วิมานมลทิน

ตอนที่ 9 : วิมานมลทิน -:- 9

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,171
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 90 ครั้ง
    13 ก.พ. 63




 “พี่ฟ้า

เสียงเล็กคุ้นหูที่ดังขึ้นทางด้านหลังทำให้คนตัวบางที่กำลังจะเดินกลับห้องรีบป้ายน้ำตาที่ไหลออกมาจากหางตาอย่างว่องไว และปรับสีหน้าให้เป็นปกติ ก่อนจะหันกลับไปฝืนยิ้มให้น้องชายตัวน้อย

อ้าวจูเนียร์ ไปไหนมาจ๊ะ

ผมลงไปดื่มนมตามที่พี่ฟ้าบอกไงครับเด็กชายจิระดนัยตอบพลางเดินเข้าไปหาพี่สาวคนสวย

ดีมากจ้ะคนเก่งของพี่เจ้าของเสียงหวานเอ่ยชมและลูบที่ศีรษะของน้องชายเบาๆ อย่างเอ็นดู

พี่ฟ้าไปไหนมาเหรอครับ

เด็กชายเงยหน้าขึ้นถามอย่างสงสัย เพราะท่าทางของนลินฟ้าเหมือนเพิ่งจะกลับเข้าห้องนอน แต่ตอนที่เขาลงไปดื่มนมที่ชั้นล่าง ป้าแม่บ้านบอกว่าพี่สาวของเขาขึ้นมาชั้นบนได้สักพักใหญ่ๆ แล้ว

เอ่อ...พี่ไปบอกคุณเจคว่าคุณอาทนายจะเข้ามาที่บ้านเราพรุ่งนี้ช่วงสาย เขาจะได้เตรียมตัวถูกจ้ะ

นลินฟ้าจำต้องกล่าวคำเท็จออกไป เธอจะให้น้องชายรู้ไม่ได้ว่าเข้าไปทำอะไรที่ห้องของโจฮาล เพราะแกคงจะเสียใจมากหากรู้ว่าพี่ชายร่วมบิดาประกาศว่าจะไม่นับญาติด้วย

เกิดอะไรขึ้นกับพี่ฟ้าหรือเปล่าครับ

ใบหน้าของหนูน้อยเต็มไปด้วยความสงสัย เมื่อสังเกตเห็นสิ่งผิดปกติบนใบหน้าของพี่สาว

เปล่านี่จ๊ะ ว่าแต่ทำไมจูเนียร์ถึงคิดว่าจะเกิดเรื่องขึ้นกับพี่ล่ะเธอแสร้งถามพลางยิ้มกลบเกลื่อนพิรุธ

เพราะปากของพี่ฟ้าเหมือนไปโดนอะไรสักอย่างมาน่ะสิครับ

คนเป็นน้องตอบพร้อมกับจ้องมองกลีบปากที่บวมเจ่อของพี่สาวด้วยแววตาห่วงใย

อ้อ...คืออย่างนี้นะจ๊ะ ก่อนที่พี่จะขึ้นมาคุยกับคุณเจค พี่ออกไปเดินเล่นที่หน้าบ้าน แล้วโดนตัวอะไรก็ไม่รู้กัดเอาน่ะจ้ะ

เมื่อไม่สามารถบอกความจริงได้ก็จำเป็นต้องแต่งเรื่องขึ้นมาเพื่อตอบข้อสงสัยของน้องชาย

พี่ฟ้าอย่าลืมทายานะครับ เพราะมันแดงมากเลยเด็กชายไม่ได้ติดใจสงสัย ทั้งยังเอ่ยเตือนพี่สาวด้วยความเป็นห่วง

ไม่ลืมจ้ะ ไม่ลืมแน่นอนคนเป็นพี่สาวยืนยันและคลี่ยิ้มอย่างอ่อนโยน ดวงตาที่ทอดมองน้องชายร่วมมารดาปรากฏแววซาบซึ้งใจ

งั้นผมไปอ่านหนังสือต่อก่อนนะครับ

จ้ะ อ้อ...อย่านอนดึกนะจ๊ะ เพราะพรุ่งนี้พี่จะไปปลุกแต่เช้า เราจะไปใส่บาตรอุทิศส่วนกุศลให้พ่อจิระกับแม่นวลที่หน้าบ้านเหมือนอาทิตย์ก่อนจ้ะ

นลินฟ้านึกขึ้นได้ว่ายังไม่ได้บอกน้องชายเรื่องใส่บาตร เมื่อมีโอกาสก็รีบบอกทันที

ผมจะตั้งนาฬิกาปลุกไว้ พี่ฟ้าไม่ต้องไปปลุกหรอกครับ

เด็กชายจิระดนัยบอกความตั้งใจ หนูน้อยคิดว่าเขาโตพอที่จะช่วยเหลือตัวเองได้แล้วจึงพยายามไม่ทำตัวให้เป็นภาระของพี่สาว หรือแม้แต่คนรับใช้ภายในบ้าน

ตกลงจ้ะ ถ้างั้นพรุ่งนี้เช้าเจอกันที่ชั้นล่างนะจ๊ะ

ครับพี่ฟ้า เด็กชายรับคำอย่างหนักแน่น

ไปอ่านหนังสือต่อเถอะจ้ะ

คนเป็นพี่สาวเอ่ยบอกเสียงนุ่ม ก่อนโอบไหล่น้องชายพาไปส่งที่ห้องนอนของแก ซึ่งอยู่ติดกับห้องนอนของเธอนั่นเอง

เวลาอยู่กับน้องชายนลินฟ้าจะยิ้มแย้มตามปกติ แต่ทันทีที่กลับถึงห้องนอนของตัวเอง ใบหน้าของหญิงสาวก็แปรเปลี่ยนไปเมื่อคิดถึงเหตุการณ์ต่างๆ ที่เกิดขึ้นในวันนี้ โจฮาลน่ากลัวกว่าที่เธอคิดเอาไว้มาก เพราะนอกจากเขาจะไม่รับจิระดนัยในฐานะน้องชายแล้ว ยังเป็นตัวอันตรายสำหรับเธออีกด้วย

ค่ำคืนนั้นนลินฟ้านอนพลิกตัวไปมาอยู่บนเตียงจนดึกดื่น เป็นค่ำคืนแรกที่เธอกระวนกระวายใจจนนอนไม่หลับ สาเหตุก็มาจากคนที่ยัดเยียดจูบแรกในชีวิตสาวให้เธอนั่นละ มือนุ่มยกขึ้นแตะริมฝีปากอย่างเผลอไผล ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าจะคิดถึงเหตุการณ์ที่ไม่น่าจดจำนั้นทำไม และกว่าที่หญิงสาวจะข่มตาให้หลับลงได้ก็ดึกเอาการทีเดียว

 

โจฮาลลุกขึ้นจากที่นอนนุ่มแล้วพาร่างสูงใหญ่ของตนออกมาสูดอากาศยามเช้ายังระเบียงห้องพัก ซึ่งหันไปทางหน้าบ้านมองเห็นสนามหญ้าได้อย่างชัดเจน นานมากแล้วที่เขาไม่ได้ออกมาสัมผัสกับอากาศที่บริสุทธิ์ตรงระเบียงแห่งนี้ ชายหนุ่มคิดว่าคงจะไม่ได้กลับมาเหยียบที่บ้านหลังนี้อีกแล้วด้วยซ้ำ แต่ในที่สุดเขาก็ได้มา และมาเพื่อจะแสดงสิทธิ์ความเป็นเจ้าของ

ดวงตาสีฟ้าชำเลืองมองไปยังทางเท้าปูด้วยอิฐรูปตัวหนอน ที่ทอดยาวไปถึงประตูรั้วขนาดใหญ่หน้าบ้าน เห็นสองพี่น้องทายาทของผู้หญิงที่เขาเกลียดชังกุมมือกันเดินกลับเข้ามาสีหน้าเบิกบานใจ โดยที่เขาไม่รู้ว่าก่อนหน้านั้นทั้งสองไปทำอะไรกันมา

นลินฟ้ารู้สึกเหมือนตัวเองถูกมองมาจากทิศทางหนึ่งจึงเงยหน้าขึ้นมองอย่างสงสัย พบคนใจร้ายในชุดเสื้อคลุมสีเทายืนกอดอกอยู่ตรงระเบียงห้องนอนของเขา ดวงตาคู่คมที่ฉายแววเหยียดหยันอยู่เป็นนิจกำลังจ้องเขม็งมายังเธอกับน้องชาย 


*********************************

ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามอ่าน ขอบคุณทุกคอมเมนต์

ขอบคุณคำติชมและทุกๆ กำลังใจค่ะ

ขอให้อ่านอย่างมีความสุขนะคะ

ขอบคุณจากหัวใจ

ธัญวลัย
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 90 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

529 ความคิดเห็น