Lost Angeles 21+ [ CHANBAEK ft. EXO ] จบแล้ว

ตอนที่ 11 : Scene 9 [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8,119
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 139 ครั้ง
    30 เม.ย. 59




Scene 9

all i need is doing dirty things to you

 

 

 

 นับว่าเป็นหนึ่งในไม่กี่นาทีอันล้ำค่าที่คยองซูจะมีโอกาสใช้เวลากับชานยอลโดยปราศจากเงามืดของคู่ซี๊ร่างสูง ต้องขอบคุณความโชคร้ายของจงอินที่รถส่วนตัวของหมอนั่นเกิดยางแตกกระทันหัน ตั๋วภาพยนตร์ที่ซื้อไว้จึงกลายเป็นหมันหนึ่งใบ

 

" ฉันว่าเราเอาตั๋วไปขายคนอื่นต่อเถอะ " ชานยอลเสนอ เมื่อคนที่เป็นต้นเรื่องอยากดูมาไม่ได้ ชานยอลก็ไม่เห็นความจำเป็นอะไรที่จะต้องเข้าไปเสียเวลาในโรงมืดๆนั้น

 

" ทำไมล่ะ เราไปดูกันสองคนก็ได้นี่ " คยองซูแย้งทันควัน เพื่อนร่างสูงเอาแต่ขมวดคิ้ว กำตั๋วภาพยนตร์จนยับยู่ เขาไม่ชอบท่าทีของชานยอลตอนนี้เลย ยิ่งชานยอลถอนหายใจถี่ครั้งเท่าไร คยองซูก็ยิ่งแน่ใจว่าถ้าไม่มีจงอิน การดูหนังกับชานยอลลำพังก็จะไม่มีทางเกิดขึ้นเลย

 

" ถ้าเราดูกันสองคน แล้วจงอินมันจะดูกับใครล่ะ "

 

 " ก็ถ้าจงอินอยากดูจริงๆ เรามาดูเป็นเพื่อนหมอนั่นวันหลังอีกครั้งก็ได้ อีกสิบห้านาทีหนังจะฉายแล้วด้วย ขายตอนนี้ก็ไม่ทันแล้วล่ะ " 

 

สีหน้าเสียอกเสียดายของคยองซูเพิ่มความลำบากใจให้ชานยอล แต่ด้วยหนึ่งคำที่เรียกว่าเพื่อน คยองซูจึงมั่นใจว่าชานยอลจะไม่ปฏิเสธเขา

 

ขณะเดียวกัน ร่างเล็กของใครคนหนึ่งโผล่มาที่หางตากลมโตก่อนจะหายเข้าไปในร้านหนังสือ ไม่มีทางที่คยองซูจะจำศัตรูหัวใจคลาดไปจากการคาด ข้อได้เปรียบของคยองซูคือเขาเป็นฝ่ายเห็นอีกคนก่อน และสอง เขามากับชานยอล

 

" ชานยอล ฉันขอแวะดูหนังสือเดี๋ยวนะ "

 

" หืม อีกสิบห้านาทีจะเริ่มแล้วไม่ใช่เหรอ " ชานยอลแย้ง ก็เจ้าตัวพูดหยกๆว่ารีบนักหนา ไม่ทันไรก็กลายเป็นอื่นเสียแล้ว

 

" แค่ห้านาทีน่า ไปเถอะ "

 

ต่อรองเสร็จก็ถือวาสาสะจูงมือหนาเข้าร้านหนังสือตามหลังเป้าหมาย คนตัวเล็กชำเลืองมือของชานยอลที่ผูกแน่นกับมือของเขา ถ้าเป็นไปได้ สักวันหนึ่งเขาอยากจับมือชานยอลโดยที่ไม่ต้องใช้สถานการณ์บังคับเช่นวันนี้ อยากเกินเลย อยากก้าวผ่านความอ่อนบางของความเป็นเพื่อนได้เสียที

 

" นายอยากได้หนังสืออะไรเหรอ " 

 

คยองซูไม่ตอบ มือที่จับกันไว้ก็ยังไม่ปล่อย คยองซูเห็นแบคฮยอนยืนหันหลังอยู่บริเวณหมวดตำราเรียน เขาจึงพาชานยอลแทรกตัวเข้าไปในชั้นหนังสือหมวดถัดไป ระวังไม่ให้ทั้งชานยอลเห็นแบคฮยอนก่อนที่เขาจะเริ่มแผน เป้าหมายของคยองซูไม่ใช่แบคฮยอน ทว่าเป็นหนังสือที่วางอยู่บนชั้นที่สูงที่สุดที่ความสูงของร่างเล็กไม่เอื้ออำนวย

 

" ชานยอล ฉันหยิบไม่ถึง "

 

เพื่อนร่างเล็กร้องขอความช่วยเหลือเสียงดังพอให้มั่นใจว่าคนที่อยู่ตรอกถัดไปจะได้ยิน กระโดดหยองๆสร้างหลักฐานว่าหนังสือเจ้าปัญหาอยู่สูงสุดมือสอย ชานยอลหัวเราะทับถมปมด้อย ก้อนเนื้อที่อกซ้ายโลดเต้นโครมรามเมื่อเอวของคยองซูถูกรวบรั้งด้วยวงแขนแข็งแรง เมื่อแผ่นหลังสัมผัสแผ่นอกอุ่น เสี้ยวนาทีนั้นเองที่คยองซูตระหนักว่าเขาอยากได้รับไออุ่นนี้ตลอดไป ชานยอลแสดงน้ำใจโดยการเอื้อมขึ้นไปหยิบหนังสือที่เขาต้องการ ขณะที่ชานยอลกำลังจะคว้ามันได้ คยองซูก็หันหน้าเข้าหา ประสานตากับร่างสูงที่เขาหลงรักประหนึ่งว่าความบังเอิญเป็นต้นเหตุ 

 

" อยากฝึกทำอาหารกับเขาหรือไงคยองซู " ชานยอลส่งหนังสือตำราอาหารให้เพื่อนก่อนจะถอยระยะหนึ่งช่วงเท้า 

 

" อื้ม ช่วงนี้ฉันว่างน่ะ อย่าลืมมาช่วยชิมแล้วกัน "

 

" ได้สิ แต่ถ้ากินแล้วท้องเสียล่ะก็รับผิดชอบด้วยล่ะ "

 

ที่จริง นอกจากแค่ต้องการให้คนที่แอบดูอยู่อีกด้านของชั้นหนังสือเห็นว่าเขากับชานยอลใกล้ชิดกันขนาดไหนแล้ว คยองซูไม่เคยมีเรื่องฝึกทำหารอยู่ในหัวเลย แต่หลังจากนี้ คยองซูคิดว่าเขาคงต้องซื้อหนังสือเล่มนี้ไปฝึกทำอาหารจริงๆเสียแล้ว หากรสมือของเขาจะช่วยพาชานยอลกับเขาใกล้กันอีกขั้นหนึ่ง

 

 

 

 

 

เป็นอีกวันที่ลอสท์แองเจลลิสคราคร่ำไปด้วยนักแสดทั้งหน้าเก่าและหน้าใหม่ แบคฮยอนพบว่าเขามาถึงเป็นคนสุดท้าย เขาโค้งขอโทษฐานเป็นฝ่ายทำให้ทุกคนเสียเวลา จงแดโบกมือให้ลืมมันเสีย แบคฮยอนทิ้งตัวลงบนเก้าอี้ข้างกับลู่หาน เพิกเฉยต่อแรงเขม่นจ้องจากเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามซึ่งมีจงอินและชานยอลนั่งอยู่ ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าแบคฮยอนหมายถึงใคร

 

" ตกลงว่าเรียกพวกเรามาพร้อมหน้าหน้ากันขนาดนี้มีอะไรให้รับใช้ครับเจ้านาย " จงอินเผยอหน้าเป็นคนแรก ชายหนุ่มมีความสุขที่ได้สร้างความก่อกวนใจให้ผู้จ่ายเงินเดือน ไม่ได้กลัวเลยว่าสักวันจะถูกจ่ายซองขาวให้

 

" กูมีโปรเจ็คใหม่ให้พวกมึงทำ " ผู้กุมตำแหน่งสูงสุดแห่งลอสท์แองเจลลิสเปรย หมุนหน้าจอคอมพิวเตอร์เครื่องบางเฉียบเผยต่อสายตาดาราขาประจำทั้งสี่ พวกเขาเพ่งพินิจสิ่งที่ปรากฏต่อหน้าพวกเขาคือกระทู้ติดประกาศบนเว็บไซต์ลอวแองเจลลิส ขณะที่พวกเขาพยายามตีความจากสิ่งที่เห็น ผู้เป็นคนลงประกาศนั้นก็ขยายความให้เสียก่อน " เพื่อเป็นการตอบแทนเมมเบอร์ ฉันจะเลือกผู้โชคดีเพียงหนึ่งเดียวจากเมมเบอร์เว็บไซต์ เพื่อร่วมแสดงหนังเรื่องใหม่คู่กับใครในพวกแกก็ได้ที่เขาเลือก "

 

" เฮ้ย ! แล้วเกิดคนที่ได้เป็นผู้ชายเตี้ย ล่ำ ดำ ถึกมาเลือกกูขึ้นมาล่ะพี่จงแด " หนุ่มผิวแทนเป็นคนแรกที่ออกอาการแขยง

 

" โอ๊ย อย่างกับที่พูดมามันต่างอะไรจากตัวมึงเองมากอย่างนั้นสิ " ลู่หานแขวะ ปรายตามองสารร่างพระเอกหนุ่มล่ำ ดำ ถึก ถ้าจงอินไม่รู้ตัว เขานี่แหละจะเป็นคนตักน้ำใส่กะโหลกให้จงอินชะโงกดูตัวเอง

 

" กูจะเรียกผู้สมัครมาแคสติ้ง ไม่ได้เอาใครสุ่มสี่สุ่มห้ามาแก้ผ้าโชว์ให้เสียชื่อกูหรอกน่า แต่ถ้าเขาผ่านแล้วเลือกมึงขึ้นมาจริงๆ กูให้ค่าตัวมึงสองเท่าเลยเป็นไง " เหมือนโปรโมชั่นของผู้เป็นนายจ้างไม่ได้ปลอบขวัญจงอินเท่าใดนัก เมื่อจงอินยังคงเบ้หน้า อย่างไรก็ตาม เขาภาวนาให้ผู้ที่เข้าตาจงแดเป็นชายหน้าตาน่ารัก ตัวเล็กๆใกล้เคียงกับลู่หานหรือแบคฮยอน

 

" ถ้าฝ่ายนั้นเป็นรับแบบไหนก็ได้ทั้งนั้น แต่ถ้าให้กูไปรับเขากูขอบายด้วยคน " ชานยอลออกความเห็น แน่นอนว่านักแสดงทุกคนมีสิทธิยอมรับและปฏิเสธเงื่อนไขบางประการในการแสดงหนังแต่ละเรื่อง จะไม่มีการบังคับขืนใจกันเด็ดขาด

 

 " แต่กูได้หมด ขอแค่งานดีหน่อยแล้วกัน " ลู่หานกระหยิ่มยิ้มย่อง เขากระหายอยากเล่นบทรุกมาหลายหน แต่ไม่มีสักครั้งที่จะได้รับโอกาสแสดงฝีมือเสียทีว่าเขาเองก็แข็งแรงไม่แพ้ชานยอลกับจงอิน 

 

อีกนัยหนึ่ง เมื่อนึกถึงคนที่รอคอยโอกาสลืมตาดูโลกอีกครั้ง ลู่หานก็เตือนตัวเองอยู่ทุกนาทีที่ต้องเปลื้องผ้า ว่าเขาจะต้องเอาดวงตาคู่นั้นกลับคืนมาให้มินซอกให้ได้

 

"  แล้วแบคฮยอนล่ะ คิดว่าไหวไหม "

 

จงแดลอบสังเกตแบคฮยอนที่นิ่งเงียบไม่ออกความเห็นใดๆเกี่ยวกับโปรเจคใหม่ของเขา จงแดจึงกังวลว่าเด็กใหม่ของเขาจะคิดเห็นเช่นไร

 

" ผมโอเคครับ อย่างไรก็ได้ ก็มันเป็นงานนี่เนอะ " แบคฮยอนยิ้มรับ 

 

" โอเค กูประกาศให้เมมเบอร์สมัครทางออนไลน์แล้ว พวกมึงก็ช่วยเข้ามาคัดคนด้วยนะ ช่วยๆกันหน่อย ที่จะพูดมีเท่านี้ล่ะ " จงแดตบโต๊ะก่อนจะลุกออกไป และจงอินที่มีคิวถ่ายหนังเรื่องใหม่ก็ตามผู้กำกับไปติดๆ 

 

เมื่อแบคฮยอนเห็นว่ารุ่นพี่หน้าสวยกำลังจะเดินจากไป รุ่นน้องตัวเล็กจึงกุลีกุจอเตรียมขอตามไปด้วย แต่ยังช้ากว่าชานยอลไปหนึ่งก้าว มือสวยถูกรั้งด้วยมือข้อมือที่ปูดโปนไปด้วยเส้นเลือด ชานยอลจะไม่หยุดมอบสายตาแบบเดียวกับเมื่อครู่ให้แบคฮยอน ตราบใดที่เขายังไม่ได้รับการอธิบายว่าทำไมเขาจึงสมควรได้รับการเมินเฉยจากแบคฮยอน

 

 

" พี่ลู่ ... "

 

" แบคฮยอน ขอคุยด้วยหน่อยสิ "

 

พอหันกลับไปขอความช่วยเหลือก็พบว่าลู่หานเดินหายไปจากตรงนี้แล้ว เมื่อชานยอลปิดประตู แบคฮยอนก็ถอยหายใจปลงตก รู้ตัวแล้วว่าหมดทางเลี่ยงการเผชิญหน้า ชานยอลกอดอก กดสายตาลงมองร่างเล็กที่ยังมองข้ามความกดดันที่กระจายออกโดยรอบ ทำเหมือนไม่รู้ว่ากำลังทำให้เขาไม่พอใจ 

 

" มีอะไรจะพูดไหม " ชานยอลข่มใจ รอให้แบคฮยอนสารภาพออกมาเอง 

 

เขาไม่ชอบตั้งคำถาม แม้รู้ดีว่าความสับสนมากมายงอกเงยขึ้นในใจตั้งแต่ได้พบคนตรงหน้า

 

 " คุณไม่ใช่เหรอที่เป็นฝ่ายอยากพูดกับผม มีธุระอะไรก็ว่ามาสิ "

 

 " เป็นอะไร " ชานยอลแพ้อีกครั้ง ในที่สุดเขาก็ต้องทำในสิ่งที่ไม่ชอบซ้ำแล้วซ้ำเล่า เพื่อให้แบคฮยอนคายสิ่งที่ทำให้คนตัวเล็กปฏิบัติไม่ปกติกับเขาออกมา

 

" ผมไม่ได้เป็นอะไร คุณเข้าใจผิดแล้วล่ะ "

 

" น้อยไปมั้ง ถ้าไม่ได้เป็นอะไรแล้วทำไมวันนั้นจู่ๆถึงได้กลับไปก่อนล่ะ " ชานยอลมั่นใจว่าแบคฮยอนรู้ ว่าวันนั้นที่เขาหมายถึงคือวันไหน และเขาจะหงุดหงิดกว่านี้มาก ถ้าแบคฮยอนยังทำเป็นแกล้งลืม

 

" วันนั้นวันไหนของคุณ ผมลืมมันไปหมดแล้วล่ะ " 

 

ชานยอลจะขุดมันขึ้นมาทำไมอีก ทั้งเรื่องที่คยองซูเกทับเขาที่คอนโด แล้วก็เหตุการณ์ที่บังเอิญพบที่ร้านหนังสือนั่นด้วย อีกนิดเดียวแบคฮยอนก็จะกำจัดมันออกไปจากความคิดได้อยู่แล้วเชียว เพราะคิดได้ว่ามันไร้เหตุผลเกินกว่าจะนำมาใส่ใจ เขาไม่เคยคิดอยากจะขวางทางความรักใคร 

 

" อย่าโกหกฉันแบคฮยอน "

 

 " แล้วคุณจะถามเอาอะไรล่ะ ก็ผมบอกว่าไม่ได้เป็นอะไร คุณเอาเวลาไปดูแลรุ่นพี่คยองซูจะดีกว่า "

 

" เกี่ยวอะไรกับคยองซู "

 

ชื่อที่ชานยอลไม่คิดว่าจะมีส่วนเกี่ยวข้องลอดเล็ดออกจากริมฝีปากบางแต่ทั้งหนักและแข็งในความรู้สึกของร่างสูง ขายาวรุดเข้าหาร่างเล็กทีละก้าว แบคฮยอนผงะถอยหลังแนบกำแพง เขาเผลอหงายไพ่ใบสำคัญให้ชานยอลเห็นเต็มตา คนน่ารักสะกดจิตตัวเองไม่ให้หลบสายตาเฉียบคม ทว่ายากเกินกำลังเมื่อท่อนแขนคู่แกร่งขนาบกั้นใบหน้าทั้งสองฝั่ง คล้ายว่าหากไม่ได้คำตอบที่ได้ดังใจในวันนี้ แบคฮยอนก็จะต้องเฉาตายอยู่ในวงแขนของชานยอล

 

" คือ... "

 

" ว่าไงล่ะ ตกลงว่าที่หลบหน้าฉัน เพราะคยองซูงั้นเหรอ "

 

ถึงแม้จะเป็นตรรกะที่ไม่น่าจะเชื่อมโยงกันได้ แต่ชานยอลคิดว่าเขาเดาไม่พลาด ยิ่งแก้วตาดำหลุกหลิก กลอกกลิ้งอยู่ในกรอบตารีเล็ก พระเอกหนุ่มยิ่งได้ใจ ใบหน้าหล่อเหลาไล่ล่า หาทางสบประสานกับใบหน้าที่เริ่มรื้นไปด้วยความร้อนและระเรื่อสีเลือด 

 

" คุณ... คุณถอยไปก่อน "

 

แบคฮยอนร้องขอขณะใบหน้ายังหลบลี้ออกข้าง หลุบลงอยู่แค่พื้นห้อง อาการประหม่าแพร่กระจายจนชานยอลสัมผัสได้ แต่คนที่เคยแพ้ทางน่ารักครั้งแล้วครั้งเล่าจะขอชนะแบคฮยอนสักครั้ง เขาจะไม่ใจอ่อน 

 

 " ไม่ จนกว่านายจะบอกว่าคยองซูเกี่ยวอะไรกับเรื่องของเรา "

 

เรื่องของเขากับเรื่องของชานยอลกลายเป็นเรื่องเดียวกันตั้งแต่ตอนไหน นายเอกหน้าหวานกังขา แต่ความขลาดเขินที่มีมากกว่าดึงเขาไม่ให้กล้าพอจะท้วงออกไป ได้แต่ยืนตัวลีบเล็ก ชานยอลไม่ยอมถอยไปแน่ หากเขาไม่พูดอะไรสักอย่าง

 

" ก็คุณกับรุ่นพี่คยองซู... "

 

" เป็นเพื่อนกัน "

 

แบคฮยอนเหมือนยินเสียงปรีดาดังเงียบๆที่ใดสักที่ในตัวเขา เมื่อคำยืนยันมั่นเหมาะจากเสียงทุ้มลอยเข้าหู ความสัมพันธ์ฉัทร์มิตรระหว่างชานยอลกับคยองซูไม่ใช่ความรู้ใหม่ ทว่าแปลกหรือไม่ ที่เขากลับรู้สึกดีอย่างประหลาดที่ได้รับการยืนยันจากพระเอกหนุ่ม

 

" อืม "

 

แบคฮยอนไม่รู้จริงๆว่าควรมีคำตอบรับประเภทใดให้ร่างสูง ไม่รู้ด้วยซ้ำว่ากงการอะไรของชานยอลที่จะต้องอธิบายความเป็นไปของชายหนุ่มกับคนอื่น

 

พวกเขาไม่ได้มีอะไรดองกันมากไปกว่าคำว่าเพื่อนร่วมงานเสียหน่อย

 

ฟากพระเอกหนุ่มนั้น แค่เห็นร่างเล็กขวยเขิน มุมปากก็พลอยยกยิ้มจนขึ้นรอยลึกข้างแก้ม 

 

เขาเลิกสนสาเหตุที่ทำแบคฮยอนหนีหน้ากันลอดอาทิตย์ไปถนัดตา ไม่ว่ามันคืออะไร หากสุดท้ายแล้วมันลงเอยเช่นนี้ ชานยอลก็เห็นพ้องยินดีที่มันทำแบคฮยอนว้าวุ่นใจ

 

 

 

 

 

 

 

 

" ชานยอล มาช่วยฉันดูรูปนี้หน่อยสิ นายว่าต้องเพิ่มแสงอีกไหม "

 

คยองซูล่อให้ชานยอลทิ้งกายนั่งข้างตัวได้สำเร็จ คยองซูลอบชื่นชมดวงตาคู่สวยขณะเพื่อนที่เขาเฝ้าหลงรักจดจ่ออยู่กับหน้าจอคอมพิวเตอร์ เคลื่อนร่างเข้าใกล้อย่างที่ชานยอลไม่มีโอกาสได้กังขา 

 

เรื่องอะไรกันที่เขาต้องยอมให้แบคฮยอนทำคะแนนนำอยู่คนเดียว เขาแบกงานกองโตมาหาชานยอลถึงห้องในตอนเย็นย่ำเพื่อให้ได้อยู่ใกล้กัน คยองซูคนนี้พร้อมตีแต้มเสมอหากโอกาสลอยอยู่ตรงหน้า ในเมื่อแบคฮยอนนอนที่นี่ได้ ทำไมคนที่ชานยอลไว้ใจและคุ้นเคยกว่าจะทำอย่างนั้นบ้างไม่ได้

 

" เพิ่มความสว่างอีกหน่อยก็ได้ แต่ลดคอนทราสหน่อย "

 

" แบบไหนล่ะ ทำให้ดูหน่อยสิ ฉันไม่รู้ว่าแค่ไหนถึงจะพอดีน่ะสิ "

 

ถึงไม่ได้เรียนการแสดงอย่างแบคฮยอน แต่ฝีไม้ลายมือเทียบชั้นนักแสดงมืออาชีพ เมื่อคยองซูขมวดคิ้วแสร้งสนเท่ห์ ชานยอลกลับไม่ตะงิดในอาการโง่กระทันหันของคนที่เรียนดีที่สุดในชั้นเรียนอย่างโด คยองซู

 

" หลอกให้ฉันทำงานให้ใช่ไหมเนี่ย ได้เอแล้วอย่าลืมบอกอาจารย์ให้แบ่งคะแนนให้ฉันด้วยแล้วกัน "

 

" ได้เลยครับคุณปาร์ค ชานยอล " เพื่อนตัวเล็กฉีกยิ้มแฉ่ง หวังเพียงแต่ว่ารอยยิ้มนี้จะซาบซับลงไปในหัวใจเพื่อนที่รักทีละเล็กน้อยเหมือนฝนกร่อนกรวด 

 

" ชานยอล "

 

" หืม "

 

เสียงทุ้มขานรับในคอ ตายังจ่อหน้าจอ มอบความสนใจทั้งหมดให้กับงานที่คยองซูผลักมาให้ เด็กหนุ่มร่างเล็กมองเห็นเพียงความน่ารักของเพื่อนตัวสูง เขาชอบยามเสียงทุ้มนุ่มลึกนั้นเปล่งเสียงอบอุ่นเช่นนั้น จะดีเพียงไรหากพวกเขาได้ใช้ชีวิตร่วมกันทั้งวันทั้งคืนในห้องนี้ คยองซูคงเป็นสุขหัวใจ หากไม่ว่าเยื้องย่างไปทิศใดก็จะได้กลิ่นกายอันน่าวางใจนี้ระเหิดทั่วห้อง มองไปทางไหนก็พบเจอชานยอลคนเดิมส่งยิ้มมา

 

" นายว่าคนที่นอนกับคนอื่นไปทั่วเป็นอย่างไรเหรอ "

 

"  เห ! หมายถึงตัวฉันเองเหรอ " ชานยอลตาโต ไม่รู้จู่ๆคยองซูถามอะไร

 

" เปล่านะ คนที่นายเคยนอนด้วยพวกนั้นต่างหาก " 

 

อันที่จริง คยองซูเจตนาเล็งเป้าไปที่แบคฮยอนคนเดียว แต่การเจาะจงชื่อเด็กคนนั้นลงไปอาจเพิ่มความทรงจำเรื่องของแบคฮยอนลงในสำนึกของชานยอลมากขึ้น เขาจึงสงวนชื่อที่คยองซูเท่านั้นที่รู้เก็บไว้เข้าใจลำพัง ให้ชานยอลปล่อยลำเลียงทัศนะคติออกมาอย่างเสรี

 

เขาแน่ใจ ชานยอลจะไม่เห็นค่าคนเหล่านั้นมากไปกว่าพวกถุงยางอนามัยที่ใช้แล้ว เพราะรู้ ถึงได้จงใจเตือนสถานะของแบคฮยอนให้ชานยอลรู้ ไม่มีใครนำถุงยางอนามัยที่ใช้แล้วกลับมาใช้ซ้ำอีก

 

" ก็ไม่มีอะไรนะ ใครเสนอมาฉันก็รับไว้ไม่ให้เขาเสียน้ำใจ แค่แลกเปลี่ยนกันและกัน ฉันไม่ได้เอาเปรียบเขาเสียหน่อย แต่นายห้ามเลียนแบบฉันเด็ดขาดนะ มันไม่ดีหรอก "

 

" ทำไม หวงเหรอ " 

 

คยองซูดีดตัวผึง แค่คำพูดไม่กี่คำของเพื่อนยังทำเขาเสียตัวตนได้ขนาดนี้ คยองซูไม่อยากคิดเลยว่าหากได้ฟังคำรักจากปากชานยอลเมื่อไร เขาคงไม่เป็นผู้เป็นคนอีกเลย

 

" ห่วงน่ะ นายเป็นเพื่อนฉันนี่ "

 

คยองซูพยักหน้า ทำหน้าตาเหมือนเข้าใจ เขาไม่อยากให้ชานยอลย้ำสถานะระหว่างเราบ่อยนัก เขากลัวว่าชานยอลจะยึดติดกับคำนี้จนไม่กล้าข้ามเส้นมิตรภาพมาหากัน

 

" นี่ก็ดึกแล้วอ่ะ แต่งานยังไม่ถึงไหนเลย คืนฉันขอนอนที่นี่ได้ไหม กลัวว่าถ้ากลับบ้านก็ยิ่งเสียเวลาไปอีก "

 

สิ่งเดียวที่คยองซูทำได้คือรอฟังคำอนุญาตจากท่าทีช่างใจของเจ้าของห้อง หากชานยอลไม่อนุญาต คยองซูจะไม่รบเร้าและเข้าใจคนโลกส่วนตัวสูงเลย แต่ต้องไม่รวมถึงเหตุการเขาบังเอิญเจอแบคฮยอนที่ใส่เสื้อผ้าของชานยอลอยู่ในห้องนอนวันนั้น

 

อะไรที่แบคฮยอนเคยทำกับชานยอล คยองซูก็ต้องได้รับมันเหมือนกัน

 

" แต่ถ้านายไม่สะดวก... "

 

" เอางั้นก็ได้ แล้วพรุ่งนี้ค่อยไปเรียนพร้อมกัน "

 

คยองซูพยายามบังคับไม่ให้ความดีใจในดวงตาประกายออกไปจนเกินสถานการณ์ 

 

ถ้าไม่ใช่เพราะแบคฮยอนสักคน คยองซูคงไม่มีวันรู้ว่าการเข้าหาชานยอลง่ายกว่าที่เคยคะเน เพียงแต่เขาไม่เคยกล้าริเริ่มเดินออกจากสถานะที่เคยเป็นเท่านั้น ต้องขอบคุณแบคฮยอนโดยแท้ที่กระตุกต่อมกล้าหาญในตัวเขา 

 

รอให้เขาได้เป็นคนรักของชานยอลจริงๆวันไหน วันนั้นคงต้องจัดดอกไม้ไปขอบคุณเด็กคนนั้นชุดใหญ่เชียว

 

 

 

 

โปรดติดตามซีนต่อไป
 

 




 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 139 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3,015 ความคิดเห็น

  1. #3008 B_hundred_Beam (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 13 เมษายน 2563 / 15:17
    เอาจริงๆแอบสงสารคยองซูนะ พยามเท่าไหร่เขาก็ไม่สนใจอ่ะ คงเหนื่อยน่าดูเลย
    #3,008
    0
  2. #2992 PRAE.VV (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 20 มกราคม 2563 / 06:21
    ไปกันแล้วคยองซู
    #2,992
    0
  3. #2973 Yeolmae (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2562 / 00:09
    ร้ายอะเเม่
    #2,973
    0
  4. #2960 damnernkit (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2562 / 02:20
    แล้วคือชานยอลจะไม่รู้จริงๆเหรอ
    #2,960
    0
  5. #2944 pbcy' (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2562 / 08:00
    คยองซูหนูร้ายจังลูกกกก
    #2,944
    0
  6. #2914 JongjitSriyan (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 1 มีนาคม 2562 / 08:59
    คยองไม่น่าร้ายเลย
    #2,914
    0
  7. #2902 maiowmaiow04 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2561 / 02:59
    อ่านพาร์ทคยองแล้วได้แต่เบะปากคว่ำเปนสระอิ !!!! หึ
    #2,902
    0
  8. #2896 BHM_REAL (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2561 / 23:22
    คยองงงง
    #2,896
    0
  9. #2878 hegun (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2561 / 09:53
    ลำคานคยอง
    #2,878
    0
  10. #2848 123456789ice (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2560 / 12:11
    พูดได้ประโยคเดียว "ชานอย่าโง่!!!!!!!"
    #2,848
    0
  11. #2838 dianeee (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2560 / 13:44
    มีความรู้สึกว่าหนูคยองเข้าข้างตัวเองมาก555
    #2,838
    0
  12. #2801 Boopooh (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2560 / 18:50
    คยองซูหนูมีแผนในหัวเยอะแยะเต็มไปหมดเลย
    #2,801
    0
  13. #2788 HoneyB9410 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2560 / 02:14
    พี่ชานยอลฉลาดหน่อยค่ะ! ทันเกมหน่อย
    #2,788
    0
  14. #2776 KyuMin_Pumpkin (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2560 / 01:23
    โอ้โหหหห คยองมีความร้ายกาจ!!
    #2,776
    0
  15. #2726 Title Thanatporn (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 30 มีนาคม 2560 / 17:33
    คยอง ไม่รู้อะไรซะแล้ววววววว
    #2,726
    0
  16. #2720 GBright˙ω˙ (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2560 / 10:30
    คยองเทอมันร้ายยย
    #2,720
    0
  17. #2716 savichayabanjit (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 10 มกราคม 2560 / 21:19
    คยองซูค่ะควรตื่นนะเธออย่าฝันบ่อยนะค่ะเดียวไม่รู้จักความเป็นจริง
    #2,716
    0
  18. #2710 Meannie Sirichon (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2559 / 01:15
    ตื่นค่าาา เช้าแล้ว ฝันไปถึงไหน
    #2,710
    0
  19. #2693 pcy921 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2559 / 03:29
    ไปให้สุดทางเลยจ๊ะคยองซูแล้วจะได้รู้ว่ามันคือทางตัน
    #2,693
    0
  20. #2671 N_udaen_G (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2559 / 21:29
    คยองงงงงงง หนูช่างไม่รู้อะไรเลย ถถถถถถ ยิ้มกริ่มในใจระวังน้ำตาร่วงนะคะ :)
    #2,671
    0
  21. #2629 Baekkumaaa (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2559 / 00:48
    คยองอย่ามโนค่าาา คนรักบ้าบออะไร ตื่น
    #2,629
    0
  22. #2598 pemaii-pp (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2559 / 21:41
    หมั่นไส้ตะยองงงงง
    #2,598
    0
  23. #2584 ภรรยาปาร์ค (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 10 กันยายน 2559 / 13:00
    เกลียดคยองซูอ่ะ ถ้าอยู่ตรงหน้าจะตบๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
    #2,584
    0
  24. #2582 Limitedp (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 10 กันยายน 2559 / 08:56
    ตื่นลูก
    #2,582
    0
  25. #2558 น้ามยิปปี้ (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2559 / 00:21
    คยองมีความขี้มโนเพ้อพบมากอะ5555555555555555 หมั่นไส้โว้ยย
    #2,558
    0