบอมลุกขึ้น ความปวดปร่าตามเนื้อตัวจางหาย กลายเป็นความเจ็บหนึบที่ใจเข้าแทรก เมื่อเห็นว่าแบคฮยอนมีเลือดเปรอะตามตัวเต็มไปหมด

" แบคฮยอน แบคฮยอนอดทนไว้นะ "

" ชาน... ชานยอล "

" ว่าไง ฉันอยู่ตรงนี้แล้ว อย่าเพิ่งพูดอะไรนะ เดี๋ยวฉันจะพาไปโรงพยาบาล "

" ชานยอล ผม...ผมกลัวว่าจะไม่ได้บอกคุณ "

แบคฮยอนค่อยๆละล่ำละลักความในใจออกมาอย่างยากลำบาก เหมือนจะวูบหลับตลอดเวลาทว่าเขายังฝืนไว้เพราะอยากเห็นชานยอลอยู่ในสายตา เขารู้สึกตัวว่ากำลังลอยหวือในอ้อมแขนของชานยอลที่ก็ไม่ได้เจ็บน้อยไปกว่าเขาเท่าใดนัก อบอุ่นและยินดีที่ได้ฝังใบหน้าลงกับอกหนานี้ แปลกที่พวกเขาทั้งคู่ยังมีรอยยิ้มให้แก่กันได้ ทั้งที่ลมหายใจของใครคนใดคนหนึ่งเบาลงเต็มที

" ฉันรู้ ฉันรู้แล้วแบคฮยอน แต่ฉันยังไม่อยากฟัง นายต้องรอก่อน รอให้ถึงมือหมอ ให้นายหายดีแล้วเราค่อยคุยกันโอเคไหม... เรื่องของเรา "

เสียงของชานยอลสั่นอย่างไม่อาจยับยั้งได้ ชานยอลฝืนสังขาร หลอกตัวเองว่าแขนของเขายังแข็งแรงพอที่จะอุ้มแบคฮยอนไปจากที่นี่ ปลอบตัวเองว่าสองขายังมีแรงเร่งฝีเท้าต่อไป ไม่ไหวก็ต้องไหว ถ้ายังอยากรักษาแบคฮยอนไว้ข้างกาย

เขาเจ็บไปหมดแล้ว ทั้งเจ็บที่เห็นคนที่รักต้องทรมานโดยที่เขาไม่สามารถแบ่งเบาได้ ใจก็กลัวว่าแบคฮยอนจะทิ้งเขาไป ทั้งๆที่เขามาเพื่อสารภาพว่าแบคฮยอนมีความหมายมากเพียงไรกับคนที่รู้ตัวช้า

" ชานยอล ผมรัก... "

ชานยอลรู้ว่าแบคฮยอนดื้อ แต่ไม่คิดว่าคนตัวเล็กของเขาจะดื้อชนิดที่ว่าตัวเองไม่ไหวก็ยังไม่เคยเชื่อ บทลงโทษแบบเดิมจึงถูกนำมากำหราบเด็กดื้ออีกครั้ง เขากระชับไหล่เล็กแล้วจับจูบปิดปาก อีกนัยหนึ่งถือเป็นการบอกรักและให้กำลังใจ

ไม่ใช่ไม่อยากได้ยิน แต่เขาต้องการเก็บคำนั้นระหว่างกันและกันไว้ เพื่อล่อให้แบคฮยอนแข็งใจจนกว่าจะปลอดภัยจึงค่อยเปิดใจคุยกัน เขาเองก็มีคำเป็นพันหมื่นที่ต้องบอกกับคนในอ้อมกอด แต่เขากลัวเหลือเกินว่าแบคฮยอนจะไม่รอ

ชานยอลจะไม่ยอมให้แบคฮยอนทิ้งกันไปดื้อๆเป็นอันขาด

 

 

 

 

ลู่หานยิ้มแช่มชื่นตั้งแต่ออกจากสนามบินฝั่งโน้น การได้พบหน้าครอบครัวที่จากกันไปแรมปีเรียกพลังใจให้เด็กหนุ่มตัวคนเดียวในเมืองใหญ่อย่างเขามีแรงทำมาหากินต่อไปได้อีกหลายเวลา ร่างสันทัดเดินแกว่งถุงของฝากที่ติดมือมาจากแผ่นดินใหญ่อย่างสบายอารมณ์พลางนึกถึงใบหน้าและดวงตาของประกายแสงของคิม มินซอกที่คงฟื้นอาการและกลับมามองเห็นได้ดังเดิมแล้ว

เพื่อนร่วมห้องของเขา ป่านนี้คงกำลังน้อยใจ คิดว่าเขาไม่มีแก่ใจไปเยี่ยมอีกฝ่าย หากได้ของฝากจากบ้านเกิดของเขาเป็นสิ่งปลอบใจก็คงหายโกรธได้ไม่ยาก

เด็กหนุ่มชาวจีนทิ้งสัมภาระจากบ่า เหลือไว้เพียงถุงขนมที่หอบหิ้วมาจากแดนไกลเพื่อคนที่คิดถึง ภาพมินซอกยืนหันหลังรับลมอยู่ที่ระเบียงทำให้ลู่หานนึกถึงวันวานที่มินซอกมักออกไปนั่งให้ลมฟ้าปะทะผิวหน้าเสมอ จากนี้ไปมินซอกจะได้เห็นโลกกว้าง มองท้องฟ้าได้ไกลสุดลูกหูลูกตาอย่างที่ใจนึก

" ทายสิใครเอ่ย... "

ลู่หานยังขี้เล่นเหมือนเคย ย่องเข้าไปใกล้ ปิดตาคนที่หันหลังให้พร้อมดัดเสียงสูง สิ่งที่ได้กลับมาคือการถูกมินซอกปัดมือทิ้ง ก่อนจะหันหน้ากลับมาให้ลู่หานพบว่ามินซอกกำลังร้องไห้อย่างเงียบเชียบ

" เป็นอะไร นายมองเห็นฉันแล้วใช่หรือเปล่า "

"..."

" ฉันขอโทษที่ไม่ได้อยู่วันที่นายเปิดตา ฉัน...ต้องทำงานน่ะ "

มินซอกไม่ตอบ ส่งนามบัตรที่แค่เพียงลู่หานเห็นก็เย็นวาบไปทั่งสรรพางค์

" งานนี้ใช่ไหม "

" ไปเอานามบัตรนี้มาจากไหน " ลู่หานฉวยมันไว้ในมือและขยำมันจนยับยู่ แน่ใจว่าไม่เคยปริปากเรื่องมินซอกกับใครในลอสท์เอนเจลลิส

" เจ้านายของนายมาถามหานายที่โรงพยาบาล เขาบอกว่านายหายไปแล้วก็ทิ้งนามบัตรสำหรับติดต่อกลับไว้ เขาคงคิดว่าเราสนิทกันถึงได้กล้าทิ้งกุญแจไขความลับนี้ไว้กับฉัน ทั้งๆที่ความจริงแล้ว ฉันไม่รู้อะไรเกี่ยวกับนายเลยสักอย่าง "

" ฉัน... ขอโทษ "

ลู่หานก้มหน้ารับผิดอย่างไร้คำแก้ตัว เขาเสียใจที่ได้พรากความเชื่อมั่นและความศรัทธาในตัวเขาจากมินซอกไปจนไม่เหลือดี ในตอนนั้น เขาคิดเพียงอย่างเดียวว่าหากมีทางใดที่จะทำให้มินซอกกลับมามองเห็นเช่นเดิม ลู่หานยินดี

" คิดว่าฉันจะดีใจเหรอ ที่ต้องลืมตาขึ้นมาเพื่อรับรู้ว่าดวงตาของฉันต้องแลกกับอะไรของนาย "

มินซอกเหมือนจะหมดแรงเอาเสียตรงนั้น เขาปล่อยให้น้ำตาล้างทุกการมองเห็นในขณะนี้ ไม่อยากรับรู้ ไม่อยากมองหน้าลู่หานตอนนี้เลย

" เฮ้ ! ลืมกระเป๋าอีกใบไว้ที่รถผมน่ะเสี่ยวลู่ "

ความวัวไม่ทันหาย เหมือนความควายจะเข้าปั่นป่วนลู่หานทบสอง เขาหันกลับไปเจอเซฮุนยืนหน้าระรื่น ชูกระเป๋าอีกใบที่ลู่หานเพิ่งนึกได้ว่าลืมไว้ในรถอีกฝ่ายก็ตอนเห็นมัน

" เสียงนี้มัน... คุณโอ เซฮุน ? " มินซอกคลับคล้ายคลับคลาเหมือนเคยได้ยินเสียงนี้มาแล้วครั้งหนึ่ง

" อ้าว คุณคิม มินซอก ดูเหมือนว่าคุณจะกลับมามองเห็นแล้ว ยินดีด้วยนะครับ เรากลับมาจากปักกิ่งก็มีข่าวดีเลยเนอะเสี่ยวลู่ อ้อ นี่ครับของฝากของคุณมินซอก "

จอมวายร้ายเดินเข้ามาโอบไหล่ลู่หาน วาดยิ้มหวานแสร้งแสดงความยินดีในเรื่องที่ตนเป็นผู้อยู่เบื้องหลัง มินซอกรับถุงของฝากจากเซฮุนแล้วจึงวางบนไว้บนเก้าอี้ส่งๆ เวลานี้ไม่มีอะไรสำคัญไปกว่าทุกการกระทำและคำพูดอันเป็นตัวเพิ่มความจริงอีกประการที่จะช่วยเรียบเรียงเรื่องที่มิยซอกไม่เคยรู้ให้สมบูรณ์

หากว่างานที่โรงแรมของลู่หานเป็นแค่เรื่องที่ถูกกุ แล้วโอ เซฮุน ผู้ชายที่ใส่สูทผูกไทอย่างผู้ดีคนนี้เป็นใคร

" ที่คุณจงแดตามตัวนายให้วุ่นวายจนความแตก เพราะนายปักกิ่งกับคุณเซฮุนมาสินะ "

" ความแตก ? ความแตกอะไรเหรอครับคุณมินซอก "

ลู่หานสุดกลั้นกับความเสแสร้งแกล้งไม่รู้ไม่ชี้ของเซฮุนไม่ไหวแล้ว ไหนๆเรื่องก็มาถึงขั้นนี้ และลู่หานไม่อยากให้มินซอกรู้อะไรที่ไม่ได้มาจากปากเขาอีก ร่างเล็กปัดมือใหญ่ออกจากไหล่แคบ จับมือมินซอกไว้ให้มั่น แล้วตัดสินใจพูด

" ฟังฉันก่อนนะมินซอก นี่คือคุณโอ เซฮุน ลูกชายเจ้าของโรงแรมโอ... และ ฉันนอนกับเขาเพราะเขารับปากว่านายจะได้รับการผ่าตัดเปลี่ยนกระจกตาอย่างเร็วที่สุด "

เพี๊ยะ !

ใบหน้าสวยหันไปตามแรงมือ ไม่มีใครแม้กระทั่งตัวมินซอกเองจะเชื่อว่าเขาจะกล้าทำแบบนี้กับลู่หาน คนถูกทำร้ายไม่หันกลับมา แต่เขาก็พอจินตนาการออกว่ามินซอกคงเสียใจและเจ็บปวดกว่าเขาหลายเท่านัก

" ฮึก... รู้อะไรไหมลู่หาน ให้ฉันหูหนวกตาบอดเหมือนเดิมเสียยังจะดีกว่า ที่ต้องเปิดตาแล้วพบว่านายกำลังจะจากฉันไป "

จากไปจากตัวตนเดิมที่เขาเคยคุ้น คล้ายกับใครบางคนลักพาลู่หานคนเดิมของเขาจากไปแสนไกล หรือบางที อาจจะเป็นลู่หาน ที่เต็มใจเดินไปกับใครคนนั้นเอง

มินซอกเอี้ยวตามองร่างสูงของเซฮุน ชายหนุ่มดูดีกว่าที่มินซอกเคยจินตนการจากน้ำเสียงไว้เสียอีก แค่มองตาก็รู้ ว่าผู้ชายคนนี้มีความรู้สึกให้ลู่หานมากกว่าคนที่อาศัยในกามกิจ คนที่มอบดวงตาให้ แต่ขโมยหัวใจของเขาไปเป็นการแลกเปลี่ยน

" ผมขอบคุณคุณทั้งสองคนสำหรับทุกอย่าง จนกว่าผมจะคิดได้ว่าควรตอบแทนบุญคุณครั้งนี้อย่างไร ฝากดูแลลู่หานด้วยนะครับคุณเซฮุน "

มินซอกสบตาร่างสูง ฝากสิ่งสำคัญไว้เป็นครั้งสุดท้าย เซฮุนยื้อข้อมือมินซอกไว้ก่อนร่างเล็กจะได้เดินหนี

หากความบาดหมางที่เกิดขึ้นระหว่างลู่หานและมินซอกมีเขาเป็นตัวตั้นต้น แล้วจะเป็นไปได้หรือเปล่าหากเซฮุนจะขอประสานมัน

" แค่ให้อภัยลู่หานก็พอครับ "

ได้ทำอะไรเพื่อลู่หานบ้างสักครั้งหนึ่งหลังจากเอาเปรียบร่างเล็กตลอดมา

 

 

Lost Angeles
 


 

เสียงสนทนาที่มีแค่โทนเดียวดังไม่ใกล้ไม่ไกลหูแต่กระทบกระเทือนการพักผ่อนของผู้ป่วย เขาฝืนลืมตาขึ้นมาหาต้นตอให้หายข้องใจ ก่อนจะพบว่าเป็นคิม จงอินเพื่อนยามยากยืนถือโทรศัพท์ที่ข้างหน้าต่าง เมื่อสบตาเขา จงอินก็วางสาย ชานยอลสำรวจร่างกายตนในชุดคนไข้สีฟ้าอ่อน สายน้ำเกลือตรึงอยู่ที่หลังมือซ้ายปวดตุบ ความเจ็บตึงที่ขมับทั้งสองข้างอันเกิดจากการได้รับแรงกระแทกอย่างแรงต่อเนื่องแผลงฤทธิ์ใส่เขาทันทีที่รู้สึกตัว

 

ชานยอลผลุดลุกขึ้นนั่งอย่างลืมเจ็บเมื่อนึกได้ว่าสติสุดท้ายที่จำได้คือภาพร่างอาบเลือดแบคฮยอนถูกบุรุษพยาบาลเข็นเข้าห้องฉุกเฉิน    

 

" แบคฮยอน ! "

 

" อย่าลุกแรงสิวะ ฟื้นมาก็ร้องหาเมียเชียว ตัวเองเอาให้รอดก่อนไหมล่ะมึง เอ้อ อีกเดี๋ยวคยองซูมาที่นี่ " 

 

พอเพื่อนฟื้น จงอินก็ลุกขึ้นดูอาการ เทน้ำเปล่ายัดแก้วน้ำใส่มือเมื่อคนไข้ทำท่าจะไม่รับ ชานยอลไม่มีทางรู้ว่าเขาตกใจแค่ไหนตอนที่ได้รับโทรศัพท์จากโรงพยาบาลว่าเพื่อนสนิทเพียงคนเดียวอุ้มใครอีกคนมาที่โรงพยาบาลในสภาพเหมือนผ่านสมรภูมิรบมาหมาดๆ เขาถึงได้คีบแตะวิ่งตาแหกออกจากบ้านมาดูใจเพื่อน

 

" แบคฮยอนอยู่ไหน "

 

ชานยอลถามย้ำ กวาดสายตาหาคนของหัวใจ ไม่มีอะไรทุเลาความหวงหาของชายหนุ่มได้ เว้นเสียแต่การเห็นว่าแบคฮยอนปลอดภัยดี

 

" ไม่รู้บ้างจะขาดใจตายเหรอ แบคฮยอนอยู่นี่... " 

 

จงอินเดินอ้อมไปอีกฟากของเตียงก่อนเลิกม่านออก แบคฮยอนนอนสงบนิ่งอยู่บนเตียงผู้ป่วยข้างกันกับชานยอล เขาได้แต่ทอดมองร่างซูบซีดอย่างรวดร้าวจากตรงนี้ ชานยอลค่อยๆพาตัวเองลงจากเตียงด้วยการช่วยเหลืออย่างไม่เต็มใจนักของจงอิน แต่หนุ่มผิวแทนชินเสียแล้วกับนิสัยห้ามไม่ฟังของเพื่อนตัวสูง ที่พอทำได้ก็คือช่วยเหลือชานยอลให้ทำตามหัวใจตัวเองเสียที

 

เพื่อนผิวแทนพยุงร่างชานยอลพร้อมเสาน้ำเกลือนั่งลงบนเก้าอี้ข้างเตียงของแบคฮยอน พิศดวงหน้าพริ้มเพราที่บัดนี้ขาวซีด ริมฝีปากบางบางปราศจากเลือดฝาด มีแต่เพียงรอยบวมเจ่อฉีกขาดด้วยน้ำมือพวกใจทราม หลังมือข้างหนึ่งถูกเจาะด้วยเข็มน้ำเกลือและหลอดเลือด ระโยงระยางไปสู่ถุงสีใสและสีแดงที่แขวนคู่กันข้างเตียง ทั้งหมดทั้งมวลยังไม่ทรมานใจคนมองได้เท่ากับแผลสกรรจ์ที่หน้าท้อง ใต้ร่มผ้าของแบคฮยอน มันนั่นเองที่เป็นตัวการให้แบคฮยอนต้องนอนไม่ได้สติอยู่เช่นนี้

 

เขาฉวยมืออีกข้างที่ยังว่างอยู่ขึ้นมากอบกุม นิ้วโป้งลูบวนบนหลังมือและนิ้วเรียวสวยพลางคิด นิ้วนางของแบคฮยอนควรจะมีแหวนสักวงประดับและประทับความรักของเขา ก็แล้วแต่ว่าเจ้าตัวจะยินยอมรับมันไว้หรือไม่

 

" หมอบอกว่ามีดไม่ได้แทงถูกอวัยวะสำคัญ ให้เลือดสักถุง พักผ่อนให้เพียงพอก็ไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงแล้ว มึงควรจะห่วงตัวเองบ้างนะชานยอล มึงกับแบคฮยอนไปเจออะไรมาถึงได้โดนซ้อมเสียน่วมขนาดนี้ "

 

นั่นคือสิ่งที่จงอินใคร่รู้จากปากเพื่อนร่างสูง ชายหนุ่มเองก็รู้สึกแย่หลังจากเห็นสภาพเพื่อนรัก ระคนรู้สึกผิดที่ปล่อยให้ชานยอลเผชิญเหตุการณ์เลวร้ายเพียงลำพัง

 

" จงอิน กูฝากมึงแจ้งตำรวจที ข้อหาทำร้ายร่างการและทำอนาจาร "

 

 " หมายความว่าอย่างไรวะ "

 

" ไว้กูเล่ารายละเอียดให้ฟังทีหลัง มึงแจ้งตำรวจก่อน กูมั่นใจว่าพวกมันต้องทิ้งหลักฐานไว้ที่ห้องของแบคฮยอนแน่ๆ "

 

ทั้งสภาพที่เกิดเหตุ รอยเลือด อาวุธ และโทรศัพท์มือถืออันเป็นหลักฐานสำคัญ เขามั่นใจว่ามันเพียงพอจะเอาคนพวกนั้นเข้าคุกได้ เหตุการณ์สะเทือนขวัญนี้จะเกิดขึ้นกับแบคฮยอนเป็นครั้งสุดท้าย ตราบใดที่หัวใจของเขายังเต้นเพื่อแบคฮยอน

 

" อือ... "

 

เสียงครางเบาหวิวชัดเจนในทุกการรับรู้ของชานยอล แบคฮยอนโล่งใจทันทีที่ลืมตาขึ้นแล้วพบชานยอลส่งยิ้มบางให้เขา ไออุ่นจากมือหนาที่ลูบไล้บนเส้นผมและขมับอ่อนโยนเสียจนแบคฮยอนอยากหลับตาลงอีกหนถ้าไม่ติดว่ากลัวจะไม่ได้ยลหน้าชายคนรัก

 

" หืม... ตื่นเร็วจัง พวกฉันทำนายตื่นเหรอ จะหลับต่อก็ได้นะ ไม่มีอะไรหรือใครทำอะไรนายได้แล้ว "

 

" เจ็บมากหรือเปล่าชานยอล "

 

ประโยคแรกของแบคฮยอนหลังจากฟื้นตัวคือการถามไถ่สารทุกข์ของชานยอล สูสีพอกันกับอาการเป็นเดือดเป็นร้อนร้องหาแบคฮยอนยามแรกรู้สึกตัวของชานยอล

 

" นายเจ็บกว่านั้นอีก แล้วนี่ยังเจ็บแผลที่ท้องอยู่ไหม อย่าเพิ่งลุกนะ "

 

" เป็นอย่างไรล่ะแบคฮยอน ฉันเรียกหมอมาให้แล้วนะ " จงอินยิ้มให้ แม้จะรู้ว่ายิ้มของเขาคงไม่หวานสู้ชานยอล ดีใจที่คนเพื่อนของของทั้งสองคนมีความสุข

 

" สวัสดีครับคุณบยอน คุณปาร์คเองก็ฟื้นแล้วหรือครับ " ครู่เดียว นายแพทย์หน้าตาใจดีเดินเข้ามา จงอินโค้งคำนับ ชานยอลลุกขึ้นเพื่อหลีกทางให้ 

 

มือขาวซีดตรึงมือข้างหนึ่งของชานยอลไว้ที่เดิม แบคฮยอนฮยอนทำท่าเหมือนจะร้องไห้เมื่อชานยอลกำลังจะปล่อยมือจากกัน 

 

 " อย่าไป...นะ "

 

อันที่จริงแบคฮยอนไม่จำเป็นต้องอ้อนขนาดนี้ ชานยอลก็ยอมตั้งแต่มือบางรั้งเขาไว้แล้ว เขาหย่อนตัวนั่งลงที่เดิม กระชับมือกันและกันไว้แน่น เสมือนว่าจะไม่ยอมให้อะไรมาพรากจากกันได้อีก

 

จงอินลอบแบ้ปาก บอกไม่ถูกว่ารู้สึกอย่างไรระหว่างหมั่นไส้หรืออิจฉา หนุ่มโสดอย่างเขาจำต้องขอตัวเมื่อตกอยู่ในสภาวะคนไม่จำเป็น เขาย่องไปที่ประตู ก่อนจะพบร่างเล็กผู้ซึ่งไม่จำเป็นสำหรับตอนนี้อีกคนยืนแอบดูพวกเขาอยู่หลังกระจกใสบานเรียวเล็กหลังประตูห้องผู้ป่วย

 

" อ้าวคยองซู " จงอินทัก พนันได้เลยว่าตาโตๆคู่นั้นต้องไม่พลาดฉากหวานซึ้งระหว่างผู้ป่วยทั้งสองเป็นแน่

 

" หลีกไป ฉันจะไปหาชานยอล "

 

" นายก็เห็นแล้วนี่คยองซู " จงอินก้าวออกมาขวางประตูไว้ เมื่อไรคยองซูจะเข้าใจว่าไม่มีทางที่เจ้าตัวจะได้สิ่งที่มีคนครอบครองไปแล้ว

 

 " ฉันแค่อยากจะมาเยี่ยม...เพื่อนน่ะ " แววตาของคยองซูประหม่า มาถึงตอนนี้เขาปลงตกเสียแล้ว หากต้องการอยู่ในชีงิตของชานยอลต่อไป ก็จงทำใจ ยืนอยู่ในพื้นที่ที่ชานยอลเห็นสมควรให้เขาอยู่

 

จงอินยิ้ม เขาไม่แน่ใจว่ามันหวานพอสำหรับการปลอบใจคนอกหักคนหนึ่งหรือเปล่า ร่างสูงกอดคอร่างเล็ก หากไม่พอ เขามีรางวัลปลอบใจให้คนกลับตัว

 

" ไม่ใช่ตอนนี้น่า เราจะกลับมาหลังจากดื่มกาแฟกันสักแก้ว... ไปเหอะ ฉันเลี้ยงเอง "

 

 

 

 

 

 

หนึ่งวันหลังวันนั้น ชานยอลที่ไม่ได้อาการสาหัสก็ออกจากโรงพยาบาลและหายเงียบไป จะมีบ้างก็อดีตเพื่อนร่วมงานที่ลอสท์เอนเจลลิสสองสามคนแวะเวียนเข้ามาเยี่ยมเยียน แบคฮยอนยังรู้สึกผิดอยู่ไม่หายเมื่อได้พบคิม จงแดอีกครั้ง ผู้กำกับหนุ่มปรานีเขาดังเช่นน้องชาย แถมยังอาสาว่าจะเลี้ยงหมูสามชั้นย่างเขาในวันที่หายดี อีกทั้งยังมีลู่หาน นักแสดงมือฉมังที่จงแดบ่นให้เขาฟังจนแฉะหูว่ากว่าจะโผล่หน้ามาก็ทำเอาบริษัทเกือบล่มจมเสียแแล้ว แถมกลับมาคราวนี้ รุ่นพี่ของเขายังพ่วงชายหนุ่มหน้าตาดีแต่งตัวดีที่แบคฮยอนจำได้ว่าเคยสร้างผลงานให้ลอสท์แองเอนเจลลิสมาแล้วครั้งหนึ่ง ตามติดกันเป็นเงา แบคฮยอนก็ไม่รู้จะระบุสถานะของสองคนนั้นว่าอย่างไร ในเมื่อลู่หานเอาแต่ปฏิเสธผู้ชายที่จับมือตัวเองอยู่ตลอดไม่ใช่คนรัก

 

ไหนจะตำรวจสองนายที่เข้ามาสอบปากคำเขาเกี่ยวกับคดีทำร้ายร่างกายและกระทำอนาจารของคริสกับอี้ชิง เขาให้การตำรวจในส่วนของคดีความล่าสุด ไม่ได้ท้าวความไปถึงเหตุสลดเมื่อสองปีที่แล้ว เขาทำลายคลิปวิดีโอจนไม่เหลือหลักฐานให้กล่าวหา แต่ในใจว่าลำพังพยานและหลักฐานในคราวนี้ก็มากพอจะเอาผิดพวกนั้นได้ 

 

และที่เห็นหน้าบ่อยที่สุดก็คิม จงอินที่อ้างว่าถูกส่งมาให้เป็นตัวแทนของเพื่อนสนิท เพื่อมาดูแลแบคฮยอนทุกหลังเลิกเรียน กระทั่งล่วงเข้าวันที่สาม ก็ยังไม่มีแม้แต่เงา หรือเสียงของคนที่แบคฮยอนหวังจะเห็นทุกครั้งที่ประตูห้องพักฟื้นเปิด

 

ไม่ใช่ว่าเขาไม่ทราบซึ้งในการเสียสละของจงอิน แต่มันคงดีกว่ามาก หากคนที่อยู่ข้างเขาตอนนี้คือชายผู้ช่วยชีวิตเขาคนนั้น

 

 

" ฉันจะลงไปดื่มกาแฟสักแก้ว นายจะเอาอะไรไหม " แบคฮยอนเพิ่งทราบว่าจงอินคุยโทรศัพท์ก็เมื่อสายถูกตัดเสียแล้ว แบคฮยอนส่ายหน้า จงอินพยักหน้าส่งเดชและเดินออกไป ร่างเล็กกลับไปสนใจสมุดวาดภาพระบายสีที่จงอินซื้อมาให้ มันช่วยอยู่เป็นเพื่อนแก้เหงาให้แบคฮยอนในเวลาที่อยู่ลำพัง 

 

พออยู่คนเดียวเมื่อไร เป็นต้องคิดถึงชานยอลเมื่อนั้น เหมือนกลไลของร่างกายที่สั่งการด้วยหัวใจแทนสมอง 

 

อุตส่าห์อดทนแข็งใจ มีชีวิตอยู่เพื่อรอฟังคำนั้นอย่างที่ชานยอลเคยให้ความหวัง สุดท้ายกลับกลายเป็นสัญญาลมปาก จางจากไปพร้อมใครคนนั้น หากรู้แบบนี้ เขากลั้นใจตายไปแต่แรกเสียคงดี

 

ในขณะที่ร่างเล็กในชุดหลวมโพรกบนเตียงผู้ป่วยขนาดกลางกำลังนั่งระบายอารมณ์ตัดพ้อโดยมีศิลปะเป็นทางผ่าน มือหนาของร่างสูงคนหนึ่งผลักประตูเข้ามาอย่างเงียบสงัด ผู้มาใหม่ลอบมองริมฝีปากล่างของคนไข้ร่างน้อยที่ยื่นเผยอล้ำหน้าออกมาอย่างง้ำงอ รอการง้อขอคืนดีจากบางคนแถวนี้

 

กว่าแบคฮยอนจะรู้สึกนึกอีกที ดอกยิปโซแห้งช่อเล็กที่ถูกพันด้วยกระดาษสีน้ำตาลก็ถูกยื่นเสนอตรงหน้า ใบหน้าหวานเงยหน้ามองที่มา จึงเห็นว่าเจ้าของช่อยิปโซแห้งคือคนที่หายไปตลอดสามวันที่ผ่านมา

 

" อ่ะ หายไวๆ "

 

" ขอบคุณครับ "

 

แบคฮยอนวางดินสอสี รับดอกไม้ช่อเล็กมาไว้ในมือ ปลอบใจตัวเองว่าได้แค่นี้ก็ดีแค่ไหนแล้ว สำหรับคนไม่สันทัดเรื่องรักๆใคร่ๆอย่างปาร์ค ชานยอล

 

" หายเจ็บแผลหรือยัง "

 

" ก็ไม่ค่อยเจ็บแล้วครับ " แบคฮยอนตอบโดยไม่สบตาคนถาม ทำทีเป็นหมกมุ่นกับสมุดภาพระบายสีเล่มโปรด

 

" ชอบเหรอ วันหลังฉันจะซื้อมาให้ระบายเล่นอีก " คราวนี้แบคฮยอนชะงักมือ มองหน้าชานยอลเหมือนคนไม่เข้าใจ

 

" สมุดเล่มนี้จงอินเป็นคนให้ผมมาต่างหาก " คนขี้ตู่ ขโมยความดีความชอบจากคนอื่นไปเป็นของตัวเองแบบนี้ใช้ได้ที่ใด

 

" จงอินเอามาให้ แต่ฉันเป็นคนซื้อ " ชานยอลหัวเราะในคอ แบคฮยอนเห็นว่าตัวเองเสียหน้าอย่างจังจึงปล่อยดินสอในมือ ผลักโต๊ะล้อเข็นออกห่างจากเตียง ไม่คิดสนใจมันอีกต่อไป ทั้งที่ก้อนเนื้อในอกเต้นกระหน่ำ ดีใจตั้งแต่เห็นหน้าชานยอล

 

 " อย่าเป็นแบบนี้สิ กว่าเราจะเข้าใจกัน ต้องรอให้มีใครสักคนตายจากกันไปก่อนเหรอ "

 

แบคฮยอนฉุนกึก ชานยอลพูดเหมือนเขาเป็นฝ่ายเล่นตัวทั้งที่ร่างสูงต่างหากที่หายไป กลับมา ก็ไม่มีคำอธิบายให้แบคฮยอนเข้าใจได้เลยสักนิด ที่ความสัมพันธ์คาราคาซังอยู่อย่างนี้ เขาเป็นคนผิดหรือ

 

 " ผมผิดอีกแล้วสินะ แล้วทีคุณหายไปตั้งหลายวัน ผมไม่มีสิทธิ์ได้รับคำอธิบายอะไรเลยใช่ไหม "

 

" ฉันก็กำลังจะบอก พอออกจากโรงพยาบาล ฉันไปที่สถานีตำรวจ ไปเป็นพยานชี้ตัวผู้ต้องหาคดีอาญาให้นายเรื่องคริส จากนั้นก็กลับไปเก็บของทั้งหมดที่ห้องเก่าของนายมาไว้ที่ห้องฉัน "

 

" ของผม ? "

 

" กลับมาอยู่ด้วยกันเถอะนะแบคฮยอน เจ้าบี๋คิดถึงนายมาก " ชานยอลเริ่มแล้ว เขากุมมือที่ถอดสายน้ำเกลือออกไปแล้วไว้ด้วยสองมืออุ่น แบคฮยอนรู้ดี ว่าตัวเองไม่มีความกล้ามากพอที่หาสบตาคมที่ผสมความรักอย่างเข้มข้นคู่นั้น แต่ก็รู้เช่นกัน ว่าร่างกายอยู่เหนือการควบคุมของตัวเอง มันฟังแต่คำบัญชาของคนตรงหน้าเท่านั้น หัวใจนี้ก็เช่นกัน " แต่รู้อะไรไหม ฉันคิดถึงนายมากกว่าหลายเท่าเชียวล่ะ "

 

แบคฮยอนเพิ่งรู้เดี๋ยวนี้เองว่า เมื่อใดก็ตามที่ชานยอลพูดบางคำที่ปากตรงกับใจแล้วจะทำเขาเขินเกินปกติเป็นทบทวี หากรู้อย่างนี้ จากนี้ไป เขายอมให้ชานยอลกลับไปเป็นผู้ชายปากแข็งอย่างเดิมคงดีกว่าต้องให้ระบบสูบฉีดเลือดในหัวใจทำงานหนักอย่างขณะนี้ แต่ต้องหลังจากที่เขาได้ยินหนึ่งคำที่ค้างใจจากอีกคนเสียก่อน

 

" ฉันรักนาย "

 

คำว่ารักจากผู้ชายที่จู่โจมจูบเขาตั้งแต่แรกเจอถูกเอ่ยออกมา มันมีพลานุภาพทำให้ดวงหน้าจืดซีดไม่ซับสีเลือดกลับแดงก่ำ หัวใจเต้นโครมคราม วูบวาบเหมือนจะขาดใจตายไปเสีย แต่แบคฮยอนจะไม่ยอมตาย ตราบใดที่เขายังไม่ได้ตอบแทนความกล้าหาญของชานยอล

 

" ผมก็รักคุณ รักที่สุดในโลกเลย ชานยอล "

 

ร่างใหญ่โตรับร่างผอมบางของคนป่วยมาไว้ในอ้อมกอด ริมฝีปากหนาจูบบนกลุ่มผมและขมับ แบคฮยอนน้ำตาไหล โล่งใจกับหลายสิ่งที่ผ่านพ้นไป และยินดีต้อนรับสิ่งดีสิ่งใหม่ที่กำลังจะเริ่มต้นขึ้น ถึงตอนจบจะไม่มีฉากจูบดูดดื่มหวานซึ้งเหมือนใครๆ แต่พวกเขาก็แน่ใจว่ามีเวลามากพอที่จะจูบหรือทำอะไรมากกว่านั้นก็ได้หลังจากนี้ ขอแค่ให้มันดำเนินไปท่ามกลางความรักที่ทั้งคู่มอบแก่กันก็เพียงพอ

 


end

 

 

จบแล้วค่ะ จบแบบนี้แล เพราะจะต่อในสเป(อยู่ในเล่ม)55555
อ่ะๆ อย่ามองเราแบบน๊านนน สกรีมแท็ก คอมเม้นให้เยอะๆเดะจัดสเปแถมให้เลย
จริงๆนะ สกรีมมาเร๊วววววว ขอบคุณทุกคนที่อ่านมาจนถึงตอนจบเลยนะค๊า
บอกตรงๆเราท้อตั้งแต่เรื่องที่แล้ว ถ้าเรื่องนี้ไม่มีกำลังใจจากทุกคอมเม้น เราเขียนต่อไม่ไหวจริงๆ
ขอบคุณนะคะ สั่งฟิคกันได้แล้วนะค๊า55555
ฝากฟิคเรื่องใหม่อีกเรื่อง สำหรับใครที่ชอบแนวแฟนตาซี โชตะค่อน เอ็มเพรค
ต้องชอบแน่ๆเลย ฝากฟิคใหม่ Married to the Monster ค่า
http://my.dek-d.com/modfleur/writer/view.php?id=1492638
ตามเถอะๆน๊า

 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 82 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3,015 ความคิดเห็น

  1. #3004 PRAE.VV (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 20 มกราคม 2563 / 08:20
    กว่าจะเข้าใจ เสียเลือดไปเท่าไรร!?
    #3,004
    0
  2. #2950 pbcy' (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2562 / 13:55

    เค้าบอกรักกันสักทีค่ะ -//////-

    #2,950
    0
  3. #2817 sweetticb (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2560 / 20:06
    อะสรุปคยองนี่นรกชั้น 380ล้าน รออยู่นะ เลวต่ำตมสุด
    #2,817
    0
  4. #2722 graya_gg (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2560 / 17:54
    ยังขัดใจอีกเรื่องนึงอะ คยองยังไม่ได้สารภาพทุกอย่างที่ตัวเองก่อเลย แบคเป็นขนาดนี้ขอโทษสักคำก้อไม่มี ชานก้อควรถามแบคสักนิดก้อได้ว่าตอนนั้นเป็นอะไร
    #2,722
    0
  5. #2721 GBright˙ω˙ (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2560 / 12:09
    เลิกปากแข็งได้สักทีนะชานยอลล
    #2,721
    0
  6. #2705 pcy921 (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2559 / 12:25
    เลิกปากแข็งได้ดีแล้ว555
    #2,705
    0
  7. #2684 N_udaen_G (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2559 / 23:14
    กว่าจะลงเอย เจ็บตัวกันทุกคน เฮ้ออออออ
    #2,684
    0
  8. #2634 Baekkumaaa (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2559 / 16:57
    ทำไมจบแบบนี้ล่าาาา 5555 แต่ละมุนมากก รักกันนานๆนะ
    #2,634
    0
  9. #2615 BFern.SLW (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2559 / 15:27
    ว้ายยย ละมุนมากข่าา
    #2,615
    0
  10. #2597 Badsoo93 (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2559 / 13:10
    เขินแม้กระทั้งตอนจบ น่ารัก><
    #2,597
    0
  11. #2593 AonCBexol (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 27 กันยายน 2559 / 18:39
    อยากให้คยองสารภาพมาก ว่าทำอะไรไว้บ้าง แค้นนนน
    #2,593
    1
    • #2593-1 Baekkumaaa(จากตอนที่ 25)
      4 พฤศจิกายน 2559 / 16:58
      +10000
      #2593-1
  12. #2571 Kyss (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2559 / 20:23
    จงอินฝากทำโทษคยองด้วย จบแร่ววดาราหนังทั้งสองรักกันนานๆนะ
    #2,571
    0
  13. #2564 a'aue (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2559 / 02:42
    คยองซูต้องได้รับกรรม ฮือออออ
    พระเอกนายเอกก็หวานกันเหลือเกิน หมั่นไส้555
    #2,564
    0
  14. #2560 บี๋ (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2559 / 17:20
    ฮือออออออจบแล้วเศร้าใจ แต่ก็ดีใจที่เค้าเข้าใจกันซะที สนุกมากค่ะไรท์ ขอบคุณนะคะ มาลงสเปให้ด้วยน้าาาาา อ้อนๆ5555555
    #2,560
    0
  15. #2555 Rainyloveyou (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2559 / 23:25
    อร๊ายยย จบแว้ววว ><
    #2,555
    0
  16. #2549 Park Nokia. (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2559 / 00:24
    น่ารักกกกกก จบแล้วง่าาา
    #2,549
    0
  17. #2542 chanbaekjan (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2559 / 01:45
    งือออ กลับไปอยู่ด้วยกันเลยเน้อ
    #2,542
    0
  18. #2535 หมีหมูฝานฝาน (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2559 / 05:48
    แงงงงงงงงงงงงงงง
    #2,535
    0
  19. #2532 peachhhhhhhhh (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2559 / 01:28
    อยากได้สเป ' - '
    #2,532
    0
  20. #2531 inspirit cool (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2559 / 22:41
    จบง่าาาา
    #2,531
    0
  21. #2530 Thisisyaniji (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2559 / 18:55
    มินซอกน่าสงสารสุดละ
    #2,530
    0
  22. #2529 thedreamer (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2559 / 00:16
    แงงงงงง อยากอ่านต่อออออออ กลับไปอยู่กับบี๋ คิดถึงบี๋จังงงงง
    #2,529
    0
  23. #2528 zepth (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2559 / 23:29
    ทำไมนี่เพิ่งมาอ่านตอนจบบ ;_; ได้อยู่ด้วยกันแล้วนะทีนี้ ขอบคุณไรท์นะค้าบบบบ
    #2,528
    0
  24. #2527 เจ้าบี๋ (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2559 / 23:18
    เย่ กลับไปอยู่ด้วยกัน แฮปปี้เอนดิ้งนาจาาา
    #2,527
    0
  25. #2526 lukpon (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2559 / 22:42
    ขอบคุณค่ะไรต์
    #2,526
    0