Lost Angeles 21+ [ CHANBAEK ft. EXO ] จบแล้ว

ตอนที่ 18 : Scene 14 [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8,554
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 104 ครั้ง
    23 พ.ค. 59




Scene 14

if you bite my lips or kiss my neck, i promise to rip your xing clothes off





 

ในบ่ายวันอาทิตย์อันเป็นวันหยุดแห่งชาติ หลังจากปฏิเสธคำชวนและปล่อยให้ชานยอลออกไปข้างนอกกับจงอินตามประสาเพื่อน คนตัวบางรู้ว่าชานยอลไม่อยากให้เขาอยู่ลำพังจนหมกมุ่นฟุ้งซ่าน แต่เขาจำเป็นต้องขอตัว เพราะมีสิ่งที่ตั้งใจจะทำตั้งแต่เมื่อวาน รับรองว่าไม่ใช่เรื่องหมกมุ่นในรสเพศอย่างที่ชานยอลกลัวแน่นอน

 

เขาเทตะกร้าผ้าใช้แล้วลงเครื่องซัก ระหว่างรอก็จัดสรร เก็บข้าวของที่ชานยอลมักหยิบใช้แล้วไม่เก็บเข้าที่ แบคฮยอนสถาปนาตัวเองเป็นแม่บ้านประจำห้องขอคนตัวสูง ทุกอย่างจะต้องไม่ดูเกะกะขณะที่เขาอาศัย แม้จะดูละลาบละล้วงและถือสิทธิ์ไปบ้าง แบคฮยอนหวังว่าชานยอลจะเข้าใจในความหวังดีและไม่มองเจตนาเขาเป็นอื่น 

 

ร่างเล็กดูดฝุ่น เช็ดถูห้องหับอย่างแข็งขัน หลังจากนำผ้าไปตากนอกระเบียงแล้วกลับเข้ามา เขาก็ชื่นใจเมื่อพบว่าน้ำพักน้ำแรงของเขานำมาซึ่งความสะอาดเรียบร้อยผิดจากเดิมไปมากโข แบคฮยอนปาดเหงื่อ เข้าไปอาบน้ำขับกลิ่นเหงื่อ 

 

ระหว่างกำลังส่องความเรียบร้อยหน้ากระจก สัมผัสอ่อนนุ่มก็ชนเข้าที่ปลายเท้า พอก้มลงดูก็ปะหน้ากับลุกสุนัขตัวน้อยที่หูลู่กระดิกหางตั้ง ตะกุยตะกายข้อเท้าเขา แบคฮยอนตื่นตะลึงกับสิ่งแปลกปลอมในห้อง แต่ความน่าเอ็นดูของมันก็เรียกความสนใจจากแบคฮยอนได้สำเร็จ เขาอุ้มมันชูขึ้นระดับใบหน้า ทันทีที่สบตา เจ้าตัวเล็กก็ตะเกียกตะกายหมายเลียใบหน้าหวานให้จงได้

 

แบ้กๆๆ !!!

 

" มาจากไหนเนี่ย หือ " 

 

เสียงเห่าของมันราวกับกำลังเรียกชื่อเขา แบคฮยอนอุ้มมันออกมานอกห้องนอน เจอกับชานยอลที่นั่งจมกองอุปกรณ์สำหรับการเลี้ยงดูลูกสุนัข ทั้งอาหารเม็ด ขนม ของเล่น แชมพูอาบน้ำบำรุงขนและอีกสารพันอย่างที่เกินกว่าแบคฮยอนจะแจกแจงได้ครบ 

 

" หมาใครเนี่ย คุณเอามาเหรอ " แบคฮยอนถาม พลางลูบหัวลูบหางสิ่งมีชีวิตตัวน้อยอย่างรักใคร่ ชานยอลยิ้ม ท่าทางลูกของเขาจะถูกใจเจ้านายของมันไม่เบา

 

" หมานายไง "

 

 " เห ! "

 

" ฉันให้ของขวัญวันเกิดย้อนหลังแล้วนะ ชอบหรือเปล่า "

 

มีหลากความนึกคิดสุมกันวุ่นวายอยู่ในหัวของแบคฮยอนในเวลานี้ เขาดีใจที่ชานยอลให้ความสำคัญกับวันที่มีปีละหนของคนธรรมดาอย่างเขา ชานยอลทำดีกับเขาสารพัด ให้ความช่วยเหลือและเมตตาคนไร้ญาติขาดมิตร ยังไม่รวมถึงการมอบของขวัญอันมีค่าเท่าหนึ่งชีวิตให้เขาดูแล 

 

ของขวัญอันมีคุณค่าและความหมายคล้ายของที่คนรักมักมอบให้กัน 

 

ชานยอลหมายความเช่นนั้นหรือเปล่า 

 

แบคฮยอนกลัวจะเผลอแปลความใจดีของชานยอลแปลเป็นอื่น

 

 " ชอบครับ แต่นี่มันมากเกินไปสำหรับผม การเลี้ยงหมาสักตัวไม่ใช่เรื่องเล่นๆนะคุณ "

 

เป็นอีกเรื่องที่เขากังวล แบคฮยอนไม่อยากสร้างภาระผูกพันธ์ในขณะที่ยังไม่พร้อมจะเริ่มใหม่กับอะไร...หรือใคร

 

" เราก็ช่วยกันเลี้ยงไง นายจะได้มีเพื่อนเวลาเหงา "

 

ตั้งแต่รู้ว่าแบคฮยอนมีอาการติดรสเพศ ชานยอลก็ไม่ได้ทำเพียงแค่เติมเต็มทางกายให้แบคฮยอนเท่านั้น เขารู้ว่าแบคฮยอนจำเป็นต้องมีกิจกรรมอย่างอื่นเพื่อบำบัดและเบี่ยงเบนความสนใจ และเขาคิดว่าตัวเองคิดไม่ผิดที่เลือกเพื่อนแท้สักตัวให้คนขี้เหงา

 

แบคฮยอนยังยิ้มไม่หุบตั้งแต่พบเจ้าสี่ขาตัวเล็ก

 

" กี่ขวบแล้วครับเนี่ย " แบคฮยอนคล้ายถามเอากับเจ้าสุนัขตัวน้อยโดยตรง

 

 " สี่เดือนกว่าแล้ว เป็นตัวเมียนะ คนขายบอกว่าถ้าโตกว่านี้แล้วไม่มีใครซื้อจะส่งมันกลับฟาร์ม "

 

" มันโชคดีจังเลยนะที่เจอคุณเสียก่อน " 

 

เหมือนกันกับเขา โชคดีเสียจริงที่ได้พบกับชานยอล

 

" ดูสิ คนให้ของขวัญแล้วยังไม่เห็นขอบคุณสักคำ " ชานยอลทวง 

 

" ขอบคุณครับ " แบคฮยอนจับคอร์กี้วัยสี่เดือนเศษนอนหงาย เกาพุงจนมันเคลิ้มหลับคามือสวย แบคฮยอนเก็บภาพความน่ารักนั้นด้วยเครื่องมือสื่อสาร

 

 " ทีนี้ก็ตั้งชื่อให้มันสิ นายเป็นเจ้านายของมันแล้ว "

 

" ชื่ออะไรดีนะสาวน้อย หนูเป็นของขวัญของแบค เป็นที่รักของแบคแล้ว แบคเรียกหนูว่าเบบี๋ดีไหม...ดีไหมคุณ " คนตัวบางเงยหน้าถามความเห็น แบคฮยอนเอาแต่คุยกับเจ้าของขวัญ จนชานยอลคิดว่าเขาถูกคนตัวเล็กลืมเสียแล้ว

 

" อืม ตามใจสิ บี๋...มาหาพ่อมา " ชานยอลตบตัก เจ้าเบบี๋หูตั้งลุกขึ้นตื่น คงจะจำเสียงของมนุษย์คนแรกที่ให้ความเมตตาแก่มันแต่แรกเห็นได้ มันฉลาดและเรียนรู้ได้รวดเร็วพอจะจัดลำดับได้ว่าใครคือพ่อและใครคือเจ้านายของมัน

 

แต่ความฉลาดของมันดูจะไม่เป็นที่ถูกใจสำหรับแบคฮยอนสักเท่าใดนัก

 

" คุณแทนตัวเองว่าอะไรนะ "

 

" ฉันเจอมันคนแรกก็ต้องเป็นพ่อสิ "

 

" แต่ผมเป็นเจ้าของเขาแล้วนะ มาแย่งตำแหน่งผมได้อย่างไร "

 

" เจ้าของก็ส่วนเจ้าของ พ่อก็ส่วนพ่อ ลูกหมามันจำรักแรกของมันอย่างฉันได้แล้ว ไม่มีอะไรลบล้างได้หรอกน่า "

 

แบ้ก !

 

เจ้าของขวัญวันเกิดตัวน้อยเห่ารับเสียงแหลมราวกับเห็นด้วย ชานยอลอุ้มมันขึ้นมาฟัดอย่างชอบใจ ในที่สุดแบคฮยอนก็เบะปาก ยอมแพ้ให้แก่ความรักของสองพ่อลูกต่างสายพันธุ์คู่นี้

 

" จำไว้เลยนะบี๋ แบคงอนแล้ว "

 

 

 

 

 

แบคฮยอนส่งสัตว์เลี้ยงตัวโปรดเข้านอนบนฟูกที่นอนที่ชานยอลซื้อติดมาด้วย ร่างเล็กงับสวิทช์ไฟที่หัวนอน แทรกตัวเข้าไปในผ้านวมผืนหนาที่มีแผ่นหลังเปลือยนอนหลับหันหลังอยู่อีกฝั่งเตียง 

 

เขาว่าจะหาจังหวะกลับไปเอาผ้าห่มที่ห้องมาใช้ส่วนตัวแล้ว เพราะแม้ว่าผ้าห่มของชานยอลจะทั้งใหญ่และหนานุ่มพร้อมให้ความอบอุ่นเพียงพอสำหรับสองคน แต่พอได้ซุกตัวในผ้าห่มผืนเดียวกันกับใครสักคนที่ใจมีความหวั่นไหวให้ ยามพลิกตัวหรือขยับร่างหนใด เนื้ออุ่นของคนสองคนก็เป็นต้องสัมผัสกันเสียเกือบทุกครั้ง พาลเอาหัวใจแบคฮยอนเต้นโครมครามทั้งคืนจนนอนหลับๆตื่นๆ แต่เขาก็ไม่กล้าพอที่จะบอกชานยอล

 

แบ้ก !

 

เสียงเห่าของสมาชิกใหม่ดังใกล้หู แบคฮยอนพลิกตัวตะแคง พบตัวการนั่งกระดิกหาง ลิ้นห้อยคอยท่าเจ้านายและคุณพ่อของมัน

 

" ไปนอนที่ตัวเองสิเบบี๋ แบคกับชานยอลจะนอนแล้ว " แบคฮยอนร้องไล่เบาๆ กลัวรบกวนการพักผ่อนของคุณพ่อตัวโตของเจ้าเบบี๋จอมซน

 

แบ้กๆ ! 

 

" เงียบเดี๋ยวนี้นะเจ้าตัวดื้อ แบคบอกให้กลับไปนอนไง "

 

หงิง !

 

ลูกคอร์กี้วัยกำลังซนไม่รามือโดยง่าย พอแบคฮยอนขึ้นเสียง มันจึงใช้ไม้อ่อน ครางอ้อน เท้าหน้าที่ทั้งป้อมสั้นเขี่ยชายผ้าห่มตื้อ แบคฮยอนใจอ่อนยวบ หันไปขอความเห็นจากเจ้าของห้อง

 

" ชานยอล คืนนี้ให้บี๋นอนบนเตียงด้วยได้ไหม "

 

" ฮืม เดี๋ยวก็ทับมันตายพอดีหรอก " ชานยอลปฏิเสธทั้งที่ยังไม่ลืมตา

 

" ไม่ทับหรอก บี๋คงแปลกที่อ่ะ นอนคนเดียวเหงาแย่ ให้มันนอนด้วยเถอะนะ นะคุณ " 

 

คงไม่มีใครเคยบอกแบคฮยอนใช่หรือเปล่าว่าเจ้าตัวก็ช่างออดอ้อนไม่แพ้เจ้าสี่ขา ร่างเล็กย้ายศีรษะมาเบียดบนหมอนใบเดียวกับเขา ส่งเสียงเว้าวอนแทนสัตว์เลี้ยงไม่พอ นิ้วเล็กๆยังจิ้มหัวไหล่ เร้าอารมณ์ชายหนุ่มให้ความคิดเปิดเปิง 

 

ชานยอลชักไม่แน่ใจว่าว่าใครกันแน่ที่เป็นโรคหมกมุ่นในกามกิจ

 

" ก็ได้ๆๆ มานอนบนนี้กันให้หมดเลย "

 

ชานยอลรีบสิโรราบกับลูกอ้อนและกลิ่นหอมจากกายบอบบาง เพราะถ้าไม่ทำเช่นนั้นแบคฮยอนคงไม่เลิกเซ้าซี้ และหากแบคฮยอนไม่เลิกเซ้าซี้ คนที่โดนชานยอลนอนทับจนถึงเช้าคงเป็นแบคฮยอนเสียเองแน่นอน

 

" มาเร็วน้องบี๋ "

 

ทั้งคนทั้งลูกสุนัขกระโจนใส่กัน ใจจริงแล้วเขาก็อยากเอาน้องมานอนด้วย แต่ติดที่เกรงใจเจ้าของห้องเท่านั้น 

 

แบคฮยอนวางลูกรักของชานยอลไว้บนหมอนของคุณพ่อ มันดีใจจนตัวสั่น ปรี่เข้าไปเลียหน้าเลียตาคุณพ่อใจดีของมันเสียจนชานยอลตาตื่น คว้าลูกสาวตัวน้อยมากอดฟัดให้หายหมั่นเขี้ยว แบคฮยอนหัวเราะคิกคัก ส่งมือไปตีก้นเจ้าตัวดื้ออย่างเอ็นดู ก่อนจะคลำทางไปดึงทิชชู่เปียก เหมือนแบคฮยอนจะลืมตัว มือบางเอื้อมเช็ดคราบน้ำลายสุนัขที่ใบหน้าหล่อของร่างสูง

 

กว่าจะรู้ตัวก็ต่อเมื่อตาของทั้งคู่บังเอิญสบกัน ดวงหน้านวลสะท้อนแสงจันทร์ที่ลอดผ่านหน้าต่างมองกันอย่างแฝงความหมาย  ทว่าคำแปลนั้นคืออะไร หลายครั้งที่ชานยอลสงสัย ครั้งนี้เขาจึงเคลื่อนหน้าเข้าใกล้ หวังให้ริมฝีปากบางเฉียบนั้นเฉลยคำตอบ

 

แบ้ก !

 

ทุกอย่างป็นใจยกเว้นเสียแต่ลูกรักของชานยอลที่จู่ๆก็เกิดอาการหวงเจ้านายขึ้นมากระทันกัน มันเห่าทลายความใกล้ชิดของทั้งสองร่าง ก่อนจะกลิ้งลงไปซุกตัวใต้ผ้าห่มข้างกันกับเจ้านายร่างเล็ก

 

 " ร้ายนักนะบี๋ พรุ่งนี้พ่อเอาไปคืนร้านดีไหม " ชานยอลขู่ 

 

 " ไม่ต้องกลัวนะเบบี๋ แบคอยู่ตรงนี้แบคจะไม่ให้คนใจร้ายมาพรากบี๋ไปจากแบคเด็ดขาด " แบคฮยอนพูดพลางหัวเราะคิกคัก รวบร่างผู้พิทักษ์ขนาดย่อมเข้ามากอดแล้วหลับตาลงทั้งที่แก้มยังไม่หายเห่อร้อน

 

ชานยอลกระชับผ้าห่มขึ้นคลุมร่างน้อยทั้งสอง หลับตาลงพร้อมรอยยิ้ม 

 

คงอีกนานทีเดียวกว่าสติของคนทั้งคู่จะดับไป เพราะทั้งสองหัวใจยังคงกระหน่ำตูมตามเป็นจังหวะเดียวกัน






 

Lost Angeles

 

 

 

เบื้องหน้าของคยองซูคือผู้ชายสูงยาวหล่อเหลาแม้ผมสีดำสนิทจะอยู่ในทรงเหี้ยนเตียน มงกุฎของหน้าที่วางบนตาคู่คมเข้มชัด จมูกโด่งเป็นสันรับใบหน้า ชายต่างชาติผู้ซึ่งแนะนำตัวเองว่าคริสนั่งไขว่ห้าง มือข้างหนึ่งเท้าพนักแขน เอนขมับพิง เผยข้อมือที่มีนาฬิกาที่ผู้ดีมีอันจะกินเท่านั้นที่มีสิทธิ์ถือครอง

หากว่าคนตรงหน้าเขาคือหนึ่งในล้านที่บุรุษเพศที่ผู้ชายด้วยกันจะสามารถเดินเคียงข้าง แล้วมันอะไรกันที่ทำให้แบคฮยอนยังโง่ปล่อยให้คริสเสียเวลาตามตื๊อจนถึงป่านนี้

" ขอบคุณที่โทรมา อยากดื่มอะไรระหว่างนี้ไหม " คยองซูเสนอ จิบกาแฟสักแก้วระหว่างสนทนาเรื่องใต้เตียงคงคล่องคอไม่หยอก

" ไม่ล่ะ เข้าเรื่องเลยดีกว่า " คริสว่าอย่างนั้น

ว่ากันตามจริง คริสไม่รู้สึกถูกโฉลกกับร่างจ้อยนี่เท่าใด กระทั่งหักหลังเพื่อนในกลุ่มด้วยการร่วมหัวจมท้ายกับเขาอย่างนี้ โด คยองซูก็ไม่ใช่คนที่ควรนับเป็นเพื่อนธรรมดาคบหาได้

" ตามใจ ถ้าอย่างนั้นช่วยเล่าเรื่องของนายกับแบคฮยอนให้ฉันฟังหน่อย "

" ฉันเป็นแฟนเก่าของแบคฮยอน เราคบกันตั้งแต่แบคฮยอนเพิ่งเข้าปีหนึ่ง แล้วก็เลิกกัน แต่ฉันยังรักเขาอยู่ แล้วฉันก็แน่ใจว่าแบคฮยอนไม่มีทางลืมฉันได้ "

" นายก็เลยอยากคืนดีกับแบคฮยอน ? "

" แน่นอน "

" แล้วทำไมแบคฮยอนถึงเรียนช้าไปสองปีล่ะ " ยังจำที่แบคฮยอนเคยพูดเรื่องความผกผันทางชั้นปีการศึกษาได้ วันนั้นคยองซูแค่ฟังแล้วก็ผ่านไป แต่ไม่รู้เพราะอะไร ดลใจให้ประเด็นนี้วกกลับก่อความข้องใจให้คยองซูอีกหน

หรือเหตุผลของการที่แบคฮยอนต้องตามหลังเด็กรุ่นเดียวกัน จะเป็นผู้ชายคนนี้หรอกหรือ

" เขาลาออกจากมหาวิทยาลัยแล้วก็หายไปเลย เขาตัดขาดจากผมหลังจากนั้น ตามหาเท่าไรก็ไม่เจอ โผล่มาอีกทีแบคฮยอนก็มีแฟนใหม่แล้ว " คริสไม่ถือว่าเขาได้โกหกอะไรคยองซู แค่เล่าความจริงไม่ครบองค์เท่านั้น

" ชานยอลไม่ใช่แฟนแบคฮยอน " คยองซูขึ้นเสียงสวน

คริสพ่นอารมณ์ขันขึ้นจมูก ถ้าคยองซูริอ่านเรื่องของเขา เขาก็มองทะลุความคิดอีกฝ่ายเป็นเหมือนกัน

สาเหตุของการทรยศหักหลังคนที่ให้ความไว้ใจ คริสเห็นมีแต่คนเอาความรักมาอ้างทั้งนั้น

" อ้อเหรอ สรุปก็คือนายจะช่วยส่งแบคฮยอนคืนให้ฉัน ด้วยกันเอาตัวเองไปกันสองคนนั้นออกจากกันอย่างนั้นสิ "

" จะว่าอย่างนั้นก็ได้" คริสจะเข้าใจอย่างไรก็ได้ คยองซูไม่สนใจความคิดอีกฝ่าย ขอแค่ยืมมือคนคนนี้แยกแบคฮยอนออกไป ให้สุดท้ายแล้วผลลัพธ์ออกเป็นชื่อเขาก็พอ

" แล้วนายมีแผนอะไรหรือยัง "

"ฉันมีวิธีของฉัน สบโอกาสเมื่อไรนายได้ออกโรงแน่นอน "

 

 

 

' ออกมาเจอกันที่ร้านกาแฟหน้าตึกหน่อยสิครับที่รัก '

' ผมไม่ได้ว่างนักหรอกนะ คุณก็น่าจะรู้เรื่องของผมทุกเรื่องอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ '

ลู่หานกดปุ่มส่งข้อความออก ลงแรงเสียจนน่ากลัวว่าหน้าจอจะละเอียดคามือ ถ้าโทรศัพท์จะพังก็ช่างปะไร ดีเสียอีกจะได้ไม่ต้องคอยผวาทุกครั้งที่ใครบางคนจ้องแต่จะส่งข้อความชวนขนลุกมาก่อกวน

" ใครมาเคาะหน้าห้องอ่ะ "

กว่าจะรู้ว่าเสียงกริ่งกลอนหน้าห้องลั่นก็ตอนมินซอกร้องทัก ลู่หานออกอาสารับหน้าที่เปิดประตู ลู่หานอยากถลาเข้าไปทึ้งทลายความเรียบตึงของผมบลอนด์ทองของผู้มาเยือนทันทีที่ประตูเปิดอ้า

" กะแล้วว่าต้องเบี้ยว ผมเลยคิดว่ามาหาเองเลยดีกว่า คิดถึงจะตายแล้ว " คงไม่ต้องอธิบายซ้ำซากว่าเซฮุนส่งยิ้มแบบใดให้เขา

" มันจะมากเกินไปแล้วนะคุณโอ "

" ใครมาเหรอลู่ "

มินซอกชะโงกหน้าถาม ได้ยินแต่เสียงลู่หานสลับกับเสียงแหบห้าวของใครสักคนที่หน้าห้อง มินซอกซับมือกับผ้าเช็ดมือ เดินออกมาดูเหตการณ์อย่างคุ้นเคยโดยไม่ต้องคลำทาง

เซฮุนมองเลยไปยังคนช่างยิ้มด้านหลัง ถ้าไม่มองลึกเข้าไปในดวงตาที่ไร้แววนั้น ก็มองไม่ออกเลยว่าคนคนนี้พิการทางสายตา

" สวัสดีครับ ผมชื่อโอ เซฮุน เป็นเพื่อนที่ทำงานของลู่หาน "

" คุณ พอน่า ! "

" อ้าวหรือครับ เข้ามาก่อนสิครับ ลู่หานนี่ก็จริงๆเลยแทนที่จะชวนเพื่อนเข้ามานั่ง "

ครั้นลู่หานนึกขึ้นได้ว่าควรร้องห้ามก็สายเกินไป มินซอกชักศึกเข้าบ้านอย่างไม่รู้ตัว เพื่อนร่วมห้องของเขากุลีกุจอเชิญหนุ่มโรคจิตไปนั่งบนโซฟาตัวใหญ่ ค่อยๆยกน้ำท่ามาประเคนให้แขกไม่ได้รับเชิญด้วยความระมัดระวังไม่ให้เผลอซุ่มซ่ามเลินเล่อต่อหน้าเพื่อนของลู่หาน

มินซอกไม่ได้อายที่จะประกาศต่อใครว่าเขาตาบอด ที่พยายามฝืนสังขารให้ดูเหมือนคนปกติก็เพื่อไม่ให้ลู่หานต้องลำบากและอับอาย

" คุณต้องเป็นคิม มินซอกแน่ๆเลย ลู่หานพูดถึงคุณในที่ทำงานตลอด "

ลู่หานถอนหายใจ เซฮุนอยากจะพูดอะไรก็ปล่อยให้เขาพูด จะโกหกสร้างเรื่องอะไรก็ตามสบาย ถ้าเขาไม่ขัดอะไรอีกฝ่ายคงหมดสนุกแล้วอาจถอยกลับไปเอง

" จริงเหรอครับ เขาพูดถึงผมว่าอย่างไรบ้าง "

คำโปรยจากเพื่อนร่วมงานของเพื่อนร่วมห้องก่อประกายความหวังในดวงตาหม่นแสงของมินซอก

ใครก็ย่อมอยากฟังเรื่องของตัวเองจากปากคนที่รักทั้งนั้น

ลู่หานถลึงตาจิกร่างสูง นึกอยากตาบอดแทนมินซอก แถมหูหนวกด้วยก็ดี จะได้ไม่ต้องทนมองใบหน้าหล่อแต่ร้ายกาจยามที่คอยแต่จะลวนลามเขาทางสายตา ไม่ต้องฟังเสียงเล่าอ้างสร้างเรื่องไม่จริง

" ก็บอกว่าคุณมินซอกเป็นเพื่อนที่ดี " ตอบอีกคนแต่สบตาอีกคน เซฮุนยักคิ้วล้อ เขารู้ว่าลู่หานโล่งใจแค่ไหนที่ไม่ได้ยินอะไรแปลกๆจากคำตอบของเขา

" แล้วงานของพวกคุณเป็นอย่างไรบ้าง พวกคุณทำงานอะไร "

นี่สิถึงทำให้ลู่หานขนลุกซู่ มินซอกไม่เคยรู้ว่าเขาใช้เรือนกายแลกกับดวงตาสองข้างของเพื่อน มินซอกไม่ควรรับรู้ เขาไม่ได้ต้องการให้มินซอกต้องซาบซึ้งหรือรู้สึกผิดอะไร

เซฮุนมองหน้าคนที่ตัวเองหลงใหลได้ปลื้มอย่างหยั่งเชิง ใบหน้าสวยส่ายหน้ารัว ชายหนุ่มกลั้นขำ สุดที่รักของเขาคงกลัวใจเขาแย่

" เขาไม่เคยเล่าให้คุณฟังหรอกเหรอ " ไม่เคยเล่าก็แปลว่าไม่อยากให้รู้

" ลู่หานไม่เคยเล่าให้ผมฟังเลยสักครั้งเดียว "

มือหนาทาบวางบนต้นขาเรียว เลื่อนขึ้นสูงจนปลายนิ้วแตะเป้ากางเกง คนสวยไม่กล้าขัดขืน นาทีนั้นลู่หานยอมทุกอย่าง ขอเพียงความลับยังคงถูกรักษาต่อไป

" เป็นบริกรในโรงแรมโอน่ะ คุณมินซอกเคยได้ยินชื่อไหม " เซฮุนไม่ได้โกหก เขาทำงานอยู่ในโรงแรมโอ บริกรที่พ่วงตำแหน่งผู้บริหาร

" เพราะผมมองไม่เห็นก็เลยไม่ค่อยออกไปไหน ผมไม่รู้จักสถานนี่หรูๆแบบนั้นด้วย " มินซอกเกาหลังคอ คนระดับล่างที่ทุพพลภาพอย่างเขาจะเอาปัญญาที่ไหนไปเหยียบที่ถิ่นผู้ดีกัน

" งานของพวกเราไม่ได้มีอะไรพิเศษหรอก วันๆก็อยู่แต่บนเตียง... "

เพี๊ยะ !

มือบางฟาดเข้าที่ไหล่หนาแถมด้วยค้อนวงใหญ่

" เสียงอะไรน่ะ ลู่ตีคุณเซฮุนเหรอ ตีเขาทำไมอาลู่ "

" เซฮุนหมายถึงวันๆเอาแต่ขึงผ้าปูเตียงน่ะมินซอก " ลู่หานแก้ต่าง ตายังไม่วางจากคนเจ้าเล่ห์ ผิดจากที่ลู่หานคิดเสียที่ไหน ถ้าไม่พูดพูดอะไรสื่อไปในทางมิชอบคงไม่หลงเข้ามาเป็นเมมเบอร์ลอสท์แองเจลลิสได้

" ฟังดูน่าสนุกจัง ฉันเองก็อยากจะลองทำอะไรหลายๆอย่างแบบนั้นบ้าง " มินซอกปลงตก บรรยากาศครึ้มครืนทันทีที่คนเคยแจ้วเจรจาหมองเศร้า

" เดี๋ยวเซฮุนจะกลับแล้วล่ะมินซอก เขาต้องเข้างานกะเย็นน่ะ " ลู่หานรอจังหวะที่จะได้พูดประโยคนี้ตั้งแต่มินซอกเชิญเซฮุนเข้ามาในห้อง

" อ้าวเหรอ กำลังคุยสนุกเลย ไว้มาอีกนะคุณเซฮุน " มินซอกยิ้มส่ง

นึกเสียดายช่วงเวลาดีๆที่นานทีเขาจะได้พูดคุยกะคนอื่นนอกจากลู่หาน แต่อย่างน้อยวันนี้มินซอกก็ได้รับรู้ความเป็นไปในที่ทำงานของลู่หานบ้าง ที่ผ่านมา เขารู้สึกเหมือนมีมือที่มองไม่เห็นคอยปิดหูปิดตาคนตาบอดคนนี้อยู่ตลอดเวลา

" แน่นอน ผมต้องมาเจอคุณมินซอกอีกแน่ "

" อื้ม กลับดีๆนะครับคุณเซฮุน "

แม้ตามองไม่เห็น แต่ใจเขาสัมผัสได้ว่าเซฮุนต้องเป็นเพื่อนที่ดีของลู่หาน ไม่แน่ว่าหน้าตาอาจจะดีมากๆเสียด้วย

ลู่หานฉุดท่อนแขนยาวให้ลุกขึ้นด้วยพละกำลังขอสองแขนเรียว เซฮุนให้ความร่วมมืออย่างเต็มที่ ร่างสูงยาวถ่วงน้ำหนักและปล่อยให้ลู่หานฉุดกระชากเขา ก่อนจะดีดตัวขึ้นอย่างรวดเร็ว ลู่หานไม่ทันทรงตัว หงายหลังลงไปนอนเล่นบนพื้น เซฮุนไม่ปล่อยให้โอกาสหลุดมือ ตามลงไปประกบร่างเล็กทันที ลู่หานออกแรงดันร่างสูงให้พ้นตัว แต่คนตัวใหญ่กว่ากอดรัดเขาจนทำไมได้แม้แต่การขยับมือ

" เฮ้ย ! "

" เกิดอะไรขึ้น ลู่เป็นอะไร ! คุณเซฮุนกลับไปแล้วเหรอ " ร่างบอบบางไม่เชื่อเด็ดขาดว่าเซฮุนจะลืมว่ามินซอกยังนั่งอยู่ที่เดิม

" เขาไปแล้ว ฉัน... ฉันทำของตกน่ะ ไม่มีอะไรหรอก " ลู่หานโกหกออกไป เอื้อมมือหยิบรีโมทโทรทัศน์แล้วกดปุ่มเร่งเสียงจนแน่ใจว่ามันดังพอกลบการวิวาทระหว่างเขาและหนุ่มโรคจิต " จะทำอะไร ถอยออกไปเดี๋ยวนี้ " เขาขู่เสียงเบา นั่นไม่ใช่คำขู่ที่แม้แต่เด็กอมมือต้องกลัวเลย แล้วนับประสาอะไรกับผู้บริหารโรงแรมยักษ์

" ทำไมผมต้องทำอย่างนั้น ในเมื่อให้ออกมาเจอกันดีๆก็ไม่ยอม ผมก็ต้องทำโทษสิครับเด็กดื้อ "

" ผมผิดที่ตอบสนองความใคร่ของคุณไม่ได้เหรอ ไอ้คนโรคจิต ปล่อยนะ คุณก็เห็นว่ามินซอกอยู่ที่นี่ เขากำลังมองเราอยู่ "

" มองที่ไหน มินซอกมองไม่เห็นด้วยซ้ำ แต่เขาได้ยินนะ อยากให้เพื่อนของคุณได้ยินก็ร้องดังๆสิ "

จากนั้นโอ เซฮุนก็เริ่มกระทำการคุกคามร่างน้อย ตะโบมจูบจาบจ้วง ล้วงลิ้นเข้าคอ ดูดดึงกลีบปากกระทั่งบวมเจ่อ ลู่หานแสดงอารยขัดขืน กัดลิ้นที่บังอาจล่วงล้ำและเกี่ยวพัน เซฮุนถอนปากออกแต่ไม่ยอมแพ้ เปลี่ยนเป้าหมายจู่โจมกับอวัยวะที่ไร้ทางสู้อย่างต้นคอและเนินอก ส่วนกระจับปากที่กล้าต่อกรกับเขา เซฮุนบีบขากรรไกรให้เจ็บและเปิดกว้าง เล่นสกปรกโดยการบ้วนน้ำลายใส่โพรงอีกฝ่าย ปิดปากบังคับให้ลู่หานกลืนมันลงคอเป็นการสำเร็จโทษ

" อึ่ก อื้อ ! "

ผ้าผ่อนท่อนล่างถูกกระชากออกทุกปราการ ร่างใหญ่แทรกกลางระหว่างสองขา เขาไม่ต้องเสียเวลาปลุกปั่นป้นอารมณ์ เพราะแข็งขืนตั้งแต่ได้สัมผัสขาอ่อนของลู่หาน จัดการสวนใส่กลางกายเข้ากับรอยแยกของคนที่ตนหลงใหล กระแทกใส่ไร้การถนอม บำเรอเสพสมเพียงกายตัวเอง

" อ่า "

" ลู่หานอยู่ไหน ทำไมฉันได้ยินเสียงอะไรแปลกๆ "

" อึ่ก อ๊ะ ... เบาๆหน่อย เดี๋ยวมินซอก...ได้ยิน "

เมื่อห้ามไม่ได้ สิ่งที่พอขอจากเซฮุนได้คือความปราณี อย่างดีที่สุดที่เซฮุนจะให้ได้ ขอแค่อย่าให้มินซอกได้ยิน อย่าให้เพื่อนของเขาต้องรับรู้เรื่องราวสกปรกพรรค์นี้

" อยากน่ารักเองทำไม อ่า ถ้าไม่อยากให้เขาได้ยินก็จูบผมสิ " เขาสั่ง แววตาพริ้มพราย สุขสมที่ได้สอดใส่อย่างใจปณิธาน

" อาลู่ ! ทำอะไรอยู่ ทำไมไม่ตอบเลย " มินซอกท้วง เขาได้ยินเสียงครางเบาๆในระยะใกล้ตัว เหมือนว่าลู่หานอยู่แถวนี้ และห้องนี้ไม่ได้มีเพียงพวกเขาเป็นส่วนตัว

" ไม่มีอะไรหรอก ฉันร้อนน่ะ กำลังจะไป...อาบน้ำ "

" น้ำบ่อน้อยของผมไงล่ะ หึหึ "

เสียงแหบพร่ากระซิบข้างหู โถมกายใส่ลู่หานตัวโยน ที่เขาทำได้ก็เพียงข่มอารมณ์ ซ่อนเสียงครางขรม นอนเป็นของเล่นให้เขาย่ำยีอย่างเงียบเชียบ อดทนจนกว่ารสกามจะหมดความหมาย เมื่อสิ้นสุดแล้วเซฮุนคงสมใจและล่าถอยไปเอง

 

 

 

โปรดติดตามซีนต่อไป

ต่อหน้าต่อตามินจ๊อกเลย โถๆๆๆ

คือเซฮุนไม่ได้โรคจิตอย่างที่ลู่หานเข้าใจหรอกน๊า นางแค่อยากได้อะไรก็ต้องได้

ลีลาคำว่าจาอาจจะโหดไปหน่อยเฉยๆ555555555555

#ficlostangeles

50%โฮยยยยย น่ารักจนอยากเป็นแบคฮยอน TT นี่ไม่เคยเขียนอะไรกุ๊กกิ๊กขนาดนี้มาก่อนเลยแบ้กๆๆ มีความลูกสาวของพ่อมาฝากค่า #ficlostangeles


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 104 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3,015 ความคิดเห็น

  1. #3011 B_hundred_Beam (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 13 เมษายน 2563 / 22:42
    ทำไมรู้สึกสงสารซิ่วหมินจัง
    #3,011
    0
  2. #2998 PRAE.VV (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 20 มกราคม 2563 / 07:21
    ตอนนี้ควรจะรู้สึกอะไรก่อน ...
    #2,998
    0
  3. #2920 JongjitSriyan (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 1 มีนาคม 2562 / 13:18
    เซฮุนนนน เห้ออออ
    #2,920
    0
  4. #2854 123456789ice (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2560 / 12:49
    คริสตอแหลเก่งจรุมมมมมม ฮุนฮานนี่ก้อเนาะ5555555
    #2,854
    0
  5. #2825 monjana (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2560 / 03:10
    เริ่มสงสารลู่แล้วละ เซฮุนคนจริงจัง 
    #2,825
    0
  6. #2809 mooping11 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2560 / 10:42
    ฮุนจิตอ่าาาา สงสารลู่
    #2,809
    0
  7. #2783 KyuMin_Pumpkin (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2560 / 02:42
    โง้ยยยย เซฮัน ทำไมทำแบบนี้อ่ะ ไอ่เราก็นึกว่าจะแบบตามตื้อธรรมดาๆ นี่คือแบบโรคจิตของจริง
    #2,783
    0
  8. #2699 pcy921 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2559 / 09:39
    บางทีก็สงสารลู่นะ555
    #2,699
    0
  9. #2678 N_udaen_G (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2559 / 22:19
    เซฮุนแบบบบ ตามติดลู่มากๆ ค่ะ เอาแต่ใจตัวเองสุดๆ
    #2,678
    0
  10. #2610 BFern.SLW (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2559 / 14:10
    เซฮุนนี่จริงๆเลย
    #2,610
    0
  11. #2594 purnploy (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2559 / 17:46
    เซฮุนนายมันแย่
    #2,594
    0
  12. #2546 Rainyloveyou (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2559 / 23:54
    งื่อออ เซฮุนนนนน
    #2,546
    0
  13. #2302 JijaKys (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2559 / 21:40
    เซฮุนโคตรหื่นเลยยย
    #2,302
    0
  14. #2300 Sqwh (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2559 / 18:28
    คือนังฮุน มินซอกนั่งอยู่ข้างๆนะโว้ยย
    #2,300
    0
  15. #2257 ❤ Little "B" ❤ (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2559 / 21:38
    ชานแบคกำลังน่ารักเลย ใครก็ได้เอาคยองไปเผานั่งยางที นางไม่ควรอยู่ในเรื่องนี้ นางมันตัวมาร
    #2,257
    0
  16. #2208 เจ้าบี๋ (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2559 / 14:37
    คือจะยังไงกับฮุนดี 5555 เข้าใจนะว่าอยากได้เขา แต่ทำแบบนี้กับเขาหรอแก 555
    #2,208
    0
  17. #1992 chanbaekjan (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2559 / 00:32
    เออชอบเซฮุนนะ โหดร้ายป่าเถื่อนดี ฮอล ว่าแต่ลู่หานจะคิดเหมือนกับเรามั้ยน๊าาา พ่อชานแม่แบคกับนุ้งบี๋น่าร้ากกก มากกกก งืออออ
    #1,992
    0
  18. #1771 Ppp (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2559 / 23:04
    โอ้ยตาย พ่อชาน แม่แบค ลูกบี๋

    พ่อแม่มือใหม่ แง้งงงงงงงงง คิ้วท์แรง 55555555555555

    มีความข้าวใหม่ปลามันมากกกกกกกกกกกกก

    เหมือนคู่แต่งงานใหม่งี้ ฮือออออออ น่ารักกกกกกกก



    รำคยองมากกกกกกกกกก

    อะไรจะอยากได้เพื่อนขนาดนั้น

    ร่วมมือกะอิคริสนี่บรรลัยมาก

    จงอินมาจัดการเด้ะเว้ยยยยยยยยย



    ทำไมเสี่ยฮุนเป็นคนแบบเน้ววววววววว

    อว้อยยยยยยย เห็นใจลู่หานหน่อยสิเว้ยยยยยยย

    #1,771
    0
  19. #1769 kooHoe (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2559 / 20:39
    ชอบคู่ฮุนหานมากกว่าหลักคือไร๊555555
    #1,769
    0
  20. #1763 pim pimmi (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2559 / 07:21
    โอ๊ยยยย แกคือมินซอกก็อยู่โว่ยยย
    #1,763
    0
  21. #1730 Hunnieb (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2559 / 08:40
    คุณเซฮุนดิบเถื่อนมากกกกก กรี๊ดดดดด
    #1,730
    0
  22. #1659 Kim-kibom (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2559 / 21:01
    หืม..ช่างกล้านะฮุน
    #1,659
    0
  23. #1658 ` PuGun. (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2559 / 16:50
    เซฮุนเด็ดอ่ะ ชอบบ กริ้ดดดดดดดดดดดดดดดดดด -///- รุกแรงงงงงงงงงงงงงงง
    #1,658
    0
  24. #1653 inspirit cool (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2559 / 09:30
    ฮุนอ่า คนบ้า มินซอกก็อยู่นะ ><
    #1,653
    0
  25. #1652 LAMABUAD (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2559 / 07:06
    เซฮุนก็น่ากลัว คุณโดก็น่ากลัว อพคก็น่ากลัว โว้ยยยยยย
    #1,652
    0